دوره 33، شماره 354: هفته دوم آذر ماه 1394:1710-1717

مقایسه‌ی اثربخشی محلول پدوفیلین 25 درصد با کرایوتراپی در درمان زگیل تناسلی زنان

پریچهر کفایی, مریم‌السادات ترابی‌پور

چکیده


مقدمه: زگیل تناسلی یک بیماری شایع قابل انتقال از راه جنسی است. با توجه به علایم ناخوشایند بیماری، شانس انتقال بالا و احتمال بروز دیسپلازی و بدخیمی، درمان بیماران ضروری به نظر می‌رسد. روش‌های متعددی جهت درمان زگیل تناسلی مورد استفاده قرار گرفته‌اند که از بین روش‌های درمانی موجود، پودوفیلین و کرایوتراپی شایع‌ترین درمان‌های مورد استفاده هستند. هدف از انجام این مطالعه، مقایسه‌ی اثربخشی دو روش درمانی و تعیین روش ارجح برای درمان زنان مبتلا به زگیل تناسلی بود.

روش‌ها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی بر روی زنان مبتلا به زگیل تناسلی خارجی مراجعه کننده به کلینیک خاتم‌الانبیای (ص) شهر یزد بین سال‌های 92-1391 انجام شد. در مجموع، 60 نفر وارد مطالعه شدند که 30 بیمار تحت درمان با کرایوتراپی و 30 بیمار تحت درمان با محلول پدوفیلین 25 درصد قرار گرفتند. بیماران به صورت هفتگی تا بهبود کامل ضایعات، تحت معاینه و درمان قرار داشتند و مصرف دارو هفته‌ای یک بار تا پاک شدن کامل ضایعات و یا حداکثر دوره‌ی 6 هفته‌ای ادامه داشت. در هر جلسه، میزان بهبودی، تعداد ضایعات و عوارض جانبی احتمالی در پرسش‌نامه‌ای که بدین منظور طراحی شده بود، ثبت می‌شد.

یافته‌ها: در مجموع، 60 نفر در محدوده‌ی سنی 51-17 سال بررسی شدند که 53 نفر از آن‌ها متأهل و 7 نفر مجرد بودند. از لحاظ وضعیت ابتلای زوجین، 21 نفر مبتلا و 32 نفر غیر مبتلا بودند. در معاینه‌ی اولیه که از هر بیمار صورت گرفت، 36 نفر (0/60 درصد) درگیری در ناحیه‌ی ژنیتال، 10 نفر (7/16 درصد) درگیری در ناحیه‌ی آنال و 14 نفر (3/23 درصد) درگیری هر دو ناحیه‌ی آنال و ژنیتال داشتند. متوسط زمان بهبود کامل ضایعات، 9/2 هفته برای پودوفیلین و 4/3 هفته در گروه کرایوتراپی بود. در مجموع، 6/46 درصد از گروه کرایوتراپی و 0/23 درصد در گروه پدوفیلین عارضه‌دار شدند که بیشترین شیوع عوارض در هر دو درمان یک هفته بعد از درمان بود.

نتیجه‌گیری: میزان جلسات درمانی مورد نیاز در گروه کرایوتراپی بیش از گروه پدوفیلین بود؛ به طوری که می‌توان نتیجه گرفت که محصول پودوفیلین در درمان زگیل تناسلی، مؤثرتر از کرایو است و عوارض و احتمال عود کمتری نسبت به کرایوتراپی با نیتروژن مایع دارد.


واژگان کلیدی


کرایوتراپی؛ پدوفیلین؛ زگیل تناسلی

تمام متن:

PDF

مراجع


Tramujas da Costa e Silva, de Lima Ferreira LC, Santos GF, Goncalves Guimaraes RA, Botinelly FL, Barbosa Cabral CR, et al. High-resolution anoscopy in the diagnosis of anal cancer precursor lesions in renal graft recipients. Ann Surg Oncol 2008; 15(5): 1470-5.

Juckett G, Hartman-Adams H. Human papillomavirus: clinical manifestations and prevention. Am Fam Physician 2010; 82(10): 1209-13.

de Sanjose S, Diaz M, Castellsague X, Clifford G, Bruni L, Munoz N, et al. Worldwide prevalence and genotype distribution of cervical human papillomavirus DNA in women with normal cytology: a meta-analysis. Lancet Infect Dis 2007; 7(7): 453-9.

Pazhouhan P, Aziz-Jalali MH. The frequency of patients with condyloma acuminata referred to the Dermatology Clinic of Hazrat Rasoul Akram Hospital. Tehran, Iran: Iran University of Medical Sciences; [MD Thesis]. 2002. [In Persian].

Bakardzhiev I, Kovachev E. Comparative assessment of the methods of treatment of Condylomata acuminata. Akush Ginekol (Sofiia) 2011; 50(4): 45-51. [In Bulgarian].

Jablonska S. Traditional therapies for the treatment of condylomata acuminata (genital warts). Australas J Dermatol 1998; 39(Suppl 1): S2-S4.

Sherrard J, Riddell L. Comparison of the effectiveness of commonly used clinic-based treatments for external genital warts. Int J STD AIDS 2007; 18(6): 365-8.

Bashi SA. Cryotherapy versus podophyllin in the treatment of genital warts. Int J Dermatol 1985; 24(8): 535-6.

Stone KM, Becker TM, Hadgu A, Kraus SJ. Treatment of external genital warts: a randomised clinical trial comparing podophyllin, cryotherapy, and electrodesiccation. Genitourin Med 1990; 66(1): 16-9.

Layegh P, Pezeshkpoor F, Emam-gholy P, Shakeri MT. Cryotherapy versus podophyllin in the treatment of genital wart. Iran J Obstet Gynecol Infertil 2007; 10(2): 133-7. [In Persian].




Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 Unported License which allows users to read, copy, distribute and make derivative works for non-commercial purposes from the material, as long as the author of the original work is cited properly.