هفته چهارم فروردین ماه 1390:155-156

هپاتیت ویروسی

حمید کلانتری

چکیده


هپاتیت‌های حاد ویروسی كه توسط 5 ویروس شناخته شده ایجاد می‌گردند عبارت از هپاتیت A (HAV)، B (HBV)، C (HCV)، D (HDV) و E (HEV) هستند. هپاتیت A و E هپاتیت عفونی نیز نامیده می‌شوند كه از طریق مدفوعی و دهانی منتشر و در شرایط زندگی غیر بهداشتی ایجاد می‌شوند و كاملاً مسری هستند و می‌توانند به صورت همه‌گیر و یا تك‌گیر ایجاد گردند. خود محدود شونده هستند و به فرم مزمن تبدیل نمی‌شوند. هپاتیت B، C و D هپاتیت سرمی نامیده می‌شوند و سرایت آن از طریق غیر گوارشی است و با شیوع كمتر از طریق ارتباط جنسی می‌باشد. زیاد مسری نیست و به صورت انفرادی افراد را درگیر می‌كند و به ندرت به صورت همه‌گیر بروز می‌نماید. در بالغین، هپاتیت حاد B 10 درصد مزمن و هپاتیت حاد C تا حدود 80 درصد مزمن می‌گردد.

نكات برجسته در مورد هپاتیت B

1)   طیف علایم بالینی در هپاتیت حاد و مزمن B از فرم بی‌علامت تا هپاتیت برق‌آسا، سیروز و هپاتوسلولاركارسینوما متغیر است.

2)   حدود 70 درصد هپاتیت حاد به صورت هپاتیت بی‌علامت یا علایم مختصر بالینی و تنها 30 درصد بیماران به صورت یك زردی واضح تظاهر می‌یابند.

3)  عوارض هپاتیت مزمن B از یك حامل غیرفعال (Inactive carrier) تا پیدایش سیروز، نارسایی كبدی، هپاتوسلولار كارسینوما، عوارض خارج كبدی و مرگ می‌تواند گسترش یابد.

4)  درمان هپاتیت حاد B علامتی و در جهت تسكین علایم بالینی است، اما در صورت هپاتیت شدید (5/1 < INR) و یا سیر بدخیم از قبل ادامه‌ی علایم و بیلی‌روبین بالاتر از ml/dl 10 كه بیش از 4 هفته از شروع علایم به طول انجامد، درمان با داروهای نوكلئوزید و یا نوكلئوتیدی پیشنهاد می‌گردد.

5)  درمان هپاتیت مزمن B در صورت اندیكاسیون با اینترفرون α2b و یا (Pegasys) Peg IFNα2a و یا استفاده از داروهای نوكلئوتیدی– نوكلئوزیدی شامل لامیودین، آدفویر، انتكاویر، تتوفویر و تلبوودین صورت می‌پذیرد.

نكات برجسته در مورد هپاتیت C

1)     به دو صورت هپاتیت حاد و مزمن تظاهر می‌یابد. هپاتیت حاد اغلب بی‌علامت می‌باشد و در صورت علایم بالینی در عرض چند هفته تخفیف می‌یابد. هپاتیت حاد به ندرت نارسایی كبدی می‌دهد.

2)     ریسك هپاتیت مزمن بعد از مرحله‌ی حاد بسیار بالا است. در 80 تا 100 درصد، بیمار HCV RNA مثبت و در 60 تا 80 درصد آنزیم‌های كبدی بالا باقی می‌مانند.

3)     غالب بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن C بی‌علامت هستند و یا مختصر علایم غیر اختصاصی دارند.

4)     عوارض آن می‌تواند از یك هپاتیت مزمن تا سیروز، هپاتوسلولاركارسینوما، نارسایی كبدی و مرگ متغیر باشد.

5)     درمان انتخابی در صورت اندیكاسیون (Ribavirin + IFNα2α (Pegasys به مدت 24 تا 48 هفته بسته به ژنوتیپ ویروس به ترتیب (2 و 3) و (1 و 4) می‌باشد.

در فیلم حاضر كه در دو قسمت تهیه شده است؛ در قسمت اول اعمال كبد، معرفی از هپاتیت‌های ویروسی، علایم آن‌ها به همراه پیش‌گیری، راه‌های انتقال آن و با گزارشی از بیماران مبتلا به هپاتیت به تصویر در آمده است. در قسمت دوم عوارض هپاتیت‌ها، معاینه‌ی فیزیكی بر سر بالین بیماران، اندیكاسیون‌های بستری و درمان آن‌ها به طور اختصار شرح داده شده است.


تمام متن:

PDF


Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 Unported License which allows users to read, copy, distribute and make derivative works for non-commercial purposes from the material, as long as the author of the original work is cited properly.