دوره 29، شماره 132:هفته چهارم اردیبهشت 1390:273-280

وضعیت مالاریا در اصفهان در پنج سال گذشته

سیمین‌دخت سلیمانی فرد, مجتبی اکبری, مرتضی ثابت قدم, صدیقه صابری

چکیده


مقدمه: مالاریا مهم‌ترین بیماری انگلی در جهان است. سالیانه 300 تا 500 میلیون نفر به این بیماری مبتلا می‌شوند و از این تعداد 1 میلیون کشته بر جای می‌ماند. در برنامه‌ی کنترل مالاریا در سال 1950، استان اصفهان نیز تحت پوشش قرار گرفت و در سال 2003، سازمان بهداشت جهانی اصفهان را در رتبه‌ی ششم بعد از سیستان و بلوچستان، هرمزگان، کرمان، فارس و تهران قرار داد. لذا بررسی اپیدمیولوژیک مالاریای منطقه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

روش‌ها: این مطالعه یک مطالعه‌ی مقطعی بود. جامعه‌ی مورد بررسی، کلیه‌ی مراجعه‌کنندگان به مراکز بهداشتی-درمانی در سال‌های 1383 تا 1388 بودند که از نظر  مالاریا مثبت تشخیص داده شده بودند و روش نمونه‌گیری غیر تصادفی آسان بود.

یافته‌ها: از مجموع 726 بیمار 5/93 درصد را مردان و 5/6 درصد را زنان تشکیل می‌دادند. میانگین سنی بیماران 9/9 ± 9/25 سال بود. در 6/94 درصد گونه‌ی غالب انگل پلاسمودیوم ویواکس بود. بیش‌ترین موارد بیماری مربوط به سال 1384 با 5/33 درصد و کم‌ترین آن مربوط به سال 1388 با 8/5 درصد بود. هم‌چنین بیش‌ترین موارد ابتلا مربوط به خرداد ماه بود. مهاجرین افغانی 91 درصد بیماران را به خود اختصاص داده، بیماران ایرانی 8/2 درصد و بیماران تبعه‌ی سایر کشورها 6/5 درصد بودند. 9/47 درصد پس از درمان بهبود یافته، 4/5 درصد تحت درمان بودند و از پیش‌آگهی بیماری در 339 نفر (7/46 درصد) اطلاعی در دست نبود.

نتیجه‌گیری: با توجه به شرایط آب و هوایی، وجود گونه‌های پشه‌ی آنوفل از نوع ماکولی‌پنیس، سوپرپیکتوس و ساکارووی و مهاجرت کنترل نشده‌ی افاغنه، امکان به وجود آمدن کانون‌های جدید مالاریا و بروز اپیدمی ‌در اصفهان وجود دارد. لذا می‌توان با کنترل ورود و ممانعت از مهاجرت بی‌رویه، بیماریابی فعال و درمان به موقع و کامل بیماران از ایجاد کانون‌های جدید بیماری در منطقه جلوگیری کرد.


واژگان کلیدی


اپیدمی؛ مالاریا؛ اصفهان

تمام متن:

PDF

مراجع


Mali S, Steele S, Slutsker L, Arguin PM. Malaria surveillance United States, CDC 2009; 58(SSO): 1-16

Medical Protozoology. Tehran: Teymoorzadeh; 1999. P.28-79.

Avicenna AA. Canon of Medicine. Chicago: Kazi Publication; 1999.

Edrisian GH. Malaria in Iran: past and present situation. Iranian J Parasitology 2006; 1(1): 1-14.

Manouchehri AV, Zaim M, Emadi AM. A review of malaria in Iran, 1975-90. J Am Mosq Control Assoc 1992; 8(4): 381-5.

Azizi F, Janghorbani M, Hatami H. Epidemiolo-gy and control of common diseases in Iran. Teh-ran; Khosravi publication; 2010. p. 642-64.

Tabibzadeh I, Mossadegh AG. Comprehensive Report of Anti-Malaria Complains. Feature of health and treatment in Iran 1974; 20(13): 146-68.

Ataei B, Labaf ghasemi R, Sadri Gh.H, Ramezanpour E, Saeedi A. A survey on malaria in Isfahan province during years 1986 to 1996. Kowsar Medical Journal 2000; 5(1): 63-7.

Shemshad Kh, Oshaghi MA, Yaghoobi-Ershadi MR, Vatandoost1 H, Abaie MR, Zarei Z, et al. Morphological and molecular characteristics of malaria vector Anopheles superpictus popula-tions in Iran. Tehran Uniyersirty Medical Journal 2007; 65(8): 6-13.

Ghavami MB, Djadid ND, Haniloo A. Molecular characteristics of Anopheles maculipennis Meig-en in Zanjan, northwest of Iran, inferred from ITS2 sequence analysis. Pak J Biol Sci 2008; 11(4): 539-45.

Yaghoobi-Ershadi MR, Namazi J, Piazak N. Bi-onomics of Anopheles sacharovi in Ardebil prov-ince, northwestern Iran during a larval control program. Acta Trop 2001; 78(3): 207-15.

Oormazdi H. Medical parasitology. 4th ed. Teh-ran: Majed Publication; 1993.

Karimi-Zarch AA, Mahmoodzadeh A, Vatani H. A survey on malaria and some related factors in south east of Caspian sea. Pak j med sci 2006; 22(4): 489-92.

Ministry of health of Islamic Republic of Iran. Center of Disease Control; 2002.

Word Heaith Organization. Subnational Report-ed malaria cases by selected subnational area. 15 of 28 areas: 15-64.[Online] Available from: rbm.who.int/wmr2005/profiles/iran.pdf. 2011.

Motabar M, Azizi F, Janghorbani M, Hatami H. Epideniology and Control of Common disorders in Iran. Tehran: Khosravi publication; 2003. P. 502-29.




Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 Unported License which allows users to read, copy, distribute and make derivative works for non-commercial purposes from the material, as long as the author of the original work is cited properly.