دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 29 164 2011 12 22 Effectiveness of Therapeutic Cognitive-behavioral Group Approach on Self-Efficiency of Drug Dependents بررسی اثربخشی گروه درمانی به شیوه‌ی شناختی-رفتاری بر میزان خودکارآمدی بیماران وابسته به مواد 2094 2100 13606 FA جواد خلعتبری استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاداسلامی، واحدتنکابن، تنکابن، ایران شهره قربان شیرودی استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاداسلامی، واحدتنکابن، تنکابن، ایران معصومه شکرگزار دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاداسلامی، واحدتنکابن، تنکابن، ایران Journal Article 2011 07 21 Background: Addiction as a social disorder is a phenomenon which causes many social and personal problems. Today, different treatments are used to cure this illness. One of these methods is Therapeutic Cognitive-behavioral Group Approach. The purpose of the current study is to determine the effectiveness of Therapeutic Cognitive-behavioral Group Approach on the self-efficacy of drug dependents in Tonekabon’s Bazgasht Addiction Living Center.Methods: A total of 48 addicted patients of the Living Center were selected randomly through simple sampling method and they were allocated into two groups (group therapy and individual therapy) with equal size, using GHQ-28 and GSE-10 tests, and diagnostic interview conducted by a therapist. The participants' psychological status was also measured. Moreover, multiple univariate analysis was implemented. The variables in this study are: self-efficacy, physical health, anxiety, social activity, and depression.Findings: The multiple univariate analysis calculated that F is 31.87 in the self-efficacy criterion, 48.850 in physical health, 18.246 in anxiety, 14.17 in social activity, and 56.10 in the depression criterion. Considering P < 0.01, multiple univariate analysis indicated that calculated F is meaningful. Conclusion: The results show that group therapy was much more effective than the control group. Self-efficacy of the patients of the group therapy is higher than the patients of the individual therapy. مقدمه: وابستگی به مواد مخدر به عنوان نابسامانی اجتماعی، پدیده‌ای است که مشکلات فردی و اجتماعی فراوانی با خود می‌آورد. امروزه روش‌های درمانی متفاوتی برای درمان این بیماری در سراسر دنیا مورد استفاده قرار می‌گیرد. یکی از این روش‌ها، گروه درمانی به روش شناختی-رفتاری است. هدف مطالعه‌ی حاضر بررسی اثربخشی درمان‌های شناختی-رفتاری فردی و گروهی در میزان خودکارآمدی بیماران وابسته به مواد در مؤسسه‌ی بازگشت تنکابن بود.روش‌ها: بـدین منظور 48 نفر از بیماران با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی انتخاب و در دو گروه (درمان گروهی و درمان فردی) با حجم مساوی 24 نفر قرار گرفتند. با بهره‌گیری از آزمون‌های GHQ-28 (General health questionnaire) و GSE-10 (General self-efficacy) و مصاحبه‌ی تشخیصی توسط درمانگر، اندازه‌گیری شد. داده‌ها توسط آزمون Multivariate covariance آنالیز شدند. متغیرهای مورد بررسی در این تحقیق عبارت بودند از مؤلفه‌ی خودکارآمدی، سلامت جسمانی، اضطراب، کارکرد اجتماعی و افسردگی.یافته‌ها: با انجام تحلیل کواریانس، F برای مؤلفه‌ی خودکارآمدی 87/31، برای مؤ‌لفه‌ی سلامت جسمانی850/48، برای مؤلفه‌ی اضطراب 246/18، برای مؤلفه‌ی کارکرد اجتماعی 17/14و برای مؤلفه‌ی افسردگی 10/56 محاسبه گردید که با در نظر گرفتن 01/0 > P، کلیه‌ی F‌های محاسبه شده در هر یک از مؤلفه‌ها در سطح معنی‌داری قرار داشتند.نتیجه‌گیری: اثربخشی درمان گروهی بیشتر از درمان فـــــردی است و افرادی که تحت درمان گروهی قرار می‌گیرند خودکارآمدی بالاتری نسبت به افرادی که تحت درمان فردی هستند، دارند. https://jims.mui.ac.ir/article_13606_4acbedbe977480d19b7b682d4878cae2.pdf