دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 30 177 2012 03 20 Effects of Losartan on Capillary Density in Cardiac Muscles of Diabetic Rats اثر لوزارتان بر دانسیته‌ی مویرگی عضله‌ی قلبی در رت‌ها‌ی دیابتی شده 13747 FA علیرضا فلاح زاده گروه فیزیولوژی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی یاسوج، یاسوج، ایران نوشین افشار مقدم دانشیار، گروه پاتولوژی، دانشکده ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران مجید خزاعی دانشیار، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2012 02 05 Background: Stimulatory and/or inhibitory effects of angiotensin II is attributed to angiotensin receptor I. A few studies investigated the role of angiotensin receptor I on cardiovascular system in diabetic subjects. In this study, we evaluated the effects of losartan, an angiotensin II receptor I blocker, on myocardial capillary density in diabetic rats. Methods: A total number of 18 male rats were divided into 3 groups of control, diabetic, and diabetic receiving losartan. Diabetes was induced by intraperitoneal injection of streptozotocin (55 mg/kg). A daily dose of 15 mg/kg intraperitoneal losartan was injected to the treatment group. After 21 days, blood samples were taken and myocardial tissue was evaluated by immunohistochemistry. Findings: Myocardial capillary density in diabetic animals was lower than the control group (P ˂ 0.05). Losartan could not significantly change capillary density in myocardial tissue of the diabetic rats (P ˃ 0.05). Conclusion: It seems that losartan administration does not have beneficial effects on myocardial capillary density in diabetic animals. Keywords: Losartan, Angiotensin II, Capillary density, Diabetes مقدمه: اثرات تحریکی و یا مهاری آنژیوتانسین II بر آنژیوژنز اغلب به گیرنده‌ی نوع I ‌نسبت داده می‌‌شود. با این حال تنها تعداد اندکی از مطالعات به بررسی نقش گیرنده‌ی نوع I آنژیوتانسین II بر تغییرات عروقی در قلب در دیابت پرداخته‌اند. در این مطالعه، اثر لوزارتان (بلوکر گیرنده‌ی نوع I آنژیوتانسین II) بر دانسیته‌ی مویرگی عضله قلبی در رت‌ها‌ی دیابتی مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: در این مطالعه 18 رت سفید نر در سه گروه شاهد، دیابتی و دیابتی دریافت کننده‌ی لوزارتان قرار گرفتند. گروه 2 و 3 توسط استرپتوزوتوسین (55 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم به صورت دوز واحد و داخل صفاقی) دیابتی شدند. رت‌ها‌ در گروه 3 روزانه به میزان 15 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم لوزارتان به صورت داخل صفاقی (Interaperitoneal یا IP) و به مدت 21 روز دریافت کردند. رت‌ها‌ در گروه 2 حلال دارو (سالین) با حجم مساوی دریافت کردند. در ابتدا و انتهای آزمایش از رت‌ها‌ خون‌گیری شد و قلب آن‌ها جهت بررسی دانسیته‌ی مویرگی از بدن خارج شد. یافته‌ها: دانسیته‌ی مویرگی عضله‌ی قلبی در حیوانات دیابتی به طور معنی‌داری نسبت به گروه شاهد کمتر بود (05/0 > P). مصرف لوزارتان تغییر معنی‌داری در دانسیته‌ی مویرگی عضله‌ی قلب رت‌ها‌ی دیابتی ایجاد نکرد (05/0 < P). نتیجه‌گیری: به نظر می‌‌رسد مصرف لوزارتان نمی‌‌تواند اثر مفیدی بر افزایش دانسیته‌ی مویرگی در قلب رت‌ها‌ی دیابتی داشته باشد. واژگان کلیدی: لوزارتان، آنزیوتانسین II، دانسیته‌ی مویرگی، دیابت https://jims.mui.ac.ir/article_13747_d7f71f28449665f9eefc114e5e7d3e7b.pdf