دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 32 302 2014 10 23 Effect of Peroxisome Proliferator-Activated Receptors on Cardiac Remodeling in Normal and Diabetic Rats اثر محرک‌های گیرنده‌ی فعال کننده‌ی پرولیفراسیون پروکسی‌زوم (PPARها) بر بازسازی قلبی (Cardiac remodeling) در رت‌های سالم و مبتلا به دیابت 1530 1536 14436 FA انسیه صالحی کارشناس ارشد، گروه فیزیولوژی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران مجید خزاعی دانشیار، گروه فیزیولوژی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران بهمن رشیدی دانشیار، گروه علوم تشریحی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-1133-9571 Journal Article 2014 04 12 Background: Peroxisome proliferator-activated receptors (PPARs) have three isoforms: β/δ, γ and α. It is indicated that peroxisome proliferator-activated receptors have different effects on cardiovascular system. In this study, we investigated the effect of these receptors on cardiac remodeling in normal and diabetic rats.Methods: 60 male rats were divided equally into normal and diabetic groups and each group was divided equally into following groups; saline (control), fenofibrate 100 mg/kg/day, rosiglitazone 8 mg/kg/day, GW0742 1 mg/kg/day and bezafibrate 400 mg/kg/day. After 21 days, the left ventricles were removed and stained with Picro-Sirius Red.Findings: Collagen content in left ventricles of diabetic animals (9.00 ± 1.27) were higher than controls (5.00±  1.13) (P < 0.05). Administration of peroxisome proliferator-activated receptor agonists did not alter interstitial fibrosis in control and diabetic groups (P > 0.05).Conclusion: Although, peroxisome proliferator-activated receptor agonists have several effects on cardiovascular system; it seems that they cannot alter cardiac remodeling in normal and diabetic animals. مقدمه: گیرنده‌های فعال کننده‌ی تکثیر پروکسی‌زوم‌ها (PPARs یا Peroxisome proliferator–activated receptors) گروهی از گیرنده‌های هسته‌ای وابسته به لیگاند می‌باشند که به عنوان عوامل نسخه‌برداری عمل می‌کنند و در انسان دارای 3 ایزوفرم شناخته شده‌ی β/δ، γ و α هستند. مشخص شده است که PPARs اثرات متعددی بر سیستم قلبی- عروقی دارند. هدف از این مطالعه، بررسی اثر محرک‌های مختلف گیرنده‌ی فعال کننده‌ی پرولیفراسیون پروکسی‌‌زوم بر بازسازی قلبی (Cardiac remodeling) در رت‌های سالم و مبتلا به دیابت بود.روش‌ها: 60 موش صحرایی نر به دو دسته‌ی کلی مبتلا و غیر مبتلا به دیابت تقسیم شدند. حیوانات مبتلا و غیر مبتلا به دیابت به 5 زیر گروه‌ شاهد دریافت کننده‌ی حلال دارو؛ حیوانات دریافت کننده‌ی فنوفیبرات mg/kg/day 100 (آگونیست PPAR آلفا)؛ حیوانات دریافت کننده‌ی رزیگلیتازون (Rosiglitazone) mg/kg/day 8 (آگونیست PPAR گاما)؛ حیوانات دریافت کننده‌ی 742GWO mg/kg/day 1 (آگونیست PPAR بتا/دلتا)؛ حیوانات دریافت کننده‌ی بزافیبرات mg/kg/day 400 (آگونیست Pan PPAR) تقسیم شدند. طول مدت درمان 21 روز بود. در پایان آزمایش، بطن چپ رت‌ها خارج شد و نمونه‌ها با Picro-Sirius Red جهت بررسی محتوای کلاژنی رنگ‌آمیزی گردید.یافته‌ها: محتوای کلاژن (Collagen content) در بطن چپ گروه مبتلا به دیابت بسیار بیشتر از گروه سالم (غیر مبتلا به دیابت) بود و این تفاوت، معنی‌دار بود (27/1 ± 00/9 درصد در مقابل 13/1 ± 00/5 درصد) و تجویز محرک‌های مختلف PPAR نتوانست تغییر معنی‌داری در فیبروز انترستیسیال نه در گروه سالم و نه در گروه مبتلا به دیابت ایجاد نماید (050/0 < P).نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد محرکین مختلف PPARها اثری بر بازسازی قلبی در رت‌های سالم و مبتلا به دیابت ندارند. اثرات دیگر این داروها بر سیستم قلبی- عروقی باید مورد توجه و بررسی قرار گیرد.  https://jims.mui.ac.ir/article_14436_a0340694826ab06bae7fe3167683c669.pdf