دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 32 315 2015 01 21 The Epidemiology of Cutaneous Leishmaniasis in Isfahan Province, Iran, During 2001-2011 بررسی اپیدمیولوژی لیشمانیوز جلدی در استان اصفهان در طی سال‌های 1390-1380 2241 2251 14517 FA محمد علی نیلفروش زاده دانشیار، مرکز تحقیقات پوست و سلول‌های بنیادی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران لیلا شیرانی بیدآبادی دانشجوی دکتری، گروه حشره‌شناسی پزشکی و کارشناس پژوهشی، مرکز تحقیقات بیماری‌های پوستی و سالک، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان و گروه حشره‌شناسی پزشکی و مبارزه با ناقلین، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران سید محسن حسینی دانشیار، مرکز تحقیقات بیماری‌های پوستی و سالک و گروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0001-8958-5882 رضا فدایی نوبری کارشناس واحد مبارزه با بیماری‌ها، معاونت بهداشتی استان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران فریبا جعفری دانشیار، مرکز تحقیقات بیماری‌های پوستی و سالک، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان و مرکز تحقیقات پوست و سلول‌های بنیادی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Journal Article 2014 12 25 Background: Isfahan province is one of the common foci of the cutaneous leishmaniasis in Iran, particularly the wet or rural zoonotic cutaneous leishmaniasis (ZCL). Due to the lack of information about the epidemiology and prevalence of cutaneous leishmaniasis in Isfahan province, Iran, this study was designed.Methods: Data were collected from the recorded data of patients with leishmaniasis referred to Isfahan Province Health Care Center, Isfahan, Iran. The patients were diagnosed by direct microscopic examination of the samples. Data concerning demographic features, the number and location of lesions, duration of disease, area of residence, work location, the history of travel within the past two months, address, and telephone number of the patients was collected. The epidemiological status of leishmaniasis was determined from the recorded data.Findings: In total, data of 28315 patients with leishmaniasis during 2001 to 2011 were studied. Among them, 10809 (38.2%) patients were women and 17491 (61.8%) were men. The mean age of the patients was 22.40 ± 16.52 years (range: 1-100 years). The incidence of lesions was 12.1% in face, 12.3% in hands and legs, 4.5% in face and hands, 24.1% in legs, 32.3% in hands and 11.5% in the other parts of body. 12163 patients (43%) had one, 6330 (22.4%) had two, 503 (8.1%) had three, and 8008 (28.3%) had more than three lesions. Overall, 17883 patients (63.2%) lived in urban areas and 8241 (29.1%) in rural areas and most of the cases were seen among those who lived in cities and urban areas.Conclusion: Considering the high prevalence of cutaneous leishmaniasis in the Isfahan province, eliminating the leishmaniasis vector and its reservoirs in this endemic area seems to be necessary. During the years, it has been showed that leishmaniasis is endemic in Isfahan province; hence, a more extensive epidemiologic study is recommended.  مقدمه: استان اصفهان از کانون‌های قدیمی لیشمانیوز جلدی، به ویژه نوع روستایی یا مرطوب آن (Zoonotic cutaneous leishmaniasis) می‌باشد. با توجه به فقدان اطلاعات کافی در مورد اپیدمیولوژی و شیوع بیماری در استان، انجام این تحقیق لازم به نظر می‌رسید.روش‌ها: اطلاعات از طریق پرونده‌ی بیماران ثبت شده در مرکز بهداشت استان جمع آوری گردید. داده‌های حاصل از نمونه‌ی مستقیم میکروسکوپی تهیه شده توسط آزمایشگاه‌های تشخیص سالک مرکز تحقیقات بیماری‌های پوستی و سالک و مراکز بهداشتی دیگر و مشخصات فردی، تعداد و محل زخم، مدت ابتلا، محل سکونت، محل کار و سابقه‌ی مسافرت در 2 ماه گذشته جمع آوری شد. بر اساس اطلاعات موجود در پرونده‌ها، وضعیت اپیدمیولوژیک بیماری در کل استان مشخص گردید.یافته‌ها: از 28315 بیمار مبتلا به لیشمانیوز در طی سال‌های 1390-1380 در کل استان اصفهان، 10809 مورد (2/38 درصد) زن و 17491 مورد (8/61 درصد) مرد بودند. میانگین سنی مبتلایان 52/16 ± 40/22 سال بود. به تفکیک محل زخم، ضایعه‌ی صورت 1/12، دست و پا 3/12، صورت و دست‌ها 5/4، صورت و دست و پاها 4/1، پاها 1/24، دست‌ها 3/32 درصد را به خود اختصاص داد و محل آلودگی در 5/11 درصد غیر از صورت، دست‌ها و پاها بود. تعداد ضایعات روی بدن بیماران بین 1 تا بیش از 3 زخم بود. در  بین مبتلایان، 12163 نفر (43 درصد) یک زخم، 6330 نفر (4/22 درصد) دو زخم، 503 نفر (8/1 درصد) سه زخم و 8008 نفر (3/28 درصد) بیشتر از سه زخم داشتند. 17883 نفر از بیماران (2/63 درصد) در مناطق شهری و 8241 نفر (1/29 درصد) در مناطق روستایی سکونت داشتند. نتیجه‌گیری: شیوع سالک در استان اصفهان بالا بوده، مبارزه با مخزن و ناقل بیماری در منطقه ضروری می‌باشد. روند به نسبت متغیر بیماری در سال‌های مختلف، نشان دهنده‌ی آندمیک بودن استان اصفهان نسبت به این بیماری است و مطالعات اپیدمیولوژیک وسیع‌تری پیشنهاد می‌گردد.  https://jims.mui.ac.ir/article_14517_30293457191c29e0d0d7a715d26041bd.pdf