دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 36 492 2018 09 23 A Study on the Combined Effect of Vaginal Misoprostol and Venous Oxytocin on Induction of Labor, Bishop Score, and Duration of Labor بررسی تأثیر ترکیبی میزوپروستول واژینال و اکسی‌توسین وریدی بر القای زایمان، نمره‌ی Bishop و طول مدت زایمان 954 963 15646 10.22122/jims.v36i492.10355 FA محبوبه والیانی مربی، گروه مامایی، دانشکده‌ی پرستاری- مامایی و مرکز تحقیقات مراقبت‌های پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-3955-4628 زهرا علامه دانشیار، گروه زنان، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران پروین بهادران مربی، گروه مامایی، دانشکده‌ی پرستاری- مامایی و مرکز تحقیقات مراقبت‌های پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران الهه امانی دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مامایی، دانشکده‌ی پرستاری- مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-6408-3189 Journal Article 2018 06 26 Background: Two commonly used methods for inducing labor are vaginal misoprostol and venous oxytocin. The aim of this study was to determine the combined effect of vaginal misoprostol and intravenous oxytocin on induction of labor, Bishop score, and duration of delivery in primipara women.Methods: In this randomized controlled clinical trial study, 106 primipara pregnant women with preterm delivery indicating pregnancy termination and Bishop score of less than 4, were divided randomly into two equal groups. The test group first received 25 micrograms of vaginal misoprostol, and after three hours, 10 units of oxytocin for induction of labor. The control group received only one 10-unit oxytocin infusion. The research tool was a researcher-made questionnaire and checklist (information gathering form). Data analysis was performed using Mann-Whitney, chi-square, and independent t tests via SPSS software with a significant level of P < 0.05.Findings: The research units in the two groups were similar in terms of demographic indicators. Independent t test showed that the mean time of the onset of regular uterine contractions, the active phase duration, the duration of the first stage of labor, and the duration of induction to delivery in the experimental group were significantly lower than the control group (P < 0.050). Meanwhile, paired t test showed that after intervention, the mean baseline coefficient of Bishop score in both groups was significantly higher than before intervention (P < 0.001). مقدمه: دو روش پرکاربرد برای القای زایمان، استفاده از میزوپروستول واژینال و اکسی‌توسین وریدی هستند. مطالعه‌ی حاضر با هدف تعیین تأثیر ترکیبی میزوپروستول واژینال و اکسی‌توسین وریدی بر القای زایمان، ضریب بیشاب و طول مدت زایمان زنان شکم اول انجام شد.روش‌ها: پژوهش کارآزمایی بالینی کنترل شده‌ی تصادفی در سال 1396 در زایشگاه بیمارستان شهید صدوقی اصفهان بر روی 106 خانم باردار نخست‌زای ترم با اندیکاسیون ختم حاملگی و نمره‌ی Bishop کمتر از 4 که با تخصیص تصادفی به دو گروه 53 نفری تقسیم شدند، انجام گردید. گروه مورد، ابتدا 25 میکروگرم میزوپروستول واژینال و بعد از سه ساعت یک تزریق 10 واحدی اکسی‌توسین را برای القای زایمان دریافت کردند. گروه شاهد، تنها یک تزریق 10 واحدی اکسی‌توسین دریافت کردند. ابزار پژوهش پرسش‌نامه بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها با آزمون‌های Mann-Withney، 2χ و Independent t با سطح معنی‌داری 05/0 > P با استفاده از نرم‌افزار SPSS انجام شد.یافته‌ها: واحدهای پژوهش در دو گروه، از نظر شاخص‌های دموگرافیک همسان بودند. آزمون Independent t نشان داد که میانگین زمان شروع انقباضات منظم رحمی، مدت زمان مرحله‌ی فعال، مدت زمان مرحله‌ی اول زایمان و فاصله‌ی القا تا زایمان در گروه مورد به طور معنی‌داری کمتر از گروه شاهد بود (050/0 > P). آزمون Paired t نشان داد که میانگین نمره‌ی Bishop در هر دو گروه بعد از مداخله به طور معنی‌داری بیشتر از قبل از مداخله بود (001/0 > P).نتیجه‌گیری: استفاده از میزوپروستول به صورت ترکیبی با اکسی‌توسین نسبت به اکسی‌توسین به تنهایی، از مزایای بیشتری در القای زایمان برخوردار است و هر یک از آن‌ها را می‌توان با توجه به شرایط خانم باردار استفاده نمود. https://jims.mui.ac.ir/article_15646_5aa69473df6673476b7fbcbdf4455955.pdf