دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 43 837 2025 12 22 A Psychological Intervention for Mothers of Children with Type 1 Diabetes: Effects on Children's HbA1c Levels, Self-Management, Quality of Life, and Social Support مداخله‌ی روانشناختی برای مادران کودکان مبتلا به دیابت نوع 1: تأثیر بر سطح هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c)، خود مدیریتی، کیفیت زندگی و حمایت اجتماعی کودکان 1411 1418 33207 10.48305/jims.v43.i837.1411 FA رضا باقریان سرارودی استاد، گروه روانشناسی سلامت، مرکز تحقیقات علوم رفتاری، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-4656-4747 بیژن ایرج استاد، گروه غدد و متابولیسم، مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-0561-408X امرالله ابراهیمی دانشیار گروه روانشناسی سلامت، مرکز تحقیقات علوم رفتاری، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-0267-3407 سید مهدی میرپوریان کارشناسی ارشد روانشناسی سلامت، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران. 0009-0003-4757-6162 Journal Article 2024 12 18 <strong>Background:</strong> Type 1 diabetes is the most common form of diabetes in children and adolescents. Its management requires active involvement from parents, particularly mothers. This study aimed to investigate the impact of psychological training for mothers on HbA1c, self-management, quality of life, and social support for children with diabetes.<br /><strong>Methods:</strong><strong> </strong>This study was a randomized clinical trial with two groups: experimental and control. Forty-eight mothers of children with type 1 diabetes participated (24 in each group). The experimental group received psychological training over eight weekly sessions. Data were collected at three stages (pre-test, post-test, and three-month follow-up) and analyzed using repeated measures ANOVA and Mann-Whitney tests.<br /><strong>Findings:</strong><strong> </strong>Psychoeducation had no significant impact on reducing HbA1c in the intervention group. Self-management scores significantly increased in the intervention group, and this increase remained higher than in the control group during the follow-up phase. Social support increased after the intervention, but this effect did not persist at the three-month follow-up. Quality of life scores showed no significant changes.<br /><strong>Conclusion:</strong> Psychoeducation provided to mothers of children with type 1 diabetes can be effective in improving their self-management and social support. <strong>مقاله پژوهشی</strong><br /><br /><br /><br /><br /><strong>مقدمه:</strong> دیابت نوع ۱، شایع‌ترین نوع دیابت در کودکان و نوجوانان است. مدیریت آن به مشارکت فعال والدین، به‌ویژه مادران، نیاز دارد. این پژوهش با هدف بررسی اثر آموزش روانشناختی مادران بر HbA1c، خودمدیریتی، کیفیت زندگی و حمایت اجتماعی کودکان دیابتی انجام شد.<br /><strong>روش‌ها:</strong> پژوهش حاضر، یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌ شده با دو گروه آزمایش و کنترل بود. ۴۸ مادر دارای کودک مبتلا به دیابت نوع ۱ در آن شرکت کردند (۲۴ نفر در هر گروه). گروه آزمایش طی ۸ جلسه‌ی هفتگی، آموزش روانشناختی دریافت کرد. داده‌ها در سه مرحله (پیش‌آزمون، پس‌آزمون، پیگیری سه‌ماهه) گردآوری و با تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و Mann-Whitney U بررسی شدند.<br /><strong>یافته‌ها:</strong> آموزش روان‌شناختی، تأثیر معناداری بر کاهش HbA1c در گروه مداخله نداشت. نمره خودمدیریتی در گروه مداخله به‌طور معنی‌داری افزایش یافت و این افزایش در مرحله پیگیری نیز نسبت به گروه کنترل همچنان بالاتر باقی ماند. حمایت اجتماعی پس از مداخله افزایش یافت، اما این اثر در پیگیری سه‌ماهه تداوم نداشت. نمرات کیفیت زندگی هیچ تغییر معنی‌داری نشان ندادند.<br /><strong>نتیجه‌گیری:</strong><strong> </strong>آموزش روانشناختی ارائه ‌شده به مادران کودکان مبتلا به دیابت نوع ۱، می‌تواند در بهبود خودمدیریتی و حمایت اجتماعی آن‌ها مؤثر باشد. https://jims.mui.ac.ir/article_33207_5330f5fa350679fb680ac438824048bd.pdf