دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 43 839 2025 12 22 Policies to Reorganize Population Strategies Focusing on the Role of Health Workers سیاست‌های بازتنظیم راهبردهای جمعیتی با محوریت نقش کارکنان بهداشتی 1515 1520 33227 10.48305/jims.v43.i839.1515 FA محبوبه حجتی دانشجوی دکترا اپیدمیولوژی، گروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-5464-8094 صاحب جان ترکیان مرکز تحقیقات تغذیه و امنیت غذایی، گروه آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-0399-7355 Journal Article 2026 02 12 The continued decline in fertility rates below replacement level is a problem that needs to be addressed, which has been exacerbated by the COVID-19 pandemic and has accelerated economic insecurity and disruption of health services. In the meantime, the attitude of health workers, who themselves promote population growth policies and social patterns, is decisive for childbearing. This policy brief considered the implementation of fertility increasing policies by focusing on the attitude of health workers and examined and analyzed three central options: first, implementing targeted training and empowerment programs to strengthen staff awareness and positive attitudes; second, designing support packages and welfare-economic incentives to reduce the main barriers to childbearing; and third, reforming the work environment to support families who intend to have children. Analysis of these options showed that the implementation of each, despite its benefits, faces implementation obstacles, including limited financial resources, cultural-organizational resistance, and the possibility of increased staff workload. Given the barriers and challenges, empowerment through low-cost, participatory interventions is a priority. It is suggested that action should begin with in-house training on work-life balance and the establishment of a family-friendly center rating system. At the same time, non-monetary incentives and targeted services, such as priority access to health services or discounts on daycare, should be designed and implemented for employees. Such a strategy, while reducing initial resistance, provides the basis for changing the attitude of health workers and having a greater impact on the fertility rate of the community in the long term. کاهش پیوسته نرخ باروری به زیر سطح جایگزینی، مسأله نیازمند بررسی است که با همه‌گیری کووید-۱۹ تشدید شد و ناامنی اقتصادی و اختلال در خدمات سلامت را تسریع کرد. در این بین، نگرش کارکنان حوزه بهداشت که خود مروج سیاست‌های افزایش جمعیت و الگوهای اجتماعی هستند برای فرزندآوری تعیین کننده است. این خلاصه سیاستی، تحقق سیاست‌های افزایش باروری را با تمرکز بر نگرش کارکنان حوزه بهداشت  مد نظر قرار داد و سه گزینه محوری را بررسی و تحلیل کرد: نخست، اجرای برنامه‌های آموزشی و توانمندسازی هدفمند برای تقویت آگاهی و نگرش مثبت کارکنان؛ دوم، طراحی بسته‌های حمایتی و مشوق‌های رفاهی- اقتصادی برای کاهش موانع اصلی فرزندآوری؛ و سوم، اصلاح محیط کار در راستای حمایت خانواده‌هایی که قصد فرزندآوری دارند. تحلیل این گزینه‌ها نشان داد اجرای هر یک با وجود مزایایی که دارند، با موانع اجرایی از جمله محدودیت منابع مالی، مقاومت فرهنگی- سازمانی و احتمال مشغولیت کاری بیشتر کارکنان مواجه است. با در نظر گرفتن موانع و چالش‌ها، توانمندسازی از طریق مداخلات کم‌هزینه و مشارکتی دارای اولویت اجرایی است. پیشنهاد می‌شود اقدام با آموزش‌های درون‌سازمانی درباره تعادل کار و زندگی و راه‌اندازی نظام رتبه‌بندی مراکز دوستدار خانواده آغاز شود. همزمان، مشوق‌های غیرنقدی و خدمات هدفمند، مانند اولویت در دریافت خدمات درمانی یا تخفیف مهدکودک برای کارکنان طراحی و اجرا گردد. چنین راهبردی، ضمن کاهش مقاومت اولیه، زمینه را برای تحول نگرش کارکنان حوزه بهداشت و تأثیرگذاری بیشتر بر نرخ باروری جامعه در بلندمدت فراهم می‌آورد. https://jims.mui.ac.ir/article_33227_e889e352e2a432ebbc0d11b3329dc723.pdf