دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 856 2026 04 21 Analyzing Systemic Challenges in General Medical Clinical Education and Policy Solutions واکاوی چالش‌های سیستمیک در آموزش بالینی پزشکی عمومی و راه‌حل‌های سیاستی 452 457 33392 10.48305/jims.v44.i856.0452 FA مریم آویژگان دانشیار، مرکز تحقیقات آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-6714-1444 میلاد صفری پزشکی عمومی، مرکز تحقیقات آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-1089-2909 شهرزاد شهیدی استاد، گروه آموزشی داخلی (نفرولوژی)، مرکز تحقیقات بیماری‌های کلیه، بیمارستان خورشید، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-5442-6424 Journal Article 2025 12 27 Clinical education, as a decisive stage in the training of general practitioners, is responsible for transferring theoretical knowledge to practical skills and shaping professional competencies; however, the general medical education system in Iran faces several structural challenges that lead to a significant gap between theoretical learning and clinical performance of graduates. These challenges are rooted in multidimensional factors, including resource management, educational policymaking, curriculum content, and the culture of learning environments. To overcome the challenges, it is recommended to focus on an integrated policy package; in this regard, the proposed solutions are presented in three axes: In the short term, it is essential to ensure the psychological and economic security of students through the implementation of a professional ethics charter with executive guarantees and the design of targeted financial support packages. In the intermediate step, redesigning the human resource structure and educational culture by separating the educational role of medical students from the service role, institutionalizing evidence-based medicine (EBM), and establishing a continuous and transparent evaluation system should be considered. In the long term, redefining the content and location of education by increasing the share of public (non-super specialty) environments and fundamentally revising the syllabus with a case-based approach based on the most common health needs of the community will play a role in increasing the efficiency of clinical education in the health system. <span dir="RTL" lang="AR-SA">آموزش بالینی به عنوان مرحله‌ی تعیین‌کننده در تربیت پزشکان عمومی، مسئولیت انتقال دانش نظری به مهارت‌های عملی و شکل‌دهی شایستگی‌های حرفه‌ای را بر عهده دارد؛ با این حال، نظام آموزش پزشکی عمومی در ایران با چالش‌های ساختاری متعددی مواجه است که منجر به شکاف قابل توجه بین آموخته‌های نظری و عملکرد بالینی فارغ‌التحصیلان می‌شود. این چالش‌ها ریشه در عوامل چندبعدی از جمله مدیریت منابع، سیاست‌گذاری آموزشی، محتوای درسی و فرهنگ محیط‌های یادگیری دارند و برای برون رفت از چالش‌ها، تمرکز بر بسته سیاستی یکپارچه توصیه می شود؛ در این خصوص، راهکارهای پیشنهادی در سه محور ارائه می‌شوند: در کوتاه‌مدت، تأمین امنیت روانی و اقتصادی دانشجویان از طریق اجرای منشور اخلاق حرفه‌ای با ضمانت اجرایی و طراحی بسته‌های حمایت مالی هدفمند ضروری است. در گام میانی، بازطراحی ساختار نیروی انسانی و فرهنگ آموزشی با تفکیک نقش آموزشی دانشجویان پزشکی از نقش خدماتی، نهادینه‌سازی پزشکی مبتنی بر شواهد (</span><span>EBM</span><span dir="RTL" lang="AR-SA">)<span> </span>و استقرار نظام ارزیابی مستمر و شفاف بایستی مورد توجه قرار گیرد. در بلندمدت، بازتعریف محتوا و محل آموزش با افزایش سهم محیط‌های عمومی (غیر فوق‌تخصصی) و بازنگری اساسی سرفصل‌های درسی با رویکرد کیس‌محور و مبتنی بر شایع‌ترین نیازهای سلامت جامعه، در افزایش کارآمدی آموزش بالینی در نظام سلامت نقش خواهد داشت. در نهایت، برای اجرای موفقیت‌آمیز این راهکارها بایستی به‌صورت فرابخشی با مشارکت فعال کلیه ذینفعان از جمله دانشجویان، اساتید، مدیران و سیاست‌گذاران و اتخاذ رویکردی پیوسته و مبتنی بر شواهد اقدام نمود</span>. https://jims.mui.ac.ir/article_33392_653a0ef6ee24175eaa9cd0eb4392eacb.pdf