دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 856 2026 04 21 Educational Justice in the Digital Era by Reducing Discrimination in Virtual Education عدالت آموزشی در عصر دیجیتال با کاهش تبعیض در آموزش مجازی 464 469 33394 10.48305/jims.v44.i856.0464 FA زهرا هادیان جزی مرکز تحقیقات مراقبت‌های پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران امیر شاهزیدی مرکز تحقیقات قلب و عروق اطفال، پژوهشکده قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0001-9095-2424 کاظم غیبی دانشکده‌ی علوم پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی و سلامت، دانشگاه سیدنی، سیدنی، نیو ساوت ولز، استرالیا Journal Article 2026 02 16 Virtual education, especially after the COVID-19 pandemic, was an essential priority; despite its numerous benefits, it has come with some significant challenges, including feelings of injustice and discrimination. Discrimination that threatens the self-esteem, motivation, and mental health of students, especially in the medical and nursing fields. This is while the quality of care and patient safety are directly affected by the efficiency of service delivery of these graduates. In response to the challenges, this policy brief explains and proposes four policy strategies as follows: 1) Developing and communicating a “Charter for Fair Interactions in Virtual Education Environments” was recommended to define clear norms and create accountability mechanisms. 2) Implementing a “Digital Empowerment” program for faculty and students to reduce skill weakness and, consequently, discrimination. 3) Providing infrastructure and financial support that helps to achieve equitable access and educational justice. 4) Redesigning educational processes and assessment with a focus on justice to achieve the goal of teaching and learning.<br>Analysis of these options, taking into account the implementation requirements, stakeholders, and positive and negative effects of each, showed that ethical and normative guidance is a prerequisite for any change and is the first priority. Then, by investing in human capital empowerment, the necessary platform is provided to attract support and justify large investments in providing infrastructure and financial support and ultimately redesigning and assessing educational processes. These measures aim to prevent harm to justice and can be effective in the quality of education and health system services. <span dir="RTL" lang="AR-SA">آموزش مجازی، به ویژه پس از همه‌گیری کووید-۱۹ اولویتی ضروری بود؛ با وجود مزایای متعدد، برخی چالش‌های مهم از جمله احساس بی‌عدالتی و تبعیض را در بر داشت. تبعیضی که عزت‌نفس، انگیزه و سلامت روانی دانشجویان به ویژه در شاخه‌های علوم پزشکی و پرستاری را تهدید می‌کند. این در حالی است که کیفیت مراقبت‌ها و ایمنی بیمار، به‌طور مستقیم تحت تاثیر کارآمدی خدمت‌رسانی این دانش‌آموختگان است. در پاسخ به چالش‌ها، خلاصه سیاستی حاضر چهار راهبرد سیاستی را به این صورت تبیین و پیشنهاد نمود: 1) تدوین و ابلاغ «منشور تعاملات عادلانه در محیط‌های آموزش مجازی» برای تعریف هنجارهای شفاف و ایجاد مکانیزم پاسخگویی توصیه شد. 2) اجرای برنامه «توانمندسازی دیجیتال» برای اساتید و دانشجویان، به منظور کاهش ضعف مهارتی و متعاقبا تبعیض است. 3) تامین زیرساخت و حمایت مالی که به دسترسی عادلانه و تحقق عدالت آموزشی کمک می‌کند. 4) بازطراحی فرآیندهای آموزشی و ارزیابی با محوریت عدالت، برای دستیابی به هدف آموزش و یادگیری است</span>.<span dir="RTL" lang="AR-SA">تحلیل این گزینه‌ها با در نظر گرفتن الزامات اجرایی، ذی‌نفعان و اثرات مثبت و منفی هر کدام، نشان داد راهنمای اخلاقی و هنجاری، پیش‌نیاز هر تغییری و در اولویت نخست است. سپس با سرمایه‌گذاری بر توانمندسازی سرمایه انسانی، بستر لازم برای جلب حمایت و توجیه سرمایه‌گذاری کلان برای تأمین زیرساخت و حمایت مالی و در نهایت بازطراحی و ارزیابی فرایندهای آموزشی فراهم می‌شود. این اقدامات با هدف پیشگیری از آسیب به عدالت محوری است و می‌تواند در کیفیت آموزش و خدمات نظام سلامت مؤثر باشد</span>. https://jims.mui.ac.ir/article_33394_45624715b1814505c470fe812b5908ce.pdf