دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 40 700 2023 02 01 Deep Learning-Based Pediatric Bone Age Estimation Using Hand Radiography تخمین سن استخوانی کودکان مبتنی بر یادگیری عمیق با استفاده از رادیوگرافی دست 1037 1043 28037 10.48305/jims.v40.i700.1037 FA مجتبی سیرتی-امشه دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه فیزیک پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-2629-5623 الهام شعبانی نیا استادیار، گروه ریاضی کاربردی، دانشکده‌ی علوم و فناوری‌های نوین، دانشگاه تحصیلات تکمیلی و فناوری پیشرفته، کرمان، ایران 0000-0002-1357-8288 علی چاپاریان استاد، گروه فیزیک پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-2478-3014 Journal Article 1401 09 18 Background: Hand radiographs are commonly used to evaluate bone maturity. So that the significant difference between the estimated bone age and the chronological age can indicate a developmental disorder. However, the manual evaluation of images is usually a time-consuming and observer-dependent process. Therefore, in this paper, an automatic method for the assessment of bone age using radiographs of children's hands is proposed. Methods: In this fundamental-applied research, the collection of radiographic images of the Radiological Society of North America (RSNA) was used, and transfer learning methods were proposed. The input images were first pre-processed due to low quality. Then a pre-trained model based on DenseNet-121 was used to extract the discriminating spatial features. Findings: Evaluations using five pre-trained models on the RSNA dataset showed that the DenseNet-121 model, after adjustment, could perform better than other models, with a mean absolute error of 9.8 months. Conclusion: Skeletal maturity can be estimated with satisfactory accuracy using the DenseNet-121 model, and this method can help radiologists in quick and accurate measurement of bone age. مقاله پژوهشی مقدمه: از تصاویر رادیوگرافی دست، به صورت رایج جهت ارزیابی بلوغ استخوانی استفاده می‌‌شود. به طوری که تفاوت چشمگیر میان سن ارزیابی‌ شده و سن تقویمی می‌تواند نشان‌دهنده‌ی اختلال در رشد باشد. با این حال ارزیابی دستی تصاویر، معمولاً فرایندی زمان‌بر و وابسته به ناظر است. لذا هدف از انجام این مطالعه، ایجاد روشی خودکار برای ارزیابی سن استخوانی با استفاده از تصاویر رادیوگرافی دست می‌باشد. روش‌ها: در این پژوهش که از نوع بنیادی- کاربردی می‌باشد، از مجموعه تصاویر رادیوگرافی انجمن رادیولوژی آمریکای شمالی (Radiological Society of North America) RSNA استفاده شد و روش یادگیری انتقالی برای تخمین سن استخوانی کودکان پیشنهاد گردید. تصاویر ورودی، ابتدا به دلیل کیفیت پایین مورد پیش‌پردازش قرار گرفتند. سپس مدل از پیش آموزش دیده ۱۲۱DenseNet- برای استخراج ویژگی‌های مکانی متمایزکننده مورد استفاده قرار گرفت. یافته‌ها: ارزیابی‌ها با استفاده از پنج مدل از پیش آموزش دیده و بر روی مجموعه‌ی داده‌ی RSNA نشان دادند که مدل ۱۲۱DenseNet- پس از تنظیم می‌تواند با میانگین خطای مطلق 9/8 ماه بهتر از سایر مدل‌ها عمل کند. نتیجه‌گیری: بلوغ اسکلتی می‌تواند با استفاده از مدل ۱۲۱DenseNet- با دقت رضایت‌بخشی تخمین زده شود و از این روش می‌توان به رادیولوژیست‌ها در اندازه‌گیری سریع و دقیق سن استخوانی کمک نمود.

https://jims.mui.ac.ir/article_28037_af698f2b39b1f19d13e7259e6b560a85.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 40 700 2023 02 01 Resistance to antibiotics and biocides and prevalence of qacAB, smr and norA genes in vancomycin-resistant Enterococci isolated from patients of medical education centers in Isfahan, Iran مقاومت آنتی‌بیوتیکی و بایوسایدی و شیوع ژن‌های qacAB، smr و norA در انتروکوک‌های مقاوم به ونکومایسین جدا شده از بیماران مراکز آموزشی درمانی اصفهان 1044 1051 28038 10.48305/jims.v40.i700.1044 FA نفیسه جعفری کندری گروه میکروب‌شناسی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0001-5479-5468 داود منصوری گروه میکروب‌شناسی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-0664-2007 Journal Article 1970 01 01 Background: Vancomycin-resistant Enterococci (VRE) are one of the most common hospital pathogens due to antibiotic and biocide resistance, which has become of the major problems in hospitals. This study was conducted in order to determine the pattern of antibiotic resistance, the minimum inhibitory concentration of chlorhexidine and benzalkonium chloride, to investigate the prevalence of biocide resistance genes norA, smr and qacAB and to measure the time-kill assay of biocides in VRE isolates. Methods: In this study, 50 isolates of VRE were collected from teaching hospitals in Isfahan and confirmed by microbiological testing. Antibiotic susceptibility was determined by disk diffusion method and the minimum inhibitory concentration (MIC) of benzalkonium chloride and chlorhexidine was determined by broth microdilution method. Prevalence of biocide resistance genes and determining the killing power of biocides were investigated by PCR and time-kill assay respectively. Findings: Among 50 clinical isolates, all isolates were resistant to ciprofloxacin and erythromycin and susceptible to linezolid. We reported the MIC range of benzalkonium chloride and chlorhexidine 4-8 μg/ml and 1-8 μg/ml respectively. The frequency of norA, smr and qacAB genes were 84%, 56% and 24%. Conclusion: The results of the present study showed that in addition to linezolid as the drug of choice for vancomycin-resistant isolates, the biocides chlorhexidine and benzalkonium chloride also had a very good lethal effect on these isolates. But due to the high resistance to other antibiotics, it seems necessary to do an antibiotic sensitivity test. مقاله پژوهشی مقدمه: انتروکوک‌های مقاوم به ونکومایسین (Vancomycin-resistant Enterococci) VRE به دلیل مقاومت آنتی‌بیوتیکی و بایوسایدی، از شایع‌ترین پاتوژن‌های بیمارستانی می‌باشند که به یکی از مشکلات عمده در بیمارستان‌ها تبدیل شده‌اند. این مطالعه به منظور تعیین الگوی مقاومت آنتی‌بیوتیکی، حداقل غلظت مهارکنندگی کلرهگزیدین و بنزالکنیوم کلراید، بررسی میزان شیوع ژن‌های مقاومت بایوسایدی norA، smr و qacAB و سنجش زمان کشندگی بایوسایدها در ایزوله‌های VRE انجام شده است. روش‌ها: در این مطالعه، 50 ایزوله‌ی VRE از بیمارستان‌های آموزشی شهر اصفهان جمع‌آوری و با تست‌های فنوتایپیک تأیید شدند. حساسیت آنتی‌بیوتیکی به روش دیسک دیفیوژن و حداقل غلظت مهارکنندگی بنزالکونیوم کلرید و کلرهگزیدین با روش براث میکرودایلوشن تعیین گردید. شیوع ژن‌های مقاومت بایوسایدی و تعیین قدرت کشندگی بایوسایدها با روش PCR و Time-kill assay بررسی شد. یافته‌ها: از 50 ایزوله‌ی بالینی، تمام ایزوله‌ها به سیپروفلوکساسین و اریترومایسین مقاوم و به لینزولید حساس بودند. محدوده‌ی (Minimum inhibitory concentration) MIC بنزالکنیوم کلراید و کلرهگزیدین به ترتیب 8-4 و 8-1 میکروگرم بر میلی‌لیتر گزارش شد. ژن‌های norA، smr و qacAB به ترتیب در 84، 56 و 24 درصد از ایزوله‌ها شناسایی گردید. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه‌ی حاضر نشان داد که علاوه بر لینزولید به عنوان داروی انتخابی ایزوله‌های مقاوم به ونکومایسین، بایوساید‌های کلرهگزیدین و بنزالکونیوم کلراید نیز اثر کشندگی بسیار خوبی بر روی این ایزوله‌ها داشتند. اما با توجه به مقاومت بالا نسبت به سایر آنتی بیوتیک‌ها، انجام تست حساسیت آنتی‌بیوتیکی لازم به نظر می‌رسد.

https://jims.mui.ac.ir/article_28038_f58ef09ad7ebc3edd43fd7eea2444342.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 40 700 2023 02 01 The Effect of Curcumin Supplementation on Clinical Factors in Patients with Rheumatoid Arthritis تأثیر بالینی کورکومین در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید 1052 1058 28039 10.48305/jims.v40.i700.1052 FA اشکان اکبری رزیدنت، گروه داخلی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-2938-504x پیمان متقی دانشیار، گروه داخلی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-9810-4136 منصور ثالثی دانشیار، گروه داخلی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0001-7108-6188 مهرناز شجاعی کارشناس ارشد علوم بهداشتی در تغذیه، مرکز تحقیقات تغذیه و امنیت غذایی، گروه تغذیه جامعه، دانشکده‌ی تغذیه، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-0463-0566 غلامرضا عسکری دانشیار، مرکز تحقیقات تغذیه و امنیت غذایی، گروه تغذیه جامعه، دانشکده‌ی تغذیه، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-1194-9687 امیرحسین صاحبکار دکتری تخصصی بیوتکنولوژی، گروه بیوتکنولوژی، دانشکده‌ی داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران 0000-0002-8656-1444 محمد باقرنیا استادیار، مرکز تحقیقات تغذیه و امنیت غذایی، گروه تغذیه جامعه، دانشکده‌ی تغذیه، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-5861-6129 Journal Article 1401 07 19 Background: Rheumatoid arthritis is a chronic inflammatory disease that leads to progressive joint damage, pain and loss of function, which has no known therapy so far. Curcumin has anti-inflammatory, antioxidant and analgesic properties. The aim of this study was to investigate the effect of supplementation with curcumin piperine (a highly soluble form of curcumin) on the clinical symptoms of rheumatoid arthritis. Methods: The present study was a double-blind randomized controlled trial study, which was conducted on 54 adult patients aged 20 to 65 years who were suffering from rheumatoid arthritis. The patients were randomly divided into two groups; (i) intervention group received a curcumin piperine capsule containing 500 mg curcumin, and (ii) control group received a placebo capsule containing 500 mg maltodextrin daily for three months. Findings: A total of 52 samples completed the study. The average age of participants in the intervention group was 53.5 ± 6.1 and in the control group was 54.6 ± 8.1, which was not statistically significant. The erythrocyte sedimentation rate (ESR) and finally the disease activity index (DAS-28) decreased significantly in both groups at the end of the study compared to the beginning of the study. But this reduction in the intervention group was significantly higher than the control group (erythrocyte sedimentation rate and disease activity index). Conclusion: Use of curcumin - piperine supplement significantly improved the clinical indicators of patients with rheumatoid arthritis. مقاله پژوهشی مقدمه: آرتریت روماتوئید، یک بیماری التهابی مزمن است که می‌تواند منجر به آسیب پیشرونده‌ی مفصل، درد و از بین رفتن عملکرد آن شود و برای آن درمان قطعی وجود ندارد. کورکومین، دارای خواص ضدالتهابی، آنتی‌اکسیدانی و ضد درد است. هدف از این مطالعه، بررسی اثر مکمل یاری با کورکومین پیپرین (فرم دارای حلالیت بالای کورکومین) بر روی علائم بالینی بیماری آرتریت روماتوئید بود. روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر، از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی شده‌ی دوسوکور بود که بر روی 54 بیمار بالغ 20 تا 65 ساله که به بیماری آتریت روماتوئید مبتلا بودند انجام شد. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند و افراد گروه مداخله به مدت 3 ماه روزانه یک کپسول کورکومین پیپرین حاوی 500 میلی‌‌گرم کورکومین و گروه شاهد روزانه یک عدد کپسول دارونما حاوی 500 میلی‌گرم مالتودکسترین دریافت کردند. یافته‌ها: تعداد 52 نفر مطالعه را تکمیل کردند. میانگین سنی افراد شرکت‌کننده در گروه مداخله 6/1 ± 53/5 و در گروه شاهد، 8/1 ± 54/6 بود که از لحاظ آماری معنی‌دار نبود. در انتهای مطالعه شاخص فعالیت بیماری (DAS-28) در هر دو گروه مداخله و شاهد، نسبت به ابتدای مطالعه به صورت معنی‌داری کاهش یافت. این کاهش در گروه مداخله به طور معنی‌داری بیشتر از گروه شاهد بود. نتیجه‌گیری: مصرف مکمل کورکومین پیپرین باعث بهبود معنی‌دار شاخص‌های بالینی بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید گردید.

https://jims.mui.ac.ir/article_28039_0b890a8ca95e146ae3686e4bd3b8c9d2.pdf