دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75954381020250522Comparison of Intranasal Ketamine versus Oral Midazolam as Pre-Anesthetic Agents with Nitrous Oxide in Pediatric Patients Undergoing Ophthalmic Examination under Anesthesiaمقایسهی تأثیر آرامبخشی کتامین داخل بینی با میدازولام دهانی درتجویز همزمان گاز نیتروس اکسید در معاینهی چشم کودکان3103183292410.48305/jims.v43.i810.0310FAمجتبیرحیمی ورپشتیدانشیار، گروه بیهوشی و مراقیتهای ویژه، دانشکدهی پزشکی اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-7725-9393افسانهنادری بنیاستادیار، گروه چشم پزشکی، دانشکدهی پزشکی اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-2958-7805بهزادناظم رعایادانشیار، گروه بیهوشی و مراقیتهای ویژه، دانشکدهی پزشکی اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6208-9053محمدمهدیحیدردانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0009-0000-3930-5344Journal Article20240325<strong>Background:</strong> The administration of sedative agents before surgery offers numerous advantages, particularly in pediatric patients. Due to the limitations of existing studies, this study sought to assess the comparative effectiveness of intranasal ketamine and oral midazolam in terms of their sedative properties and impact on vital signs during eye examinations conducted under anesthesia.
<strong>Methods:</strong><strong> </strong>Patients in the ketamine group received intranasal ketamine at a dose of 5 mg/kg, while those in the midazolam group were given oral midazolam at a dose of 0.3 mg/kg. Placebo groups received normal saline via intranasal or oral routes accordingly. Patients underwent the procedure while sedated with nitrous oxide. Patient status was assessed at various time points around the procedure.
<strong>Findings:</strong><strong> </strong>Thirty participants, with a mean age of (4.10 ± 1.13) years, were enrolled in this study. No significant difference was observed in the mean recovery time (25.36 ± 3.29) between the ketamine and midazolam groups (P = 0.09). Severe hemodynamic changes (hypoxia, significant bradycardia or tachycardia, and significant bradypnea or tachypnea) were not observed in any of the patients studied. Changes in heart rate (109.50 ± 8.96 beats/min), respiratory rate (25.1 ± 0.90 breaths/min), and SpO₂ (94.8 ± 0.8%) showed no significant difference between the two groups (P = 0.74, P = 0.96, and P = 0.10, respectively), indicating that both interventions induced similar levels of sedation (P > 0.05).
<strong>Conclusion:</strong> Both intranasal ketamine and oral midazolam are safe and effective pre-anesthetic agents with similar and optimal efficacy for preparing children and performing eye examinations under anesthesia. However, considering side effects and route tolerance, midazolam can be recommended.<strong>مقاله پژوهشی</strong><br /><br /><br /><br /><br /><strong>مقدمه:</strong> فرم داخل بینی داروهای آرامبخش قبل از عمل دارای مزایای متعدد بخصوص در کودکان میباشد. با توجه به محدودیت مطالعات موجود، در مطالعهی حاضر بر آن شدیم تا به مقایسهی اثربخشی کتامین داخلی بینی با میدازولام خوراکی بر آرامبخشی و علایم حیاتی این بیماران بپردازیم.<br /><strong>روشها:</strong> بیماران گروه کتامین تحت تجویز کتامین داخل بینی با دوز 5 میلیگرم بر کیلوگرم و بیماران گروه میدازولام، میدازولام خوراکی با دوز 0/3 میلیگرم بر کیلوگرم قرار گرفتند. بیماران گروه میدازولام (دارونما) داخل بینی و بیماران گروه کتامین (دارونما) خوراکی را به صورت نرمالسالین دریافت نمودند. بیماران طی انجام پروسیجر تحت آرامبخشی با نیتروس اکساید قرار گرفتند. وضعیت بیماران در زمانهای مختلف حول عمل بررسی شد.<br /><strong>یافتهها:</strong> در مجموع 30 نفر با میانگین سنی (1/13 ± 4/10 ) سال در این مطالعه شرکت داده شدند. میانگین مدت زمان ریکاوری (3/29 ± 25/36) در بیماران گروه کتامین و گروه میدازولام فاقد تفاوت معنیدار بود (0/09 = P). تغییرات شدید همودینامیک (هیپوکسی، برادی یا تاکیکاردی و برادی یا تاکیپنه قابل توجه) در هیچ کدام از بیماران مورد مطالعه دیده نشد. روند تغییرات تعداد ضربان قلب (8/96 ± 109/50)، تعداد تنفس ( 0/9 ± 25/1) و SPO2 ( 0/8 ± 94/8) فاقد تفاوت معنیدار در بین دو گروه بود (0/74 = P)، (0/96 = P) و (0/10 = P) و به این معنا که دو مداخله از نظر میزان آرامشبخشی اثرات مشابهی را اعمال کردهاند (0/05 < P).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong><strong> </strong>کتامین داخل بینی و همچنین میدازولام خوراکی هر دو پیش داروهای ایمن و با اثربخشی مشابه و بهینهای جهت آمادهسازی کودکان و انجام معاینه تحت بیهوشی چشم میباشند. اما با در نظر گرفتن عوارض و تحمل راه تجویز میتوان میدازولام را توصیه کرد.https://jims.mui.ac.ir/article_32924_97179371665bba2268a701ac6bb80cf7.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75954381020250522Correlation of Intima-Media Thickness with Coronary Artery Calcium Scoring in Patients with Low and High Cardiovascular Risk Factorsارتباط ضخامت اینتیما مدیا با اسکور کلسیم عروق کرونر در بیماران با ریسک فاکتورهای قلبی- عروقی3193283295710.48305/jims.v43.i810.0319FAعلیرضانعمتالهیاستادیار بیماریهای قلب و عروق، گروه داخلی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-1863-594Xپروینبهرامیاستادیار بیماریهای قلب و عروق، گروه داخلی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-4275-7629امیررضاسجادیه خواجوییدانشیار اقدامات مداخلهای قلب و عروق بزرگسال، گروه داخلی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6383-5660آتوساادیبیاستاد پرتونگاری (رادیولوژی)، گروه رادیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-4830-9552علیپوریای ولیگروه داخلی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-5834-0230Journal Article20240807<strong>Background:</strong> Given that calcification is one of the main causes of atherosclerosis and the Carotid Intima-Media Thickness (CIMT) index is also a predictor of the progression of atherosclerosis, the aim of the present study was to compare the mean CIMT based on Coronary Artery Calcium Scoring (CACS) in patients with low and high cardiovascular risk factors.
<strong>Methods:</strong><strong> </strong>The present cross-sectional study was performed on 100 participants without cardiovascular risk factors as the low-risk group and 100 participants with at least three cardiovascular risk factors as the high-risk group. Patients’ demographic data, their cardiovascular risk factors, underlying diseases, clinical presentations, and their medications were recorded. Then, coronary CT angiography findings, CIMT, and CACS values were documented.
<strong>Findings:</strong><strong> </strong>Mean of CACS in the low-risk group was significantly lower than that of the high-risk group (6.18 ± 2.04 vs. 134.16 ± 62.09, P < 0.001). The CIMT value in the high-risk group with a mean of 0.72 ± 0.12 mm was slightly higher than that of the low-risk group with a mean of 0.71 ± 0.06 mm (P > 0.050). In addition, the correlation coefficient of CACS with CIMT was 0.094(P > 0.05) in the low-risk group and was 0.229 (P < 0.05) in the high-risk group.
<strong>Conclusion:</strong> According to the results of the present study, CIMT and CACS values in low-risk participants were lower than those of high-risk participants. Moreover, a significant direct correlation between CACS and CIMT was observed in high-risk participants. Thus, a direct association between these two factors may help identify individuals at higher risk of adverse cardiovascular events.<strong>مقاله پژوهشی</strong>
<strong>مقدمه:</strong> با توجه به اینکه کلسیفیکاسیون یکی از علل اصلی آترواسکلروز میباشد و شاخص ضخامت انتیما مدیا شریان کاروتید (Carotid Intima-Media Thickness) CIMT نیز بهعنوان یک عامل پیشگوییکنندهی وضعیت پیشرفت آترواسکلروز میباشد. این مطالعه با هدف مقایسهی میانگین CIMT به تفکیک امتیازدهی کلسیم عروق کرونر (Coronary Artery Calcium Scoring) CACS در بیماران با ریسک پایین و بالای ریسک فاکتورهای قلب و عروق صورت گرفته است.
<strong>روشها:</strong> مطالعهی مقطعی حاضر بر روی 100 بیمار فاقد ریسک فاکتورهای قلبی- عروقی بعنوان گروه با ریسک پایین و 100 بیمار با حداقل 3 ریسک فاکتورهای قلبی- عروقی به عنوان گروه با ریسک بالا انجام شده است. اطلاعات دموگرافیک بیماران و ریسک فاکتورهای قلبی- عروقی و بیماری زمینهای بیماران، ظواهر بالینی و داروهای مصرفی آنان ثبت شد. سپس یافتههای حاصل از سیتی آنژیوگرافی کرونر و مقدار CIMT و CACS ثبت شد.
<strong>یافتهها:</strong> میانگین CACS در گروه با ریسک پایین بطور معنیداری کمتر از گروه با ریسک بالا بوده است (0/001 > P، 16/09 ± 134/62 در مقابل 2/04 ± 6/18). همچنینCIMT در گروه با ریسکبالا با میانگین 0/12 ± 0/72 میلیمتر به میزان ناچیزی بیشتر از گروه با ریسکپایین با میانگین 0/06 ± 0/71 میلیمتر بوده است<br />(0/05 < P). همچنین در گروه با ریسک پایین، ضریب همبستگی CACS با CIMT برابر با 0/94 (0/05 < P) و در گروه با ریسک بالا، برابر با 0/229 بوده است (0/05 > P).
<strong>نتیجهگیری:</strong><strong> </strong>بر طبق نتایج مطالعهی حاضر مقادیر CIMT و CACS در افراد با ریسک پایین کمتر از افراد با ریسک بالا بوده است و از نظر آماری ارتباط مستقیم و معنیداری میان CACS و CIMT در افراد با ریسک بالا وجود داشته است. بنابراین شاید بتوان گفت وجود ارتباط مستقیم بین این دو فاکتور میتواند فرد را در مواجهه با حوادث قلبی-عروقی پرخطرتر شناسایی نماید.https://jims.mui.ac.ir/article_32957_3a66aff309d35319563fa0b81887d58b.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75954381020250522P-Glycoprotein Levels in Nasal Secretions of Patients with Non-Polypoid and Polypoid Chronic Rhinosinusitisبررسی سطح گلیکوپروتئین P در ترشحات بینی بیماران مبتلا به رینوسینوزیت مزمن غیر پولیپ و پولیپ3293343293710.48305/jims.v43.i810.0329FAاحمدرضارضائیاندانشیار، گروه گوش و حلق و بینی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-9642-3128مهدیهسرخی نژاددستیار گوش و حلق وبینی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0009-0008-3783-9914بنتالهدیحیدریکارشناس پژوهشی، حوزهی معاونت پژوهشی دانشکدهی پزشکی، اصفهان، ایران0009-0006-5424-6630Journal Article20250125<strong>Background:</strong> Previous studies have concluded that P-glycoprotein is present not only in cell membranes but also extracellularly. This is because this glycoprotein is overexpressed in certain forms of chronic rhinosinusitis. This study was conducted with the aim of comparing P-glycoprotein levels in different severities of chronic rhinosinusitis with and without polyps.
<strong>Methods:</strong><strong> </strong>In this cohort study, 30 patients with non-polypoid chronic rhinosinusitis and 30 patients with polypoid chronic rhinosinusitis were enrolled. The levels of P-glycoprotein in the salivary secretions of the two groups, as well as the severity of rhino sinusitis using the Lund-Mackey, Lund-Kendi, and Nasal Sinus Outcome Test criteria, were measured and compared between the two groups.
<strong>Findings:</strong><strong> </strong>The mean P-glycoprotein level in the two groups with and without polyps was 87.24 ± 302.17 and 36.43 ± 224.60, respectively, and the difference between the two groups was significant (P < 0.001).
<strong>Conclusion:</strong> Considering the higher P-glycoprotein level in patients with polypoid chronic rhinosinusitis, it seems that this index can be useful in diagnosing and determining the type of chronic rhinosinusitis.<strong>مقاله پژوهشی</strong>
<strong>مقدمه:</strong> مطالعات قبلی به این نتیجه رسیدهاند که گلیکوپروتئین پی (P-glycoprotein)، نه تنها در غشای سلولی بلکه در خارج از سلول نیز یافت میشود. چرا که این گلیکوپروتئین در اشکال خاصی از رینوسینوزیت مزمن، بیش از حد بیان میشود. این مطالعه با هدف مقایسهی سطح گلیکوپروتئین P در شدتهای مختلف رینوسینوزیت مزمن با پولیپ و بدون پولیپ به انجام رسید.
<strong>روشها:</strong> در این مطالعهی همگروهی، 30 بیمار مبتلا به رینوسینوزیت مزمن غیر پولیپی و 30 بیمار مبتلا به رینوسینوزیت مزمن پولیپی وارد مطالعه شده و سطح گلیکوپروتئین P در ترشحات بزاق دو گروه و همچنین شدت رینوسینوزیت با معیارهای Lund-Mackey، Lund-Kendi و آزمون پیامد سینوس بینی، اندازهگیری و بین دو گروه مقایسه شد.
<strong>یافتهها:</strong> میانگین سطح گلیکوپروتئین P در دو گروه با و بدون پولیپ به ترتیب 87/24 ± 302/17 و 36/43 ± 224/60 بوده و اختلاف دو گروه معنیدار بود (0/001 > P).
<strong>نتیجهگیری:</strong><strong> </strong>: با توجه به بالاتر بودن سطح گلیکوپروتئین P در بیماران مبتلا به رینوسینوزیت مزمن پولیپی به نظر میرسد این شاخص میتواند در تشخیص و تعیین نوع رینوسینوزیت مزمن مفید باشد.https://jims.mui.ac.ir/article_32937_c205a106a04f42e1714daaa17b031a12.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75954381020250522Electrocardiographic Features at Admission and During Hospitalization in Patients with COVID-19ویژگیهای الکتروکاردیوگرافیک در هنگام پذیرش و دوران بستری در بیماران مبتلا به COVID-193353453293810.48305/jims.v43.i810.0335FAمحمدشهدادیانپزشک عمومی، کمیتهی پژوهش دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0009-0003-5274-3092سعیدهبحرانیاستادیار، مرکز تحقیقات پرفشاری خون، پژوهشکده قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-3826-942Xمعصومهصادقیاستاد، مرکز تحقیقات توانبخشی قلب، مؤسسه تحقیقات قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-7179-5558مهرزادسلماسیگروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-2643-7262زهراتیموری جروکانیاستادیار، مرکز تحقیقات فشار خون، مؤسسه تحقیقات قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-3810-7503Journal Article20250223<strong>Background:</strong> Besides respiratory complications of SARS-CoV-2, evidence suggests cardiac involvement and its potential role in prognosis. This study aimed to investigate ECG features and the occurrence of arrhythmias associated with disease severity in COVID-19 patients.
<strong>Methods:</strong><strong> </strong>A total of 256 patients diagnosed with SARS-CoV-2 infection were included. Baseline characteristics, clinical examinations, and laboratory tests were evaluated. Electrocardiographic parameters, including PR interval, QRS duration, corrected QT interval (QTc), frequency of bundle branch blocks, and ST-T segment changes, were assessed at admission and during hospitalization. Comparisons were made between critically ill patients and those with less severe disease, as well as between patients with and without ischemic heart disease (IHD) or elevated troponin levels. The incidence of arrhythmic events was also analyzed.
<strong>Findings:</strong><strong> </strong>Critically ill patients were older. Although baseline ECG parameters did not significantly differ by disease severity, PR and QT intervals were significantly prolonged in critically ill patients during hospitalization. Prolonged QTc was also observed in patients with a history of IHD and elevated troponin levels. The most common arrhythmia was atrial fibrillation, with a prevalence of 2.34%. Other abnormal rhythms included junctional rhythm (0.39%), complete heart block (0.39%), and sustained monomorphic ventricular tachycardia (0.39%).
<strong>Conclusion:</strong> Patients with severe SARS-CoV-2 infection exhibited a higher occurrence of ECG abnormalities, including prolonged PR and QT intervals and an increased occurrence of atrial fibrillation during hospitalization. Furthermore, baseline ECG abnormalities were more frequent in critically ill patients, which may highlight the potential role of ECG findings in early risk assessment and prognosis.<strong>مقاله پژوهشی</strong>
<strong>مقدمه:</strong> علاوه بر عوارض تنفسی SARS-CoV-2، شواهدی از درگیری قلبی و نقش احتمالی آن در پیشآگهی وجود دارد. این پژوهش ویژگیهای ECG و بروز آریتمی مرتبط با شدت بیماری را بررسی کرد.
<strong>روشها:</strong> تعداد ۲۵۶ بیمار مبتلا به SARS-CoV-2 بررسی شدند. اطلاعات زمینهای، معاینات و آزمایشات ثبت گردید. همچنین پارامترهای الکتروکاردیوگرافی شامل فاصله PR، مدت QRS، فاصلهی اصلاح شده QT (QTc)، فراوانی بلاکهای شاخهای و تغییرات سگمان ST-T در بدو پذیرش و طی دورهی بستری جمعآوری شد. مقایسهها بین بیماران با شرایط بحرانی و بیماران با شدت کمتر بیماری، همچنین بین بیماران با و بدون بیماری قلبی ایسکمیک (Ischemic heart disease) IHD یا سطوح بالای تروپونین صورت گرفت. فراوانی رویدادهای آریتمیک نیز بررسی شد.
<strong>یافتهها:</strong> بیماران بدحال مسنتر بودند و گرچه پارامترهای پایه ECG بین دو گروه از نظر شدت بیماری تفاوت معنیداری نداشت، اما فاصلههای PR و QT در بیماران بدحال طی بستری بهطور قابلتوجهی افزایش یافتند. همچنین طولانی شدن فاصله QTc در بیماران دارای سابقهی IHD و مقادیر بالای تروپونین مشاهده شد. شایعترین آریتمی، فیبریلاسیون دهلیزی با فراوانی 2/34 دصد بود. دیگر ریتمهای غیرطبیعی عبارت بودند از ریتم جانکشنال (0/39 درصد)، بلوک کامل قلبی (0/39 درصد) و تاکیکاردی ونتریکولار منومورف پایدار (0/39 درصد).
<strong>نتیجهگیری:</strong><strong> </strong>در بیماران مبتلا به عفونت شدید SARS-CoV-2، فراوانی بیشتری از ناهنجاریهای ECG از جمله افزایش فاصلههای PR و QT و بروز بیشتر فیبریلاسیون دهلیزی طی دوره بستری مشاهده شد. همچنین ناهنجاریهای پایه ECG در بیماران بدحال شایعتر است که این امر میتواند نقش مهمی در ارزیابی ریسک و پیشآگهی زودهنگام ایفا کند.https://jims.mui.ac.ir/article_32938_c57308dbc364628556b75e71d3093050.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75954381020250522Evaluation of the Geographical and Anatomical Structure of Different Ecotypes of Medicinal Plant Acorus Calamus L, and Investigating the Phytochemical Performance of the Essential Oil and the Biological Activity of Extracts from the Plant Organs of Habitatsارزیابی مشخصات جغرافیایی و ساختار تشریحی اکوتیپهای مختلف گیاه دارویی وج (Acorus calamus L.) و بررسی عملکرد فیتوشیمیایی اسانس و فعالیت بیولوژیکی عصارههای استخراج شده از اندامهای گیاهی رویشگاهها3463623295810.48305/jims.v43.i810.0346FAحامدفتحیپژوهشگر، مرکز تحقیقات علوم دارویی، پژوهشکده داروهای گیاهی و اختلالات متابولیک، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ودکترای تخصصی زیستشناسی گیاهی، گروه زیستشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران0000-0003-4343-3351غلامرضابخشی خانیکیاستاد، گروه زیستشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران0000-0002-8931-3649مهدیمقربی منظریاستادیار، مرکز تحقیقات علوم دارویی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران0000-0002-3194-8780عباسقلیپوردانشیار، گروه زیستشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران0000-0003-1737-3607محمدعلیابراهیمیاستاد، گروه بیوتکنولوژی کشاورزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران0000-0002-2610-9018Journal Article20250118<strong>Background:</strong> Their growing place in ecotypes, preparation, research and processing are important. The plant with the scientific name Acorus calamus L. has extraordinary properties that have been emphasized by Iranian scientists such as Avicenna, Zakaria Razi and Alavi Khorasani Shirazi. Preparing, identifying and studying it has been neglected due to the difficulty of the work and the suspicion that this plant does not exist in Iran and the first comprehensive and review article on Vaj in Iran has been done by the authors of this research. This study was carried out with the aim of conducting and aggregating various investigations and experiments in order to know more about this plant in terms of the properties and medicinal effects of its essential oil and extract.<br /><strong>Methods:</strong><strong> </strong>Following comprehensive and field studies of different ecotypes of <em>A.calamus</em> in Iran, from 4 habitats in Mazandaran province (Rudpusht_Geleh Kola Sofla,Kordkheil_(F1), Arzefun_(F2), Plesk (F3) and Alendan–Azni_(F4) was prepared. The stages of drying, herbarium, anatomical and morphological identification, extraction of essential oil and investigation of its phytochemical function, preparation of extracts and investigation of biological activity of plant organs (aerial and underground) from different regions were evaluated.<br /><strong>Findings:</strong><strong> </strong>After finding the herbarium and geographical information of <em>A.calamus</em> and the results of examining the morphological and anatomical characteristics of its different organs were presented in this project. The efficiency of the essential oil in the underground organ has been higher than in the aerial one. The total amount of essential oil extracted from the underground and aerial organs was the highest in F4 ecotype. In 4 ecotypes, 407 peaks (with an average of 101.75) and 446 peaks (with an average of 115.5) were reported from the essential oils of underground and aerial organs, respectively, and medicinal compounds such as asarone, celine, camphene and epishyobunone were observed. The antioxidant activity of the aqueous extracts of the leaves was significant in different populations, and the best performance was related to the aqueous extract of the underground part of the plant in the F2 population with an IC50 of 222.1611 ± 3.74 mg/ml.<br /><strong>Conclusion:</strong> Diversity in the ecosystem and characteristics of the growing area is important and affects the medicinal performance of plants. The chemical compounds of the essential oil F2B and F1A had a stronger performance, and in the extract, the ecosystem F2 was better. Overall, the plant organs had good effectiveness and performance and could be useful as an effective medicinal plant and a strong antioxidant (cancer prevention), which requires further laboratory, animal and clinical studies.<strong>مقاله پژوهشی</strong><br /><br /><br /><br /><br /><strong>مقدمه: </strong>محل رویش گیاهان در اکوتیپها، تهیه، تحقیق و فرآوری آنها مهم میباشد. گیاه وج با نام علمی <em>Acorus calamus L.</em> دارای خواص فوقالعادهای بوده که توسط دانشمندان ایرانی همچون ابوعلی سینا، ذکریا رازی و عقیلی علوی خراسانی تأکید شده است. تهیه، شناسایی و مطالعه بر روی آن به سبب سختی کار و گمان به عدم وجود این گیاه در ایران مغفول مانده و اولین مقالهی جامع و مروری روی وج در ایران توسط نویسندگان همین مطالعه انجام شده است. این مطالعه با هدف انجام آزمایشات گوناگون جهت شناخت بیشتر از وج از نظرخواص و اثرات دارویی اسانس و عصارهی آن صورت پذیرفت.<br /><strong>روشها:</strong> پس از مطالعه و بررسیهای همه جانبه و میدانی از اکوتیپهای مختلف گیاه وج در ایران، از 4 رویشگاه در سطح استان مازندران (رودپشت، گله کلاسفلی و کردخیل (F1)، ارزفون (F2)، پلسک (F3) و الندان-ازنی (F4) تهیه شد. مراحل خشک کردن، شناسایی هرباریومی، آناتومیکی و ریختشناسی، اسانسگیری و بررسی عملکرد فیتوشیمیایی آن، تهیهی عصارهها و بررسی فعالیت بیولوژیکی اندام گیاه (هوایی و زیرزمینی) از مناطق مختلف ارزیابی شد.<br /><strong>یافتهها:</strong> به دنبال یافتن اطلاعات هرباریومی و جغرافیایی گیاه وج و نتایج بررسی مشخصات موفولوژیکی و آناتومیکی اندامهای آن در این پروژه مقایسه، ارائه و ازنظر گیاهشناسی تطبیق داده شد. بازده اسانس در اندام زیرزمینی نسبت به هوایی بیشتر بوده است. مجموع میزان اسانس استخراج شده از اندام زیرزمینی و هوایی در اکوتیپ F4 بیشترین بوده است. در 4 اکوتیپ، از اسانسهای اندامهای زیرزمینی و هوایی به ترتیب، 407 پیک (با میانگین 101/75) و 446 پیک (با میانگین 115/5) گزارش شد که ترکیبات دارویی همچون آسارون، سلین، کامفن و Epishyobunone مشاهده گردید. فعالیت ضد اکسایشی عصارههای آبی وج در جمعیتهای مختلف قابل توجه بوده و بهترین عملکرد مربوط به عصارهی آبی اندام زیرزمینی گیاه در جمعیت F2 با IC50 3/74 ± 222/1611 میلیگرم بر میلیلیتر بوده است.<br /><strong>نتیجهگیری:</strong><strong> </strong>تنوع در زیست بوم و مشخصات منطقه رویش،مهم بوده و بر عملکرد دارویی گیاهان تأثیر دارد. ترکیبات شیمیایی اسانس F2B و F1A عملکرد قویتری داشته و در عصاره، اکوسیستم F2 بهتر بوده است. در مجموع، اندامهای گیاه دارای اثربخشی و عملکرد خوبی بوده و میتواند به عنوان گیاهی دارویی مؤثر و آنتیاکسیدان قوی (پیشگیریکنندهی سرطان) مفید باشد که جا دارد مطالعات دیگر آزمایشگاهی، حیوانی و بالینی انجام شود.https://jims.mui.ac.ir/article_32958_3174db834477a073ab5158d0a58a4bb1.pdf