دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 43 824 2025 08 23 The Neutrophil to Lymphocyte Ratio as a Prognostic Indicator in Patients with Breast Cancer: A Retrospective Study at Seyed Al-Shohada Hospital, Isfahan نسبت نوتروفیل به لنفوسیت به‌عنوان شاخص پیش‌آگهی در بیماران مبتلا به سرطان سینه: مطالعه‌ای گذشته‌نگر در بیمارستان سیدالشهدا اصفهان 846 852 33084 10.48305/jims.v43.i824.0846 FA مهران شریفی اصفهانی دانشیار، گروه داخلی، دانشکده‌ی پزشکی، مرکز تحقیقات پیشگیری از سرطان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-2772-620X لاله شریعتی استادیار، گروه بیومواد، نانوتکنولوژی و مهندسی‌بافت، دانشکده‌ی فناوری‌های نوین علوم پزشکی، مرکز تحقیقات بیوسنسور، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-1078-5978 مریم نصیریان دانشیار، گروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی، دانشکده‌ی بهداشت، مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی و گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-8365-3845 سارا حاج هاشمی دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2025 06 14 Background: Considering the high prevalence of breast cancer, the importance of determining the prognosis in planning the treatment of patients, the confirmed role of inflammation in the occurrence of cancers despite different results in previous studies and the lack of sufficient investigation, a study aimed to determine the value of the neutrophil-to-lymphocyte ratio in the prognosis of patients with breast cancer referred to Seyed al-Shohada Hospital in Isfahan. Methods: This retrospective cross-sectional study was conducted on 219 breast cancer patients referred to Seyed al-Shohada Hospital from April 2016 to April 2020. The data available in the patients' files, such as the ratio of initial hemogram indicators, demographic indicators, disease stage at diagnosis, pathological criteria, and mortality rate of patients with breast cancer, were used. Data were analyzed using Student's t-test, Chi-square, analysis of variance, and the Kaplan-Meier method. Findings: The findings of the study showed a statistically significant relationship between survival time and the neutrophil-to-lymphocyte ratio (NLR) (P < 0.01), where increased NLR was associated with decreased survival time. Also, the relationship between the disease stage and and the patients' NLR was significant, and the average NLR was higher in higher stages. Conclusion: The neutrophil-to-lymphocyte ratio can be used as a useful prognostic marker in patients with breast cancer. The findings of the study can be used for related professionals and in the field of health. مقاله پژوهشی مقدمه: با توجه به شیوع زیاد بیماری سرطان سینه، اهمیت تعیین پیش‌آگهی در برنامه‌ریزی درمان بیماران، نقش تأیید شده التهاب در بروز سرطان‌ها با وجود نتایج متفاوت در مطالعات قبلی و عدم وجود بررسی کافی، مطالعه با هدف ارزش نسبت نوتروفیل به لنفوسیت در پیش‌آگهی بیماران مبتلا به سرطان سینه مراجعه‌کننده به بیمارستان سیدالشهدا شهر اصفهان انجام شد. روش‌ها: این مطالعه از نوع توصیفی- همبستگی بصورت مقطعی گذشته نگر بر روی 219 بیمار مبتلا به سرطان سینه مراجعه کننده به بیمارستان سیدالشهدا از فروردین‌ماه سال 1395 تا فروردین‌ماه سال 1399 انجام شد. داده‌های موجود در پرونده‌ی بیماران از جمله نسبت شاخص‌های هموگرام اولیه، شاخص‌های دموگرافیک، stage بیماری در زمان تشخیص و بررسی معیارهای پاتولوژی و درصد میزان مرگ و میر بیماران مبتلا به سرطان سینه استفاده شدند. داده‌ها با آزمون‌های t استودنت، Chi-square، تحلیل واریانس و کاپلان مایر تحلیل شدند. یافته‌ها: طبق یافته‌های مطالعه، ارتباط زمان بقا با نسبت نوتروفیل به لنفوسیت (Neutrophil to Lymphocyte Ratio) NLR از لحاظ آماری معنی‌دار بود (0/01 > P) که با افزایش NLR زمان بقا کاهش یافت. همچنین ارتباط مرحله‌ی بیماری با NLR بیماران معنی‌دار بود (0/01 > P) که در مراحل‌ بالاتر میانگین NLR نیز بیشتر بود. نتیجه‌گیری: نسبت نوتروفیل به لنفوسیت می‌تواند به عنوان یک معیار سودمند در پیش‌آگهی بیماران مبتلا به سرطان سینه مورد استفاده قرار گیرد. یافته‌های مطالعه برای متخصصین مربوط و حوزه‌ی سلامت قابل استفاده است.

https://jims.mui.ac.ir/article_33084_d6974677d201a520dcf63a22455787bb.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 43 824 2025 08 23 Investigating the Relationship between Job Stress and Job Function and Mental Health in the Staff of Isfahan University of Medical Sciences in 2019 بررسی رابطه‌ی بین استرس شغلی با کارکرد شغلی و سلامت روان در کارکنان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان 853 858 33086 10.48305/jims.v43.i824.0853 FA نگاه توکلی فرد دانشیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-9866-6681 مریم خیرمند گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0001-8878-605X پرستو گلشیری استاد، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0001-8446-8353 پریسا مدیری فرد دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2025 05 03 Background: Health is one of the most important aspects of health. In this study, our aim was to assess the relationship between job stress, job function and mental health in the staff of Isfahan University of Medical Sciences. Methods: The present study is a correlational study that was conducted in 2019 on all educational, administrative and service staff of medical, pharmacy and health schools who are currently employed. GHQ questionnaire was used to measure mental health, Patterson job performance questionnaire was used to measure job performance and HSE questionnaire was used to measure job stress. Results: In the present study, 296 volunteers including 178 men and 118 women participated. The average age of the participants was 40.11 ± 7.3 years. The results showed that there is a positive and significant relationship between occupational stress and mental health and between occupational stress and occupational performance of employees of Isfahan University of Medical Sciences (P<0.0001). Conclusion: According to the findings of this study, job stress can affect the job performance and mental health of employees. Based on this, the use of job stress reduction strategies by both managers for the sub-category and training for the employees themselves should be included in the work plan. مقاله پژوهشی مقدمه: سلامت روان از مهم‌ترین جنبه‌های سلامت است که در تعامل با ویژگی‌های شغلی می‌تواند تغییر کند. بر این اساس، مطالعه با هدف تعیین ارتباط بین استرس شغلی با کارکرد شغلی و سلامت روان در کارکنان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام شد. روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر، مقطعی از نوع همبستگی است بر روی کلیه کارکنان آموزشی، اداری و خدماتی دانشکده‌های پزشکی و داروسازی و بهداشت شاغل در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در سال 1397 انجام شد. جهت سنجش سلامت روان از پرسشنامه‌ی سلامت عمومی GHQ، جهت سنجش عملکرد شغلی از پرسشنامه عملکرد شغلی پاترسون و همچنین جهت سنجش استرس شغلی از پرسشنامه HSE استفاده شد. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی Pearson تحلیل شد. یافته‌ها: در این مطالعه تعداد 296 داوطلب شامل 178 مرد و 118 زن شرکت کردند. میانگین سن شرکت‌کننده‌ها 7/3 ± 40/11 سال بود. نتایج نشان داد بین استرس شغلی و سلامت روان و بین استرس شغلی و کارکرد شغلی کارکنان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان رابطه مثبت و معنی‌دار وجود دارد (0/0001 > P). نتیجه‌گیری: طبق یافته‌های این مطالعه، استرس شغلی می‌تواند کارکرد شغلی و سلامت روان کارکنان را تحت تأثیر قرار دهد. بر این اساس بکارگیری راهبردهای کاهش تنش شغلی هم توسط مدیران برای زیرمجموعه و هم آموزش به خود کارکنان بایستی در برنامه‌ی کاری قرار گیرد.

https://jims.mui.ac.ir/article_33086_b565accf0eb5014ea306fc7b1deef0e5.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 43 824 2025 08 23 Comparison of Arterial Blood Gases in Pressure-Controlled Ventilation and Volume-Controlled Ventilation Modes in Patients with Drug Poisoning مقایسه‌ی گازهای خون شریانی در دو مد تهویه کنترله فشاری و حجمی در بیماران با مسمومیت دارویی 859 866 33078 10.48305/jims.v43.i824.0859 FA الهه دلاور دانشجوی کارشناسی ارشد پرستاری مراقبت‌های ویژه، گروه پرستاری داخلی جراحی، دانشکده‌ی پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران الیاس حسین زاده استادیار، گروه پرستاری داخلی جراحی، دانشکده‌ی پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران 0000-0003-2436-9462 امید مرادی مقدم دانشیار، گروه بیهوشی، دانشکده‌ی پزشکی، مرکز تحقیقات سوانح و مصدومیت، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران 0000-0003-4152-7397 محمدشایان سجادی دانشجوی پرستاری، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران موسی سجادی استاد، گروه پرستاری داخلی جراحی، دانشکده‌ی پرستاری، مرکز تحقیقات پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران 0000-0002-5449-9113 Journal Article 2025 01 02 Background: Mechanical ventilation is one of the most critical interventions for patients with drug poisoning in intensive care units. This study aimed to compare arterial blood gases (ABG) between two modes of mechanical ventilation: pressure-controlled ventilation (PCV) and volume-controlled ventilation (VCV) in patients with drug poisoning. Methods: This study is analytical-comparative research conducted in Tehran in 2023. The study sample included 120 patients with drug poisoning who were undergoing mechanical ventilation, selected through convenience sampling based on the inclusion criteria (60 patients in each group). ABG parameters were measured in the two study groups (PCV and VCV) before and one hour after the initiation of the ventilation mode. Data were analyzed, with a significance level of 0.05. Findings: The findings revealed significant differences in pH, base excess (BE), and PCO₂ levels in the PCV group one hour after initiating the mode compared to baseline (P < 0.05). In both groups, PaO₂ and SpO₂ levels significantly increased one hour after the initiation of the mode compared to baseline (P < 0.05). However, there were no significant differences between the two groups regarding ABG parameters one hour after the initiation of the mode (P > 0.05). Conclusion: The results of this study indicate that although PCV had better outcomes in some parameters, overall, there were no significant differences between PCV and VCV in terms of their effects on arterial blood gas parameters in patients with drug poisoning undergoing mechanical ventilation. مقاله پژوهشی مقدمه: تهویه‌ی مکانیکی یکی از مهم‌ترین مداخلات تخصصی بیماران با مسمومیت دارویی در بخش‌های مراقبت ویژه است. مطالعه‌ی حاضر با هدف مقایسه‌ی گازهای خون شریانی در دو مد تهویه کنترله فشاری و حجمی در بیماران با مسمومیت دارویی انجام شد. روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه‌ی تحلیلی- مقایسه ای است که در سال 1402 در تهران انجام شد. نمونه‌ی پژوهش شامل 120 نفر از بیماران با مسمومیت دارویی تحت تهویه مکانیکی که به روش در دسترس با توجه به معیارهای پژوهش (برای هر گروه 60 نفر) انتخاب شدند. شاخص گازهای خون شریانی بیماران در دو گروه مطالعه (Pressure-controlled ventilation) PCV (Volume-controlled ventilation ) VCV قبل و یک ساعت بعد از شروع مد اندازه‌گیری و در چک‌لیست مخصوص ثبت شد. داده‌های جمع‌آوری شده در سطح معنی‌داری 0/05 و تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج مطالعه نشان داد در گروه PCV مقادیر PH، BE و PCO2 در یک ساعت بعد شروع مد نسبت به قبل، تفاوت معنی‌داری داشت (0/05 > P). در هر دو گروه، مقادیر PaO2 و SPO2 در یک ساعت بعد از شروع مد نسبت به قبل افزایش معنی‌داری داشت (0/05 > P). بین دو گروه مطالعه از نظر شاخص گازهای خونی در یک ساعت بعد از شروع مد تفاوت معنی‌داری وجود ندارد (0/05 < P). نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه‌ی حاضر نشان داد، هرچند در برخی شاخص‌ها مد تهویه‌ای PCV تأثیر بهتری دارد اما به طور کلی در بیماران مبتلا به مسمومیت دارویی و تحت تهویه‌ی مکانیکی، بین دو مد PCV و VCV از نظر تأثیر بر شاخص گازهای خون شریانی تفاوت معنی‌داری وجود نداشت.

https://jims.mui.ac.ir/article_33078_5e6ade62cb178a509b3e10431c34dffe.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 43 824 2025 08 23 Investigation of the Protective Effects of Rice Bran Extract on Histological Changes in the Small Intestine of Mice Exposed to Polystyrene Microplastic بررسی اثرات محافظتی عصاره‌ی سبوس برنج بر تغییرات بافت‌شناسی روده کوچک در مواجهه با میکروپلاستیک پلی‌استایرن در موش سفید کوچک آزمایشگاهی 867 879 33091 10.48305/jims.v43.i824.0867 FA حجت عنبرا دکتراى تخصصى بافت‌شناسی مقایسه‌ای، گروه علوم پایه، دانشکده‌ی دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-3472-9460 ابوالفضل متولی دانشجوی کارشناسی ارشد سم‌شناسی، گروه علوم زیستی مقایسه‌ای، دانشکده‌ی دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0009-0007-2357-011X جمیله سالارآملی استاد سم‌شناسی، گروه علوم زیستی مقایسه‌ای، دانشکده‌ی دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0003-2733-8442 Journal Article 2024 12 10 Background: Microplastics are emerging and widespread pollutants that can pass through nutritional barriers and accumulate in various tissues of the body. However, the histological effects of polystyrene microplastics on the small intestine are unclear. This study was conducted to evaluate the efficacy of rice bran extract against intestinal toxicity caused by polystyrene microplastics. Methods: In this experimental study, 20 male adult mice were randomly divided into four groups of five. Two groups of mice received polystyrene microplastics at a dose of 1 mg/kg, body weight orally via gavage for 40 days. One of these groups was also given rice bran extract at a dose of 1 g/kg, body weight orally via gavage. A control group and a group that received only rice bran extract were also included. Tissue samples were collected 24 hours after the last treatment for histological assessments. Findings: Histomorphological and histomorphometric evaluations of the small intestine showed that the administration of polystyrene caused destructive effects on histomorphological structure and a significant decrease in histomorphometric parameters and tissue superoxide dismutase levels compared to the control group. Furthermore, polystyrene exposure significantly increased the level of cellular apoptosis compared to the control group. The administration of rice bran extract significantly improved the observed changes in the mentioned parameters. Conclusion: It seems that rice bran extract can reduce the negative effects on histomorphology, histomorphometry, and oxidative parameters, as well as decrease the level of apoptosis induced by polystyrene in the small intestine. مقاله پژوهشی مقدمه: میکروپلاستیک‌ها آلاینده‌های نوظهور و گسترده‌ای هستند و می‌توانند از موانع تغذیه‌ای عبور کرده و در بافت‌های مختلف بدن تجمع یابند. اثرات بافت‌شناسی میکروپلاستیک پلی‌استایرن بر بافت روده کوچک نامشخص است. مطالعه‌ی حاضر به‌منظور ارزیابی کارآیی عصاره‌ی سبوس برنج در برابر سمیت روده‌ای ناشی از میکروپلاستیک پلی‌استایرن انجام شد. روش‌ها: در این مطالعه‌ی تجربی، 20 سر موش سفید کوچک آزمایشگاهی نر بالغ نژاد NMRI به‌صورت تصادفی به چهار گروه پنج سری تقسیم شدند. دو گروه از موش‌ها میکروپلاستیک پلی‌استایرن را به‌میزان 1 میلی‌گرم به‌ازای هر کیلوگرم وزن بدن به‌صورت خوراکی از طریق گاواژ به مدت 40 روز دریافت کردند. به یک گروه از گروه‌های فوق، عصاره‌ی سبوس برنج به‌ میزان 1 گرم بر کیلوگرم به‌صورت خوراکی از طریق گاواژ تجویز گردید. گروه کنترل با دریافت 0/1 میلی‌لیتر سرم فیزیولوژی به‌صورت خوراکی از طریق گاواژ و گروهی که تنها عصاره‌ی سبوس برنج را دریافت می‌کرد نیز در نظر گرفته شد. 24 ساعت پس از آخرین درمان حیوانات توسط مخلوط کتامین و زایلازین آسان‌کشی و نمونه‌های بافتی روده‌ی کوچک جهت انجام ارزیابی‌های بافتی و اکسیدانی جمع‌آوری گردید. یافته‌ها: در بررسی‌های هیستومورفولوژی و هیستومورفومتری روده کوچک، دریافت پلی‌استایرن موجب تأثیرات مخرب در ساختار هیستوموفولوژیک و کاهش معنی‌دار پارامترهای هیستومورفومتریک و میزان سوپراکسید دیسموتاز بافتی نسبت به گروه کنترل شد (0/05 > P). همچنین دریافت پلی‌استایرن موجب افزایش معنی‌داری در میزان آپوپتوز سلولی نسبت به گروه کنترل گردید (0/05 > P). تجویز عصاره‌ی سبوس برنج به شکل قابل توجهی تغییرات مشاهده شده در پارامترهای مذکور را بهبود بخشید. نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد عصاره‌ی سبوس برنج می‌تواند موجب کاهش اثرات منفی هیستومورفولوژی، هیستومورفومتری و پارامترهای اکسیدانی شده و میزان آپوپتوز ناشی از پلی‌استایرن را در روده کوچک کاهش ‌دهد.

https://jims.mui.ac.ir/article_33091_2e41cf896aeb42ae117dbaff02e5f7c7.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 43 824 2025 08 23 The Effectiveness of Vibration Stimulation on Oropharyngeal Function Related to Swallowing: A Systematic Review بررسی تأثیر محرک ارتعاشی بر عملکردهای دهانی- حلقی مرتبط با بلع: یک مرور نظام‌مند 880 892 33087 10.48305/jims.v43.i824.0880 FA زهره غلامی کارشناس ارشد، گروه گفتاردرمانی، دانشکده‌ی توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0009-0007-1766-9279 مرضیه پورجواد استادیار، گروه گفتاردرمانی، دانشکده‌ی توانبخشی، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-4066-4971 رسول نوری دانشیار، گروه کتابداری و اطلاع‌رسانی پزشکی، مرکز تحقیقات فن آوری اطلاعات سلامت و گروه کتابداری و اطلاع‌رسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-1648-923X Journal Article 2024 10 27 Background: Various approaches are used to manage dysphagia. Vibratory stimulation is a non-invasive therapeutic technique that has recently gained attention in dysphagia rehabilitation. The present study aimed to investigate the effect of vibratory stimulation on oropharyngeal function related to swallowing. Methods: The databases of PubMed, Scopus, Embase, Web of Science, Cochrane Library, and ProQuest were searched until November 2022. Only English-language studies investigating the effect of vibratory stimulation on oropharyngeal functions related to swallowing were included. The methodological quality of the included articles was assessed using the Joanna Briggs Institute (JBI) critical appraisal tools. Articles that scored above 50% were included for data extraction. Findings: Based on the inclusion and exclusion criteria, 9 studies were identified, and after quality assessment, data were extracted from 7 articles. These studies had investigated the effect of vibratory stimulation on controlling drooling, oropharyngeal dysphagia symptoms in patients, and the swallowing mechanism in healthy individuals. Conclusion: The results of studies indicated that vibratory stimulation has therapeutic potential to be added to the conventional rehabilitation treatments. But there are still many questions about the frequency of vibration, target muscles, duration and frequency of treatment, as well as the underlying pathophysiology of swallowing disorder. Therefore, further clinical trial studies with sufficient sample size are required before this method can be recommended for use in clinical settings. مقاله مروری مقدمه: برای مدیریت دیسفاژی از رویکردهای مختلفی استفاده می‌شود. استفاده از محرک ارتعاشی نیز نوعی تکنیک درمانی غیر تهاجمی است که اخیراً در توانبخشی دیسفاژی مورد توجه قرار گرفته است. هدف از مطالعه حاضر، مرور نظام‌مند مطالعاتی بود که تأثیر محرک ارتعاشی را بر عملکردهای دهانی- حلقی مرتبط با بلع بررسی نموده‌اند. روش‌ها: پایگاه‌های PubMed, Scopus, Embase, Web of Science, Cochrane library, ProQuest‌ تا نوامبر 2022 جستجو شدند. تنها مطالعات انگلیسی زبانی که به بررسی تأثیر محرک ارتعاشی بر عملکردهای دهانی-حلقی مرتبط با بلع پرداخته بودند، وارد شدند. کیفیت‌سنجی روش شناختی مقالات وارد شده با استفاده از فرم‌های بررسی کیفی (Joanna Briggs Institute) JBI انجام شد و مقالاتی که نمره‌ی بالای 50 درصد را بدست آورده بودند، استخراج اطلاعات شدند. یافته‌ها: بر اساس معیارهای ورود و خروج، 9 مطالعه و پس از انجام کیفیت‌سنجی،7 مقاله به مرحله‌ی استخراج اطلاعات راه یافتند. این مطالعات به بررسی تأثیر محرک ارتعاشی بر کنترل آبریزش و علائم دیسفاژی دهانی- حلقی در بیماران، و همین طور بررسی تأثیر این نوع محرکات بر مکانیسم بلع در افراد سالم پرداخته بود. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعات نشانگر پتانسیل درمانی محرک ارتعاشی برای اضافه شدن به درمان‌های مرسوم توانبخشی بودند. ولی هنوز سؤالات زیادی در مورد فرکانس ارتعاش، عضلات هدف، طول دوره و تواتر درمان و همین طور پاتوفیزیولوژی زیربنایی اختلال بلع که احتمالاً به این نوع تحریک پاسخ بیشتری خواهد داد، مطرح است. بنابراین قبل از استفاده از این روش در محیط‌های بالینی، مطالعات کارآزمایی بالینی دقیق در این زمینه با حجم نمونه کافی مورد نیاز می‌باشد.

https://jims.mui.ac.ir/article_33087_1bf4038b7ea373aa73493f9ea9d4db6f.pdf