دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75954485620260421Strategic Analysis of the Human Health Library to Coping with Stigma and Promote Healthتحلیل راهبردی کتابخانهی انسانی سلامت برای مقابله با انگ و ارتقای سلامت4304353338810.48305/jims.v44.i856.0430FAرژین ساداتمصطفی مقدمکارشناسی ارشد، کتابداری و اطلاعرسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، و کتابدار پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، کتابخانه مرکزی، واحد کتب و انتشارات، تهران، ایران0009-0001-3090-185Xراحلهسموعیدکترای تخصصی، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-1904-0999فیروزهزارع فراشبندیاستاد، مرکز تحقیقات فناوری اطلاعات در امور سلامت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-1231-642XJournal Article20251103The phenomenon of “social stigma” significantly affects the quality of life and equitable access of people with mental health problems, substance use disorders, and specific diseases. In this context, the social innovation “Human Health Library” is proposed as an efficient and low-cost solution that, by creating a safe and structured space, enables face-to-face dialogue between “readers” and people with real-life experiences of health challenges, or “human books.”<br>International evidence and the findings of this analysis indicate that such direct interactions can effectively lead to reducing prejudice, increasing empathy, strengthening communication skills, and correcting incorrect attitudes in society and even health service providers. This report, by analyzing three practical policy options, examines practical strategies for localizing and implementing this concept in Iran. Among them is “launching a pilot project in one of the leading universities of medical sciences” as a center for knowledge production and human resource training. It also suggests “gradual integration of this model into continuing education programs for health workers” with the aim of improving the quality of the therapist-client relationship and reducing job burnout. The development of mobile human libraries to cover urban, rural, and deprived communities is a feasible long-term perspective. Of course, there are obstacles such as resistance to change, ethical concerns about supporting human books, and financial and infrastructure challenges; however, such investments will promote “social capital” and “community mental health” in continuous and long-term implementation.<span dir="RTL" lang="AR-SA">پدیدهی «انگ اجتماعی»، کیفیت زندگی و دسترسی عادلانه افراد مبتلا به مشکلات سلامت روان، اختلالات مصرف مواد و بیماریهای خاص را به طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار میدهد. در این بستر، نوآوری اجتماعی «کتابخانهی انسانی سلامت» بهعنوان راهکاری کارآمد و کم هزینه مطرح میشود که با ایجاد فضایی امن و ساختاریافته، امکان گفتگوی چهرهبهچهره بین «خوانندگان» و افرادی با تجربیات زندگی واقعی از چالشهای سلامت یا همان «کتابهای انسانی» را فراهم میآورد</span>.<span dir="RTL" lang="AR-SA">شواهد بینالمللی و یافتههای این تحلیل حاکی از آن است که چنین تعاملات مستقیمی میتواند به طور مؤثر منجر به کاهش پیشداوریها، افزایش همدلی، تقویت مهارتهای ارتباطی و اصلاح نگرشهای نادرست در جامعه و حتی ارائهکنندگان خدمات سلامت شود. این گزارش با تحلیل سه گزینهی سیاستی کاربردی، راهبردهای عملی برای بومیسازی و اجرای این مفهوم در ایران را بررسی میکند. از جمله این گزینههای سیاستی، «راهاندازی پروژه پایلوت در یکی از دانشگاههای علوم پزشکی پیشرو» به عنوان کانون تولید دانش و تربیت نیروی انسانی است. همچنین «ادغام تدریجی این مدل در برنامههای آموزش مداوم کارکنان سلامت» با هدف ارتقای کیفیت رابطه درمانگر- مراجع و کاهش فرسودگی شغلی پیشنهاد میشود و «توسعهی کتابخانههای انسانی سیار برای تحت پوشش قرار دادن جوامع شهری و روستایی و محروم»، به عنوان یک چشمانداز بلندمدت قابل اجراست. البته موانعی چون مقاومت در برابر تغییر، نگرانیهای اخلاقی درباره حمایت از کتابهای انسانی و چالشهای مالی و زیرساختی وجود دارد؛ با این حال، سرمایهگذاریهایی از این دست، ارتقای «سرمایه اجتماعی» و «سلامت روان جامعه» را در اجرای پیوسته و بلندمدت به دنبال دارد</span>.https://jims.mui.ac.ir/article_33388_f76db9efd8037dc91175b255083fc623.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75954485620260421Policy Strategies Related to Redesigning the Dialysis Type Selection Process with a Patient-Centered Engagementراهبردهای سیاستی مرتبط با بازطراحی فرایند انتخاب نوع دیالیز با محوریت مشارکت بیمار4364403338910.48305/jims.v44.i856.0436FAربابهقمیدانشجوی دکتری پرستاری، مرکز تحقیقات پرستاری و مامایی، دانشکدهی پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5883-4516فاطمهبیابانیاستادیار، دانشکدهی پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی بیرجند، بیرجند، ایران0000-0003-0258-0048محبوبهنم نباتیاستاد، گروه پرستاری کودکان و نوزادان، دانشکدهی پرستاری و مامایی، مرکز تحقیقات مراقبتهای پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-9956-5519Journal Article20251114End-stage renal disease is one of the most challenging chronic diseases that places patients on the path of making critical decisions about their treatment modality (hemodialysis, peritoneal dialysis, or kidney transplantation). Despite the emphasis of national and international laws on the patient’s right to informed participation in the treatment process, the findings of a qualitative study in Iran show that most dialysis patients do not have a role in choosing their dialysis type and are not consulted about it. This gap serves as a significant barrier to patients’ quality of life and the central ethics of the health system. Analysis of the lived experiences of these patients has identified three key factors as the root of this problem: 1) an information gap (lack of awareness of available options and their consequences), 2) fear and helplessness in the face of the unknowns of the disease and treatment, and 3) a physician-centered culture that limits the space for active dialogue.<br>Based on this evidence, this policy brief proposes three strategic options to overcome this challenge: developing a national shared decision-making guideline as the legal basis for change, developing a national multimedia educational platform to empower patients and fill the information gap, and, finally, setting up specialized dialysis method consultation clinics. The first two options are prioritized for implementation, which complement each other and simultaneously target both the culture of the health system and the level of patient awareness.<span dir="RTL" lang="AR-SA">نارسایی انتهایی کلیه، یکی از چالشبرانگیزترین بیماریهای مزمن است که بیماران را در مسیر تصمیمگیریهای حیاتی درباره شیوهی درمان (همودیالیز، دیالیز صفاقی یا پیوند کلیه) قرار میدهد. با وجود تأکید قوانین ملی و جهانی بر حق بیمار برای مشارکت آگاهانه در فرایند درمان، یافتههای مطالعه کیفی در ایران نشان میدهد که بیشتر بیماران دیالیزی، نقشی در انتخاب نوع دیالیز خود ندارند و با ایشان در این باره مشورت نمیشود. این شکاف بهعنوان مانعی مهم در کیفیت زندگی بیماران و اخلاق محوری نظام سلامت نقش دارد. تحلیل تجربیات زیسته این بیماران، سه عامل کلیدی را بهعنوان ریشهی این مسأله شناسایی کرده است: ۱- خلأ اطلاعاتی (عدم آگاهی از گزینههای موجود و تبعات آن)، ۲- ترس و درماندگی در مواجهه با ناشناختههای بیماری و درمان، و ۳- فرهنگ پزشکمحور حاکم بر نظام سلامت که فضای لازم برای گفتوگوی فعال را با محدودیت مواجه میکند</span>.
<span dir="RTL" lang="AR-SA">این خلاصه سیاستی، با استناد به این شواهد، سه گزینه راهبردی را برای عبور از این چالش پیشنهاد میدهد: تدوین دستورالعمل ملی تصمیمگیری مشترک بهعنوان پایه قانونی تغییر، توسعه پلتفرم ملی آموزشی چندرسانهای برای توانمندسازی بیماران و پر کردن خلأ اطلاعاتی، و در گام نهایی، راهاندازی کلینیکهای مشاوره تخصصی انتخاب روش دیالیز. اولویت اجرا با دو گزینه اول است که به صورت مکمل، همزمان هم فرهنگ نظام سلامت و هم سطح آگاهی بیماران را هدف میگیرند. سرمایهگذاری در این مسیر همانطور که افزایش رضایت بیمار را به همراه دارد، با بهبود پایبندی به درمان و انتخاب روش هماهنگ با سبک زندگی، در بلندمدت به بهینهسازی منابع مالی و ارتقای کارایی نظام سلامت منجر میشود. بنابراین، اقدام پیگیر سیاستگذاران برای نهادینه کردن مدل مراقبت مشارکتی در حوزهی نارسایی کلیه، ضرورتی قابل توصیه است</span>.https://jims.mui.ac.ir/article_33389_53db352e1b55aec7cd103d263221fe95.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75954485620260421Analyzing Attitudes and Delineating a Strategy for Family Presence in Cardiopulmonary Resuscitationتحلیل نگرشها و ترسیم راهبرد برای حضور خانواده در عملیات احیای قلبی- ریوی44144533390FAمهدینصر اصفهانیدانشیار، گروه طب اورژانس، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-0236-6546فهیمهپاکرواندانشیار بیماریهای دهان، فک و صورت، مرکز تحقیقات ایمپلنتهای دندانی، پژوهشکده تحقیقات دندانی، دانشکدهی دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-8444-7904بابکمعصومیاستادیار، گروه طب اورژانس، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-7330-5986Journal Article20251210The presence of a patient’s family during cardiopulmonary resuscitation (CPR) in the emergency department is one of the most complex challenges in medical ethics and emergency services management. It sits at the intersection of patient rights, the emotional needs of families, and the professional efficiency of the treatment team. The absence of a standardized strategy has led to numerous practical, psychological, and ethical conflicts.<br>This document explores four policy options to address the question of family presence during resuscitation: complete prohibition of family presence, voluntary presence coordinated by the resuscitation team, presence conditional on the patient’s prior wishes, and the development of a local protocol. Each option presents distinct advantages, disadvantages, stakeholders, and implementation barriers. While complete prohibition may be more practical, it conflicts with cultural values and family expectations in Iran. The patient-centered approach, though ethically appealing, faces significant limitations in emergency situations.<br>A combined strategy appears to be the most effective approach for health policymakers. In the short term, developing and disseminating an interim national guideline focused on voluntary and managed attendance could be beneficial. In the medium term, pilot projects should be implemented to test this guideline, ensuring essential conditions such as safe physical space and psychological support. At the same time, efforts should begin to design a comprehensive local protocol with input from all stakeholders.<br>Ultimately, this pathway will lead to the establishment of a coherent long-term system that balances the effectiveness of the resuscitation team, the rights of patients and families, and sociocultural considerations.<span dir="RTL" lang="AR-SA">حضور خانوادهی بیمار هنگام انجام عملیات احیای قلبی- ریوی </span><span>(Cardiopulmonary resuscitation) CPR</span><span dir="RTL" lang="AR-SA"> در بخش اورژانس، یکی از چالشبرانگیزترین مباحث در حوزهی اخلاق پزشکی و مدیریت خدمات اورژانسی است. این موضوع در تلاقی حقوق بیمار، نیازهای عاطفی خانواده و کارآیی حرفهای تیم درمان قرار دارد و نداشتن راهبرد استاندارد، تعارضهای عملی، روانی و اخلاقی متعددی را موجب میشود. در این سند برای پاسخ به سؤال حضور یا عدم حضور خانواده در عملیات احیا، چهار گزینهی سیاستی پیشنهاد شد از جمله «ممنوعیت کامل حضور خانواده»، «حضور اختیاری با هماهنگی تیم احیا»، «حضور مشروط به نظر قبلی بیمار» و «تدوین پروتکل بومی». هر یک از این گزینهها مزایا، معایب، ذینفعان و موانع اجرایی خاصی دارند. گزینهی ممنوعیت کامل اجراییتر است ولی با ارزشهای فرهنگی و انتظارات خانوادگی در ایران همخوانی چندانی ندارد. گزینهی حضور با توجه به نظر بیمار نیز، با محدودیت عملی در شرایط اورژانسی مواجه است. بر این اساس، به نظر میرسد راهبرد تلفیقی، رویکرد کارآمدتری برای سیاستگذاران سلامت باشد. در کوتاهمدت، تدوین و ابلاغ یک دستورالعمل موقت ملی با گرایش به «حضور اختیاری و مدیریتشده» میتواند مفید باشد. در میانمدت، انجام پروژههای پایلوت برای اجرای کامل این دستورالعمل همراه با تأمین ملزوماتی چون فضای فیزیکی امن و پشتیبانی روانی، و همزمان شروع فرایند تدوین پروتکل بومی جامع با مشارکت همهی ذینفعان ضروری است. این مسیر نهایتاً در بلندمدت به استقرار نظامی منسجم میانجامد که همزمان کارآیی تیم احیا، حقوق بیمار و خانواده، و ملاحظات فرهنگی- اجتماعی را پوشش میدهد</span>.https://jims.mui.ac.ir/article_33390_b4ea4cc5b27cd3decc1002cebe776612.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75954485620260421Designing a Meta-Accreditation System for Iranian Medical Education Accreditation Institutions: Necessity, Challenges, and Policy Solutionsطراحی نظام فرااعتباربخشی برای نهادهای اعتباربخشی آموزشی علوم پزشکی ایران: ضرورت، چالشها و راهکارهای سیاستی4464513339110.48305/jims.v44.i856.0446FAنیکویمانیاستاد آموزش پزشکی، برنامهریزی درسی، گروه آموزش پزشکی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی، مرکز تحقیقات آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-0029-4152طاهرهصبوریدکترای تخصصی آموزش پزشکی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی، مرکز تحقیقات آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-9254-8249طاهرهچنگیزاستاد، گروه آموزش پزشکی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی، مرکز تحقیقات آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-2747-4666عظیممیرزازادهاستاد بیماریهای داخلی، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، مرکز تحقیقات آموزش علوم پزشکی، مجتمع بیمارستانی امام خمینی (ره)، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران0000-0002-2151-3628مارتاون زانتنپژوهشگر بنیاد پیشرفت آموزش و تحقیقات پزشکی بینالمللی، فیلادلفیا، پنسیلوانیا، ایالات متحدهJournal Article20251226This document was developed based on the findings of a mixed study that aimed to design and explain a national meta-accreditation system in the field of medical education in Iran. The study findings showed that the designed model has significant compliance with internationally recognized frameworks, including CHEA, INQAAHE, WFME, ENQA, APQN, and HAQAA, but its governmental structure, compared to global non-governmental or semi-independent models, faces fundamental challenges such as conflict of interest, limitations in professional independence, and reduced international acceptance. However, this structure allows for faster implementation in the current Iranian conditions due to the lack of capable non-governmental institutions and the centralized structure in the Ministry of Health. This document emphasizes that a gradual move towards a semi-autonomous model, while maintaining the role of government policy-making and the participation of specialized institutions and scientific associations, can create a balance between existing structural realities and professional and global aspirations. In this direction, the development of the necessary legal framework, capacity building in civil society institutions, increasing transparency and interaction with international institutions are considered to be the main priorities. The meta-accreditation system is a monitoring tool and a factor for improving quality, accountability and trust in the higher health education system, and its success depends on choosing a realistic, participatory and forward-looking path.<span dir="RTL" lang="AR-SA">این سند بر مبنای یافتههای مطالعهای ترکیبی که با هدف طراحی و تبیین نظام فرااعتباربخشی ملی در حوزهی آموزش پزشکی ایران انجام شد، تدوین گردید. یافتههای مطالعه نشان داد، مدل طراحی شده از انطباق قابل توجهی با چارچوبهای معتبر بینالمللی از جمله </span>CHEA<span dir="RTL" lang="AR-SA">، </span>INQAAHE<span dir="RTL" lang="AR-SA">، </span>WFME<span dir="RTL" lang="AR-SA">، </span>ENQA<span dir="RTL" lang="AR-SA">، </span>APQN<span dir="RTL" lang="AR-SA"> و </span>HAQAA<span dir="RTL" lang="AR-SA"> برخوردار است، اما ساختار دولتی آن در مقایسه با الگوهای غیردولتی یا نیمهمستقل جهانی، با چالشهای بنیادینی چون تعارض منافع، محدودیت در استقلال حرفهای و کاهش مقبولیت بینالمللی مواجه است. با این حال، این ساختار در شرایط کنونی ایران به دلیل نبود نهادهای غیردولتی توانمند و ساختار متمرکز در وزارت بهداشت، امکان اجرای سریعتر را فراهم میکند. سند حاضر بر این نکته تأکید دارد که حرکت تدریجی به سوی مدل نیمهمستقل، با حفظ نقش سیاستگذاری دولت و مشارکت نهادهای تخصصی و انجمنهای علمی، میتواند توازنی میان واقعیتهای ساختاری موجود و آرمانهای حرفهای و جهانی ایجاد کند. در این مسیر، تدوین چارچوب حقوقی لازم، ظرفیتسازی در نهادهای مدنی، افزایش شفافیت و تعامل با نهادهای بینالمللی از اولویتهای اصلی محسوب میشوند. نظام فرااعتباربخشی ابزاری نظارتی و عاملی برای ارتقای کیفیت، پاسخگویی و اعتماد در نظام آموزش عالی سلامت است و موفقیت آن وابسته به انتخاب مسیری واقعبینانه، مشارکتمحور و آیندهنگر است</span>.https://jims.mui.ac.ir/article_33391_8d6f3fd4877a7237b93c33e9fd3f6613.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75954485620260421Analyzing Systemic Challenges in General Medical Clinical Education and Policy Solutionsواکاوی چالشهای سیستمیک در آموزش بالینی پزشکی عمومی و راهحلهای سیاستی4524573339210.48305/jims.v44.i856.0452FAمریمآویژگاندانشیار، مرکز تحقیقات آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-6714-1444میلادصفریپزشکی عمومی، مرکز تحقیقات آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-1089-2909شهرزادشهیدیاستاد، گروه آموزشی داخلی (نفرولوژی)، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیه، بیمارستان خورشید، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-5442-6424Journal Article20251227Clinical education, as a decisive stage in the training of general practitioners, is responsible for transferring theoretical knowledge to practical skills and shaping professional competencies; however, the general medical education system in Iran faces several structural challenges that lead to a significant gap between theoretical learning and clinical performance of graduates. These challenges are rooted in multidimensional factors, including resource management, educational policymaking, curriculum content, and the culture of learning environments. To overcome the challenges, it is recommended to focus on an integrated policy package; in this regard, the proposed solutions are presented in three axes: In the short term, it is essential to ensure the psychological and economic security of students through the implementation of a professional ethics charter with executive guarantees and the design of targeted financial support packages. In the intermediate step, redesigning the human resource structure and educational culture by separating the educational role of medical students from the service role, institutionalizing evidence-based medicine (EBM), and establishing a continuous and transparent evaluation system should be considered. In the long term, redefining the content and location of education by increasing the share of public (non-super specialty) environments and fundamentally revising the syllabus with a case-based approach based on the most common health needs of the community will play a role in increasing the efficiency of clinical education in the health system.<span dir="RTL" lang="AR-SA">آموزش بالینی به عنوان مرحلهی تعیینکننده در تربیت پزشکان عمومی، مسئولیت انتقال دانش نظری به مهارتهای عملی و شکلدهی شایستگیهای حرفهای را بر عهده دارد؛ با این حال، نظام آموزش پزشکی عمومی در ایران با چالشهای ساختاری متعددی مواجه است که منجر به شکاف قابل توجه بین آموختههای نظری و عملکرد بالینی فارغالتحصیلان میشود. این چالشها ریشه در عوامل چندبعدی از جمله مدیریت منابع، سیاستگذاری آموزشی، محتوای درسی و فرهنگ محیطهای یادگیری دارند و برای برون رفت از چالشها، تمرکز بر بسته سیاستی یکپارچه توصیه می شود؛ در این خصوص، راهکارهای پیشنهادی در سه محور ارائه میشوند: در کوتاهمدت، تأمین امنیت روانی و اقتصادی دانشجویان از طریق اجرای منشور اخلاق حرفهای با ضمانت اجرایی و طراحی بستههای حمایت مالی هدفمند ضروری است. در گام میانی، بازطراحی ساختار نیروی انسانی و فرهنگ آموزشی با تفکیک نقش آموزشی دانشجویان پزشکی از نقش خدماتی، نهادینهسازی پزشکی مبتنی بر شواهد (</span><span>EBM</span><span dir="RTL" lang="AR-SA">)<span> </span>و استقرار نظام ارزیابی مستمر و شفاف بایستی مورد توجه قرار گیرد. در بلندمدت، بازتعریف محتوا و محل آموزش با افزایش سهم محیطهای عمومی (غیر فوقتخصصی) و بازنگری اساسی سرفصلهای درسی با رویکرد کیسمحور و مبتنی بر شایعترین نیازهای سلامت جامعه، در افزایش کارآمدی آموزش بالینی در نظام سلامت نقش خواهد داشت. در نهایت، برای اجرای موفقیتآمیز این راهکارها بایستی بهصورت فرابخشی با مشارکت فعال کلیه ذینفعان از جمله دانشجویان، اساتید، مدیران و سیاستگذاران و اتخاذ رویکردی پیوسته و مبتنی بر شواهد اقدام نمود</span>.https://jims.mui.ac.ir/article_33392_653a0ef6ee24175eaa9cd0eb4392eacb.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75954485620260421Lessons from the Changing Food Basket of Isfahan Households During the Corona Period for Future Policymakingدرسهایی از تغییر سبد غذایی خانوارهای اصفهان در دوران کرونا برای سیاستگذاری آینده4584633339310.48305/jims.v44.i856.0458FAحمزهاحمدیگروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی، دانشکدهی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-9241-618Xصاحب جانترکیانمرکز تحقیقات تغذیه و امنیت غذایی، گروه آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-0399-7355Journal Article20260207In this context, this policy brief proposed four operational strategies to strengthen food resilience, including “targeting non-cash food support programs such as food baskets or protein vouchers”, “implementing an education campaign and promoting affordable alternative nutrition”, “diversifying and supporting the production chain of alternative proteins”, and “strengthening the system for monitoring, stockpiling and regulating the market of major protein products”.<br>Based on the analysis and prioritization of each strategy, the first and most urgent priority was focused on implementing targeted food support pilots, the next strategic priority was on combining education with the development of alternative supply, and the final priority was on organizational reform for smart market management. In this context, a change in the behavioral approach of health and social security policymakers is necessary, considering that investing in food security and social vaccination against crises is beneficial for public health. In particular, coordinated and evidence-based action in this area can prevent high medical costs in the future and lead to the realization of health equity<span dir="RTL" lang="AR-SA">همهگیری کووید-۱۹ آزمون دشواری برای تابآوری نظام اجتماعی و امنیت غذایی در سراسر جهان بود. این بحران، با اعمال تنشهای اقتصادی مانند کاهش درآمد و افزایش قیمتها و تغییرات اجتماعی مانند محدودیتهای قرنطینه، الگوی مصرف مواد غذایی خانوارها را تحت تاثیر قرار داد. مطالعه مقطعی انجام شده در استان اصفهان نشان داد میزان آسیبپذیری گروههای اجتماعی- اقتصادی مختلف، نسبت به تنشها متفاوت بود. به اینصورت که کاهش مصرف منابع ضروری پروتئین حیوانی مثل گوشت قرمز و سفید، توزیع یکسانی در جمعیت نداشته و خانوارهای با سرپرست کمسواد و خانوارهای پرجمعیت، بیشتر در معرض چنین کاهشی قرار گرفتند. افزایش ریسک سوءتغذیه، تضعیف سیستم ایمنی، افزایش بار بیماریها بر نظام سلامت نیز از عواقب ناامنی غذایی گزارش شد. در این زمینه این خلاصه سیاستی، چهار راهبرد عملیاتی را برای تقویت تابآوری غذایی شامل «هدفمندسازی برنامههای حمایت غذایی غیرنقدی مانند سبد غذایی یا بن پروتئین»، «اجرای پویش آموزش و ترویج تغذیه جایگزین و مقرونبهصرفه»، «تنوعبخشی و حمایت از زنجیرهی تولید پروتئینهای جایگزین» و «تقویت نظام پایش، ذخیرهسازی و تنظیم بازار محصولات پروتئینی اصلی» پیشنهاد کرد. بر اساس تحلیل و اولویتبندی هر راهبرد، اولویت نخست و دارای فوریت بر اجرای پایلوتهای حمایت غذایی هدفمند، اولویت راهبردی در وهله بعد، بر ترکیب آموزش با توسعه عرضه جایگزینها، و اولویت نهایی بر اصلاح سازمانی برای مدیریت هوشمند بازار متمرکز شد. در این زمینه تغییر رویکرد رفتاری سیاستگذاران حوزهی سلامت و تامین اجتماعی، نسبت به این که سرمایهگذاری در امنیتغذایی، واکسیناسیون اجتماعی در برابر بحرانها بر سلامتعمومی مفید است لازم میباشد. بهویژه که اقدام هماهنگ و مبتنی بر شواهد در این حوزه، میتواند از تحمیل هزینههای درمانی زیاد در آینده پیشگیری کرده و به تحقق عدالت در سلامت منجر شود.<br></span>https://jims.mui.ac.ir/article_33393_1940d1c94e7b75208ddc9dca5db18bb0.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75954485620260421Educational Justice in the Digital Era by Reducing Discrimination in Virtual Educationعدالت آموزشی در عصر دیجیتال با کاهش تبعیض در آموزش مجازی4644693339410.48305/jims.v44.i856.0464FAزهراهادیان جزیمرکز تحقیقات مراقبتهای پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانامیرشاهزیدیمرکز تحقیقات قلب و عروق اطفال، پژوهشکده قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-9095-2424کاظمغیبیدانشکدهی علوم پزشکی، دانشکدهی پزشکی و سلامت، دانشگاه سیدنی، سیدنی، نیو ساوت ولز، استرالیاJournal Article20260216Virtual education, especially after the COVID-19 pandemic, was an essential priority; despite its numerous benefits, it has come with some significant challenges, including feelings of injustice and discrimination. Discrimination that threatens the self-esteem, motivation, and mental health of students, especially in the medical and nursing fields. This is while the quality of care and patient safety are directly affected by the efficiency of service delivery of these graduates. In response to the challenges, this policy brief explains and proposes four policy strategies as follows: 1) Developing and communicating a “Charter for Fair Interactions in Virtual Education Environments” was recommended to define clear norms and create accountability mechanisms. 2) Implementing a “Digital Empowerment” program for faculty and students to reduce skill weakness and, consequently, discrimination. 3) Providing infrastructure and financial support that helps to achieve equitable access and educational justice. 4) Redesigning educational processes and assessment with a focus on justice to achieve the goal of teaching and learning.<br>Analysis of these options, taking into account the implementation requirements, stakeholders, and positive and negative effects of each, showed that ethical and normative guidance is a prerequisite for any change and is the first priority. Then, by investing in human capital empowerment, the necessary platform is provided to attract support and justify large investments in providing infrastructure and financial support and ultimately redesigning and assessing educational processes. These measures aim to prevent harm to justice and can be effective in the quality of education and health system services.<span dir="RTL" lang="AR-SA">آموزش مجازی، به ویژه پس از همهگیری کووید-۱۹ اولویتی ضروری بود؛ با وجود مزایای متعدد، برخی چالشهای مهم از جمله احساس بیعدالتی و تبعیض را در بر داشت. تبعیضی که عزتنفس، انگیزه و سلامت روانی دانشجویان به ویژه در شاخههای علوم پزشکی و پرستاری را تهدید میکند. این در حالی است که کیفیت مراقبتها و ایمنی بیمار، بهطور مستقیم تحت تاثیر کارآمدی خدمترسانی این دانشآموختگان است. در پاسخ به چالشها، خلاصه سیاستی حاضر چهار راهبرد سیاستی را به این صورت تبیین و پیشنهاد نمود: 1) تدوین و ابلاغ «منشور تعاملات عادلانه در محیطهای آموزش مجازی» برای تعریف هنجارهای شفاف و ایجاد مکانیزم پاسخگویی توصیه شد. 2) اجرای برنامه «توانمندسازی دیجیتال» برای اساتید و دانشجویان، به منظور کاهش ضعف مهارتی و متعاقبا تبعیض است. 3) تامین زیرساخت و حمایت مالی که به دسترسی عادلانه و تحقق عدالت آموزشی کمک میکند. 4) بازطراحی فرآیندهای آموزشی و ارزیابی با محوریت عدالت، برای دستیابی به هدف آموزش و یادگیری است</span>.<span dir="RTL" lang="AR-SA">تحلیل این گزینهها با در نظر گرفتن الزامات اجرایی، ذینفعان و اثرات مثبت و منفی هر کدام، نشان داد راهنمای اخلاقی و هنجاری، پیشنیاز هر تغییری و در اولویت نخست است. سپس با سرمایهگذاری بر توانمندسازی سرمایه انسانی، بستر لازم برای جلب حمایت و توجیه سرمایهگذاری کلان برای تأمین زیرساخت و حمایت مالی و در نهایت بازطراحی و ارزیابی فرایندهای آموزشی فراهم میشود. این اقدامات با هدف پیشگیری از آسیب به عدالت محوری است و میتواند در کیفیت آموزش و خدمات نظام سلامت مؤثر باشد</span>.https://jims.mui.ac.ir/article_33394_45624715b1814505c470fe812b5908ce.pdf