دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 863 2026 06 22 Evaluating the Skills of Medical Specialists, Residents, and Interns in Delivering Bad News to Patients ارزیابی مهارت پزشکان متخصص، دستیاران و کارورزان در ارائه خبر بد به بیمار 772 778 33441 10.48305/jims.v44.i863.0772 FA محدثه هدائیان پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0009-0007-0655-2008 نرگس معتمدی دانشیار، گروه پزشکی اجتماعی و خانواده، دانشکده‌ی پزشکی، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-2719-5891 ندا یاوری استادیار، گروه اخلاق پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-2722-0815 Journal Article 2026 03 25 Background: Delivering bad news to patients is a challenging and routine task for physicians, rooted in the principle of respect for patient autonomy. This study aimed to evaluate the skills of medical specialists, residents, and interns in breaking bad news and to identify factors influencing these skills based on the SPIKES protocol (Setting up, Perception, Invitation, Knowledge, Empathy, Strategize & Summary). Methods: This cross-sectional study was conducted in 2023 at selected teaching hospitals in Isfahan. A total of 321 healthcare professionals, including 57 specialists, 102 residents, and 162 interns, were selected using quota sampling. Data were collected using the standard SPIKES questionnaire, which assessed participants' skills in two domains: environmental and psychological factors. Data were analyzed using independent t-tests and one-way ANOVA. Findings: Findings indicated that specialists achieved significantly higher scores in the psychological domain compared to residents (P = 0.037). Prior knowledge of specific Breaking Bad News (BBN) guidelines was the most influential variable in improving participants' performance across all domains and total skill scores (P < 0.05). Furthermore, interns who had personal experience of receiving bad news in their own lives achieved higher scores in news delivery skills (P = 0.016). Variables such as gender, marital status, and work experience had no significant impact on the mean self-assessed skill scores. Conclusion: A large proportion of participants were unfamiliar with specific guidelines for breaking bad news, highlighting the necessity of revising medical education programs. مقدمه: ارائه‌ی خبر بد به بیمار، وظیفه ای دشوار و روزمره برای پزشکان است که ریشه در اصل احترام به خودمختاری بیمار دارد. مطالعه‌ی حاضر با هدف ارزشیابی مهارت پزشکان متخصص، دستیاران و کارورزان در ارائه خبر بد به بیمار و شناسایی عوامل مؤثر بر این مهارت بر اساس پروتکل (Setting up, Perception, Invitation, Knowledge, Empathy, Strategize & Summary) SPIKES انجام شد. روش‌ها: این مطالعه‌ی مقطعی، در سال ۱۴۰۲ در بیمارستان‌های آموزشی منتخب اصفهان انجام گردید. تعداد ۳۲۱ نفر از کادر درمان شامل ۵۷ پزشک متخصص، ۱۰۲ دستیار تخصصی و ۱۶۲ کارورز به روش نمونه‌گیری سهمیه‌ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه استاندارد SPIKES بود که مهارت شرکت‌کنندگان را در دو حیطه‌ی عوامل محیطی و روان‌شناختی مورد ارزیابی قرار می‌داد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های Independent Sample T-test و آنالیز واریانس یک طرفه تحلیل شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد، پزشکان متخصص در حیطه‌ی عوامل روان‌شناختی به طور معناداری نمرات بالاتری نسبت به دستیاران کسب کرده‌اند (0/037 = P). دانش و آگاهی قبلی از راهنماهای اختصاصی ارائه خبر بد (Breaking bad news) BBN، مؤثرترین متغیر در بهبود عملکرد شرکت‌کنندگان در تمامی حیطه‌ها و نمره‌ی کل مهارت بود (0/05 > P). همچنین، کارورزانی که تجربه‌ی شخصی دریافت خبر بد در زندگی خود را داشتند، نمرات بالاتری در مهارت ارائه خبر به دست آوردند (0/016 =P). متغیرهایی مانند جنسیت، وضعیت تأهل و سابقه‌ی کار، تأثیر معناداری بر میانگین نمرات خودارزیابی مهارت نداشتند. نتیجه‌گیری: بخش بزرگی از شرکت‌کنندگان با راهنماهای اختصاصی ارائه‌ی خبر بد آشنایی نداشتند که این امر نشان‌دهنده‌ی لزوم بازنگری در برنامه‌های آموزشی پزشکی است.

https://jims.mui.ac.ir/article_33441_3f7df51fd92a282d6080ad4fe333eb1a.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 863 2026 06 22 A Mixed-Methods Protocol for Examining Holistic Nursing Competence In Nursing Practice: An Explanatory Sequential Mixed-Methods Research Protocol صلاحیت پرستاری کل‌نگر در پرستاران: پروتکل یک مطالعه‌ی تلفیقی توضیحی متوالی 779 787 33469 10.48305/jims.v44.i863.0779 FA ملیحه کابوسی دانشجوی دکتری پرستاری، گروه پرستاری، دانشکده‌ی پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی گلستان، گرگان، ایران 0000-0003-1755-3827 حمیرا خدام استاد، گروه پرستاری، مرکز تحقیقات پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی گلستان، گرگان، ایران 0000-0002-8225-2652 سمیه قربانی استاد، گروه آمار زیستی، مرکز تحقیقات سرطان، دانشگاه علوم پزشکی گلستان، گرگان، ایران 0000-0002-5960-869X شهره کلاگری استاد، گروه پرستاری، مرکز تحقیقات پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی گلستان، گرگان، ایران 0000-0003-1712-3333 Journal Article 2026 06 21 Background: Holistic nursing competence in nurses is a combination of aptitude, motivation, and the ability to provide safe, effective, and professional nursing care to the client. This study will first quantitatively measure holistic nursing competence among Iranian nurses and will then qualitatively explore the contextual perceptions and experiences influencing the measured levels. Methods: An explanatory sequential mixed-methods design will be employed and conducted in two phases. Phase one consists of a quantitative cross-sectional study designed to assess the level of holistic nursing competence among nurses. In this phase, 170 nurses will be selected using a multistage sampling method from general and special care wards of hospitals affiliated with Golestan University of Medical Sciences, based on predetermined inclusion criteria. Data will be collected using the Holistic Nursing Competence Scale (HNCS), which will be translated into Persian and psychometrically validated. Quantitative data analysis will be performed using descriptive statistics. In the subsequent qualitative phase, a directed content analysis approach will be used to understand holistic nursing competence among nurses. Participants will be selected purposively, and data will be collected through semi-structured interviews until saturation is reached. Qualitative analysis will follow the Elo and Kyngäs framework and be conducted using MAXQDA version 20. Finally, the researchers will use the qualitative data to provide an interpretation of the quantitative results. Findings: In the quantitative phase, the level of holistic nursing competence will be reported. In the qualitative phase, nurses’ experiences of this concept will be described. Integration of the findings is expected to lead to an interpretive model linking the measured quantitative levels with qualitative perceptions. Conclusion: Using an explanatory sequential mixed-methods approach provides a systematic process that, in the first step, measures holistic nursing competence and, in the next step, explores the contextual experiences influencing it. مقدمه: صلاحیت پرستاری کل‌نگر در پرستاران، ترکیبی از استعداد، انگیزه و توانایی در ارائه‌ی مراقبت‌های پرستاری ایمن، مؤثر و حرفه‌ای به مددجو است. این مطالعه ابتدا به صورت کمی، صلاحیت پرستاری کل‌نگر را در میان پرستاران ایرانی اندازه‌گیری خواهد کرد و سپس به صورت کیفی، به کاوش ادراکات و تجارب زمینه‌مند مؤثر بر آن سطوح اندازه‌گیری شده خواهد پرداخت. روش‌ها: برای انجام این مطالعه از یک طرح ترکیبی متوالی توضیحی در دو مرحله استفاده خواهد شد. مرحله‌ی اول فاز کمی به صورت مقطعی و با هدف تعیین صلاحیت پرستاری کل‌نگر در پرستاران انجام می‌شود. در این فاز، ۱۷0 پرستار بر اساس معیارهای ورود از بخش‌های عمومی و ویژه بیمارستان‌های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی گلستان به روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای انتخاب می‌شوند. برای جمع‌آوری داده‌ها در این فاز، از نسخه‌ی فارسی پرسشنامه صلاحیت پرستاری کل‌نگر استفاده می‌شود. همچنین، ترجمه و روانسنجی این پرسشنامه انجام خواهد شد. داده‌های فاز کمی با آمار توصیفی تحلیل می‌شوند. در فاز کیفی از روش تحلیل محتوای هدایت شده برای درک HNCS در پرستاران استفاده می‌شود. در این فاز، شرکت‌کنندگان با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب می‌شوند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری می‌شوند تا به اشباع داده برسند. داده‌ها با رویکرد الو و کینگاس و با استفاده از نرم‌افزار MAXQDA نسخه 20 تحلیل می‌شوند. در نهایت، محققان با استفاده از داده‌های کیفی، تفسیری از نتایج کمی ارائه خواهند داد. یافته‌ها: در بخش کمی، میزان صلاحیت پرستاری کل‌نگر گزارش می‌شود. در بخش کیفی، تجربیات پرستاران از این مفهوم بیان می‌شود. تلفیق یافته‌ها، انتظار می‌رود به مدلی تفسیری منجر شود که سطوح کمی اندازه‌گیری شده را با ادراکات کیفی پیوند دهد. نتیجه‌گیری: استفاده از رویکرد تلفیقی، فرایندی نظام‌مند را فراهم می‌آورد که در گام نخست به اندازه‌گیری صلاحیت پرستاری کل‌نگر و در گام بعد به کاوش تجارب زمینه‌مند مؤثر بر آن می‌پردازد..

https://jims.mui.ac.ir/article_33469_5e4d0656bb64e3eb891d872e4c705b57.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 863 2026 06 22 Evaluation of Diagnostic Accuracy of 99mTc-UBI Scans in Discrimination of Infectious vs Non-Infectious Inflammation of Hip and Joint Arthroplasty ارزیابی دقت تشخیصی اسکن رادیوداروی 99 mTc-UBI در تمایز عفونت باکتریایی از التهاب غیرعفونی در ایمپلنت‌های زانو و هیپ 788 794 33451 10.48305/jims.v44.i863.0788 FA سینا رضازاده سرابی متخصص و جراح استخوان و مفاصل، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، دانشکده‌ی پزشکی رامسر، رامسر، ایران 0009-0006-8963-4430 سیدمحمد عابدی ولوکلائی دانشیار، گروه رادیولوژی و پزشکی هسته‌ای، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران 0009-0000-6869-3104 سهیل ابراهیم پور دانشیار علوم بالینی (پژوهش‌محور)، مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی و گرمسیری، پژوهشکده سلامت، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران 0000-0003-3204-0448 همت قلی نیا مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، پژوهشکده سلامت، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران 0000-0003-0517-2429 مجید خلیلی زاد استادیار جراحی زانو، گروه ارتوپدی، دانشکده‌ی پزشکی، بیمارستان شهید بهشتی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران 0000-0002-5711-0492 Journal Article 2026 06 30 Introduction: With the growing number of orthopedic procedures, implantation of surgical prostheses has significantly increased. Although less than 10% of patients develop infection-related complications, distinguishing bacterial infection from non-infectious inflammation remains clinically important. The radiopharmaceutical 99mTc-UBI has shown potential to differentiate these conditions. This study evaluated the diagnostic accuracy of 99mTc-UBI imaging in discriminating bacterial infection from non-infectious inflammation in hip and knee arthroplasty implants. Methods: In this cross-sectional diagnostic study, patients who underwent hip or knee replacement at Rouhani or Shahid Beheshti hospitals in Babol (2021–2024) were regularly followed up at orthopedic clinics. Those with suspected prosthetic joint infection underwent nuclear scanning. The gold standard was two positive cultures from the same microorganism or visible pus during surgery. Scan results were considered positive if delayed-phase uptake in the suspicious joint was equal to or greater than hepatic uptake. Results: Among 67 patients, 39 (58.2%) had hip and 28 (41.8%) had knee replacements. Based on culture results, 9 patients (13.4%) had prosthetic infection, while scans identified 8 cases (11.9%). The correlation between scan and culture findings was statistically significant (P<0.001). The 99mTc-UBI scan demonstrated 89% sensitivity, 100% specificity, and 98.5% accuracy for overall infection detection. For hip implants, sensitivity was 83%, specificity 100%, and accuracy 96.4%; for knee implants, diagnostic value reached 100%. Conclusion: 99mTc-UBI imaging provides high diagnostic accuracy in differentiating bacterial infection from non-infectious inflammation in both knee and hip implants. As a non-invasive method, it effectively facilitates clinical follow-up and treatment decision-making. مقدمه: با افزایش روش‌های درمان ارتوپدی، کاشت ایمپلنت و پروتزهای جراحی رشد چشمگیری یافته است. اگرچه کمتر از 10 درصد بیماران دچار عفونت می‌شوند، تشخیص افتراقی عفونت باکتریایی از التهاب غیرعفونی چالش‌برانگیز است. رادیوداروی mTc-UBI99 توانایی تمایز این دو وضعیت را دارد. این مطالعه ارزش تشخیصی تصویربرداری با mTc-UBI99 را در افتراق عفونت باکتریایی از التهاب غیرعفونی در ایمپلنت‌های زانو و هیپ بررسی کرد. روش‌ها: در این مطالعه‌ی مقطعی، بیماران تحت جراحی تعویض مفصل هیپ یا زانو (۱۴۰۰-۱۴۰۳) در بیمارستان‌های روحانی و شهید بهشتی بابل، به‌صورت منظم پیگیری شدند. در صورت مشکوک بودن به عفونت پروتز، اسکن هسته‌ای انجام شد. استاندارد طلایی، دو کشت مثبت از یک میکروارگانیسم یا وجود چرک آشکار حین جراحی بود. جذب در مفصل مشکوک در فاز تأخیری برابر یا بیشتر از جذب کبد، مثبت تلقی گردید. یافته‌ها: از ۶۷ بیمار، ۳۹ نفر (58/2 درصد) تعویض هیپ و ۲۸ نفر (41/8 درصد) تعویض زانو داشتند. بر اساس کشت، ۹ بیمار (13/4 درصد) عفونت داشتند، درحالی‌که اسکن در ۸ بیمار (11/9 درصد) عفونت را نشان داد. ارتباط آماری معناداری بین نتایج کشت و اسکن وجود داشت (0/001 > P). اسکن در تمایز عفونت از التهاب غیرعفونی، حساسیت 89 درصد، ویژگی 100 درصد و دقت 5/98 درصد داشت. برای ایمپلنت‌های هیپ، حساسیت 83 درصد، ویژگی 100 درصد و دقت 96/4 درصد و برای ایمپلنت‌های زانو، ارزش تشخیصی 100 درصد بود. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه نشان داد که تصویربرداری با mTc-UBI99 دقت بسیار بالایی در افتراق عفونت باکتریایی از التهاب غیرعفونی در ایمپلنت‌های زانو و هیپ را دارد. لذا این روش غیرتهاجمی، ابزاری کارآمد برای تسهیل پیگیری و تصمیم‌گیری بالینی محسوب می‌شود.

https://jims.mui.ac.ir/article_33451_5e7cefa9b606dcd7b0faa082d82cdb1d.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 863 2026 06 22 The Effect of Prolonged Posture on the Pelvis and Lower Extremities Alignment: A Study of Video Game Users بررسی تغییرات راستای لگن و اندام تحتانی در شرایط نشستن استاتیک طولانی‌مدت: یک مطالعه‌ی مقطعی بر روی کاربران بازی‌های ویدئویی 795 804 33435 10.48305/jims.v44.i863.0795 FA فرهاد رضازاده استادیار، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده‌ی علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0009-0003-4190-935X امیرعلی جعفرنژادگرو استاد، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده‌ی علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0009-0004-9405-9595 پریناز فهیمی دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده‌ی علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0009-0004-9405-9595 شیرین عالی استادیار، گروه آموزش تربیت بدنی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران 0000-0002-8148-1883 مرجان زارعیان دکترای علم اطلاعات و دانش‌شناسی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-7353-6418 Journal Article 2026 07 10 Background: The sedentary lifestyle resulting from long-term video game playing has presented the musculoskeletal system of the young generation with serious biomechanical challenges and injuries. Despite the predominant focus of previous studies on upper limb and cervicothoracic spine abnormalities, the present study was designed and implemented with the aim of comparing the frequency and severity of lower limb postural and musculoskeletal abnormalities between adolescent gamers and non-gamers. Methods: This observational and cross-sectional comparative study was conducted on 40 participants (12 to 20 years old) in two independent groups of 20 each including gamers and non-gamers. Assessments included measurement of lumbar lordosis, assessment of pelvic tilt, severity of genu valgum, navicular drop, and functional tests to measure lower limb muscle shortening (Thomas test, active knee extension, and lunge). Data were analyzed using two-way analysis of variance. Findings: Compared to the non-gamers, the gamer group showed significantly greater values in lumbar lordosis, anterior pelvic tilt, iliopsoas muscle shortening, and genu valgum severity (P < 0.001). However, no significant differences were found in more distal variables such as navicular drop, ankle dorsiflexion range of motion, rectus femoris shortening, and hamstring flexibility between the two groups. The analyses showed that gender had no significant main or interaction effect on these abnormalities. Conclusion: The results showed that prolonged sitting in gamers is associated with postural changes in the flexors, while it is less associated with more distal structures in the short term. Specialists can use these findings to design ergonomic programs and pelvic stabilization exercises for the rehabilitation of this group. مقدمه: سبک زندگی بی‌تحرک ناشی از انجام طولانی‌مدت بازی‌های ویدئویی، سیستم اسکلتی- عضلانی نسل جوان را با چالش‌ها و آسیب‌های بیومکانیکی جدی مواجه ساخته است. با وجود تمرکز غالب مطالعات پیشین بر ناهنجاری‌های اندام فوقانی و ستون فقرات گردنی- پشتی، پژوهش حاضر با هدف مقایسه‌ی فراوانی و شدت ناهنجاری‌های وضعیتی و اسکلتی- عضلانی اندام تحتانی میان نوجوانان گیمر و غیرگیمر طراحی و اجرا شد. روش‌ها: این پژوهش مشاهده‌ای و مقطعی- مقایسه‌ای روی ۴۰ شرکت‌کننده (۱۲ تا ۲۰ ساله) در دو گروه مستقل ۲۰ نفره شامل گیمرها و غیرگیمرها انجام گرفت. ارزیابی‌ها شامل اندازه‌گیری لوردوز کمری، ارزیابی شیب لگن، شدت زانوی ضربدری، میزان افت استخوان ناوی و تست‌های عملکردی جهت سنجش کوتاهی عضلات اندام تحتانی (تست توماس، اکستنشن فعال زانو و لانج) بود. داده‌ها با استفاده از آزمون‌ تحلیل واریانس دوسویه تحلیل شدند. یافته‌ها: گروه گیمر در مقایسه با گروه غیرگیمر، مقادیر به‌مراتب بیشتر و معناداری در لوردوز کمری، شیب قدامی لگن، کوتاهی عضله ایلیوپسوآس و عارضه زانوی ضربدری نشان داد (0/001 > P). با این حال، تفاوت معناداری در متغیرهای دیستال‌تر نظیر افت ناوی، دامنه دورسی‌فلکشن مچ پا، کوتاهی راست‌رانی و انعطاف همسترینگ بین دو گروه یافت نشد بررسی‌ها نشان داد که جنسیت هیچ‌گونه اثر اصلی و تعاملی معناداری بر این ناهنجاری‌ها ندارد. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که نشستن‌های طولانی‌مدت در گیمرها با تغییرات پاسچرال در اندام تحنانی همراه است، درحالی‌که با ساختارهای دیستال‌تر در کوتاه‌مدت کمتر ارتباط دارند. متخصصین می‌توانند از این یافته‌ها برای طراحی برنامه‌های ارگونومیک و تمرینات ثبات‌دهنده لگن جهت توانبخشی این قشر بهره ببرند.

https://jims.mui.ac.ir/article_33435_d2abf274e3255e3f0ea3ae276c774ac6.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 863 2026 06 22 Essential Features of Cerebral Aneurysm Disease Registries in Selected Countries: A Comparative Descriptive Study ویژگی‌های مورد نیاز در سیستم‌های ثبت بیماری آنوریسم مغزی در کشورهای منتخب: مطالعه‌ی توصیفی- مقایسه‌ای 805 812 33438 10.48305/jims.v44.i863.0805 FA مهدی خاکی زاده دانشجوی کارشناسی ارشد فناوری اطلاعات سلامت، دانشکده‌ی مدیریت و اطلاع‌رسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران 0009-0005-3846-3742 سمیه نصیری استادیار، گروه مدیریت اطلاعات سلامت، دانشکده‌ی مدیریت و اطلاع‌رسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران 0000-0003-1460-7025 سیدشهاب قاضی میرسعید استادیار، گروه جراحی مغز و اعصاب، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارتش، تهران، ایران 0000-0002-1773-3206 Journal Article 2025 09 28 Background: A cerebral aneurysm is a localized dilation or protrusion of the arterial wall in the brain caused by weakening of vascular structures. Its rupture can lead to subarachnoid hemorrhage and severe neurological complications. Structured and systematic documentation of patient information is essential for monitoring disease patterns, improving treatment management, and supporting health policy planning. This study aimed to identify and compare the main characteristics of cerebral aneurysm registries in selected countries. Methods: This qualitative comparative study was conducted in 2025 using a descriptive approach. Key features of cerebral aneurysm registries in Greece, China, Switzerland, Germany, and the United States were examined through scientific literature, official documents, and credible online sources. Data analysis was performed using comparative tables, enabling the identification of shared characteristics and differences across registry components. Findings: The features of the cerebral aneurysm registry were identified across nine key dimensions—introduction, objectives, patient eligibility criteria, structural design, evaluation and quality control methods, reporting procedures, presentation and dissemination strategies, data analysis capabilities, and data security measures—comprising a total of 48 distinct components. Conclusion: Significant differences were identified among the selected countries with respect to registry design, technological infrastructure, data collection processes, and analytical capacity. Multicenter and prospective registry models showed better performance in analyzing treatment trends and predicting clinical outcomes. Developing a national cerebral aneurysm registry in Iran requires a precise understanding of successful global registry models and a thorough examination of other countries’ experiences regarding system features. مقدمه: آنوریسم مغزی به برجستگی یا بیرون‌زدگی دیواره شریان‌های مغزی اطلاق می‌شود که در اثر ضعف دیواره‌ی عروق ایجاد شده و در صورت پارگی، منجر به خونریزی زیر عنکبوتیه و بروز علائم بالینی شدید می‌گردد. ثبت ساختاریافته داده‌های بیماران مبتلا به این بیماری نقش مهمی در پایش، مدیریت درمان و سیاست‌گذاری سلامت دارد. هدف این پژوهش، شناسایی و مقایسه ویژگی‌های سیستم‌های ثبت آنوریسم مغزی در کشورهای منتخب بود. روش‌ها: این مطالعه از نوع کیفی بود که با روش توصیفی- مقایسه‌ای در سال ۱۴۰۴ انجام شد. ویژگی‌های مورد نیاز سیستم‌های ثبت آنوریسم مغزی در کشورهای منتخب (یونان، چین، سوئیس آلمان و آمریکا) با استفاده از منابع علمی و مستدات معتبر در پایگاه‌های داده و وب‌سایت‌ها بررسی شد. تحلیل داده‌ها در قالب جداول مقایسه‌ای انجام و وجوه اشتراک و افتراق هر یک از مولفه‌ها مشخص شد. یافته‌ها: ویژگی‌های سیستم ثبت آنوریسم مغزی در 9 بعد (معرفی، اهداف، معیارهای ورود بیماران، ساختار، روش‌های ارزیابی و کنترل کیفیت، گزارش‌دهی، بازنمایی و انتشار، تحلیل و امنیت داده) و 48 مولفه شناسایی شد. نتیجه‌گیری: تفاوت‌هایی میان کشورهای منتخب در طراحی و ساختار سیستم، سطح فناوری، نوع داده‌های ثبت‌شده و قابلیت تحلیل مشاهده شد. سیستم‌های چندمرکزی و آینده‌نگر عملکرد مطلوب‌تری در تحلیل روند درمان و پیش‌بینی نتایج بالینی داشتند. طراحی سیستم ثبت ملی برای آنوریسم مغزی در ایران مستلزم شناخت دقیق الگوهای موفق سیستم‌های ثبت در جهان و واکاوی تجارب‌ سایرکشورها از نظر ویژگی‌های سیستم است.

https://jims.mui.ac.ir/article_33438_87eb9d4eaa03cf39630cf48a920d1920.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 863 2026 06 22 Amiodarone induced unilateral optic neuropathy-A clinical case report گزارش یک مورد نوروپاتی اپتیک یک طرفه ناشی از آمیودارون 813 818 33463 10.48305/jims.v44.i863.0813 FA حسین قهوه چیان استادیار، مرکز تحقیقات چشم پزشکی، دپارتمان چشم پزشکی، بیمارستان محب کوثر، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران 0000-0001-6498-1408 ناصر کریمی استادیار، مرکز تحقیقات چشم پزشکی، دپارتمان چشم پزشکی، بیمارستان محب کوثر، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران 0000-0003-2045-6163 مسعود اقصایی فرد دانشیار، بیمارستان چشم پزشکی فارابی، مرکز تحقیقات چشم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران 0000-0003-4005-2967 سعید خامسی استادیار، مرکز تحقیقات چشم پزشکی، دپارتمان چشم پزشکی، بیمارستان محب کوثر، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران 0000-0002-9593-2972 یاسمن هادی استادیار، مرکز تحقیقات چشم پزشکی، دپارتمان چشم پزشکی، بیمارستان محب کوثر، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران 0000-0001-8332-2950 وحید زارع حسین آبادی استادیار، مرکز تحقیقات چشم پزشکی، دپارتمان چشم پزشکی، بیمارستان محب کوثر، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران 0009-0005-2193-7526 Journal Article 2026 05 30 Background: Amiodarone, a di-iodinated benzofuran derivative, is a class III antiarrhythmic agent that primarily exerts its effect through potassium channel blockade. Initially introduced in the 1960s for the treatment of angina pectoris, it is now widely prescribed for the management of various cardiac arrhythmias, particularly atrial fibrillation. Despite its therapeutic efficacy, amiodarone is associated with multiple systemic adverse effects involving several organs, including the eyes. Methods: This study was conducted as a case report. The patient presenting with complaints of blurred vision underwent a comprehensive ophthalmic evaluation, including measurement of best-corrected visual acuity, slit-lamp examination, funduscopy, automated perimetry, and neuroimaging of the brain and orbits with contrast-enhanced magnetic resonance imaging (MRI). Findings: We report a 60-year-old man who presented with progressive blurred vision while receiving amiodarone therapy for atrial fibrillation. Ophthalmologic examination revealed optic neuropathy, which in this case presented unilaterally, an uncommon finding given that most reported cases are bilateral. Corneal verticillata was also observed as an additional ocular manifestation. Following discontinuation of amiodarone, the progression of visual symptoms stabilized without further deterioration. Conclusion: Amiodarone-induced optic neuropathy is a rare but clinically significant adverse effect that may be challenging to distinguish from non-arteritic anterior ischemic optic neuropathy (NAION). Persistent optic disc edema and a more insidious course are important distinguishing characteristics. Given the diagnostic overlap, careful evaluation is essential to exclude alternative causes of optic neuropathy. Discontinuation of amiodarone may lead to stabilization or partial improvement in visual function, although optic disc edema can persist for several months. مقدمه: آمیودارون، مشتق di-iodinated از بنزوفوران، یک داروی ضدآریتمی کلاس III است که عمدتاً از طریق مهار کانال‌های پتاسیمی عمل می‌کند. این دارو نخستین بار در دهه ۱۹۶۰ برای درمان آنژین صدری معرفی شد و امروزه به طور گسترده در مدیریت آریتمی‌های قلبی، به ویژه فیبریلاسیون دهلیزی، مورد استفاده قرار می‌گیرد. با وجود اثربخشی بالا، آمیودارون با عوارض سیستمیک متعددی همراه است که می‌تواند ارگان‌های مختلف از جمله چشم را درگیر کند. روش‌ها: این مطالعه به‌صورت گزارش مورد (Case Report) انجام شد. بیمار با شکایت تاری دید تحت بررسی کامل چشمی شامل سنجش حدت بینایی، معاینه اسلیت‌لامپ، فوندوسکوپی، پریمتری و تصویربرداری MRI مغز و اربیت قرار گرفت. یافته‌ها: در این گزارش، مردی ۶۰ ساله با شکایت تاری دید پیشرونده معرفی می‌شود که به‌دلیل فیبریلاسیون دهلیزی تحت درمان با آمیودارون بود. معاینه چشم‌پزشکی، نوروپاتی اپتیک را نشان داد که به‌طور غیرمعمول به‌صورت یک طرفه تظاهر یافته بود، در حالی‌که این عارضه در اغلب موارد دوطرفه گزارش می‌شود. همچنین، وجود Cornea veticillata نیز در قرنیه مشاهده شد. پس از قطع دارو، پیشرفت علائم بینایی متوقف گردید و از بدتر شدن وضعیت جلوگیری شد. نتیجه‌گیری: نوروپاتی اپتیک ناشی از آمیودارون یک عارضه نادر اما مهم است که اغلب با NAION اشتباه گرفته می‌شود. تداوم ادم دیسک و سیر تدریجی از ویژگی‌های مهم این اختلال هستند. با توجه به شباهت‌های بالینی، تشخیص افتراقی دقیق ضروری است. قطع دارو ممکن است منجر به تثبیت یا بهبود نسبی عملکرد بینایی شود، هرچند ادم دیسک ممکن است برای مدت طولانی باقی بماند.

https://jims.mui.ac.ir/article_33463_884b3aa9e6d34c33acd37f08fc85a2e3.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 863 2026 06 22 Patient Education, Health Literacy, and Self-Care in Nursing Care: A Review Study آموزش بیمار، سواد سلامت و خودمراقبتی در مراقبت‌های پرستاری: یک مطالعه‌ی مروری 819 835 33450 10.48305/jims.v44.i863.0819 FA ماجده نبویان استادیار، گروه پرستاری و مامایی، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد بابل، بابل، ایران 0000-0002-6978-5606 محمود برادران دانشیار، گروه فارماکولوژیف، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران 0000-0002-8383-235X Journal Article 2026 07 21 Background: Patient education is one of the fundamental pillars of nursing care and a primary strategy for health promotion. It plays a vital role in improving health literacy and strengthening self-care behaviors. With the growing prevalence of chronic diseases, empowering patients to actively participate in disease management has become increasingly important. This review aimed to examine the existing evidence on the relationship between patient education, health literacy, and self-care in nursing care. Methods: This review study was conducted through a comprehensive search of the PubMed, Scopus, Web of Science, Google Scholar, SID, and Magiran databases using the keywords Patient Education, Health Literacy, Self-care, Self-management, Nursing, and Nursing Care. Persian and English-language articles investigating patient education, health literacy, or self-care in nursing care were screened according to the predefined inclusion and exclusion criteria and subsequently reviewed. Findings: The findings indicate that patient education, health literacy, and self-care are three interrelated and central components of nursing care. Effective patient education serves as the first step toward improving health literacy. Enhanced health literacy, through strengthening patients' ability to access, understand, evaluate, and apply health information, facilitates the adoption of effective self-care behaviors. Improved self-care is associated with favorable clinical outcomes, including greater adherence to treatment regimens, more effective disease control, fewer complications, reduced hospital readmissions, and ultimately, improved quality of life. Furthermore, the integration of innovative educational technologies, such as telenursing, mobile health applications, and artificial intelligence, can significantly enhance the effectiveness of patient education and serve as an important facilitator within this continuum of care. Conclusion: Patient education is one of the most essential professional responsibilities of nurses, and health literacy plays a pivotal role in translating education into effective self-care behaviors. Developing patient-centered educational programs tailored to patients' health literacy levels and incorporating innovative educational technologies can enhance self-care, improve health outcomes, and promote the quality of nursing care. مقدمه: آموزش بیمار، از مهم‌ترین ارکان مراقبت‌های پرستاری و اصلی‌ترین راهبردهای ارتقای سلامت است که نقش حیاتی و مهمی در ارتقاء سواد سلامت و تقویت رفتارهای خودمراقبتی دارد. با افزایش شیوع بیماری‌های مزمن،توانمندسازی بیماران برای مشارکت فعال در مدیریت بیماری بیش از گذشته اهمیت یافته است.این مطالعه با هدف مرور شواهد موجود در خصوص ارتباط آموزش بیمار، سواد سلامت و خودمراقبتی در مراقبت‌های پرستاری انجام شد. روش‌ها: مطالعه‌ی مروری حاضر با جستجوی منابع در پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed، Scopus، Web of Science، Google Scholar، SID و Magiranو با استفاده از کلیدواژه‌های Patient Education، Health Literacy، Self-care، Self-management، Nursing و Nursing Care انجام شد. مقالات منتشرشده به زبان فارسی و انگلیسی که به بررسی آموزش بیمار، سواد سلامت یا خودمراقبتی در مراقبت‌های پرستاری پرداخته بودند، پس از بررسی معیارهای ورود و خروج، مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: یافته‌های حاصل از مرور مطالعات نشان می‌دهد که آموزش بیمار، سواد سلامت و خودمراقبتی، سه مؤلفه‌ی به‌هم‌پیوسته و محوری در مراقبت‌های پرستاری به‌شمار می‌روند. به‌گونه‌ای که ارائه‌ی آموزش مؤثر، نخستین گام در جهت ارتقای سواد سلامت محسوب می‌شود و این ارتقا، از طریق تقویت توانایی بیماران در دسترسی، درک، ارزیابی و کاربست اطلاعات سلامت، زمینه‌ساز بهبود رفتارهای خودمراقبتی می‌گردد. در ادامه، بهبود خودمراقبتی با پیامدهای بالینی مطلوبی همچون افزایش پایبندی به رژیم درمانی، کنترل کارآمدتر بیماری، کاهش عوارض، کاهش میزان بستری مجدد و در نهایت، ارتقای کیفیت زندگی همراه است. شایان توجه است که به‌کارگیری فناوری‌های نوین آموزشی از جمله تله‌نرسینگ، اپلیکیشن‌های سلامت و هوش مصنوعی، می‌تواند اثربخشی آموزش بیمار را به‌طور قابل‌توجهی افزایش داده و نقش تسهیل‌گری در این زنجیره‌ی مراقبتی ایفا نماید. نتیجه‌گیری: آموزش بیمار، یکی از حیاتی‌ترین مسئولیت‌های حرفه‌ای پرستاران است و سواد سلامت نقش کلیدی در تبدیل آموزش به رفتارهای مؤثر خودمراقبتی ایفا می‌کند. طراحی برنامه‌های آموزشی بیمارمحور، متناسب با سطح سواد سلامت و استفاده از فناوری‌های نوین اموزشی می‌تواند منجر به افزایش خودمراقبتی، بهبود سلامت و افزایش کیفیت مراقبت‌های پرستاری شود.

https://jims.mui.ac.ir/article_33450_e8f3e46d6d09f9b4ab31ab13ad69b841.pdf