دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 864 2026 06 22 Effect of Emotional Intelligence Training on Treatment Adherence in Patients with Type 2 Diabetes Mellitus: A Randomized Controlled Clinical Trial تأثیر آموزش هوش هیجانی بر تبعیت از درمان بیماران مبتلا به دیابت نوع دو: یک کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل‌شده 836 845 33465 10.48305/jims.v44.i864.0836 FA شقایق جمشیدی راستابی کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران 0000-0003-0372-6774 جعفر مقدسی استادیار، گروه پرستاری بزرگسالان و سالمندان، دانشکده‌ی پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران 0000-0001-9722-5289 هادی رئیسی شهرکی استادیار، گروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران فاطمه حدادیان استادیار پرستاری، گروه داخلی جراحی، فن پرستاری و سلامت جامعه، دانشکده‌ی پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران 0000-0002-0772-1658 فاطمه علی اکبری دانشیار، گروه پرستاری بزرگسالان و سالمندان، دانشکده‌ی پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران 0000-0002-4416-9786 Journal Article 2026 07 25 Background: Type 2 diabetes is one of the most common chronic diseases, and its successful control largely depends on patients' adherence to the treatment plan. Evidence suggests that emotional intelligence can be associated with self-management behaviors and treatment adherence; however, evidence regarding the effectiveness of its training is limited. The present study aimed to determine the effect of emotional intelligence training on treatment adherence in patients with type 2 diabetes. Methods: This randomized controlled clinical trial was conducted on 60 patients with type 2 diabetes at Imam Ali (AS) Diabetes Subspecialty Clinic in Shahrekord. Participants were randomly assigned to two intervention and control groups. The intervention group received emotional intelligence training and the control group received usual care. Treatment adherence was assessed at three stages (before the intervention, immediately, and three months after the intervention). Data were analyzed with independent t-tests, chi-square, analysis of covariance, and analysis of variance with repeated measures in SPSS 25. Findings: Before the intervention, there was no statistically significant difference between the two groups in terms of demographic characteristics and treatment adherence score (P<0.05). The results showed that the mean treatment adherence score in the intervention group increased from 142.38±10.47 to 143.31±27.09 and 151.90±9.28 (P<0.001). In the control group, the treatment adherence score decreased significantly (P<0.001). Conclusion: Emotional intelligence training improved treatment adherence in patients with type 2 diabetes and can be used as a complementary intervention in educational programs for diabetic patients. مقدمه: دیابت نوع ۲، یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مزمن است و کنترل موفق آن تا حد زیادی به تبعیت بیماران از برنامه درمانی وابسته است. شواهد نشان می‌دهد هوش هیجانی می‌تواند با رفتارهای خودمدیریتی و تبعیت از درمان ارتباط داشته باشد؛ با این‌حال، شواهد مربوط به اثربخشی آموزش آن محدود است. مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر آموزش هوش هیجانی بر تبعیت از درمان بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام شد. شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل تخصیص یافتند. گروه مداخله آموزش هوش هیجانی و گروه کنترل مراقبت‌های معمول را دریافت کردند. تبعیت از درمان در سه مرحله (پیش از مداخله، بلافاصله و سه ماه پس از مداخله) ارزیابی شد. داده‌ها با آزمون‌های t مستقل، کای‌دو، تحلیل کوواریانس و تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر تحلیل شدند.. یافته‌ها: پیش از مداخله، بین دو گروه از نظر ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و نمره تبعیت از درمان تفاوت آماری معنی‌داری مشاهده نشد (0/05 < P). نتایج نشان داد میانگین نمره تبعیت از درمان در گروه مداخله از 10/47 ± 142/38 به 27/09 ± 143/31 و 9/28 ± 90/151 افزایش یافت (0/001P < ). در گروه کنترل، نمره تبعیت از درمان به‌طور معنی‌داری کاهش یافت (0/001P < ).

https://jims.mui.ac.ir/article_33465_e72c36d5e1c698671c7bda2da9938f89.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 864 2026 06 22 Evaluation of the Effect of Boron Coating on the Tissue Response of Zirconia Implant Abutments: An In Vitro Study بررسی اثر پوشش‌دهی بور بر پاسخ بافتی اباتمنت‌های ایمپلنتی زیرکونیایی: یک مطالعه‌ی آزمایشگاهی 846 853 33488 10.48305/jims.v44.i864.0846 FA آرش شیشه ئیان گروه پروتزهای دندانی، دانشکده‌ی دندان‌پزشکی، مرکز تحقیقات دندان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران 0000-0003-4338-3745 فریبرز وفایی گروه پروتزهای دندانی، دانشکده‌ی دندان‌پزشکی، مرکز تحقیقات دندان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران 0000-0001-5988-2819 حمید اصفهانی گروه مهندسی مواد، دانشکده مهندسی، دانشگاه بوعلی‌سینا، همدان، ایران محمد بابایی گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران 0000-0002-1517-7162 سمیرا رضایی مقدمیان گروه مهندسی مواد، دانشکده مهندسی، دانشگاه بوعلی‌سینا، همدان، ایران مریم فرهادیان مرکز تحقیقات علوم سلامت، گروه آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران 0000-0002-6054-9850 فاطمه عطایی گروه پروتزهای دندانی، دانشکده‌ی دندان‌پزشکی، مرکز تحقیقات دندان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران Journal Article 2026 06 28 Background: Zirconia abutments are widely used in dental prosthetics due to their favorable biocompatibility and superior esthetic properties. The present study aimed to evaluate the effect of a boron coating on the tissue response of zirconia implant abutments using an animal model. Methods: In this experimental study, zirconia abutments with and without a boron coating were implanted in New Zealand rabbits. After a five-week healing period, peri-abutment tissues were harvested and histopathologically evaluated for the number of inflammatory cells, including lymphocytes, macrophages, and neutrophils. The surface morphology and chemical characteristics of the boron coating were assessed using scanning electron microscopy (SEM) and X-ray photoelectron spectroscopy (XPS). Data were analyzed using appropriate statistical methods. Findings: The results demonstrated that the number of lymphocytes in the control group (uncoated abutments) were significantly higher than that in the boron-coated group (P < 0.001). Similarly, the macrophage count was significantly greater in the control group than in the boron-coated group (P < 0.001). In contrast, no statistically significant difference was observed between the two groups in terms of neutrophil count (P = 0.052). These findings indicate enhanced biocompatibility and a potential reduction in risk of peri-implantitis in the boron-coated group. Conclusion: Boron coating, by enhancing surface properties and reducing inflammatory tissue responses, shows considerable potential as an innovative approach for improving the design of zirconia implant abutments. Further long-term and clinical studies are warranted to confirm and expand upon these findings. مقدمه: اباتمنت‌های زیرکونیا به دلیل زیست‌سازگاری مطلوب و خواص زیبایی برتر، به طور گسترده در پروتزهای دندانی استفاده می‌شوند. هدف از مطالعه‌ی حاضر، ارزیابی تأثیر پوشش بور بر پاسخ بافتی اباتمنت‌های ایمپلنت زیرکونیا با استفاده از یک مدل حیوانی بود. روش‌ها: در این مطالعه‌ی تجربی، اباتمنت‌های زیرکونیا با و بدون پوشش بور در خرگوش‌های نیوزیلندی کاشته شدند. پس از یک دوره بهبودی پنج هفته‌ای، بافت‌های اطراف اباتمنت جمع‌آوری و از نظر تعداد سلول‌های التهابی، از جمله لنفوسیت‌ها، ماکروفاژها و نوتروفیل‌ها، از نظر هیستوپاتولوژی ارزیابی شدند. مورفولوژی سطح و ویژگی‌های شیمیایی پوشش بور با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) و طیف‌سنجی فوتوالکترون اشعه ایکس (XPS) ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از روش‌های آماری مناسب تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که تعداد لنفوسیت‌ها در گروه کنترل (اباتمنت‌های بدون پوشش) به طور قابل توجهی بیشتر از گروه پوشش داده شده با بور بود (0/001 > P). به طور مشابه، تعداد ماکروفاژها در گروه کنترل به طور قابل توجهی بیشتر از گروه پوشش داده شده با بور بود (0/001 > P). در مقابل، هیچ تفاوت آماری معنی‌داری بین دو گروه از نظر تعداد نوتروفیل مشاهده نشد (0/052 = P). این یافته‌ها نشان‌دهنده‌ی افزایش زیست‌سازگاری و کاهش بالقوه خطر پری ایمپلنتیت در گروه پوشش داده شده با بور است. نتیجه‌گیری: پوشش بور، با افزایش خواص سطحی و کاهش پاسخ‌های التهابی بافت، پتانسیل قابل توجهی را به عنوان یک رویکرد نوآورانه برای بهبود طراحی پایه‌های ایمپلنت زیرکونیا نشان می‌دهد. مطالعات طولانی‌مدت و بالینی بیشتر برای تأیید و گسترش این یافته‌ها ضروری است.

https://jims.mui.ac.ir/article_33488_7db335d0b996c9c9e498ba1d3fbe1e81.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 864 2026 06 22 Comparison of Moral Sensitivity between Surgical and Non-Surgical Residents: A Cross-Sectional Study in Teaching Hospitals of Isfahan مقایسه‌ی حساسیت اخلاقی دستیاران رشته‌های جراحی و غیرجراحی: یک مطالعه‌ی مقطعی در بیمارستان‌های آموزشی اصفهان 854 859 33433 10.48305/jims.v44.i864.0854 FA فراز گل افشان پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0009-0009-9766-472X نرگس معتمدی دانشیار، گروه پزشکی اجتماعی و خانواده، دانشکده‌ی پزشکی، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-2719-5891 ندا یاوری استادیار، گروه اخلاق پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-2722-0815 Journal Article 2026 04 03 Introduction: This study aimed to determine and compare the mean moral sensitivity scores between surgical and non-surgical residents in teaching hospitals in Isfahan. Methods: This cross-sectional study was conducted in 2023 at Al-Zahra and Kashani Hospitals in Isfahan. A total of 100 residents practicing in various fields (26 surgical and 74 non-surgical) were selected using cluster random sampling. Data collection was performed using the standard Lützén Moral Sensitivity Questionnaire (MSQ), comprising 25 items across six dimensions. Data were analyzed using multivariate analysis tests in SPSS version 16. Findings: The mean and standard deviation of the total moral sensitivity score of the residents was reported as 67.02 ± 12.83, indicating a moderate level. Findings revealed that moral sensitivity was low in 15%, moderate in 67%, and high in 18% of the residents. No statistically significant difference was observed between the total moral sensitivity score and its subscales between surgical and non-surgical residents (P > 0.05). Additionally, variables such as gender and academic year had no significant effect on the participants' level of moral sensitivity (P > 0.05). Conclusion: The moral sensitivity of most residents in the studied specialties was evaluated at a moderate level. Given the importance of this skill in the quality of patient care and ethical decision-making, it is recommended to revise medical ethics educational programs and implement practical, case-based courses to enhance the moral sensitivity of physicians during their residency. مقدمه: حساسیت اخلاقی، از ضرورت‌های پایه‌ای خدمت‌رسانی حرفه‌ای در حوزه‌ی سلامت است که به پزشکان در شناسایی تعارض‌های اخلاقی و اتخاذ تصمیم‌های بالینی درست کمک می‌کند. مطالعه‌ی حاضر با هدف تعیین و مقایسه‌ی میانگین نمره‌ی حساسیت اخلاقی بین دستیاران رشته‌های جراحی و غیرجراحی در بیمارستان‌های آموزشی اصفهان انجام شد. روش‌ها: مطالعه از نوع مقطعی در سال ۱۴۰۲ در بیمارستان‌های الزهرا(س) و کاشانی اصفهان اجرا شد. ۱۰۰ دستیار شاغل در رشته‌های مختلف (۲۶ نفر جراحی و ۷۴ نفر غیرجراحی) به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه استاندارد حساسیت اخلاقی لوتزن (MSQ) شامل ۲۵ گویه در ۶ بعد بود. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تحلیل چند متغیری تحلیل شد. یافته‌ها: میانگین و انحراف معیار نمره‌ی کل حساسیت اخلاقی دستیاران 12/83±67/02 گزارش شد که نشان‌دهنده‌ی سطح متوسط است. یافته‌ها نشان داد حساسیت اخلاقی در ۱۵ درصد دستیاران پایین، ۶۷ درصد متوسط و ۱۸ درصد در سطح بالا قرار دارد. بین نمره‌ی کل حساسیت اخلاقی و زیرمقیاس‌های آن در دستیاران رشته‌های جراحی و غیرجراحی تفاوت آماری معناداری مشاهده نشد (0/05 < P). همچنین متغیرهایی چون جنسیت و سال تحصیلی، بر میزان حساسیت اخلاقی شرکت‌کنندگان تأثیر معناداری نداشتند (0/05 < P). نتیجه‌گیری: حساسیت اخلاقی بیشتر دستیاران در رشته‌های تخصصی مورد مطالعه در حد متوسط ارزیابی شد. با توجه به اهمیت این مهارت در کیفیت مراقبت از بیمار و تصمیم‌گیری‌های اخلاقی، بازنگری در برنامه‌های آموزشی اخلاق پزشکی و اجرای دوره‌های عملی و مورد محور جهت ارتقای حساسیت اخلاقی پزشکان در دوره دستیاری توصیه می‌شود.

https://jims.mui.ac.ir/article_33433_634c5e09bf0fe0115c5d44951cd88be6.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 864 2026 06 22 Investigating the diagnostic effect of Platelet distribution width /Lymphocyte ratio on the prognosis of breast and prostate cancer patients بررسی اثر تشخیصی نسبت پهنای توزیع پلاکت/لنفوسیت بر پیش آگهی بیماران مبتلا به سرطان سینه و پروستات 860 867 33458 10.48305/jims.v44.i864.0860 FA ناهید مرادی غریبوند استادیار، گروه علوم تشریح، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آبادان، آبادان، ایران 0000-0002-2942-5622 سید محمد صالحی بهبهانی استادیار، گروه جراحی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آبادان، آبادان، ایران 0000-0002-4505-4964 باقر پهلوان زاده گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده‌ی بهداشت، مرکز تحقیقات آلاینده‌های محیطی، دانشگاه آبادان، آبادان، ایران 0000-0002-4876-1058 فائزه السادات آلبوشوکه دانشگاه علوم پزشکی آبادان، آبادان، ایران 0000-0002-4876-1031 بتول هاشمی بنی استاد، گروه علوم تشریح، دانشکده‌ی پزشکی، مرکز تحقیقات دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0001-9656-2355 Journal Article 2025 12 22 Background: Breast and prostate cancer are among the most common malignancies, and their early detection plays an important role in disease control and reducing complications. PDW/Lymphocyte ratio as an inflammatory index may change in patients with cancer, but the results of previous studies in this field have been contradictory. This case-control study was conducted to investigate the diagnostic value of this ratio in patients with breast cancer and compare it with prostate cancer. Methods: The study was conducted on 111 breast cancer patients, 38 prostate cancer patients, and healthy control groups. Findings: The results showed that the mean PDW/Lymphocyte ratio in cancer patients was significantly higher than that in healthy individuals. The area under the curve (AUC) was 0.84 in breast cancer and 0.8 in prostate cancer, indicating similar diagnostic power of this index in both diseases. Conclusion: Overall, the PDW/Lymphocyte ratio can be used as an auxiliary tool in the early diagnosis and follow-up of breast and prostate cancer progression. مقدمه: سرطان پستان و پروستات از شایع‌ترین بدخیمی‌ها هستند و تشخیص زودهنگام آن‌ها نقش مهمی در کنترل بیماری و کاهش عوارض دارد. نسبت PDW/Lymphocyte به‌عنوان یک شاخص التهابی ممکن است در بیماران مبتلا به سرطان تغییر یابد، اما نتایج مطالعات پیشین در این زمینه متناقض بوده است. این مطالعه‌ی مورد- شاهدی با هدف بررسی ارزش تشخیصی این نسبت در بیماران مبتلا به سرطان پستان و مقایسه آن با سرطان پروستات انجام شد. روش‌ها: مطالعه بر روی 111 بیمار سرطان پستان، 38 بیمار سرطان پروستات و گروه‌های کنترل سالم انجام گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد، میانگین نسبت PDW/Lymphocyte در بیماران سرطانی به‌طور معنی‌داری بالاتر از افراد سالم است. سطح زیر منحنی (AUC ) در سرطان پستان 84/0 و در سرطان پروستات 0/8 به‌دست آمد که نشان‌دهنده‌ی قدرت تشخیصی مشابه این شاخص در هر دو بیماری است. نتیجه‌گیری: در مجموع، نسبت PDW/Lymphocyte می‌تواند به‌عنوان یک ابزار کمکی در تشخیص اولیه و پیگیری پیشرفت سرطان پستان و پروستات مورد استفاده قرار گیرد.

https://jims.mui.ac.ir/article_33458_e9fd517b70fc6eb73427f2a01e672d22.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 864 2026 06 22 Evaluation of the Inhibitory and Destructive Effects of LL-37 Peptide on Biofilms of Uropathogenic Escherichia coli Strains Isolated from Patients with Urinary Tract Infections in Isfahan ارزیابی اثر مهاری و تخریبی پپتید LL-37 بر بیوفیلم سویه‌های اشرشیا کلای اوروپاتوژنیک جدا شده از بیماران مبتلا به عفونت ادراری در اصفهان 868 875 33472 10.48305/jims.v44.i864.0868 FA نرگس سادات مصطفوی دارانی دانشجوی دکتری تخصصی میکروبیولوژی، بخش میکروبیولوژی، گروه سلولی مولکولی و میکروبیولوژی، دانشکده‌ی علوم و فناوری‌های زیستی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0009-0001-9846-4449 فاتح رحیمی دکتری تخصصی باکتری‌شناسی، دانشیار، بخش میکروبیولوژی، گروه سلولی مولکولی و میکروبیولوژی، دانشکده‌ی علوم و فناوری‌های زیستی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-2098-2502 علی قاسمی دکتری تخصصی میکروبیولوژی، استادیار، گروه زیست شناسی، دانشکده‌ی علوم، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران 0009-0007-1728-5304 Journal Article 2025 09 27 Background: The human cathelicidin antimicrobial peptide (LL-37), a component of the host innate immune system, possesses the capability to combat bacterial biofilms. This study aimed to evaluate the effect of sub-MIC concentrations of LL-37 on biofilms formed by clinical uropathogenic Escherichia coli (UPEC) strains isolated from patients in Isfahan, Iran, during 2024. Methods: A total of 247 suspected E. coli isolates were collected from patients and identified by standard biochemical tests, and finally confirmed using PCR by specific primers for tufA gene. Biofilm-forming ability was assessed using qualitative Congo Red Agar (CRA) and quantitative Microtiter Plate (MTP) methods, and the frequency of biofilm-associated genes was determined. The minimum inhibitory concentration (MIC) of the LL-37 cathelicidin (ProteoGenix France) was evaluated; and subsequently, the activity of LL-37 at sub-MIC concentrations on biofilm inhibition and destruction among six selected strains (strong, moderate, and weak biofilm-producers) was investigated. Findings: Of the 204 confirmed strains, 57% were biofilm producers. The yedQ gene was detected in all biofilm-producing strains. The 12 µM concentration of LL-37 reduced biofilm formation in strong and moderate biofilm producers by 34-40% and 41-48%, respectively. Furthermore, this concentration disrupted pre-formed biofilms with an efficacy of 38-53%; however, the 6 µM concentration showed a limited effect (<10%) on weak biofilm producers. Conclusion: TThe LL-37 peptide exhibits significant anti-biofilm activity at sub-MIC concentrations against clinical UPEC strains, particularly strong biofilm producers. These findings highlight the potential of LL-37 as an adjunctive therapeutic agent in the management of urinary tract infections. مقدمه: پپتید ضدمیکروبی کاتلیسیدین انسانی LL-37، به‌عنوان بخشی از سیستم ایمنی ذاتی میزبان، قادر به مقابله با بیوفیلم‌های باکتریایی می‌باشد. این مطالعه با هدف ارزیابی تأثیر غلظت‌های sub-MIC کاتلیسیدین LL-37 بر بیوفیلم سویه‌های بالینی اشرشیا کلای اوروپاتوژنیک جدا شده از بیماران در اصفهان در سال 1403 انجام شد. روش‌ها: در مجموع ۲4۷ ایزوله مشکوک به اشرشیا کلای جمع‌آوری و پس از شناسایی با آزمون‌های بیوشیمیایی استاندارد با استفاده از آزمون PCR با پرایمر ژن tufA مورد تأیید قرار گرفتند. توانایی تشکیل بیوفیلم با روش‌های کیفی ژلوز قرمز کنگو و کمی میکروتیتر پلیت ارزیابی گردید و فراوانی ژن‌های مرتبط با تولید بیوفیلم تعیین شد. ابتدا حداقل غلظت بازدارندگی (MIC) پپتید LL-37 (ProteoGenix، فرانسه) تعیین شد و سپس فعالیت LL-37 در غلظت‌های Sub-MIC بر مهار و تخریب بیوفیلم در ۶ سویه منتخب (بهعنوان نماینده گروه‌های بیوفیلم قوی، متوسط و ضعیف) بررسی گردید. یافته‌ها: از مجموع ۲۰4 سویه تأیید شده، ۵۷ درصد بیوفیلم مثبت بودند. ژن yedQ در تمامی سویه‌های مولد بیوفیلم شناسایی شد. غلظت ۱۲ میکرومولار LL-37 تشکیل بیوفیلم را در سویه‌های بیوفیلم قوی و متوسط به ترتیب به میزان ۴۰-۳۴ درصد و ۴۸-۴۱ درصد کاهش داد. همچنین این غلظت توانست بیوفیلم‌های از پیش تشکیل‌شده را با کارآیی ۵۳-۳۸ درصد تخریب نماید؛ اما غلظت ۶ میکرومولار تأثیر کمتر از ۱۰ درصد بر سویه‌های بیوفیلم ضعیف داشت. نتیجه‌گیری: پپتید LL-37 در غلظت‌های زیرمهاری دارای فعالیت ضدبیوفیلمی قابل‌توجهی علیه سویه‌های بالینی اشرشیا کلای اوروپاتوژنیک، به‌ویژه سویه‌های مولد بیوفیلم قوی است. این یافته‌ها پتانسیل LL-37 را به‌عنوان عامل کمکی در مدیریت عفونت‌های ادراری برجسته می‌سازد.

https://jims.mui.ac.ir/article_33472_4d23846f513a976ea538cdcba019a9a7.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 864 2026 06 22 Investigating the Effect of Using a Double-Density Insole on the Frequency Spectrum of Ground Reaction Forces in Individuals with ACL Reconstruction and Pronated Feet at Different Time Intervals During Walking بررسی استفاده از کفی دبل‌دنسیتی بر طیف فرکانس نیروهای عکس‌العمل زمین در افراد دارای بازسازی رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت در بازه‌های زمانی متفاوت طی راه رفتن 876 888 33473 10.48305/jims.v44.i864.0876 FA ابراهیم پیری دکتری بیومکانیک ورزشی، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده‌ی علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0001-9188-9746 امیرعلی جعفرنژادگرو دانشیار، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده‌ی علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0002-2739-4340 ماهرخ دهقانی استاد، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده‌ی علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0003-4190-9061 افسانه انتشاری مقدم دانشیار روماتولوژی، گروه داخلی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران 0000-0003-0443-5952 Journal Article 2025 09 08 Background: The aim of this study was to investigate the effect of using double-density insoles on the frequency spectrum of ground reaction forces during walking in individuals with ACL reconstruction and foot pronation. Methods: A total of 30 males with foot pronation and a history of ACL reconstruction, with a mean age of 25.45 ± 1.27 years, mean weight of 79.10 ± 1.75 kg, and mean height of 178.85 ± 3.68 cm, and 10 healthy males, with a mean age of 24.10 ± 1.54 years, mean weight of 80.48 ± 1.29 kg, and mean height of 177.10 ± 5.42 cm, volunteered to participate in this study. Ground reaction force frequency spectra were measured using a Bertsch America force plate. For statistical analysis, a two-way analysis of variance (ANOVA) with repeated measures was employed. Results: The findings of this study showed that the insole factor significantly increased the number of necessary harmonics from pre-test to post-test in the vertical direction under the conditions of not using insoles (P = 0.044, d = 0.42) and placebo insoles (P = 0.049, d = 0.17). Conclusion: These findings indicate that the type of insole and balance ability are influenced by the musculoskeletal condition and time elapsed since ACL reconstruction. Appropriate insole use may help improve dynamic stability in individuals following ACL reconstruction. مقدمه: پرونیت پا، همزمان با بازسازی رباط صلیبی قدامی جز ناهنجاری‌های اندام تحتانی است که می‌تواند بر مکانیک راه رفتن اثر می‌گذارد. هدف از این مطالعه، بررسی استفاده از کفی دبل‌دنسیتی بر طیف فرکانس نیروهای عکس‌العمل زمین در افراد دارای بازسازی رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت طی راه رفتن بود. روش‌ها: 30 مرد دارای پای پرونیت با بازسازی رباط صلیبی قدامی با میانگین سنی (1/27± 25/45 سال)، میانگین وزنی (1/75 ± 79/10 کیلوگرم)، و میانگین قدی (3/68 ± 178/85 سانتی‌متر)، و 10 مرد سالم با میانگین سنی (1/54 ± 24/10 سال)، میانگین وزنی (1/29 ± 80/48 کیلوگرم)، و میانگین قدی (5/42 ± 177/10 سانتی‌متر)، داوطلب شرکت در این مطالعه شدند. برای اندازه‌گیری طیف فرکانس نیروهای عکس‌العمل زمین از دستگاه صفحه نیرو برتک ساخت آمریکا استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون آنالیز واریانس دوسویه با اندازه‌گیری‌های تکراری استفاده گردید. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش حاضر نشان داد که اثر عامل کفی از مرحله‌ی پیش‌آزمون، تا پس‌آزمون افزایش معنی‌داری بر شاخص تعداد هارمونی ضروری به ترتیب در شرایط عدم استفاده از کفش بدون کفی در راستای عمودی (0/42 = d، 0/044 = P)، و کفی دارونما داشت (0/17 = d، 0/049 = P). در حالی که استفاده از کفی دبل‌دنسیتی به لحاظ آماری کاهش معنی‌داری بر شاخص تعداد هارمونی‌های ضروری در مرحله پس از خستگی نسبت به قبل از خستگی نشان داد (0/67 = d، 0/015 = P). نتایج تست تعقیبی نشان داد که کاهش معنی‌داری در مؤلفه‌ی فرکانس با توان 5/99 درصد در راستای عمودی و داخلی- خارجی تنها در گروه بازسازی رباط صلیبی قدامی در بازه زمانی کمتر از 6 ماه اتفاق افتاده است. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان داد که نوع کفی و وضعیت توان تعادلی افراد تحت تأثیر وضعیت اسکلتی- عضلانی و زمان بازسازی رباط صلیبی قدامی قرار می‌گیرد و استفاده از کفی مناسب می‌تواند به بهبود پایداری دینامیکی در افراد بازسازی شده کمک کند. استفاده از کفی دبل‌دنسیتی در افراد با بازسازی رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت در بازه‌ی زمانی کمتر از 6 ماه پس از جراحی، موجب تغییر در ویژگی‌های بیومکانیکی گام‌برداری شده و به نظر می‌رسد که توزیع نیروهای عمودی و از بروز آسیب‌های ثانویه جلوگیری می‌نماید.

https://jims.mui.ac.ir/article_33473_b194c41cbdf4c2b779d2615875139971.pdf

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان مجله دانشکده پزشکی اصفهان 1027-7595 44 864 2026 06 22 From Acetic Acid to Oxazolone: A Comparative Review of Chemically Induced Ulcerative Colitis Models از اسید استیک تا اکسازولون: مروری مقایسه‌ای بر مدل‌های القای شیمیایی کولیت اولسراتیو 889 897 33479 10.48305/jims.v44.i864.0889 FA زهرا نکویی شهرکی کارشناس، گروه علوم آزمایشگاهی، دانشکده‌ی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران 0009-0000-5735-764X نفیسه عبدالهی کارشناس، گروه علوم آزمایشگاهی، دانشکده‌ی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران 0009-0000-4483-8014 فاطمه صحراییان کارشناس، گروه علوم آزمایشگاهی، دانشکده‌ی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران 0009-0003-9941-8027 محمد علی تخشید استاد، گروه علوم آزمایشگاهی، دانشکده‌ی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران 0000-0002-3506-7753 Journal Article 2025 09 24 Background: Ulcerative colitis is a chronic inflammatory disease with a high prevalence in young adults. Developing strategies for prevention and treatment requires both clinical studies and the use of animal models. This review aimed to examine the main methods of chemically induced colitis in animal models. Methods: PubMed and Google Scholar were searched using the keywords “ulcerative colitis”, “animal model”, and “chemical induction.” Data on the primary chemical agents, the animal species used, and the clinical features of each method were collected. Findings: The findings indicate that acetic acid, dextran sodium sulphate, trinitrobenzene sulfonic acid, and oxazolone are the most commonly used agents for inducing colitis. Each method has its own pathogenic features and corresponds to specific aspects of ulcerative colitis in humans. Rats and mice are the most frequently used species for establishing colitis models. Pigs and dogs—due to gastrointestinal similarities to humans—are also employed. Several factors, including the dose and concentration of the chemical agent, frequency of administration, as well as the sex, age, and strain of the animals, significantly influence study outcomes. Conclusion: Animal models of ulcerative colitis can contribute to understanding the pathogenesis, diagnosis, and treatment of the disease. Given the heterogeneous nature of ulcerative colitis in humans, chemically induced models may also support the development of personalized therapeutic approaches for patients. مقدمه: کولیت اولسراتیو، یک بیماری التهابی مزمن روده بزرگ است که شیوع بالایی در جوانان دارد. ارایه‌ی راه‌های پیشگیری و درمان نیاز به مطالعات انسانی و بکارگیری مدل‌های حیوانی دارد. هدف این مطالعه‌ی مروری، بررسی روش‌های اصلی‌ القا شیمیایی کولیت در مدل‌های حیوانی می‌باشد. روش‌ها: PubMed و Google Scholar با کلمات کلیدی «کولیت اولسراتیو» و «مدل حیوانی» و القاء شیمیایی مورد جستجو قرار گرفت. اطلاعات مربوط به مواد شیمیایی اصلی، حیوانات مورد استفاده و ویژگی بالینی هر روش جمع‌آوری گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد که اسید استیک، سدیم دکستران سولفات، تری‌نیترو بنزوییک اسید و اگزازولون بیشترین کاربرد در مدل‌های القا شیمیایی کولیت دارند. هر روش ویژگی‌های آسیب‌زایی خاص خود دارد و با جنبه‌ای از بیماری کولیت در انسان انطباق دارد. موش‌های صحرایی و موش‌های کوچک بیشترین کاربرد را در ایجاد مدل‌های کولیت دارند. در کنار آنها از خوک و سگ با دستگاه گوارش شبیه انسان نیز استفاده می‌گردد. عوامل متعددی مانند دوز و غلظت ماده‌ی شیمیایی، دفعات تجویز، جنسیت، سن و نژاد حیوان بر نتایج مطالعات اثرگذار هستند. نتیجه‌گیری: مدل‌های حیوانی کولیت اولسراتیو می‌توانند به شناخت آسیب‌شناسی، تشخیص و درمان کولیت اولسراتیو کمک کنند. با توجه به چندگانگی نحوه‌ی ایجاد بیماری کولیت در انسان، مدل‌های شیمیایی می‌تواند به شخصی‌سازی درمان بیماران کولیت کمک کند.

https://jims.mui.ac.ir/article_33479_f2456637128949750284251766254fae.pdf