دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953541920170321Indexایندکس15168FAایندکسمجله0000-0003-0874-1906Journal Article20170617Click to download the index of this issue.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jims.mui.ac.ir/article_15168_a25067c6d17ee06552ad5e147ae25c49.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953541920170321The Association between CA Polymorphism in src Gene and Risk of Breast Cancerبررسی ارتباط پلیمورفیسم تکرارهای دوتایی CA در اینترون شمارهی 2 ژن src و خطر ابتلا به سرطان پستان879215173FAغزالهحافظیکارشناس ارشد، گروه زیستشناسی، دانشکدهی علوم، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانمنوچهرتوسلیاستاد، گروه زیستشناسی، دانشکدهی علوم، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانسیمینهمتیاستادیار، گروه پرتودرمانی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-7517-8987فروزانصفریکارشناس ارشد، گروه زیستشناسی، دانشکدهی علوم، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20161207Background: Breast cancer is the most common malignancy in women and is the first cause of death among the women in the world. Disruption of gene expression of src family members has been observed in many cancers. Repeated sequences in introns influence gene expression, splicing or change the structure of product. In the present study, the association between CA polymorphism in intron 2 of the src gene and the risk of breast cancer was investigated.Methods: This was a cohort study on 119 patients with breast cancer and 145 healthy people. Genomic DNAs were extracted from white blood cells. CA dinucleotide region of the src gene was amplified via polymerase chain reaction (PCR) technique and the number of CA repeats was determined using polyacrylamide gel electrophoresis.Findings: Distribution of the CA repeats in src gene in the target population was between 14-27 repeats. The most common allele in two groups was 21. The frequency of the allele 22 in patients was significantly higher than healthy group. 26 genotypes were identified and the genotype 21/21 was the most common one among the two groups. The genotype 22/22 was more frequent in patients than in healthy group. Chi-square test and odds ratio (OR) showed that women with allele 22 were exposed more to breast cancer. Women with genotype 22/22 had a higher risk of developing breast cancer.Conclusion: it can be concluded that the allele 22 can have a role in developing breast cancer.مقدمه: سرطان پستان، شایعترین عامل بدخیمیهای مربوط به زنان و نخستین عامل مرگ زنان در دنیا میباشد. تنظیم بیان پروتئینهای خانوادهی src در بسیاری از سرطانها با اختلال مواجه میشود. توالیهای تکراری در اینترونها میتوانند بر روی بیان ژن، پیرایش متفاوت اینترونها و یا ساختار محصول نهایی اثر بگذارند. این پژوهش، با هدف بررسی ارتباط پلیمورفیسم تکرارهای CA در اینترون 2 ژن src با خطر ابتلا به سرطان پستان انجام شد.روشها: از 119 خانم مبتلا به سرطان پستان و 145 خانم سالم در اصفهان، خون محیطی گرفته و استخراج DNA به روش غیر آنزیمی (Salting out) انجام شد. توالی مورد نظر از طریق Polymerase chain reaction (PCR) تکثیر و تعداد تکرارهای CA در هر نمونه، توسط الکتروفورز ژل پلیآکریلامید و تعیین توالی مشخص گردید.یافتهها: میانگین تکرار اللی CA در ژن src در جمعیت مورد مطالعه 27-14 بود. الل شایع در هر دو گروه، 21 تکرار داشت. فراوانی الل 22 در میان افراد بیمار بسیار بیشتر بود. 26 ژنوتیپ مشاهده شد و شایعترین ژنوتیپ در میان افراد هر دو گروه، 21/21 بود. فراوانی ژنوتیپ 22/22 در بیماران به طور معنیداری از افراد سالم بیشتر بود. محاسبات آماری با استفاده از 2χ و نسبت افزاینده (Odd ratio یا OD) نشان داد که افراد دارای الل 22 بیشتر در معرض خطر سرطان پستان قرار دارند و زنان دارای ژنوتیپ 22/22 دارای بیشترین احتمال ابتلا میباشند.نتیجهگیری: بین الل 22 و بروز سرطان پستان رابطهی مستقیمی وجود داشت. نتایج این پژوهش میتواند در تشخیص افراد مستعد ابتلا به این سرطان سودمند باشد.https://jims.mui.ac.ir/article_15173_30fdec73f395aaec13bbe56565be4353.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953541920170321The Rate of Birth Asphyxia and its Relationship with Delivery Mode at Shahid Beheshti Hospital, Isfahan City, Iran, during 2013-2015بررسی میزان بروز آسفیکسی هنگام تولد و ارتباط آن با نوع زایمان در بیمارستان شهید بهشتی اصفهان طی سالهای 94-1392939715174FAشیرینمحمدپوردانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانعلیرضاصادقنیااستادیار، گروه کودکان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-6185-4873Journal Article20161213Background: Birth asphyxia is still considered as one of the biggest challenges faced by perinatal care experts. According to the statistics published by World Health Organization (WHO) in 2005, it is estimated that one fourth of infant mortality cases occurs due to birth asphyxia.Methods: This cross-sectional retrospective clinical trial study was done on newborn population with gestational ages of 36 weeks or higher, including those afflicted with birth asphyxia, during the years 2013-2015. The relationship between the mode of delivery and the cases of birth asphyxia were investigated using logistic regression test via SPSS software.Findings: Of 13574 newborns, 67 newborns were afflicted with birth asphyxia between the years 2013 to 2015. The rates of birth asphyxia among the newborns in years 2013 and 2014 were less than 0.3%; but, this rate had reached almost 1% in 2015. Meanwhile, the birth asphyxia rate among the vaginal deliveries had doubled in 2015; while the same rate among section deliveries had risen to 5 times more than that of 2013. Logistic regression analysis showed that only one of the independent variables, "year", made a unique statistically significant contribution to the model (P < 0.001). The delivery mode did not have any statistically significant influence on the newborns’ affliction with birth asphyxia (P = 0.993).Conclusion: There was an obvious difference between the prevalence of birth asphyxia in our study and WHO rates. More studies with larger sample sizes in different centers and cities are recommended.مقدمه: آسفیکسی هنگام تولد، از چالشهای پیش روی حوزهی فعالان در عرصهی مراقبتهای پریناتال است؛ با توجه به آمار منتشر شده از سوی World Health Organization (WHO) در سال 2005، برآورد میشود یک چهارم مرگ شیرخواران در دورهی نوزادی به علت آسفیکسی هنگام تولد باشد.روشها: این مطالعه، یک مطالعهی مقطعی گذشتهنگر بود. جامعهی آماری مورد مطالعه، نوزادان با سن بارداری 36 هفته و بالاتر در سالهای 94-1392 مبتلا به آسفیکسی هنگام تولد بودند. ارتباط بین نوع زایمان و موارد آسفیکسی هنگام تولد، با استفاده از آزمون Regression و نرمافزار SPSS مورد واکاوی قرار گرفت.یافتهها: از 13574 نوزادی که در سالهای 94-1392 متولد شده بودند، 67 نوزاد دچار آسفیکسی هنگام تولد بودند. میزان آسفیکسی هنگام تولد در بین نوزادان متولد شده در سالهای 93-1392 کمتر از 3/0 درصد بود که این میزان در سال 1394 به نزدیک 1 درصد رسید؛ به این صورت که میزان آسفیکسی هنگام تولد در زایمان واژینال 2 برابر بود. این در حالی است که همین میزان در زایمان سزارین در سال 1394 افزایش 5 برابری نسبت به زایمان سزارین در 1392 داشت. با توجه به نتایج حاصل از آنالیز Regression، تنها یکی از متغیرهای مستقل مطالعه یعنی «سال»، یک ارتباط آماری قوی با آسفیکسی زمان تولد داشت (001/0 > P) و نوع زایمان هیچ اثر آماری معنیداری بر آسفیکسی هنگام تولد نوزادان نداشته است (993/0 = P).نتیجهگیری: تفاوت واضحی بین میزان آسفیکسی هنگام تولد در ایران در سال 1394 و میزان جهانی آسفیکسی هنگام تولد وجود داشت. پیشنهاد میگردد تحقیقات وسیعتر و جامعتری در مورد عوامل خطر آسفیکسی هنگام تولد انجام شود.https://jims.mui.ac.ir/article_15174_1a3d6a5affbc4a3a84214366730c4a80.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953541920170321Evaluation of Different Classification Models to Extract Gene Signatures for Breast Cancer Recurrence Using Microarray Dataارزیابی و به کارگیری مدلهای مختلف طبقهبندی به منظور استخراج ژنهای شاخص مرتبط با عود سرطان سینه از دادههای میکروآرایه9810315175FAمحمدرضاصحتیاستادیار، گروه بیوالکتریک و مهندسی پزشکی، دانشکدهی فنآوریهای نوین پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمیناکایدگروه مهندسی الکترونیک، مؤسسهی علوم و فنآوری سپاهان، اصفهان، ایرانJournal Article20161205Background: In this study, we aimed to improve the reliability and biological interpretability of gene signatures selected from microarrays by efficient usage of computational models and mathematical algorithms.Methods: At the first step, a good model with high accuracy was chosen to predict cancer recurrence in microarray gene expression data on breast tumors. In this regard, microarray gene expression data of breast tumor in 1271 cancer patients (379 with recurrence and 892 people without recurrence) were utilized to construct an appropriate predictive model for recurrence by comparing the performance of multiple classifiers. In the pre-processing stage, different methods like correlation-based feature selection (CFS), principal component analysis (PCA), independent component analysis (ICA), and genetic algorithm as well as a random selection method were used to reduce the dimensions and choose the most appropriate genes (features).Findings: A total of five gene signatures were selected by combining genetic algorithm, top scoring set (TSS), and random selection method, which showed the best results in most classification models. The final indicator genes were TRIP13, KIF20A, NEK2, RACGAP1 and TYMS, which had significant contribution in the structure of microtubules and spindle and also regulated the attachment of spindle microtubules to kinetochore.Conclusion: By using hybrid models, we can avoid overfitting in training and achieve acceptable accuracy with biologically interpretable genes.مقدمه: در این پژوهش، سعی شد تا با به کارگیری مؤثر الگوریتمهای محاسباتی و مدلهای ریاضی، اعتبار ژنهای شاخص مستخرج از دادههای میکروآرایه و تفسیرپذیری آنها در مطالعات زیستی بهبود یابد.روشها: ابتدا، بهترین مدل طبقهبند با هدف دستیابی به بیشترین صحت پیشبینی عود سرطان سینه در دادههای بیان ژن میکروآرایه انتخاب شد. بدین منظور، از دادههای بیان 50 ژن شاخص مربوط به تومور سینه در 1271 بیمار مبتلا به سرطان (379 نفر با عود سرطان و 892 نفر بدون عود) استفاده شد و با مقایسهی عملکرد چند طبقهبند مطرح بر روی این ژنها، یک سیستم پیشبین مناسب برای عود به دست آمد. در این راستا، ابتدا به منظور افزایش صحت از طریق کاهش بعد و انتخاب مناسبترین ژنها (ویژگیها) روشهای Correlation-based feature selection (CFS)، Principal component analysis (PCA)، Independent component analysis (ICA)، الگوریتم ژنتیک (GA یا Genetic algorithm) و همچنین، روش انتخاب تصادفی چند ویژگی در ترکیب با انواع مدلهای طبقهبند مورد بررسی قرار گرفت.یافتهها: در مجموع، 5 ژن شاخص از ترکیب روش الگوریتم ژنتیک، روش Top scoring set (TSS) و انتخاب تصادفی ژنها انتخاب شدند که در اغلب طبقهبندها، بهترین نتایج را داشتند. 5 ژن شاخص نهایی شامل TRIP13، KIF20A، NEK2، RACGAP1 و TYMS، به صورت معنیداری در ساختمان Microtubule و Spindle شرکت داشتند و فرایند زیستی اتصال میکروتوبولهای Spindle به Kinetochore را تنظیم میکردند.نتیجهگیری: با استفاده از مدلهای ترکیبی، علاوه بر اجتناب از بروز خطای انطباق بیش از حد مدل بر دادههای آموزش، میتوان به صحت مناسب با ژنهای شاخصی که از نظر زیستشناسی معنیدار و تفسیرپذیر باشند، دست پیدا کرد.https://jims.mui.ac.ir/article_15175_f540b5a543ecdae19fa0876e80f10528.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953541920170321Effects of Adding Two Different Doses of Intrathecal Magnesium Sulfate to Bupivacaine in Laminectomy Surgeries under Spinal Anesthesiaتأثیر افزودن دزهای متفاوت اینتراتکال سولفات منیزیم به بوپیواکائین در اعمال جراحی لامینکتومی تحت بیهوشی نخاعی10411015169FAریحانکطلاکوبدانشیار،گروه بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-0212-3608زهراسامانیدانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20161206Background: Spinal anesthesia is a popular anesthetic technique in laminectomy due to less complication and more satisfaction of patients and surgeons. In this technique, duration and quality of block is important to control postoperative pain. The aim of this study was to evaluate the effect of adding two different doses of magnesium sulfate to bupivacaine on block characteristics and postoperative pain in laminectomy under spinal anesthesia.Methods: In a prospective clinical trial study, 120 candidates of elective laminectomy under spinal anesthesia with bupivacaine were randomly divided to three groups of receiving 50 mg magnesium sulfate (M50), 100 mg magnesium sulfate (M100) and normal saline (N). The onset and duration of sensory and motor block, maximum level of block, time of analgesic requirement and its dose were measured and recorded.Findings: The mean onset time of sensory block in M50 (16.9 ± 4.0 minutes) and M100 (18.5 ± 2.4 minutes) were significantly more than control group (12.6 ± 3.57 minutes). The duration of sensory block was 89.80 ± 12.79, 116.50 ± 12.00, and 119.00 ± 18.50 minutes in control, M50, and M100 groups, respectively, with significant difference. Mean onset time of motor block in both M50 (11.80 ± 4.20 minutes) and M100 (12.6 ± 3.80 minutes) groups and were significantly more than control group (9.40 ± 3.33 minutes). The pain intensity was significantly more in control group. The mean time of first analgesic requirement and its total dose were significantly lower in M100 than other groups (P ˂ 0.050 for all)Conclusion: Adding 100 mg intrathecal magnesium sulfate in comparison with 50 mg provides more acceptation effects such as less sensation of pain, less analgesic consumption and prolonged first time of analgesic requirement with no significant side effect.مقدمه: بیهوشی نخاعی دراعمال لامینکتومی به علت عوارض کمتر و رضایتمندی بیمار و جراح کاربرد گستردهای دارد. در بیهوشی نخاعی، طول مدت و کیفیت بلوک جهت کاهش درد بعد از عمل از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف از انجام این مطالعه، بررسی تأثیر افزودن دو دز متفاوت سولفات منیزیم به بوپیواکائین در بیهوشی نخاعی برخصوصیات بلوک حسی و حرکتی و درد بعد از عمل لامینکتومی بود.روشها: طی یک کارآزمایی بالینی، 120 بیمار کاندیدای عمل لامینکتومی انتخابی تحت بیهوشی نخاعی با بوپیواکائین، به طور تصادفی در سه گروه دریافت کنندهی 50 میلیگرم سولفات منیزیم (M50)، 100 میلیگرم سولفات منیزیم (M100) و نرمالسالین (شاهد) قرار گرفتند. در هر سه گروه، زمان شروع و طول مدت بلوک حسی و حرکتی، بالاترین سطح بلوک، اولین زمان درخواست داروی مخدر و کل دز آن جمعآوری و مورد مقایسه قرار گرفت.یافتهها: میانگین زمان شروع بلوک حسی در گروه M50 (0/4 ± 9/16 دقیقه) و M100 (40/2 ± 50/18 دقیقه) به طور معنیداری بیشتر از گروه شاهد (57/3 ± 6/12 دقیقه) بود. طول مدت بلوک حسی در سه گروه شاهد، M50 و M100 به ترتیب 79/12 ± 80/89، 00/12 ± 50/116 و 50/18 ± 00/119 دقیقه بود که در گروههای M50 و M100 به طور معنیداری بیشتر از گروه شاهد بود. میانگین زمان شروع بلوک حرکتی در گروههای M50 (20/4 ± 80/11 دقیقه) و M100 (80/3 ± 60/12 دقیقه) در مقایسه با گروه شاهد (33/3 ± 40/9 دقیقه) به طور معنیداری بیشتر بود. شدت درد در گروههای M50 و M100 کمتر بود. میانگین اولین زمان دریافت مخدر و کل دز آن در گروه M100 به طور معنیداری کمتر از دو گروه دیگر بود (050/0 > P برای همهی موارد).نتیجهگیری: افزودن اینتراتکال 100 میلیگرم سولفات منیزیم در بیهوشی نخاعی نسبت به دز کمتر آن (50 میلیگرم) باعث اثرات مطلوب بیشتری مانند کاهش شدت درد، کاهش دز مخدر مصرفی و طولانی شدن اولین زمان دریافت مخدر بدون افزایش عوارض جانبی گردید.https://jims.mui.ac.ir/article_15169_0d906a38328b8e0b0d070c66e4719b13.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953541920170321Changes in Plasma Leptin Levels in Men in Response to Aerobic Training, and Using Orlistatتغییرات سطح لپتین پلاسما در پاسخ به تمرینات هوازی و مصرف ارلیستات در مردان11111815170FAاباذرتیموریدانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدهی تربیت بدنی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران0000-0002-8005-5890فرهادرحمانینیااستاد، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدهی تربیت بدنی، دانشگاه گیلان، رشت، ایرانبهمنمیرزاییاستاد، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدهی تربیت بدنی، دانشگاه گیلان، رشت، ایرانرامینتاجبخشدانشیار، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایرانJournal Article20161101Background: Obesity is a complex disorder with excessive accumulation of adipose tissue; the tissue that exudes leptin, a hormone which plays an important role in the regulation of cellular metabolism and energy balance. The purpose of this study was to determine the changes in plasma leptin levels in response to aerobic training, and using orlistat in men.Methods: Forty-eight obese males with a mean age of 21.56 ± 2.14 years and a mean body mass index (BMI) of 33.90 ± 3.21 kg/m2 participated in this study. The subjects were divided into four equal groups (n = 12) of orlistat, exercise, and orlistat-plus-exercise-induced weight loss, and control. Subjects of orlistat and orlistat plus exercise groups received 120 mg orlistat capsules three times daily after each meal for eight weeks. Aerobic training program consisted of running for 55 to 60 percent of target heart rate for 25 minutes on a treadmill in first week, and then, 75 percent of target heart rate for 45 minutes for the seven week. The levels of plasma leptin were measured using the enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) method before and after intervention.Findings: All three experimental groups showed significant decreases in plasma levels of leptin compared to control group and before intervention (P = 0.001).Conclusion: The results show that aerobic exercise can reduce plasma leptin levels in obese people. The results show that regular aerobic exercise without the use of chemical drugs lead to weight loss with desirable changes in serum leptin levels.مقدمه: چاقی، عارضهی پیچیدهای است که با تجمع بیش از حد بافت چربی نمود پیدا میکند و لپتین، یک هورمون مترشح از بافت چربی است که در تنظیم متابولیسم سلولی و تعادل انرژی نقش مهمی دارد. هدف از انجام مطالعهی حاضر، بررسی تغییرات سطح لپتین پلاسما در پاسخ به تمرینات هوازی و مصرف ارلیستات در مردان چاق بود.روشها: 48 آزمودنی مرد چاق (با میانگین سنی 14/2 ± 56/21 سال و شاخص تودهی بدنی 21/3 ± 90/33 کیلوگرم بر مترمربع) به طور تصادفی در چهار گروه 12 نفری تمرین هوازی، مصرف کنندهی ارلیستات، تمرین هوازی + مصرف ارلیستات و شاهد قرار گرفتند. آزمودنیهای مصرف کنندهی ارلیستات، روزانه سه کپسول 120 میلیگرمی ارلیستات دریافت نمودند و گروههای تمرین هوازی، برنامهی تمرین را به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه اجرا نمودند. برنامهی تمرین، شامل دویدن با شدت کار 60-55 درصد ضربان قلب هدف به مدت 25 دقیقه بود که به 75 درصد ضربان قلب هدف و مدت 45 دقیقه در هفتهی هشتم رسید. قبل و بعد از مداخله، سطوح لپتین پلاسما در ساعات 9-8 صبح به صورت ناشتا و به روش Enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) اندازهگیری شد.یافتهها: در هر سه گروه آزمایشی تمرین هوازی، ارلیستات، و تمرین هوازی + ارلیستات، کاهش معنیداری در سطح پلاسمایی لپتین نسبت به گروه شاهد و نیز نسبت به پیش از مداخله مشاهده شد (001/0 = P).نتیجهگیری: بر اساس یافتههای این مطالعه، ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت ﻫﻮازی ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺳﻄح ﻟﭙﺘﯿﻦ را در اﻓﺮاد ﭼﺎق ﮐﺎﻫﺶ دﻫﺪ. بنابراین، برخورداری از سطوح منظم تمرینات هوازی، بدون استفاده از داروهای شیمیایی کاهندهی وزن، میتواند راهکار مناسبی برای تغییرات مطلوب در سطح لپتین پلاسما باشد.https://jims.mui.ac.ir/article_15170_1352d2eb517ab94728c89acc30c5e141.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953541920170321The Relationship of High-Sensitivity C-Reactive Protein (Hs-CRP) Serum Level and Peritonitis in Patients on Peritoneal Dialysisبررسی ارتباط بین سطح سرمی High-Sensitivity C-Reactive Protein (Hs-CRP) و ابتلا به پریتونیت در بیماران دیالیز صفاقی11912315171FAمژگانمرتضویدانشیار، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیه، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-9636-2553مرضیهنجفیدانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-0919-1590راضیهنجفیپزشک عمومی، مرکز بهداشت شهرکرد، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایرانشیواصیرفیاندانشیار، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیه، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانشیرینکریمیپرستار، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیه، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5989-3024سید محسنحسینیاستادیار، گروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-8958-5882Journal Article20161213Background: C-reactive protein (CRP) is a predictor of cardiovascular diseases in both normal people and patients on hemodialysis .This study aimed to assess the relationship of high-sensitivity C-reactive protein (Hs-CRP) serum level and peritonitis in patients on peritoneal dialysis.Methods: 113 patients on peritoneal dialysis in Isfahan city, Iran, participated in our study in 2015. Serum albumin and Hs-CRP levels were measured in each patient at three times (baseline, and 6 and 12 month after that) and the patients were followed up for 1 year. All the patients were evaluated for peritonitis in every visit. At the end of the study, two groups of patients on peritoneal dialysis with and without peritonitis were compared.Findings: Among 113 patients, 24 were excluded from the study because of death or kidney transplantation and 89 patients were included in final analysis. The mean Hs-CRP levels in patients with peritonitis were 4.83, 5.79, and 7.42 mg/l at baseline, and 6 and 12 month after it, respectively; these levels were 4.47, 3.19, and 2.69 mg/l in patients without peritonitis, respectively. In addition, the mean albumin levels in patient with peritonitis were 3.38, 3.29 and 3.40 mg/l at baseline, and 6 and 12 month after it, respectively; these values were 3.56, 4.05, and 3.51 mg/l in patients without peritonitis, respectively.Conclusion: Results showed that with increase in Hs-CRP level, the risk of peritonitis increased. Besides, the albumin level decreased among patients with peritonitis in comparison with patients without peritonitis; there was no significant correlation between albumin level and peritonitis.مقدمه: C-reactive protein (CRP) یکی از عوامل پیشبینی کنندهی ابتلا به بیماریهای قلبی- عروقی و میزان مرگ و میر در بیماریهای قلبی- عروقی در جمعیت عادی و بیماران تحت همودیالیز است. هدف از انجام این مطالعه، ارزیابی سطح سرمی High-sensitivity CRP (Hs-CRP) و آلبومین در بیماران دیالیز صفاقی و ارتباط آن با پریتونیت بود.روشها: این مطالعه در سال 1394 و بر روی 113 بیمار تحت دیالیز صفاقی مرکز الزهرای (س) اصفهان شروع شد. سطح آلبومین و Hs-CRP سرم در تمام بیماران در شروع مطالعه و نیز 6 و 12 ماه بعد از شروع مطالعه اندازهگیری گردید و سپس، بیماران به مدت یک سال از نظر ابتلا به پریتونیت در هر بار ویزیت ارزیابی شدند. در پایان مطالعه، دو گروه بیماران مبتلا و غیر مبتلا به پریتونیت با هم مقایسه شدند.یافتهها: از 113 بیمار، 24 نفر به دلیل مرگ و پیوند کلیه از مطالعه خارج شدند و در نهایت، 89 بیمار در آنالیز نهایی شرکت کردند که 26 نفر از آنها به پریتونیت مبتلا شدند. میانگین سطح Hs-CRP در بیماران مبتلا به پریتونیت در شروع و نیز 6 و 12 ماه بعد از شروع مطالعه، به ترتیب 83/4، 79/5 و 42/7 میلیگرم بر لیتر و در بیماران غیر پریتونیت به ترتیب 47/4، 19/3 و 69/2 میلیگرم بر لیتر بود. میانگین سطح آلبومین در بیماران مبتلا به پریتونیت در شروع 38 میلیگرم بر لیتر بود؛ در حالی که 6 و 12 ماه بعد از شروع مطالعه، به ترتیب 29/3 و 40/3 میلیگرم بر لیتر بود و در بیماران غیر مبتلا به پریتونیت در شروع، 6 و 12 ماه بعد از شروع مطالعه به ترتیب 56/3 و 05/4 و 51/3 میلیگرم بر لیتر بود.نتیجهگیری: در نهایت، دادههای مطالعهی حاضر بیانگر ارتباط بین افزایش سطح Hs-CRP و افزایش ابتلا به پریتونیت در بیماران Continuous ambulatory peritoneal dialysis (CAPD) بود. سطح سرمی آلبومین ارتباط معکوسی با پریتونیت داشت، اما این ارتباط معنیدار نبود.https://jims.mui.ac.ir/article_15171_126548d403b6c39820e63fed2cd54db3.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953541920170321Immediate Effect of Sensory Level Stimulation on Spasticity in Patients with Post-stroke Hemiplegiaبررسی تأثیر سریع جریان الکتریکی در سطح حسی بر Spasticity در بیماران مبتلا به همیپلژی پس از سکتهی مغزی12412715172FAمهدیافشار صفویدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه فیزیوتراپی، دانشکدهی علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایرانمهدیدادگواستادیار، گروه فیزیوتراپی، دانشکدهی علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایرانجوادصرافزادهدانشیار، گروه فیزیوتراپی، دانشکدهی علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایرانJournal Article20161216Background: Spasticity is one of the impairments in patients with stroke which cause more disability and secondary problems. Now, there are some ways to reduce spasticity such as drugs, exercise, heat, massage, and sensory level electrical stimulation. This study assessed the immediate effect of sensory level stimulation on spasticity in plantar flexor muscles in patients with post-stroke hemiplegia.Methods: In this study, 10 patients received 10 sessions of treatment. Protocol was 30 minutes electrical stimulation and 30 minutes proprioceptive neuromuscular facilitation techniques to improve initiation and controlling of movement. Level of the spasticity was measured carefully before and after the stimulation using Modified Ashworth scale.Findings: Electrical stimulation reduced the spasticity in two women and one man. Stimulation had not effect on seven patients. Electrical stimulation had not effect on grades one and three spasticity; it had effect on grades one-plus and two but not in all of the patients. The stimulation had effect on patients with good cognition who did their exercises carefully.Conclusion: Sensory level electrical stimulation has temporary effect only on middle-grade spasticity in middle exercise sessions. There is not any effect in next session and efficacy of stimulation reduces and stops. This electrical stimulation cannot disappear the spasticity and does not have any effect on high-grade spasticity.مقدمه: Spasticity یکی از آسیبهایی است که موجب ناتوانی بیشتر بیماران دچار سکته و به وجود آمدن مشکلات ثانویه برای آنها میشود. امروزه، برای کاهش Spasticity از روشهای مختلفی نظیر داروها، تمریندرمانی، گرما، ماساژ و جریانهای الکتریکی استفاده میشود. یکی از این روشها، استفاده از جریانهای الکتریکی در سطح حسی است. این مطالعه، با هدف بررسی تأثیر سریع جریان الکتریکی در سطح حسی بر Spasticityی عضلات پلنتار فلکسور بیماران همیپلژی انجام شد.روشها: در این مطالعه، 10 بیمار به مدت 10 جلسه درمان دریافت کردند. طراحی درمان به صورت 30 دقیقه اعمال جریان الکتریکی و 30 دقیقه تمریندرمانی نظیر انجام تکنیکهای تسهیل حس عمقی جهت بهبود شروع حرکت و کنترل حرکت بود. میزان Spasticity در این بیماران، قبل و بعد از اعمال جریان در هر 10 جلسهی درمانی به طور دقیق ثبت گردید. Spasticity، با استفاده از مقیاس Ashworth تغییر یافته، اندازهگیری شد.یافتهها: اعمال جریان، موجب کاهش Spasticity در 2 بیمار زن (درجهی 2) و 1 بیمار مرد (درجهی 1+) شد. جریان بر روی 7 بیمار هیچ گونه تأثیری نداشت. جریان الکتریکی در سطح حسی بر درجات 1 و 3 تأثیری نداشت و بر درجات 1+ و 2 تأثیرگذار بود. در این میان، جریان بر روی بیمارانی تأثیر داشت که از لحاظ ادراکی و شناختی از سطح خوبی برخوردار بودند و تمریناتی را که به آنها آموزش داده شد، انجام دادند.نتیجهگیری: اعمال جریان الکتریکی در سطح حسی تنها بر روی درجات میانی و آن هم به صورت موقتی در جلسات میانی تأثیرگذار است. جلسهی بعد، اثری از کاهش Spasticity وجود ندارد و میزان تأثیرگذاری جریان در هر جلسه کم میشود و در نهایت، جریان فاقد اثر میشود. این جریان، توانایی حذف کامل Spasticity را ندارد و بر روی درجات بالا مؤثر نیست.https://jims.mui.ac.ir/article_15172_406c841592c4176af37a6fc376bef0b6.pdf