دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
28
105
2010
04
21
Evaluation of JAK2 V617F Mutation and Correlations of This Mutation with Clinical and Laboratory Findings in Patients with Myeloproliferative Neoplasms
بررسی میزان شیوع جهش JAK2 V617Fو ارتباط این جهش با یافتههای آزمایشگاهی و بالینی در بیماران مبتلا به نئوپلاسمهای میلوپرولیفراتیو مزمن
13131
FA
فاطمه
نادعلی
استادیار، گروه پاتولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
شیرین
فردوسی
کارشناس ارشد هماتولوژی و بانک خون، دانشکدهی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
ناهید
عین الهی
استادیار، گروه علوم آزمایشگاهی، دانشکدهی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
اسداله
موسوی
استادیار مرکز تحقیقات خون، انکولوژی و پیوند مغز استخوان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
بهرام
چهاردولی
کارشناس ارشد هماتولوژی و بانک خون، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران
غلام رضا
توگه
استادیار مرکز تحقیقات خون، انکولوژی و پیوند مغز استخوان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
کامران
علی مقدم
استادیار مرکز تحقیقات خون، انکولوژی و پیوند مغز استخوان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
اردشیر
قوام زاده
استاد، مرکز تحقیقات خون، انکولوژی و پیوند مغز استخوان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
حمید اله
غفاری
دانشیار، مرکز تحقیقات خون، انکولوژی و پیوند مغز استخوان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
Journal Article
2010
11
07
Background: In 2005, multiple groups identified a high frequency of the V617F (G→T) mutation in the tyrosine kinase gene JAK2 in myeloproliferative neoplasms. In this study, we evaluated prevalence of JAK2 mutation and it’s clinical and laboratory correlates in patients with myeloproliferative neoplasms (MPNs).
Methods: The JAK2 mutation was investigated with ARMS-PCR in 92 patients with myeloproliferative neop-lasms by simple randomized sampling.
Findings: The JAK2 V617F mutation was detected in 86.6% (26/30) of patients with polycythemia vera, 46.6% (7/15) of patients with essential thrombocythemia, 61.5% (8/13) of patients with idiopathic myelofibrosis, and 14% (4/34) of patients with chronic myeloid leukemia. Polycythemia vera patients carrying the mutation dis-played a higher levels of WBC (P = 0.03); 61.5% (16/26) of these patients were female and 17 patients had sple-nomegaly. One patient had simultaneously JAK2 V617F mutation and Philadelphia chromosome. The differences in other groups were not significant. The mutation was confirmed by sequencing.
Conclusion: These correlations imply that detection of this mutation will not only have a diagnostic value, but also a role in treatment given the development of STAT/JAK pathway inhibiting drugs.
Keywords: JAK2 V617F mutation, myeloproliferative neoplasms, ARMS-PCR.
مقدمه:
در سال 2005، چندین گروه شیوع بالایی از جهش V617F (G→T) را در ژن تیروزین کیناز JAK2 در نئوپلاسمهای میلوپرولیفراتیو مزمن (MPNs) شناسایی کردند. در مطالعهی حاضر میزان شیوع این جهش و ارتباط آن با یافتههای آزمایشگاهی و بالینی در بیماران مبتلا به این نئوپلاسمها مورد ارزیابی قرار گرفت.
روشها:
جهش JAK2 V617F با روش سیستم تکثیر متزلزل جهشها (ARMS-PCR) در 92 بیمار با تشخیص جدید یا در حال درمان مبتلا به نئوپلاسمهای میلوپرولیفراتیو مزمن (MPNs) از طریق نمونه گیری تصادفی ساده مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها:
جهش در 6/86 درصد (30/26) بیماران پلیسیتمی ورا، 6/46 درصد (15/7) بیماران ترومبوسیتمی اولیه، 5/61 درصد (13/8) بیماران میلوفیبروز اولیه و 14 درصد (34/4) بیماران لوسمی میلوئید مزمن شناسایی شد. بیماران جهش مثبت پلیسیتمی ورا، میزان گلبولهای سفید بالاتری داشتند (03/0 = P). به علاوه، از 26 بیمار پلیسیتمی ورا JAK2 مثبت، 16 بیمار زن بودند و 17 بیمار اسپلنومگالی داشتند. یک بیمار پلیسیتمی ورا به طور همزمان دارای جهش JAK2 و ناهنجاری کروموزومی فیلادلفیا بود. در سایر گروهها تفاوت قابل توجهی یافت نشد. وجود جهش توسط روش Sequencing مورد تأیید قرارگرفت.
نتیجهگیری:
این یافتهها بیان میکند که تشخیص جهش JAK2 V617F نه تنها دارای اهمیت تشخیصی است بلکه در درمان بیماریهای نئوپلاسمهای میلوپرولیفراتیو مزمن (MPNs) از طریق داروهای مهار کنندهی مسیر STAT/JAK نقش دارد.
واژگان کلیدی:
جهش JAK2، نئوپلاسمهای میلوپرولیفراتیو، سیستم تکثیر متزلزل جهشها.
https://jims.mui.ac.ir/article_13131_052a1a3c0142ad636571f88ea2506eac.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
28
105
2010
04
21
Comparison of Acute Side Effects Prevalence of Femara and Letrofem in Postmenopausal Women with Breast Cancer
بررسی مقایسهای بروز عوارض حاد دو داروی فمارا و لتروفم در بیماران یائسهی مبتلا به سرطان پستان
13133
FA
سیمین
همتی
استادیار، گروه رادیوتراپی- انکولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
امید
اثناعشری
متخصص رادیوتراپی- انکولوژی، بیمارستان پژوهشی درمانی امید، ارومیه
0000-0001-7517-8987
مجتبی
اکبری
کارشناس ارشد اپیدمیولوژی، معاونت پژوهشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
0000-0002-5777-9612
یوسف
جواد زاده
دانشیار تکنولوژی دارویی، گروه فارماسیوتیکس، دانشکدهی داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز
Journal Article
2010
11
07
Background: Hormonal therapy is one of the most important regimens for treatment and prophylaxis of recurrences of breast cancer. Among drugs, aromateas inhibitors has established and important role in this field. Letrozole is the most common used drugs in this group in our country. Two brand names of letrozole are available in Iranian drug markets; femara and letrofem. The aim of this study was the comparison of acute side effects of these drugs.
Methods: In This clinical trials study, 45 post menopausal women with breast cancer were divided in two groups after surgery and chemotherapy. First one contained 30 patient and the second ontained 15 patient treated with letrofem and femara respectively. Side effects were studied in three steps.
Findings: Among 19 studied variables, there were significant differences in frequency and intensity of 7 variables between two groups. These variables were pain, arthralgia, nausea, myalgia, lower extremity edema, fatigue and vertigo. Letrofem had more sever side effects from view point of frequency and intensity in comparison with femara.
Conclusion: Observed differences may be due to three reasons including different bioavailability, different levels of estrogen following drug administration and lower amount of samples due to high cost of treatments. Then, it is recommended that bioequivalency test and measurement of estrogen level will be done in future studies with more samples.
Key words: Acute side effect, femara, letrofem, post menopausal, breast cancer
مقدمه:
مهار کنندههای آروماتاز، نقش ثابت شدهای در پیشگیری از عود سرطان پستان دارند. لتروزول شایعترین داروی مورد استفادهی این گروه در ایران است. داروی لتروزول در ایران با دو نام تجاری فمارا و لتروفم توزیع میگردد. در این طرح، میزان عوارض حاد این دو دارو مورد مقایسه قرار گرفت.
روشها:
مطالعهی اخیر، یک مطالعهی کارآزمایی بالینی بود. تعداد 45 زن یائسهی مبتلا به سرطان پستان، پس از سپری کردن مراحل جراحی و شیمی درمانی به دو گروه تقسیم شدند؛ گروه اول شامل 30 بیمار تحت درمان با لتروفم و گروه دوم شامل 15 بیمار تحت درمان با فمارا بود. عوارض شایع داروی لتروزول در سه نوبت مطالعه شد.
یافتهها:
از مجموع 19 متغیر مورد مطالعه، در 7 متغیر شامل سردرد، آرترالژی، میالژی، تهوع، ادم اندام تحتانی، خستگی و سرگیجه تفاوت معنیدار در فراوانی و شدت عوارض در دو گروه مشاهده گردید. هفت عارضهی فوق، در گروه لتروفم از فراوانی و شدت بیشتری برخوردار بوده است.
بحث:
تفاوت در میزان عوارض مشاهده شده در دو گروه مورد مطالعه، با سه دلیل عمده توجیه پذیر است که شامل تفاوت در فراهمی زیستی دو دارو، تفاوت در میزان کاهش استروژن به دنبال مصرف دارو و در نهایت حجم به نسبت کم نمونههای وارد شده به مطالعه میباشد. توصیه میشود، در مطالعات آینده علاوه بر استفاده از تعداد نمونههای بیشتر، آزمون همسنگی زیستی و میزان کاهش استروژن به دنبال مصرف دو دارو، مورد مطالعه و مقایسه قرار گیرد.
کلمات کلیدی: عوارض حاد، فمارا، لتروفم، یائسگی، سرطان پستان
https://jims.mui.ac.ir/article_13133_7cff4ce87d7f2179d73e7959bf213529.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
28
105
2010
04
21
Prediction of Pediatric Mortality in Bahrami Children's Hospital Pediatric Intensive Care Unit (PICU) based on Pediatric Index of Mortality-2 (PIM2)
پیشبینی مرگ و میر اطفال در بخش مراقبتهای ویژهی اطفال بیمارستان کودکان بهرامی با استفاده از شاخص PIM2
13134
FA
پیمان
سلامتی
دانشیار پزشکی اجتماعی، مرکز تحقیقات تروما و جراحی سینا، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
موسی
زرگر
استاد جراحی، مرکز تحقیقات تروما و جراحی سینا، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
عسگر
اقبالخواه
استادیار، گروه کودکان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
رضا
چمن
استادیار اپیدمیولوژی، گروه علوم پایه، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شاهرود، شاهرود
کامبیز
ستوده
رزیدنت، گروه پاتولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران
بهداد
نوابی
رزیدنت، گروه کودکان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
زهرا
مختاری
سرپرستار، بخش مراقبتهای ویژهی کودکان، بیمارستان کودکان بهرامی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
Journal Article
2010
11
07
Background: This study assessed to study Pediatric Index of Mortality-2 (PIM2) measure for outcome assess-ment of children admitted to pediatric intensive care unit (PICU) of Bahrami children’s hospital.
Methods: A prospective cohort study was implemented in Bahrami Children’s Hospital affiliated to Tehran University of Medical Sciences. We studied consecutively all of the patients admitted in PICU from May 2007 through November 2008. Patients’ data were registered at the admission time in related to records. We calculated PIM2 measure and compared expected mortality risk with observed mortality by using logistic regression, ROC curve analysis and standardized mortality ratio. We analyzed goodness of fit of PIM2 index with Hosmer and Lemeshow test.
Findings: Two hundred and forty patients were studied. Mean (standard deviation) of age was 31.427 (42.7978). one hundred and fifty (62.5%) were male and 90 (37.5%) were female. The model fitted the test data well (P = 0.741) and area under the receiver operating characteristic plot was 0.795 (0.715-0.875 for 95% C.I.) and standardized mortality ratio was 1.8 (1.28- 2.465 for 95% C.I.).
Conclusion: Measurement of bilirubin with transcutaneous bilirubinometry from covered area of glabella in preterm infants undergoing phototherapy could be a useful predictor of serum bilirubin level. With this method, we could reduce blood sampling in preterm neonates. So, the need for blood transfusion, the pain from taking blood and its side effects will be reduced.
Keywords: Intensive care unit, Mortality prediction, Outcome assessment, Severity of illness.
مقدمه:
هدف از این مطالعه، ارزیابی عاقبت بیماران بستری در بخش مراقبتهای ویژهی اطفال (PICU یا Pediatric Intensive Care Unit) بیمارستان کودکان بهرامی با استفاده از شاخص PIM-2 (Pediatric index of mortality-2) بود.
روشها:
این مطالعه به صورت همگروهی در بخش مراقبتهای ویژهی اطفال بیمارستان کودکان بهرامی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شد. تمامی بیماران بستری شده در این بخش از اردیبهشت ماه 1386 لغایت آبان ماه 1387 به طور متوالی در طرح شرکت داده شدند. دادههای متغیرهای مورد نظر در موقع ورود بیماران به بخش در پرسشنامه ثبت گردید. با استفاده از آنالیز رگرسیون لجستیک و فرمول محاسبهی PIM2 میزان پیشبینی شدهی احتمال مرگ با وقوع مرگ بیماران مقایسه شد. آنالیز ROC curve انجام و Standardized mortality ratio محاسبه شد. برای بررسی برازندگی مدل PIM2 از آزمون Hosmer and Lemeshow استفاده گردید.
یافتهها:
در مجموع 240 بیمار با متوسط سنی 427/31 و انحراف معیار 7978/42 ماه بررسی شدند. 150 بیمار (5/62 درصد) پسر و 90 بیمار (5/37 درصد) دختر بودند. برازندگی مدل PIM2 مناسب بود (741/0 = P). سطح زیر منحنی با فاصلهی اطمینان 95 درصد برابر با 795/0 (875/0-715/0) بود. Standardized mortality ratio با فاصلهی اطمینان 95 درصد برابر با 8/1 (465/2-28/1) به دست آمد.
نتیجهگیری:
شاخص PIM2 روش به نسبت مناسبی جهت تخمین احتمال مرگ بیماران بستری در بخش مراقبتهای ویژهی اطفال است.
واژگان کلیدی:
ارزیابی عاقبت بیماری، بخش مراقبتهای ویژه، پیشبینی مرگ، شدت بیماری.
https://jims.mui.ac.ir/article_13134_c2be0c8ff27074343b8218c3b01bb3d0.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
28
105
2010
04
21
Comparing Biofeedback Therapy and Balloon Defecation Training in Treatment of Dyssynergic Defecation
مقایسهی آموزش دفع بالون و بیوفیدبک در درمان اختلال دفع ناهماهنگ
13135
FA
عباسعلی
پورمؤمنی
مربی، گروه فیزیوتراپی، دانشکدهی توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
سید محمدحسن
امامی
دانشیار، بخش گوارش، گروه بیماریهای داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان و مرکز تحقیقات پورسینای حکیم، اصفهان
محبوبه
عموشاهی
فیزیوتراپست، بیمارستان آیت ا... کاشانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
پیمان
ادیبی
دانشیار، بخش گوارش، گروه بیماریهای داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
0000-0001-6411-5235
Journal Article
2010
11
07
Background: Dyssynergic defecation does not respond appropriately to routine treatments of constipation. Re-cently, researches have shown that biofeedback therapy is useful in anorectal dyssynergia. This study compared two treatment modalities for these patients.
Methods: Fifty nine subjects with dyssynergic defecation were recruited. They allocated randomly to two groups of balloon defecation training and biofeedback therapy. In the first group, a balloon was inserted into the rectum and inflated with water injection; so that the patient had the sensation of full rectum and thus the need to defecate; then the patient was asked to reject the balloon. In the biofeedback group, the pen electrode of EMG biofeedback was inserted into rectum and the patient tried to increase abdominal pressure and relax rectal muscles accordingly.
Findings: The findings of the study showed a reduction in constipation of both groups. The ability to reject bal-loon (volume and time) was significantly better in post-intervention measurements; better results were found in biofeedback arm of the study. Patient satisfaction after treatment reached to 52% by balloon training and 79% in biofeedback group. Report of incomplete evacuation and need for digital use during defecation stayed constant after treatment in balloon trained cases.
Conclusion: Biofeedback seems to be superior to balloon defecation training and did made measurable changes in subjective and objective variables of dyssynergia.
Keywords: Constipation, Biofeedback, Anorectal dyssynergia, Balloon.
مقدمه:
تعداد زیادی از بیماران مبتلا به اختلال ناهماهنگی مقعدی- راست رودهای (Anorectal dyssynergia) به درمانهای معمول یبوست پاسخ نمیدهند. به تازگی مطالعاتی در زمینهی تأثیر بیوفیدبک روی بیماران مبتلا به اختلال دفع ناهماهنگ انجام شده است؛ برآن شدیم تا مقایسهای بین تأثیر بیوفیدبک و آموزش دفع بالون در بهبودی بیماران انجام دهیم.
روشها:
به طور تصادفی 65 بیمار به دو گروه بیوفیدبک و آموزش دفع بالون تقسیم شدند. علائم یبوست و میزان رضایت و تست زمان و حجم دفع بالون در دوگروه مقایسه گردید.
یافتهها:
در هر دو گروه، علائم یبوست نسبت به قبل از درمان کاهش یافت، ولی اختلافی به نفع بیوفیدبک مشاهده شد. در مورد دو معیار اساسی تخلیهی ناکامل و نیاز به استفاده از دست برای انجام دفع، وضعیت در گروه آموزشی با بالون نسبت به قبل از درمان تغییری ننمود. از نظر شاخصهای اندازهگیری شده با بالون در بیماران، یعنی زمان لازم برای بیرون راندن بالون پر شده و حداکثر حجم بالون پر شده که بیمار میتوانست آن را دفع کند نیز گروه بیوفیدبک نتایج بهتری نشان داد. 78 درصد کل بیماران پس از درمان رضایت تاحدودی و یا رضایت کامل داشتند و تفاوتی بین دوگروه در این خصوص مشاهده نشد.
نتیجهگیری:
بیوفیدبک در بیماران مبتلا به اختلال ناهماهنگی مقعدی- راست رودهای (Anorectal dyssynergia) از آموزش به وسیلهی بالون مؤثرتر است و باعث تغییرات واضحی در شاخصهای کمی و کیفی میشود.
واژگان کلیدی:
بیوفیدبک، یبوست، اختلال ناهماهنگی مقعدی- راست رودهای (Anorectal dyssynergia)، بالون.
https://jims.mui.ac.ir/article_13135_ebb1479b12e33aebadde5d35e3c5e3e4.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
28
105
2010
04
21
Evaluation of HBME-1 in the Differential Diagnosis of Reactive Mesothelial and Metastatic Adenocarcinoma Cells in Body Serous Effusions
ارزیابی HBME-1 درافتراق سلولهای مزوتلیال واکنشی و آدنوکارسینوم متاستاتیک در افوزیونهای سروزی بدن
13136
FA
علیرضا
رحمانی
استادیار، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
محسن
دهقانی زاهدانی
استادیار، گروه آسیبشناسی ، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بندر عباس، بندر عباس
نوشین
افشار مقدم
دانشیار، گروه آسیبشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
حمیدرضا
حیدریان
متخصص آسیب شناسی، شیراز
Journal Article
2010
11
07
Background: We tried to evaluate the diagnostic utility of HBME-1 in distinguishing between reactive meso-thelial cells and adenocarcinoma in body serous effusions.
Methods: We examined 52 cytologic specimens of serous effusions processed by cell block technique retrieved from the pathology archive of Al-zahra hospital (Isfahan). They were categorized in two groups: Group I. 26 effusions containing reactive mesothelial cells from patients with no evidences of malignancy based on cyto-morphology, clinical data and imaging; and Group II. 26 effusions containing adenocarcinomatous cells from patients with diagnosis established by routine histology. Immunostaining with HBME-1 was performed using an Envision technique. Statistical analysis was performed with SPSS software.
Findings: Statistical significance was found with HBME-1 when comparing both adenocarcinoma versus meso-thelial cells (P = 0.001). Also, we found HBME-1 outlined cell membranes in reactive mesothelial cells versus cytoplasmic pattern in adenocarcinoma cells (P = 0.001). The staining intensity for adenocarcimoma cells in-cluded: Negative in 7 cases (26.9%); score + in 4 cases (15.38%), score ++ in 11 cases (42.30%) and score +++ in 4 cases (15.38%). In mesothelial cells, Negative and score + was not seen, score ++ was in 3 cases (11.5%), and score +++ in 23 cases (88.5%) (P = 0.001).
Conclusion: The staining pattern and intensity for HBME-1 is a usufull panel for differentiation of adenocarci-noma and mesothelial cells. The only limitation of this marker is ovarian carcinoma that shows the same pattern as reactive mesothelial cells.
Keywords: Serous fluid, adenocarcinoma, reactive mesothelial, HBME-1 antigen, immunocytochemistry.
مقدمه:
در این پژوهش، ارزش تشخیصی HBME-1 در افتراق سلولهای مزوتلیال واکنشی و آدنوکارسینوم متاستاتیک در مایعات سروزی بدن بررسی شد.
روشها:
در این مطالعه، 52 نمونهی سل بلاک تهیه شده از افوزیون سروزی، از بایگانی بخش پاتولوژی بیمارستان الزهرا (س) اصفهان انتخاب شد و به دو گروه طبقهبندی شدند؛ گروه اول شامل 26 افوزیون حاوی سلولهای مزوتلیال راکتیو بدون شواهد مشکوک به بدخیمی از لحاظ مورفولوژی و یافتههای بالینی و تصویر نگاری و گروه دوم شامل 26 افوزیون حاوی سلولهای کارسینومی که دارای تأیید تشخیصی با بیوپسی داشتند، بود. رنگ آمیزی ایمونوسیتوشیمی بر روی نمونهها با روش انویژن برای آنتیژن HBME-1 و تحلیل آماری با استفاده از نرمافزار SPSS انجام شد.
یافتهها:
اختلاف آماری معنیداری از لحاظ واکنش پذیری برای مارکر HBME-1 در دو گروه آدنوکارسینوم متاستاتیک و مزوتلیال واکنشی دیده شد. طرح غالب رنگپذیری برای سلولهای مزوتلیال واکنشی، طرح غشایی و برای آدنوکارسینوم، طرح سیتوپلاسمی بود (001/0 = P). از نظر فراوانی نسبی شدت رنگپذیری برای سلولهای آدنوکارسینومی، رنگپذیری منفی 7 مورد (9/26 درصد)، + برابر 4 مورد (38/15 درصد)، ++ به میزان 11 مورد (30/42 درصد) و +++ به تعداد 4 مورد (38/15 درصد) مشاهده شد. برای سلولهای مزوتلیال واکنشی، واکنش منفی و + مشاهده نشد، واکنش ++ به تعداد 3 مورد (5/11 درصد) و +++ به میزان 23 مورد (5/88 درصد) وجود داشت (001/0 = P).
نتیجهگیری:
طرح و شدت رنگپذیری برای HBME-1 پانل جهت افتراق سلولهای آدنوکارسینوم از مزوتلیال واکنشی مفید میباشد. با توجه به قرابت ایمونوراکتیویتی مارکر HBME–1 در آدنوکارسینومهای متاستاتیک تخمدان با سلولهای مزوتلیال واکنشی، کاربرد این مارکر به تنهایی در مایعات پریتوان حاوی سلولهای کارسینوم متاستاتیک تخمدان دارای محدودیت میباشد.
واژگان کلیدی: افوزیون سروز، آدنوکارسینوم، مزوتلیال واکنشی، ایمونوسیتوشیمی، آنتیژن
HBME-1
https://jims.mui.ac.ir/article_13136_d79e8872a4088f54a84bc69df386e23e.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
28
105
2010
04
21
Transcutaneous Bilirubinometry During Phototherapy in Preterm Infants
ارزش اندازهگیری بیلیروبین از طریق پوست در نوزادان نارس تحت درمان با فتوتراپی
13137
FA
زهره
بدیعی
دانشیار نوزادان، گروه کودکان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
0000-0001-6165-214X
مریم
قسامی
پزشک عمومی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
مرضیه
عادل نیا
لیسانس پرستاری، بخش نوزادان، بیمارستان شهید بهشتی اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
Journal Article
2010
11
07
Background: Taking blood for bilirubin measurement is a common cause of blood sampling in premature in-fants. Transcutaneous bilirubinometry is a method of bilirubin measurement and its value in term newborns is well established. In some studies, transcutaneous bilirubinometry has been accepted for premature babies who did not receive phototherapy. However its value in assessment of bilirubin in preterm babies undergoing photo-therapy is not well known. The aim of present study was evaluation the accuracy of transcutaneous bilirubinometry in preterm neonates during phototherapy.
Methods: We enrolled preterm newborns admitted to the neonatal unit of Shahid Beheshti hospital, Isfahan University of Medical Sciences with gestational age of 26-36 weeks and age of 2-22 days who needed blood sampling for determination of plasma bilirubin level. We measured bilirubin using BiliCheck from glabella and sternum within 30 minutes of blood sampling.
Findings: We assessed 72 preterm infants with mean birth weight of 1381.7 gram and mean gestational age of 30.03 weeks. There were significant correlation between transcutaneous bilirubinometry of glabella and serum bilirubin levels (P < 0.05; r = 0.83). There were also correlation between transcutaneous bilirubinometry of sternal region and serum bilirubin levels but this was weaker than glabella (P < 0.05; r = 0.55).
Conclusion: Measurement of bilirubin with transcutaneous bilirubinometry from covered area of glabella in preterm infants undergoing phototherapy could be a useful predictor of serum bilirubin level. With this method, we could reduce blood sampling in preterm neonates. So, the need for blood transfusion, the pain from taking blood and its side effects will be reduced.
Keywords: Premature infant, phototherapy, jaundice, transcutaneous bilirubinometry.
مقدمه: یکی از علل شایع خونگیری در نوزادان نارس، خونگیری جهت تعیین سطح بیلیروبین سرم است. اندازهگیری بیلیروبین از طریق پوست (Transcutaneous bilirubinometry) روشی است که ارزش آن در نوزادان ترم ثابت شده و در برخی مطالعات در نوزادان نارس که تحت فتوتراپی نباشند نیز تأیید شده است. اما ارزش این روش در بررسی بیلیروبین نوزادان نارس تحت فتوتراپی به خوبی بررسی نشده است. هدف از این مطالعه تعیین ارزش بیلیروبین از طریق پوست جهت تعیین بیلیروبین در نوزادان نارس تحت فتوتراپی بود.
روشها: نوزادان نارس با سن حاملگی 26 الی 36 هفته بستری در بخش نوزادان بیمارستان شهید بهشتی اصفهان با سن 2 تا 22 روز که نیاز به خونگیری جهت تعیین بیلیروبین سرم داشتند، وارد مطالعه شدند. بیلیروبین به روش بیلیروبین از طریق پوست و با دستگاه BiliCheck از ناحیهی پوشیدهی پیشانی و ناحیهی غیر پوشیدهی استرنوم در فاصلهی حداکثر نیم ساعت از نمونهگیری خون انجام شد.
یافتهها: 72 نوزاد با میانگین وزن 7/1381 گرم و میانگین سن حاملگی 03/30 هفته مورد بررسی قرار گرفتند. ارتباط قوی و مستقیمی بین مقادیر به دست آمده از بیلیروبین از طریق پوست ناحیهی پوشیدهی پیشانی و بیلیروبین سرم وجود داشت (83/0 = r؛ 05/0 = P). بین اندازهگیری بیلیروبین از طریق پوست استرنوم و بیلیروبین سرم نیز ارتباط معنیداری وجود داشت ولی این رابطه ضعیفتر از اندازهگیری بیلیروبین از طریق پوست پیشانی بود (55/0 = r؛ 05/0 = P).
نتیجهگیری: اندازهگیری بیلیروبین با استفاده از روش اندازهگیری بیلیروبین از طریق پوست از ناحیهی پوشیدهی پیشانی در نوزادان نارس میتواند پیشگویی کنندهی قوی برای میزان بیلیروبین سرم باشد. با استفاده از این روش میتوان میزان خونگیری در نوزاد نارس را کاهش داد و در نتیجه باعث کاهش نیاز به تزریق خون و کاهش عوارض درد در این نوزادان شد.
واژگان کلیدی: نوزاد نارس، فتوتراپی، ایکتر، اندازهگیری بیلیروبین از طریق پوست.
https://jims.mui.ac.ir/article_13137_c8713899f5d7bf79084d5550b0461b65.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
28
105
2010
04
21
Study of Common Stresses among Students in Tehran
بررسی استرسهای شایع دانشآموزان شهر تهران
13138
FA
ربابه
نوری
استادیار روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، دانشکدهی روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تربیت معلم، تهران
رویا
کلیشادی
دانشیار اطفال، مرکز تحقیقات قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
0000-0001-7455-1495
حسن
ضیاءالدینی
پزشک، مشاور وزیر و مدیر کل اداره سلامت و پیشگیری از آسیبهای اجتماعی، وزارت آموزش و پرورش، تهران
0000-0001-7455-1495
Journal Article
2010
11
07
Backgrounds: Stressful life events have a detrimental effect on mental and physical health. Recognizing common stresses of students is fundamental for developing and designing different preventing programs. The study aimed to describe common stresses among students in Tehran for such programs.
Method: In this study, 761 students (girls, 51% and boys 49%)
from middle schools (61%) and high schools (39%), from 5 educational areas of Tehran randomly were selected; they completed Students Stresses Questionnaire developed in deputy of Ministry of Health and Medical Education and pilot studied in 120 students.
Results: The instrument had enough validity and reliability. Results also, showed that academic and interpersonal stresses are the most common stresses of students. The most common academic stresses were test and grade anxiety and lack of interests to some courses. The most interpersonal stresses were introducing with new persons, neglect to abilities from teachers and staffs, psychological abuse from another students, inappropriate communications form other students, and lack of close friends. Stresses related to puberty and adolescence also were prevalent. High percent of students assessed physics of school as inappropriate. Family stresses were not prevalent.
Conclusion: The results suggested the need for essential three psychoeducational interventions, stress-management or coping skills training, study skills and interpersonal skills training, in three levels, teachers/staffs, parents and students.
Key words: Student stresses, interpersonal stress, academic stress
مقدمه:
استرسهای زندگی، نقش تعیین کنندهای در سلامت روانی و جسمانی دارند و به ویژه با آسیبهای روانی و اجتماعی متعددی همراهند. شناسایی استرسهای دانش آموزان، مبنای اساسی برای طراحی و تدوین برنامههای مختلف پیشگیرانه میباشد. پژوهش حاضر، با هدف بررسی استرسهای دانش آموزان شهر تهران انجام شد.
روشها:
761 دانش آموز دختر (51 درصد) و پسر (49 درصد) از مقاطع راهنمایی (61 درصد) و دبیرستان (39 درصد) از 5 منطقهی آموزشی شهر تهران به طور تصادفی انتخاب شدند و پرسشنامهی استرسهای دانش آموزان را تکمیل کردند. این پرسشنامه، در دفتر سلامت و تندرستی آموزش و پرورش تدوین و بر روی 120 دانش آموز، اجرای مقدماتی و اعتباریابی گردید.
یافتهها:
پرسشنامهی مذکور از اعتبار و پایایی مناسبی برخوردار بود. استرسهای تحصیلی و ارتباطی بیشترین شیوع را در میان دانش آموزان داشت. شایعترین مشکلات تحصیلی، اضطراب از امتحان، نمرهی درسی و عدم علاقه به بعضی درسها بود. شایعترین استرسهای ارتباطی و اجتماعی عبارت از آشنا شدن با افراد جدید، بیتوجهی معلمان و کارکنان به تواناییهای دانش آموزان، آزار روانی توسط سایر دانش آموزان، ارتباط اجتماعی نامناسب با همکلاسیها و نداشتن دوست صمیمی بود و استرسهای مربوط به بلوغ و نوجوانی نیز میان دانش آموزان شایع بود. درصد بالایی از دانش آموزان، فضای فیزیکی مدرسه را نامناسب ارزیابی کردند. مشکلات خانوادگی، فراوانی چندانی نداشت.
نتیجهگیری:
یافتههای پژوهش حاضر، ضرورت ارائهی مداخلات مختلف در سه زمینهمدیریت استرسها یا آموزش مهارتهای مقابلهای، آموزش مهارتهای مطالعه و آموزش مهارتهای اجتماعی را در سه سطح معلمان/کارکنان، والدین و دانش آموزان مطرح میکند.
کلید واژگان: استرسهای دانش آموزان، استرس تحصیلی، استرسهای ارتباطی
https://jims.mui.ac.ir/article_13138_50a889faa543a3d86525f9325e47e593.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
28
105
2010
04
21
Langerhans Cell Histiocytosis in a Child with Unifocal Mandibular Lesion and Diabetes Insipidus: A Case Report
هیستیوسیتوز سلول لانگرهانس در کودکی با ضایعهی منفرد استخوان فک تحتانی و دیابت بیمزه: گزارش مورد
13132
FA
زهرا
علیان
دستیار فوق تخصص غدد و متابولیسم کودکان، گروه کودکان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
مهین
هاشمی پور
استاد، فوق تخصص غدد و متابولیسم کودکان، گروه کودکان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
محمد حسن
مودب
استادیار، فوق تخصص غدد و متابولیسم کودکان، گروه کودکان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
Journal Article
2010
11
07
Background: Patients with Langerhans cell histiocytosis are at particularly high risk for central diabetes insipi-dus (CDI) due to hypothalamic-pituitary disease. Langerhans cell histiocytosis (LCH) is a group of idiopathic disorders characterized by the proliferation of specialized bone marrow-derived Langerhans cells and mature eosinophils. Three disease variants were included in this description, eosinophilic granuloma, Letterer–Siwe disease and Hand–Schuller–Christian syndrome.
Case Reprort: We report a patient of Langerhans cell histiocytosis-solitary eosinophilic granuloma of the mand-ible that presented with diabetes insipitus after biopsy of mass.
Keywords: Langerhans cell histiocytosis (LCH), Eosinophilic granuloma, Mandible, Diabetes insipidus.
مقدمه: یکی از علل نادر دیابت بیمزه، بیماریهای گرنولوماتوز نظیر هیستیوسیتوز سلول لانگرهانس (Langerhans Cell Histiocytosis یا LCH) میباشد. هستیوسیتوزها گروهی از اختلالات نادر پرولیفراسیون سلولهای لانگرهانس منتقل شده از مغز استخوان و ائوزینوفیلهای بالغ میباشند. کلاس یک هیستیوسیتوز سلول لانگرهانس شامل گرانولوم ائوزینوفیلیک، بیماری Hand–Schuller Christian و بیماری
Letterer Siwe میباشد.
معرفی بیمار: در این گزارش، کودک 5 سالهای معرفی میگردد که با ضایعهی منفرد استخوان فک تحتانی، پرنوشی و پرادراری مراجعه نمود و در بررسیهای به عمل آمده، برای وی هیستیوسیتوز کلاس یک از نوع گرانولوم ائوزینوفیلیک تشخیص داده شد.
واژگان کلیدی:
هیستیوسیتوز سلول لانگرهانس (LCH)، گرانولوم ائوزینوفیلیک، دیابت بیمزه، فک تحتانی.
https://jims.mui.ac.ir/article_13132_a868d710aa4ef67a68807ce4fe8bd0da.pdf