دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222The Effects of Exogenous Lactase on Improving Gastrointestinal Symp-toms in Patients with Lactose Intoleranceاثر آنزیم لاکتاز بر بهبود علایم گوارشی بیماران مبتلا به بیماری عدم تحمل لاکتوز و مقایسهی آن با دارونما89390013191FAرامینقهرمانیاستادیار، گروه داخلی، بیمارستان امیرالمؤمنین (ع)، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران.بهزادآسنجرانیدستیار، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران.Journal Article20110113Background: Lactose intolerance is common in Asian population. Enzyme replacement therapy facilitates consumption of milk and dairy products for patients with lactose intolerance. Clinical evidence in our clinics indicates a nonhomogeneity in improvement of symptoms after ingestion of solid form of exogenous lactase enzyme in patients. Therefore, we designed this study to evaluate the effectiveness of oral solid lactase enzyme in the clinical symptoms of patients with lactose intolerance in Arak city.Methods: This randomized double blind placebo controlled trial was performed on 50 adult symptomatic patients with lactose intolerance. Average age of the patients was 37.4 years and 44% were men. Every patient took lactase and placebo for one week respectively. Effects of these treatments on gastrointestinal symptom of patients were gathered by symptom evaluation questionnaire. Results were analyzed by SPSS software.Finding: The mean improvement of abdominal pain score after lactase was 1.56 ± 2.51 (P < 0.001) and after placebo was 0.54 ± 0 (P < 0.001). The mean improvement of flatulence score after lactase was 1.6 ± 1.91 (P < 0.001) and after placebo was 0.42 ± 0.94 (P = 0.03). The mean improvement of bloating score after lactase was 1.62 ± 1.79 (P < 0.001) and after placebo was 0.56 (P < 0.001) ± 0.88. The mean improvement of diarrhea score after lactase was 2.70 ± 3.06 (P < 0.001) and after placebo was 0.54 ± 0.99 (P < 0.001). The mean improvement of nausea and vomiting score after lactase was 0.24 ± 0.89 (P = 0.63) and after placebo was 0.04 ± 0.19 (P = 0.15). After ingestion of lactase, 19 patients had no improvement in abdominal pain score, 12 patients in flatulence score, 3 patients in nausea and vomiting score, 17 patients in bloating score, and 7 patients had no improvement in diarrhea score.Conclusion: Lactase tablets significantly reduced clinical symptoms associated with lactose intolerance compared with placebo; but improvement of symptoms were variable between patients.مقدمه: عدم تحمل لاکتوز، بیماری بسیار شایعی در آسیا میباشد. درمان با آنزیم لاکتاز خوراکی امکان استفادهی بیماران مبتلا از شیر و لبنیات را فراهم کرده است. شواهد بالینی نشان دهندهی عدم رضایت عدهی قابل توجهی از بیماران از بهبود علایم بالینی به دنبال استفاده از اشکال جامد آنزیم لاکتاز است. بر آن شدیم تا اثر آنزیم لاکتاز جامد خوراکی بر بهبود علایم کلینیکی بیماران در شهر اراک را بررسی نماییم.روشها: این مطالعهی تصادفی دو سوکور بر روی 50 بیمار مبتلا به علایم بالینی عدم تحمل لاکتوز انجام شد. متوسط سن بیماران 4/37 سال بود و 44 درصد آنان مرد بودند. هر یک از بیماران در این مطالعه، به مدت یک هفته آنزیم لاکتاز و به دنبال آن به همان مدت دارونما دریافت کرد. اثرات هر دو درمان بر علایم گوارشی بیماران از طریق پرسشنامه جمعآوری و توسط نرمافزار SPSS آنالیز شد.یافتهها: میانگین کاهش نمرهی درد شکمی بعد از مصرف آنزیم لاکتاز 51/2 ± 56/1 (001/0 > P) و بعد از مصرف دارونما 0 ± 54/0 (001/0 > P) بود. میانگین کاهش نمرهی سر و صدای شکمی بعد از مصرف آنزیم لاکتاز 91/1 ± 6/1 (001/0 > P) و بعد از مصرف دارونما 94/0 ± 42/0 (03/0 = P) بود. میانگین کاهش نمرهی نفخ شکم بعد از مصرف آنزیم لاکتاز 79/1 ± 62/1 (001/0 > P) و بعد از مصرف دارونما 88/0 ± 56/0 (001/0 > P) بود. میانگین کاهش اسهال بعد از مصرف آنزیم لاکتاز 06/3 ± 7/2 (001/0 > P) و بعد از مصرف دارونما 99/0 ± 54/0 (001/0 > P). میانگین کاهش نمرهی تهوع و استفراغ بعد از مصرف آنزیم لاکتاز 89/0 ± 24/0 (63/0 = P) و بعد از مصرف دارونما 19/0 ± 04/0 (15/0 = P) بود. بعد از مصرف آنزیم لاکتاز، نمرهی درد شکم 19 نفر از بیماران، نمرهی سر و صدای شکم 12 نفر، نمرهی تهوع 3 نفر، نمرهی نفخ شکم 17 نفر و نمرهی اسهال 7 نفر از بیماران تغییری نکرد.نتیجهگیری: قرصهای آنزیم لاکتاز اثر واضحی در کاهش علایم گوارشی عدم تحمل لاکتوز بیماران نسبت به دارونما داشت. اما میزان پاسخ در بیماران مختلف و حتی بین علایم مختلف گوارشی یک بیمار متفاوت بود.https://jims.mui.ac.ir/article_13191_978362ce7b096266e2cefb878aa3250b.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222Investigating the Relation of Depression and Religious Coping and So-cial Support in Women with Breast Cancerبررسی رابطهی افسردگی با سازگاری مذهبی و حمایت اجتماعی در زنان مبتلا به سرطان پستان90190813192FAمهساتقویروانپزشک، گروه روانپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.یونسکلافیاستاد، گروه روانپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.عبدالرسولطالعیاستاد، گروه جراحی عمومی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.غلامرضاده بزرگیاستادیار، گروه روانپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.سید محمد آرشتقویدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.Journal Article20110113Background: Some chronic diseases like cancer, and its side effects such as depression, are considered as stressful life events. But, these reactions are not the real results of the mentioned disease and depend on the pressure compensatory factors, like social support, and the performance of confront methods with stress, such as religious coping. The purpose of this research was to investigate the relation of depression, religious coping, and social support in the women with breast cancer.Methods: In our research, 240 patients with breast cancer were selected randomly (without considering of the disease stage) and were assisted with self report questionnaires (Beck depression test, religious coping, and social support).Finding: The correlation between religious coping and depression was significant and negative (-0.61; P < 0.01). Also, the correlation between depression and social support was significant and negative (-0.84; P < 0.01). But the correlation between social support and religious coping was significant and positive (0.62; P < 0.001). The results showed that as the score of religious coping and social support decrease, an increase in the depression score is observed and vice versa. Corresponding to the Beck depression test, 34.2% of the patients had moderate and severe depression.Conclusion: This research showed the effective role of social support and religious coping in decreasing depression score in the women with breast cancer which should be considered in therapeutic counseling services. Incidentally, the high rate of depression prevalence in these patients should be highlighted for the people in charged.مقدمه: گرچه بیماریهای مزمن، مانند سرطان و پیامدهای آن، مانند افسردگی، به عنوان شرایط فشارزا تلقی میشوند ولی این واکنشها پیامد گریز ناپذیر ضایعه نیستند و بروز آنها بستگی به عوامل خنثی کنندهی فشار روانی مانند حمایت اجتماعی و کارآمدی روشهای مقابله با استرس، مانند سازگاری مذهبی، دارد. هدف از این پژوهش، بررسی رابطهی افسردگی با سازگاری مذهبی و حمایت اجتماعی در زنان مبتلا به سرطان پستان بود.روشها: تعداد 240 بیمار مبتلا به سرطان پستان به صورت تصادفی ساده (بدون در نظر گرفتن مرحلهی بیماری) انتخاب شده، توسط آزمونهای خود گزارشگر افسردگی Beck، سازگاری مذهبی و حمایت اجتماعی مورد ارزیابی قرار گرفتند.یافتهها: بین افسردگی با سازگاری مذهبی همبستگی منفی و معنیدار (61/0 -) مشاهده شد (01/0 > P). بین افسردگی و حمایت اجتماعی نیز همبستگی منفی و معنیدار (84/0-) وجود داشت (01/0 > P). همبستگی بین سازگاری مذهبی و حمایت اجتماعی مثبت و معنیدار (62/0+) بود (001/0 > P). نتایج نشان میدهد که با کم شدن نمرهی سازگاری مذهبی و حمایت اجتماعی، افزایش در نمرهی افسردگی مشاهده میشود. بر اساس تست افسردگی Beck، 2/34 درصد از بیماران افسردگی در حد متوسط و شدید داشتند.نتیجهگیری: این پژوهش نشان دهندهی نقش مؤثر حمایت اجتماعی و سازگاری مذهبی در کاهش نشانههای افسردگی در زنان مبتلا به سرطان پستان بود که در مشاورهی روانشناختی و درمان افسردگی در این بیماران بایستی مد نظر قرار گیرد. ضمن این که شیوع بالای افسردگی در این بیماران لزوم توجه بیشتر مسؤولین بهداشتی- درمانی را طلب میکند.https://jims.mui.ac.ir/article_13192_fc7079c59bf3610c28028522c22f6ef8.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222Standard PRK Versus Q-value Adjusted Ablation PRK in Refractive Errorsمقایسهی اثر دو روش جراحی PRK استاندارد و Q-value Adjusted Ablation PRK به کمک دستگاه Allegretto بر عیوب انکساری چشم90991413193FAکبرینصراللهیدانشیار، گروه چشمپزشکی، بیمارستان فیض، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانحسینعطارزادهدانشیار، گروه چشمپزشکی، بیمارستان فیض، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.امینمسجدیدستیار، گروه چشمپزشکی، بیمارستان فیض، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.کیوانجنابچشمپزشک، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمرواریدکاوشپزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20101116Background: This study aimed to evaluate the difference between the effect of standard photorefractive keratectomy (PRK) and Q-value adjusted ablation PRK with Allegretto Eye-Q on the ocular refraction.Methods: In this clinical trial study performed in Parsian clinic of Isfahan, 75 candidates for photorefractive surgery were included. All of these patients underwent standard PRK in one eye and Q-value adjusted ablation PRK in the other eye. The efficacy of therapy was measured by visual acuity, contrast sensitivity, subjective refraction and patients’ satisfaction, 3 months after the surgery.Finding: The mean score of postoperative visual acuity in standard PRK group and Q-value adjusted group was 10.48 ± 1.38 and 10.51 ± 1.22 respectively without correction. The mean postoperative refraction of standard PRK and Q-value adjusted PRK was 0 ± 0.37 and 0.05 ± 0.3 respectively. There was no significant statistical difference in visual acuity, refraction, contrast sensitivity and postoperative satisfaction between the two groups.Conclusion: There is no significant difference between efficacy of standard PRK and Q-value adjusted PRK in optimizing visual acuity, subjective refraction, contrast sensitivity and patient satisfaction. مقدمه: در این مطالعه به مقایسهی اثر دو روش جراحی Standard Photorefractive Keratectomy (PRK) و Q-value adjusted PRK با استفاده از دستگاه Allegretto Eye-Q بر عیوب انکساری چشم پرداختیم.روشها: در این مطالعهی Randomized control trial نمونهها از بین افراد مراجعه کننده به کلینیک پارسیان اصفهان انتخاب شدند. برای 75 نفر از این افراد، به صورت تصادفی در یک چشم PRK استاندارد و در چشم دیگر Q-value adjusted PRK توسط دستگاه Allegretto Eye-Q انجام شد. تمام افراد 3 ماه پس از جراحی از نظر حدت بینایی، حساسیت به کنتراست، ریفراکشن و رضایتمندی پس از عمل مورد بررسی قرار گرفتند.یافتهها: میانگین حدت بینایی بعد از عمل در گروه استاندارد و گروه Q-value adjusted به ترتیب 38/1 ± 48/10 و 22/1 ± 51/10 به صورت تصحیح نشده بود که تفاوت معنیداری از نظر آماری نداشت. میانگین ریفراکشن بعد از عمل در گروه استاندارد 37/0 ± 0 و در گروه Q-value adjusted 3/0 ± 05/0 بود که تفاوت معنیداری از نظر آماری نداشت. در حالی که این میانگین قبل از عمل در گروه استاندارد 66/1 ± 98/3- و در گروه دیگر 1/2 ± 86/3- بود. در سنجش تست حساسیت به کنتراست در فرکانسهای 6 و 18 پس از عمل جراحی نیز بین دو گروه تفاوت قابل ملاحظه آماری وجود نداشت. رضایتمندی بیماران در هر دو گروه یکسان بود.نتیجهگیری: دو روش جراحی PRK استاندارد و Q-value adjusted با دستگاه Allegretto Eye-Q از نظر حدت بینایی و ریفراکشن بعد از عمل، رضایتمندی بیمار و حساسیت به کنتراست تفاوت قابل ملاحظهای ندارد.https://jims.mui.ac.ir/article_13193_133fb38e53d861f95008113cca0fefbe.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222Expression of A2A and A2B Adenosine Receptors in Human Breast Tumorsبررسی بیان ژنهای مربوط به زیر گروههای A2Aو A2Bگیرندههای آدنوزین در نمونهی بافت سرطان پستان انسان91592313194FAمجتبیپنجه پورگروه بیوشیمی، دانشکدهی داروسازی، مرکز تحقیقات بیوانفورماتیک، مرکز تحقیقات علوم دارویی اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان.سید محمدموسوی نسبگروه بیوشیمی، دانشکدهی داروسازی، مرکز تحقیقات بیوانفورماتیک، مرکز تحقیقات علوم دارویی اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.Journal Article20110113Background: The expression profile, signal transduction, molecular function and cell growth modulation of adenosine receptor subtypes in the human breast cancer cell lines are described; we decided to investigate the possible roles of adenosine receptors in the human breast tissues. In this study, we used Real-Time (RT) PCR to assess A2A and A2B gene expression in normal and tumoral breast tissues.Methods: Breast tumors and non-neoplastic mammary tissues (n = 15) were collected immediately after mastectomy and stored at -80°C until use. All tumors were histologically confirmed to be breast cancer. Total RNA was extracted and reverse transcribed to cDNA. PCR primers were synthesized from human adenosine receptor cDNA sequences. PCR was performed under optimized condition for each receptor subtype. Amplification of beta-actin mRNA served as control for RT-PCR. The PCR products were separated on 1.5% agarose gels.Finding: To elucidate the expression of A2A and A2B mRNA in breast carcinoma and normal tissues, we compared the level of A2A and A2B mRNA expression by RT-PCR analysis. All breast tumor and normal tissue specimens expressed A2A and A2B adenosine receptor transcripts. We observed that expression of A2B in tumor tissues is 1.36 fold of normal tissues but there was no difference between the expressions of A2A in tumor and normal tissues of the breast, when normalized against that of beta-actin.Conclusion: These results indicated for the first time, to our knowledge, the expression profile of A2A and A2B adenosine receptors in the human breast carcinoma. The present study showed that a high A2B gene expression level was found in breast tumor tissues in comparison with the normal tissues. However, further studies based on the Real-time quantitative RT-PCR are needed to confirm gene expression levels.مقدمه: آدنوزین از طریق چهار زیر گروه مختلف گیرندهی آدنوزین (A1،A2A، A2B و A3) نقش مهمی در تنظیم رشد، تکثیر و مرگ سلولهای طبیعی و سرطانی دارد. دانستن الگوی بیان زیر گروههای مختلف گیرندههای آدنوزین در بافت توموری و تفاوت آن با بافت طبیعی برای گسترش اهداف درمانی جهت کنترل مؤثرتر رشد تومور ضروری میباشد.روشها: نمونههای جمع آوری شده شامل 11 نمونهی سرطانی و 4 نمونهی طبیعی بود که طبیعی یا پاتوژن بودن تمام نمونهها از نظر پاتولوژیکی تأیید گردید. با استفاده از روش Real-Time PCR، ابتدا RNA سلولها جدا شد و به توالی cDNA، رونویسی معکوس گردید. برای هر دو زیر گروه و بتا اکتین (شاهد مثبت)، با استفاده از توالیهای cDNA مربوطه، یک جفت پرایمر اختصاصی طراحی و سنتز شد. PCR در شرایط مطلوب برای هر زیر گروه انجام گردید. محصولات PCR، روی ژل آگارز با غلظت 5/1 درصد الکتروفورز گردید. به وسیلهی روشهای نیمه کمی با استفاده از نرمافزار Photoshop، Relative intensity نمونهها اندازه گیری شد.یافتهها: از بعد کیفی در تمامی نمونههای طبیعی و سرطانی بیان هر دو گیرندهی A2A و A2B مشاهده شد. به کمک آنالیزهای تصویری معلوم گردید که بیان گیرندههای A2B در بافت تومور 36/1 برابر بافت طبیعی است، ولی در مورد گیرندههای A2A تفاوت چندانی بین بیان آنها در بافت توموری و بافت طبیعی مشاهده نشد.نتیجهگیری: مطالعات نیمه کمی انجام شده در این تحقیق، به اهمیت زیر گروه A2B در سرطان پستان انسان اشاره دارد. امید است در آینده برای بررسی دقیقتر این گیرندهها به وسیلهی Real-Time PCR یا بررسی کمی به وسیلهی PCR به منظور شناسایی بهتر این گیرندهها اقدامات لازم عملی گردد.https://jims.mui.ac.ir/article_13194_2a51f806ae5d54633cd1a0ce91256a3c.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222Evaluation of Heart Rate Recovery and Exercise Capacity in Individuals with and without Metabolic Syndromeبررسی و مقایسهی میزان کاهش ضربان قلب پس از تست ورزش (Heart Rate Recovery) و ظرفیت ورزش (Exercise Capacity) در افراد با و بدون سندرم متابولیک در شهرستان اصفهان92493413195FAداوودشفیعیدستیار، گروه قلب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان،معصومهصادقیدانشیار، مرکز تحقیقات قلب و عروق اصفهان، پژوهشکدهی قلب و عروق اصفهان، داتشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانسید محمدهاشمیدانشیار، گروه قلب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.مریمحیدرپوردستیار، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.اسماعیلآقاباباییدستیار، گروه قلب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.محمدطلاییپزشک عمومی، مرکز تخقیقات قلب و عروق اصفهان، پژوهشکدهی قلب و عروق اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایراننضالصراف زادگاناستاد، مرکز تخقیقات قلب و عروق اصفهان، پژوهشکدهی قلب و عروق اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110113Background: Many studies showed that heart rate recovery (1 min) and exercise capacity at exercise test are both strong predictors of cardiovascular events in various populations. This study compared heart rate recovery (1min) and exercise capacity in individuals with and without metabolic syndrome in Iranian community.Methods: This cross-sectional study was performed on 470 individuals aged ≥ 35 years who followed in Isfahan Cohort Study. A questionnaire including questions on demographic and lifestyle information as well as weight, height, blood pressure, and waist circumference was completed. Triglyceride, fasting blood glucose (FBS), total cholesterol, HDL, and LDL levels were measured as well. All subjects performed a symptom limited exercise test under the standard Bruce protocol. Heart rate recovery (1 min) and exercise capacity were calculated. Data were analyzed by generalized linear model SPSS15 software.Finding: The prevalence of diabetes mellitus, hypertension, and dyslipidemia were higher in individuals with metabolic syndrome (P = 0.001). Heart rate recovery (1 min) was in normal range in individuals with and without metabolic syndrome (> 18 bpm) but in subjects without metabolic syndrome it was higher (41.48 versus 37.07; P = 0.007). There was no difference between men and women in individuals with and without metabolic syndrome (P = 0.645 and 0.39 respectively). Exercise capacity was lower in individuals without metabolic syndrome (P = 0.022).Conclusion: Our findings suggested that among exercise capacity and heart rate recovery, this is exercise capacity which has a stronger relationship with metabolic syndrome in our community. Also, it seems that there is a need for reconsideration on heart rate recovery threshold.مقدمه: مطالعات متعددی در جوامع مختلف دو شاخص تعداد ضربان قلب در دقیقهی اول بعد از پایان تست ورزش (1 Minute Heart Rate Recovery یا HRR) و ظرفیت ورزش (Exercise Capacity یا EC) را به عنوان پیشگویی کنندههای بروز حوادث قلبی نشان داده است. مطالعهی حاضر جهت مقایسهی این دو شاخص در افراد با و بدون سندرم متابولیک در شهرستان اصفهان انجام گرفت.روشها: این مطالعه بر روی 254 نفر از افراد غیر مبتلا و 216 فرد مبتلا به سندرم متابولیک از مطالعه همگروهی اصفهان انجام شد. اطلاعات دموگرافیک، دور شکم، فشار خون، قد و وزن افراد ثبت شد. تریگلیسرید سرم و قند خون ناشتا، کلسترول تام، HDL و LDL افراد نیز اندازه گیری شد. تست ورزش بر اساس پروتکل استاندارد Bruceانجام گردید و تعداد ضربان قلب در دقیقهی اول و ظرفیت ورزش تعیین و ثبت شد. دادهها به کمک نرمافزار آماری 15SPSS و بااستفاده از روش Generalized linear model با تعدیل بر اساس سن تجزیه و تحلیل شد.یافتهها: تعداد ضربان قلب در دقیقهی اول در گروه غیر مبتلا بیشتر از گروه مبتلا به سندرم متابولیک بود (007/0 = P) اما در هر دو گروه میزان تعداد ضربان قلب در دقیقهی اول طبیعی بود (بیشتر از 18 ضربان در دقیقه). میزان ظرفیت ورزش در گروه مبتلا به سندرم متابولیک به طور معنیداری کمتر از گروه غیر مبتلا بود (022/0 = P).نتیجهگیری: با توجه به یافتهها، این مطالعه توجه پزشکان و برنامهریزان بهداشتی جامعهی ما را به ارتباط قویتر ظرفیت ورزش با سندرم متابولیک در مقایسه با تعداد ضربان قلب در دقیقهی اول معطوف میدارد؛ نیاز به تعیین نقطهی معیار جدید جهت تعداد طبیعی ضربان قلب در دقیقهی اول نیز وجود دارد.https://jims.mui.ac.ir/article_13195_b50aefa43e5793f3bf645fc35f4ba895.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222Comparison of Postoperative Astigmatism after Phacoemulsification Surgery between Horizontal and Oblique Incisionsبررسی مقایسه ای میزان آستیگماتیسم پس از عمل فیکو در برش در مریدین افقی و مایل93593913196FAسید محمدقریشی.استادیار، گروه چشمپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانحمیدفشارکیدانشیار، گروه چشمپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانسمیهقریشیپزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110306AbstractIntroduction: Phacoemulsification is a new and modern cataract surgery; although surgically induced astigmatism is an unavoidable complication. The site of incision is an important factor in complication. The horizontal incision is a safer method of surgery; but in practice, surgeons prefer to make easier oblique incision. So we compared surgically induced astigmatism after these incisions.Methods: In a randomized prospective clinical study, 66 patients with ≤ 1 diopter (D) astigmatism were evaluated. Horizontal and oblique clear corneal incisions were performed. Topography values were evaluated and changes in surgically induced astigmatism were calculated by vector analysis; independent t-test was used to compare mean values.Finding: The mean surgically induced astigmatism was 0.95 ± 0.57 diopters (D) in the oblique incision group and 0.83 ± 0.56 (D) in horizontal incision group. The difference in surgical induced astigmatism between two incision types was not statistically significant (P = 0.73)Conclusion: There is not any statistically significant difference in surgical induced astigmatism between oblique and horizontal incision groups.چکیدهمقدمه: کاتاراکت بزرگترین عامل نابینایی در جهان است و عمل فیکو از شایعترین و مدرنترین اعمال جراحی انجام شده برای درمان آن میباشد که در کشور ما نیز به طور روزافزون در حال انجام است؛ با توجه به این که از اهداف اعمال جراحی نوین، کاهش هر چه بیشتر میزان آستیگماتیسم بعد از اعمال جراحی است و همچنین انتخاب محل برش یکی از مهمترین عناصر تعیین کننده در میزان آستیگماتیسم پس از عمل میباشد، جراحان برش در مریدین افقی را به علت میزان کم آستیگماتیسم پس از عمل ترجیح میدهند؛ با این حال برش در این محل مشکلاتی را در بر دارد که از آن جمله مشکل در حرکت دست جراح هنگام انجام عمل میباشد. برای رفع این مشکل، گروهی از جراحان ترجیح میدهند محل برش را در جهت دست غالب خود جا به جا کنند و به صورت مایل برش دهند که این عمل باعث سهولت در حرکات دست جراح و آسانی تکنیک عمل میشود. در این مطالعه به مقایسهی میزان آستیگماتیسم ناشی از دو روش عمل پرداخته شد.روشها: در این مطالعهی تجربی (Clinical trial) آیندهنگر، جمعیت هدف شامل بیماران تحت جراحی فیکو قرار گرفته و جمعیت مورد بررسی شامل بیماران مبتلا به کاتاراکت رسیده بود که تحت عمل جراحی فیکو در کلینیک چشم پزشکی آبان قرار گرفته بودند. بیماران یک گروه (44 نفر) تحت عمل جراحی فیکو با برش در مریدین افقی و بیماران گروه دیگر (44 نفر)، تحت عمل جراحی فیکو با برش در مریدین مایل قرار گرفتند؛ سپس میزان آستیگماتیسم با استفاده از توپوگرافی در هر بیمار اندازه گیری شد و پس از جمع آوری اطلاعات، با استفاده از آزمون t مستقل مقادیر مقایسه گردیدیافتهها: میانگین میزان آستیگماتیسم ناشی از عمل فیکو در گروه A با برش در مریدین افقی 83/0 دیوپتر و میانگین میزان آستیگماتیسم ناشی از عمل با برش در مریدین مایل 95/0 دیوپتر بود. اختلاف میزان آستیگماتیسم بین دو گروه معنیدار نبود (73/0 = P)نتیجهگیری: با توجه به نتایج مطالعهی حاضر، میزان آستیگماتیسم ناشی از عمل جراحی فیکو به دو روش برش در مریدین افقی و مایل تفاوت معنیدار ندارد؛ انجام عمل فیکو با برش در مریدین مایل، روشی آسان با حداقل میزان آستیگماتیسم است.https://jims.mui.ac.ir/article_13196_91a448039265fc4a83f545a4945e37a3.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222Knowledge, Attitude and Practice of Surgeons and Surgical Residents in Disciplines Standard Precautionsبررسی دانش، نگرش و عملکرد جراحان و دستیاران رشتههای جراحی در زمینهی احتیاطات استانداردبررسی دانش، نگرش و عملکرد جراحان و دستیاران رشتههای جراحی در زمینهی احتیاطات استاندارد94094613197FAبهروزعطاییدانشیار گروه عفونی دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمهردادعسگریاناستاد، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایرانعباسعلیجوادیدانشیار گروه عفونی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-2593-7604فرزینخوروشدانشیار گروه عفونی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانآناهیتابابکمتخصص پزشکی اجتماعی، مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-4397-3286زهراامینی پزوهدستیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانانیسبستاکیاندانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110306Background: Standard isolation precautions are designed to reduce the risk of acquiring occupational infections from both known and unknown sources in the healthcare setting. Awareness and compliance with these recommendations is crucial for the prevention of occupational nosocomial infections in healthcare workers. Improving the compliance of standard precautions (SP) is one of the most important ways to reduce healthcare associated infections, but also the most difficult to achieve. The aim of this study was to evaluate the levels of knowledge, attitude and practice of surgeons and surgical residents in Isfahan, regarding standard precautions.Methods: In a cross-sectional, 140 surgeons and surgical residents were evaluated about standard precaution in Isfahan University of Medical Sciences. Questionnaires were handed to participants who were willing to take part in the survey. The questionnaire included demographic data and also knowledge, attitude and practice of standard precaution. The questionnaire was self-administered. Descriptive and inferential statistics including Spearman and Mann-Withney tests were performed.Finding: In this study, 91 residents and 48 surgeons were assessed with the mean age of 38.26 ± 10.86 years. The mean for surgeons’ knowledge was 8.25 ± 1.22 and mean for surgical residents’ knowledge was 7.94 ± 1.37 (P > 0.05). The mean for surgeons’ attitude was 40.56 ± 3.46 and mean for residents’ was 38.68 ± 3.70 (P < 0.05). The mean of surgeons’ practice was 4.78 ± 2.29 and mean of surgical residents’ practice was 3.80 ± 2.21 (P < 0.05).Conclusion: The results suggest that among study groups, the levels of knowledge and attitude regarding standard isolation precautions were acceptable; although compliance level was moderate. Therfore, for better acting attitude and practice, we have to educate and update healthcare worker especially who had poor practice. مقدمه: هزینه زیاد درمان، تعداد زیاد بیماران، افزایش روزافزون عفونتهای بیمارستانی و بروز سریع عفونتهایی مانند HIV، HCV و HBV منجر به تدوین اصولی به نام احتیاطات استاندارد شده است. هدف این مطالعه ارزیابی سطح دانش، نگرش و عملکرد پزشکان جراح و دستیاران رشتههای جراحی در بیمارستانهای آموزشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان بود تا از نتایج آن در امر بازآموزی و آموزش پزشکان استفاده شود.روشها: در این مطالعهی مقطعی، 140 پزشک شامل استادان و دستیاران رشتههای جراحی بیمارستانهای آموزشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان توسط یک پرسشنامه که حاوی مشخصات دموگرافیک، سؤالاتی در زمینهی دانش، نگرش و عملکرد بود، مورد ارزیابی قرار گرفتند. تعداد 140 نفر به صورت تصادفی انتخاب و پرسشنامه در اختیار آنها قرار گرفت. نمرهی دانش، نگرش و عملکرد افراد سنچیده شد.یافتهها: میانگین نمرهی دانش جراحان 22/1 ± 25/8 و میانگین نمرهی دستیاران جراحی 37/1 ± 94/7 بود (05/0 > P)؛ میانگین نمرهی نگرش جراحان 46/0 ± 56/40 و میانگین نمرهی نگرش دستیاران جراحی 70/3 ± 68/38 به دست آمد (05/0 > P). میانگین نمرهی عملکرد جراحان برابر با 29/2 ± 78/4 و میانگین نمرهی عملکرد دستیاران جراحی 21/2 ± 80/3 به دست آمد (02/0 > P). این یافتهها نشان داد که عملکرد جراحان نسبت به احتیاطات استاندارد بهتر از دستیاران جراحی بوده است.نتیجهگیری: به نظر میرسد جهت بهبود عملکرد باید برنامههای آموزشی منظم، مداوم و جهتدار تدوین شود و نظارت بیشتری بر اجرای اصول احتیاطات استاندارد صورت گیرد.https://jims.mui.ac.ir/article_13197_5f26cc984eaa1376b07fc0439d531dba.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222The Role of Passives Smoking in the Occurrence of Acute Otitis Mediaنقش دود غیر مستقیم سیگار در بروز عفونت حاد گوش میانی94795113198FAنظام الدینبرجیساستاد، گروه گوش و حلق و بینی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-8761-3640زهراعبدیزداندانشیار، دانشکدهی پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانسید احمدرضااخوتدانشیار، گروه گوش و حلق و بینی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایراننازنینغلامی قصریمتخصص گوش و حلق و بینی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانعلیسالمدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110306Background: Acute otitis media is a common childhood disease with high cost in each community. Therefore, recognition of predisposing factors for acute otitis media has significant role in prevention of it and is cost-effective. There is conflicting results in previous studies for role of passive smoking in acute otitis media. The present study was designed to compare frequency of smoking in family of children with acute otitis media with control group.Methods: In a cross sectional case-control study, 90 children aged 7-12 years with acute otitis media were selected by simple convenient method and compared with 90 children who had not acute otitis media; both groups were matched for age and gender. Data were analyzed by SPSS (chi square test and logistic regression). P value less than 0.05 considered as significant.Finding: The frequency of smoking among family members of children with acute otitis media was significantly more than the relative of children without it. The odds ratio for passive smoking was 1.85. In other words, there was a significant correlation between passive smoking and occurrence of acute otitis media.Conclusion: In the present study, occurrence of acute otitis media was more than many studies carried out in other countries. This can be due to race differences between communities as an independent factor. To know risk factors of acute otitis media, it is recommended carrying out more studies with larger sample sizes in our community. مقدمه: عفونت حاد گوش میانی (AOM) یکی از رایجترین علل مراجعهی کودکان به درمانگاهها و مطبهای خصوصی پزشکان است که بار اقتصادی زیادی را بر جامعه تحمیل میکند؛ شناخت عوامل زمینهساز این عفونت میتواند در امر پیشگیری از بروز آن حائز اهمیت باشد. از آن جا که در مورد نقش دود غیر مستقیم سیگار به عنوان یک عامل زمینهساز AOM نتایج متفاوتی در تحقیقات ارایه شده است، بر آن شدیم تا مطالعهی حاضر را با هدف مقایسهی توزیع فراوانی مصرف سیگار در اعضای خانوادهی کودکان مبتلا به AOM وکودکان غیر مبتلا انجام دهیم.روشها: در یک مطالعهی مقطعی مورد- شاهدی، 90 کودک 12-1 سالهی مبتلا به AOM واجد شرایط ورود به مطالعه به روش آسان تداومی انتخاب شده، پس از جور شدن از نظر سن و جنس با 90 کودک غیر مبتلا به AOM، که به علل دیگر به همان مراکز درمانی مراجعه کرده بودند، مقایسه شدند. یافتهها با استفاده از آزمونهای 2χ و رگرسیون لجستیک در نرمافزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. 05/0 < P معنیدار قلمداد شدیافتهها: فراوانی مصرف سیگار در اعضای خانوادهی کودکان مبتلا به AOM به طور معنیداری بیشتر از اعضای خانوادهی کودکان غیر مبتلا بود؛ آزمون رگرسیون لجستیک میزان شانس را 85/1 تعیین کرد. به عبارت دیگر، بین دود غیر مستقیم سیگار و بروز AOM ارتباط معنیداری وجود داردبحث: با توجه به این که در مطالعهی حاضر، شانس بروز AOM دراثر تماس با دود غیر مستقیم سیگار بیشتر از بعضی از تحقیقات انجام شده در دیگر کشورها میباشد، به نظر میرسد عوامل نژادی در این مورد نقش بسزایی داشته باشند؛ توصیه میشود، در کشور ما مطالعات بیشتری با تعداد نمونهی بیشتر در این زمینه صورت گیرد تا بتوان عوامل زمینهساز AOM را بهتر شناسایی نمودhttps://jims.mui.ac.ir/article_13198_1845faa2957cb42b7ddd92b26f114c57.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222Frequency of Location, Type of Microorganisms and Surgical Intervention in Intravenous Drug Users with Osteomyelitis and Septic Arthritisفراوانی محل، میکروارگانیسم عامل و نوع مداخلهی جراحی در عفونتهای مفصلی و استخوانی بیماران معتاد تزریقی95295613199FAعلیرضاامامی نائینیدانشیار، گروه بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانفرزینخوروشدانشیار، گروه بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-2542-9885محسنمیدانیاستادیار، گروه بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانسعیدهکاظمیدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110306Background: Infection is a major problem in intravenous drug users (IVDUs). Skeletal infections, especially osteomyelitis and septic arthritis are common causes for admitting these patients. In addition to antibiotic therapy, surgical intervention for diagnosis or treatment is often needed. The aim of this survey was to determine the frequency of location, type of microorganisms and surgical intervention in intravenous drug users with skeletal infection.Methods: In a cross-sectional survey, all intravenous drug users with skeletal infections admitted in infections ward and orthopedic ward of Al-Zahra hospital in Isfahan, Iran were enrolled in this study. Data were collected by questionnaire and were analyzed by descriptive statistics.Finding: Thirty three patients were admitted during this period; among them 6 patients (18.2%) were diagnosed as osteomyelitis and 27 (81.8%) as septic arthritis. Knee was the most foci of infection. Staphilococus aurous was the most etiologic agent. Seven patients with septic arthritis and one with osteomyelitis went under surgical operation.Conclusion: Skeletal infections are common among intravenous drug users. Skeletal infections always should be considered especially if the patient has soft tissue infections to prevent more complications.Key words: Osteomyelitis, Septic arthritis, Intravenous drug user.مقدمه:عفونتهای استخوان و مفصل در بین معتادان تزریقی شایع و گهگاه کشنده میباشد؛ این عفونتها اغلب نیاز به مداخلهی جراحی دارند. آگاهی از این عفونتها و فاکتورهای خطر احتمالی آن میتواند در تشخیص زودرس، درمان صحیح و پیشگیری از این عفونتها کمک کننده باشد.روشها:در یک مطالعهی توصیفی- مقطعی، کلیهی بیماران معتاد تزریقی به مواد مخدر با تشخیص عفونت مفصلی و استخوانی بستری در بخشهای بیماریهای عفونی بزرگسالان و ارتوپدی بیمارستان الزهرای (س) اصفهان مورد بررسی قرار گرفتند. نمونههای مورد نیاز به تعداد 33 نفر تعیین شد و اطلاعات جمع آوری شده مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: استئومیلیت در 6 نفر (2/18 درصد) و آرتریت چرکی در 27 نفر (8/81 درصد) تشخیص داده شد. شایعترین مواد تزریقی شامل نورجیزک 12 نفر (4/36 درصد)، تمجیزک 7 نفر (2/21 درصد)، کراک 7 نفر (2/21 درصد)، هروئین 1 نفر (3/0 درصد) و مخلوطی از چند مادهی مخدر تزریقی 6 نفر (2/18 درصد) گزارش شد. شایعترین محل عفونت مفصلی، مفصل زانو بود که در 16 نفر (5/48 درصد) یافت شد. شایعترین ارگانیسم عامل، استافیکوکوک طلایی بود. 8 بیمار (2/24 درصد) مورد عمل جراحی قرار گرفتند که 7 مورد شامل آرتریت چرکی و 1 مورد شامل استئومیلیت بود. بقیهی افراد به درمان آنتیبیوتیکی پاسخ دادند.نتیجهگیری:تشخیص و درمان زود هنگام عفونت استخوانی و مفصلی در بین معتادان تزریقی میتواند در جلوگیری از گسترش عفونت و ایجاد دفورمیتی و نیز استفاده از روشهای جراحی و بستری طولانی مدت و حتی مرگ این بیماران کمک کننده باشد.واژگان کلیدی:استئومیلیت، آرتریت سپتیک، معتاد تزریقی.https://jims.mui.ac.ir/article_13199_976b1a9632d56fe807128f14925de66b.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222Comparing the Axial Length of Eyes in Patients with Proliferative and Non-proliferative Diabetic Retinopathy(NPDR) و غیر پرولیفراتیو (PDR) بررسی مقایسهای طول قدامی- خلفی کرهی چشم در بیماران مبتلا به دیابت دچار رتینوپاتی پرولیفراتیو95796213200FAفرهادفاضلدانشیار، گروه چشم، دانشکدهی پـزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانحشمت ا...قنبریدانشیار، گروه چشم، دانشکدهی پـزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانسعیدسقاییدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پـزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110306AbstractBackground: Diabetic retinopathy occurs in the retina due to changes in blood vessels. It may cause fluid or blood leakage and fragile vascular bundles which make the sent image to the brain blurry. About half of patients with diabetes mellitus have some degrees of diabetic retinopathty. Most of the patients with diabetic retinopathy initially have mild problems in visual sense; but this situation could get worse and threaten the patients' visual power. This study aimed to compare axial length of eyes in patients suffering from proliferative and non-proliferative diabetic retinopathy.Methods: In this case-control study, from patients with type II diabetes admitted to Feyz Hospital in Isfahan, 130 patients with more than 15 years duration of diabetes, were selected. Fluorescein angiography initially was done to identify the type of retinopathy in the patients. Then, 50 patients with proliferative retinopathy (PDR) and 50 patients with non-proliferative retinopathy (NPDR) were selected among them and with the aid of IOL Master, their axial length of eyes were measurements. Data were analyzed using chi square and Student t tests via SPSS software.Finding: The mean axial length of eyes in patients (both eyes) was 23.1 ± 0.89 mm with a minimum of 20.51 and a maximum of 27.19 mm. A significant difference between the axial length of eyes in patients with proliferative (22.85 ± 0.82 mm) and non-proliferative (23.36 ± 0.89 mm) diabetic retinopathy was determined (P = 0.004).Conclusion: The mean axial length of eyes in patients with proliferative and non-proliferative retinopathy is different. Some factors such as increased intraocular pressure, myopia, hypertension, hypercholesterolemia, may also affect the axial length and the effect of these factors should also be considered in reviews. چکیدهمقدمه: رتینوپاتی دیابتی به دلیل تغییرات ایجاد شده در رگهای خونی پردهی شبکیه رخ میدهد. آسیب عروق خونی در شبکیه ممکن است باعث نشت مایع یا خون و یا رشد شاخههای عروقی شکننده و کلاف مانند شود و باعث تخریب شبکیه گردد؛ در نتیجه تصویری که شبکیه به مغز میفرستد، تار میشود. نزدیک به نیمی از افراد مبتلا به دیابت، دارای درجاتی از رتینوپاتی دیابتی هستند. اغلب مبتلایان به رتینوپاتی دیابتی، در آغاز تنها مشکلات خفیفی در زمینهی بینایی خود احساس میکنند؛ اما این شرایط میتواند بدتر شده، بینایی افراد را تهدید کند. این پژوهش با هدف مقایسهی طول قدامی- خلفی کرهی چشم در بیماران مبتلا به دیابت دچار رتینوپاتی پرولیفراتیو و غیر پرولیفراتیو انجام شد.روشها: در این مطالعهی مورد شاهدی، از بین بیماران مبتلا به دیابت تیپ II مراجعه کننده به بیمارستان فیض اصفهان، 130 بیمار که مدت ابتلای به دیابت در آنها حداقل 15 سال بود، انتخاب شدند. ابتدا به وسیلهی فلوئورسئین آنژیوگرافی، نوع رتینوپاتی بیماران مشخص شد. سپس 50 بیمار دچار رتینوپاتی پرولیفراتیو (PDR) و 50 بیمار دچار رتینوپاتی غیرپرولیفراتیو (NPDR) از بین آنها انتخاب شدند و سپس به وسیلهی دستگاه IOL Master، طول قدامی- خلفی کرهی چشم در آنها اندازه گیری و با هم مقایسه شد. اطلاعات مطالعه با استفاده از نرمافزار SPSS به وسیلهی آزمونهای آماری 2χ و Student t آنالیز شد.یافتهها: میانگین طول قدامی- خلفی کرهی چشم در کل بیماران (هر دو چشم) 89/0 ± 1/23 با حداقل 51/20 و حداکثر 19/27 میلیمتر بود. از نظر آماری تفاوت معنیداری بین طول قدامی- خلفی کرهی چشم افراد مبتلا به رتینوپاتی پرولیفراتیو (82/0 ± 85/22 میلیمتر) و غیرپرولیفراتیو (89/0 ± 36/23 میلیمتر) داشت (004/0 = P).نتیجهگیری: میانگین طول قدامی- خلفی کرهی چشم در بیماران مبتلا به رتینوپاتی پرولیفراتیو و غیرپرولیفراتیو متفاوت میباشد. برخی عوامل و فاکتورهای دیگر مانند بالا بودن فشار کرهی چشم، میوپی، فشار خون، کلسترول و ... نیز ممکن است در اندازهی قدامی- خلفی کرهی چشم تأثیر داشته باشد که اثر این عوامل نیز بایستی در بررسیها مد نظر قرار گیرد. https://jims.mui.ac.ir/article_13200_864dc00769bd71798c589f363eb7d222.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222Clinical Signs of Poisoning with Pyrethroid and Cholinesterase Inhibitorsعلایم کلینیکی مسمومیت با پایرتروئیدها و مهار کنندههای کولین استراز96396813201FAفرزادقشلاقیدانشیار، گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-8972-7366زهرهصدیقی نیادانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110306Background: Due to the similarities between clinical signs of toxicity with pyrethroids and cholinesterase inhibitors, if the mistake between these two was made and the patient was treatment with atropine, severe atropine poisoning and even death could occur. This study was conducted to compare the clinical signs of two types of poisoning.Methods: In this cross-sectionsl study, 167 patients with pyrethroids poisoning and 167 patients with cholinesterase inhibitors poisoning refered to Noor hospital, Isfahan were assessed. The patients were selected by simple sampelling method and were clinically examined.Finding: The mean age of patients with pyrethroids poisoning was 22.47 and of patients with cholinesterase inhibitors poisoning was 28.80 years. In both groups, men were more than women and poisening by eating was the most prevalent way. The intentional cases were more than accidental ones. The most prevalent signs of cholinesterase inhibitors poisoning were nausea (68.9%), vomiting (43.1%), diarrhea (43.1%), myosis (40.7%), sweating (38.3%) and sialorrhea (36.5%) respectively; also, the most prevalent signs of pyrethroids poisoning were nausea (74.9%), vomiting (61.7%), abdominal cramp (20%), sialorrhea (15.6%), and muscle weakness (12.6%) respectively.Conclusion: Based on this study, the difference between these two types of poisoning symptoms can help the differential diagnosis. مقدمه:به علت شباهتهایی که میان تظاهرات بالینی مسمومیت با پایرتروئیدها و مهار کنندههای کولین استراز وجود دارد، در صورتی که مسمومیت با پایرتروئیدها با مسمومیت با مهار کنندههای کولین استراز اشتباه شود و درمان با آتروپین صورت گیرد، مسمومیت شدید با آتروپین و گاهی حتی مرگ روی میدهد. از این رو، مطالعهی حاضر جهت مقایسهی علایم کلینیکی این دو نوع مسمومیت انجام شد.روشها: در یک مطالعهی مقطعی بر روی بیماران مسموم مراجعه کننده به بخش مسمومین مرکز پزشکی نور اصفهان، 167 نفر بیمار دچار مسمومیت با پایرتروئیدها و 167 نفر بیمار دچار مسمومیت با مهار کنندههای کولین استراز به صورت نمونه گیری آسان انتخاب شدند و مورد بررسی بالینی قرار گرفتند.یافتهها: میانگین سنی بیماران مسموم در گروه مهار کنندههای کولین استراز 8/28 سال و میانگین سنی بیماران مسموم با پایرتروئید 47/22 سال به دست آمد. در هر دو گروه، مردان مسموم بیش از زنان بودند و بیشترین راه مسمومیت راه خوراکی بود. همچنین تعداد موارد عمدی بیش از اتفاقی بود. شایعترین علایم مسمومیت با مهار کنندههای کولین استراز در این مطالعه به ترتیب تهوع (9/68 درصد)، استفراغ (3/56 درصد)، اسهال (1/43 درصد)، میوز (7/40 درصد)، تعریق (3/38 درصد) و سیالوره (5/36 درصد) و شایعترین علایم مسمومیت با پایرتروئیدها به ترتیب تهوع (9/74 درصد)، استفراغ (7/61 درصد)، کرامپ شکمی (20 درصد)، سیالوره (6/15 درصد) و ضعف عضلانی (6/12 درصد) بودنتیجهگیری: بر اساس این مطالعه، اختلاف موجود بین علایم این دو نوع مسمومیت میتواند به تشخیص افتراقی کمک کند.https://jims.mui.ac.ir/article_13201_b0a3f2a0d6f86051e6ab6c49d6d99e75.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222S-100 Protein Relationship with the Survival Rate of Patients with Gastrointestinal Stromal Tumorsبا میزان بقای بیماران مبتلا به سرطان استرومایی دستگاه گوارش S-100 رابطهی پروتئین96997313202FAمیتراحیدرپوراستادیار، گروه آسیب شناسی، دانشکدهی پـزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانپروینرجبیاستاد، گروه آسیب شناسی، دانشکدهی پـزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمحمد علی رحیملباف زادهدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پـزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110306Background: Gastrointestinal stromal tumors (GIST) includes a group of mesenchimal tumors. One of the studied issues is the relation between the survival of the patient and protein S-100. We intended to study these types of tumors to understand whether there is any relationship between protein S-100 and survival rate.Methods: In this survival study, 40 patients who with stromal cancer of gastrointestinal tract admitted in AL-Zahra hospital, Isfahan were assessed. These patients were found by studying all the pathological reports recorded in hospital archives.Finding: Forty patients (62.5% male vs 37.5% female) with the mean age of 58.4 ± 16.6 enrolled in study. 12.5% of patients were younger than 40 years old. Protein S-100 was positive just in 17.5% of these patients. 80% of patients have been alive since the end of the study and 20% were dead. The average time of survival from the beginning of diagnosis was 63 ± 4.4 months.Conclusion: Although there are different results about the effect of this protein on prognosis and survival of patients, but protein S-100 is yet considered to be an effective factor on survival and prognosis of these types of tumors and more studies should be carried out to in this field. مقدمه: سرطان استرومایی دستگاه گوارش (GIST) شامل یک گروه از تومورهای مزانشیمال میباشد. ما در این بررسی قصد داشتیم تا با بررسی نحوهی ارتباط بین پروتئین S-100 و بقای بیماران مبتلا به سرطان استرومایی دستگاه گوارش، روشی جهت پیشبینی پیش آگهی بیماری در فرد مبتلا به دست آوریم.روشها: در این مطالعهی تحلیل بقا (Survival study) جمعیت مورد مطالعه شامل بیماران مبتلا به سرطان استرومایی دستگاه گوارش بود. چهل بیمار به روش سرشماری و از طریق جستجوی برگههای پاتولوژی موجود در بایگانی پاتولوژی بیمارستان الزهرای (س) اصفهان در مطالعه شرکت داده شدند. پس از تکمیل فرمهای مربوط به بیماران، اطلاعات به دست آمده توسط نرمافزار SPSS نسخهی 18 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: 5/62 درصد بیماران مرد و 5/37 درصد زن با میانگین سنی 16/6 ± 4/58 سال بودند. پروتئین S100، در 5/17 درصد مثبت و در 82/5 درصد منفی بود. در طول مطالعه 20 درصد بیماران فوت کردند و میانگین مدت زمان بقای آنان از بدو تشخیص بیماری 4/4 ± 63 ماه بود. میانگین زمان بقا در بیمارانی که پروتئین S100 داشتند، 86/9 ± 14/54 ماه و در بیماران فاقد این پروتئین، 73/4 ± 97/63 ماه بود که تفاوت معنیداری نداشت (001/0 > P).نتیجهگیری: طبق نتایج به دست آمده، با وجود نتایج ضد و نقیض و محدودی که در مورد نقش این پروتئین در بقا و پیش آگهی بیماری وجود دارد، این پروتئین همچنان به عنوان یک عامل مؤثر و مظنون در سیر، بقا و پیش آگهی بیماری مطرح میباشد و لازم است مطالعات وسیعتری در مورد آن انجام گیرد.https://jims.mui.ac.ir/article_13202_a3b1c195e3033e5086eb7482c0942e4a.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222The Effect of Pentoxyfiline on Hemoglobin and the Dose of Erythropoietin in Anamic Peritoneal Dialysis Patientsاثر پنتوکسیفیلین بر سطح هموگلوبین و تغییر دوز اریتروپویتین در بیماران آنمیک تحت دیالیز صفاقی97497913203FAمژگانمرتضویاستادیار، گروه نفرولوژی، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیه، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانشیواصیرفیاندانشیار، گروه نفرولوژی، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیه، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانشهرامطاهریدانشیار، گروه نفرولوژی، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیه، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانافسونامامیدانشیار، گروه نفرولوژی، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیه، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانفهیمهصمیمینیادانشجوی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانفیروزهمعینزادهرزیدنت داخلی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانافروزاسحاقیاندانشجوی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانسیدحسینحسینیگروه آمار، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیه، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110302Background: Anemia is one of the major problems of dialysis patients The primary mechanism of anemia in these patients is Erythropoietin insufficient production by kidneys. Often, this kind of anemia is caused by inflammatory reactions. A large number of dialysis patients, despite receiving adequate doses of erythropoietin, are anemic. Therefore it seems the use of a pharmaceutical composition that can control the inflammatory reactions is an appropriate strategy. This study was done to investigate the effect of Pentoxyfilline on hemoglobin level and Erythropoietin dose in these patientsMethods: This study was a clinical trial that performed on anemic peritoneal dialysis patients. Study patients were randomized to two groups of 25 person recipients Pentoxyfilline and control groups. The amount of blood hemoglobin and serum albumin, iron, Total Iron Binding Capacity (TIBC), ferritin and Parathormone (PTH) were measured at the beginning and the end of the study. Collected data were analyzed by SPSS software.Finding: 45 patients were studied (20 cases and 25 controls). The results of this study have not shown the significant differences in hemoglobin and serum albumin levels changes between two groups. According to results of this study the change of erythropoietin dose was not significant in both goups.Conclusions: According to the results, conducted another study with higher sample size and longer time for investigation of the effect Pentoxyfilline is recommended.مقدمه: آنمی از مشکلات عمده بیماران دیالیزی است. مکانیسم اولیهی کم خونی در این بیماران تولید ناکافی اریتروپویتین توسط کلیههای بیمار است. این شکل آنمی اغلب ناشی از واکنشهای التهابی است. از آنجا که تعداد زیادی از بیماران دیالیزی علیرغم دریافت دوز کافی اریتروپویتین همچنان دچار کم خونی هستند لذا استفاده از یک ترکیب دارویی که بتواند این واکنشهای التهابی را کنترل کند راهکار درمانی مناسبی بهنظر میرسد. این مطالعه با هدف بررسی اثر پنتوکسیفیلین بر سطح هموگلوبین و میزان مصرف اریتروپویتین در این بیماران انجام شده است.روشها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی بود که بر روی بیماران آنمیک تحت دیالیز صفاقی انجام شد. بیماران مورد مطالعه به طور راندوم به دو گروه 25 نفره دریافت کننده پنتوکسیفیلین و شاهد تقسیم شدند. مقدار هموگلوبین خون، آلبومین، آهن، Total Iron Binding Capacity(TIBC)، فریتین و پاراتورمون (PTH) سرم در ابتدا و انتهای مطالعه اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل آماری اطلاعات جمع آوری شده بوسیله نرم افزار SPSS انجام گرفت.یافتهها: مجموعا 45 بیمار، مورد مطالعه قرار گرفتند که 20 نفر آنها در گروه مورد و 25 نفر در گروه شاهد بودند. نتایج این مطالعه تفاوت معنیداری را در تغییرات سطح هموگلوبین و آلبومین سرم در دو گروه نشان نداد. به علاوه تغییر دوز مصرفی اریتروپویتین در دو گروه تفاوت معنیداری نداشت.نتیجهگیری: در این مطالعه دریافت پنتوکسی فیلین در بیماران آنمیک تحت دیالیز سفاقی تاثیری بر سطح هموگلوبین و دوز اریتروپویتین نداشت.https://jims.mui.ac.ir/article_13203_f8218cc7aea3923da3fab72d435544c0.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952811520101222The Comparison of the Effect of Chemical Peeling with Tretinoin 1% and Glycolic Acid 70% on the Treatment of Melasma in Womenمقایسه اثر بخشی پیلینگ شیمیایی ترتینوئین 1 درصد با پیلینگ شیمیائی گلیکولیک اسید 70 درصد در درمان ملاسمای صورت زنان98098613204FAگیتافقیهیدانشیار، گروه پوست، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-9106-3052آناهیتاشاهینگهردانشجوی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110303Background: Melasma is an irregular brown pigmentation, especially in Asian middle-aged women that may cause several psychological problems. Peeling with Glycolic acid 70% (GA) is one the melasma treatment methods. Considering the efficiency of low concentrations Tretinoin in lightening daily cream, peeling with higher concentrations of Tritenoin in a shorter time may be more effective than topical treatments to eliminate melasma. This study was done to compare the effect and side effects of Tritenoin peeling with Glycolic acid 70%.Methods: This study was a randomized double-blind clinical trial in 63 women with bilateral melasma. One percent Tretinoin peel was applied on one-half of the face, whereas 70% glycolic acid was applied on the other in 4 sessions with 2 weeks interval. At the same time, Melasma Area and Severity Score (MASI Score), side effects and patients tolerence were compared.Finding: Tretinoin 1% effectiveness in reducing MASI Score and its side effects, patient satisfaction and onset of treatment was the same as Glycolic acid 70% (P < 0.05 in all). Discomfort caused by the peeling action of Tretinoin 1% was significantly less than Glycolic acid 70% (P < 0.05).Conclusion: Regarding the effectiveness of similar onset of treatment, similar side effects and minimal discomfort during and after peeling and also cheaper prices of Tretinoin 1% compared with Glycolic acid 70%, Tretinoin 1% can be a suitable method for treatment of melasma.مقدمه: ملاسما یک پیگمانتاسیون قهوهای نامنظم، به خصوص در صورت زنان میانسال به ویژه در نژادهای آسیایی، محسوب میشود که ممکن است مشکلات روحی- روانی متعددی در فرد ایجاد کند. یکی از روشهای درمانی، پیلینگ گلیکولیک اسید (GA) 70 درصد است. با توجه به کارایی ترتینوئین با غلظتهای پایین در ترکیبات روشن کننده جهت استفادهی روزانه در منزل، ممکن است پیلینگ ترتینوئین با غلظتهای بالاتر در مدت زمان کوتاهتری نسبت به درمانهای موضعی بتواند در جهت رفع ملاسما مؤثر باشد. این مطالعه جهت مقایسهی اثر و عوارض پیلینگ ترتینوئین 1 درصد با گلیکولیک اسید 70 درصد انجام شد.روشها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی شدهی دوسویه کور بود که در 63 بیمار زن مبتلا به ملاسمای دوطرفه انجام شد. یک نیمهی صورت بیماران مورد مطالعه با GA 70 درصد و نیمهی مقابل با ترتینوئین 1 درصد به تعداد 4 جلسه با فواصل 2 هفته درمان شد و در همین زمانها Melasma Area and Severity Score (MASI Score) و عوارض و تحمل بیماران به درمانها مقایسه شد.یافتهها: اثربخشی ترتینوئین 1 درصد در کاهش MASI Score و عوارض جانبی آن، رضایت بیماران از آن و زمان شروع پاسخ درمانی آن مشابه GA 70 درصد بود. احساس ناراحتی ناشی از عمل پیلینگ در ترتینوئین 1 درصد به طور معنیداری کمتر از GA 70 درصد بود.نتیجهگیری: با توجه به اثربخشی مشابه، زمان شروع اثر مشابه، عوارض جانبی اندک، ایجاد ناراحتی کمتر حین و پس از عمل پیلینگ و قیمت ارزانتر ترتینوئین 1 درصد در مقایسه با گلیکولیک اسید 70 درصد، این دارو میتواند یک روش مناسب درمانی ملاسمای صورت در زنان محسوب گردد.https://jims.mui.ac.ir/article_13204_57e249d780392f6757229ae62dc68318.pdf