دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220Evaluation between Fat Distribution in Abdominal CT Scan with Some Physical and Biochemical Variable in Ischemic Patients: GAAMI Studyبررسی ارتباط بین توزیع چربی در سی‌تی اسکن شکم با برخی فاکتورهای فیزیکی و بیوشیمیایی در افراد مبتلا به بیماری ایسکمیک قلبی: مطالعه‌ی GAAMI1943195213339FAمعصومهصادقیدانشیار، مرکز تحقیقات قلب و عروق اصفهان، پژوهشکده‌ی قلب و عروق اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانحمیدصانعیدانشیار، مرکز تحقیقات قلب و عروق اصفهان، پژوهشکده‌ی قلب و عروق اصفهان، گروه قلب و عروق، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.علیحکمت نیااستادیار، گروه رادیولوژی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.بابکتوکلیدستیار، گروه رادیولوژی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.مریمبشتامکارشناس ارشد فیزیولوژی، مرکز تحقیقات قلب و عروق اصفهان، پژوهشکده‌ی قلب و عروق اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمحمدخارکگروه داخلی، بیمارستان امام، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.نضالصراف زادگاناستاد، مرکز تحقیقات قلب و عروق اصفهان، پژوهشکده‌ی قلب و عروق اصفهان، گروه قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.0000-0001-9312-6101Journal Article20110319Background: This study aimed to evaluate the relation between fat distribution in subcutaneous and visceral area with other variables in patients suffered for stable angina.Methods: This cross sectional study was done on 40-60 years patients with stable angina. CT scan was determined subcutaneous (deep and superficial) and visceral fat. Body mass index, waist circumference, and blood pressure measurement were calculated by standard protocols. Sugar, triglyceride, total cholesterol, LDL-c, HDL-c, Leptin and apolipoproteins A and B were recorded. Data was entered in SPSS15 and analyzed by Student-t and correlation test.Finding: Sixty-six men and 88 women were studied. The mean of BMI, apo A, Leptin, lipids variables were significantly different in two sexes. Total variable fat accumulation in women was greater than men (P < 0.05). The correlation was significant between weight, BMI, WC and Leptin level in both sexes.Conclusion: Relation of fat distributions and other risk factors was different in both sexes, but BMI and WC had significant correlation with CT scan variables. مقدمه: این مطالعه جهت بررسی ارتباط میزان چربی شکمی با عوامل خطرساز بیوشیمیایی و فیزیکی در افراد مبتلا به آنژین پایدار انجام شد.روش‌ها: این مطالعه بر روی بیماران40 تا 60 سال مبتلا به آنژین پایدار انجام شد. سطوح مختلف چربی شکمی (احشایی، زیرجلدی سطحی و زیرجلدی عمقی) با استفاده از سی‌تی اسکن مشخص گردید. شاخص آنتروپومتریک، فشار خون و قند خون ناشتا، پروفایل چربی، لپتین و آپولیپوپروتئین‌های A و B اندازه گیری و برای آنالیز نتایج از آزمون همبستگی و Student-t استفاده شد.یافته‌ها: در مجموع 66 مرد و 88 زن مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین دور کمر، شاخص توده‌ی بدنی، آپولیپوپروتئین A، لپتین و تمامی اندازه‌های چربی در زنان و مردان متفاوت بود. سطوح مختلف چربی شکمی در زنان بیشتر از مردان بود. همبستگی بین وزن، شاخص توده‌ی بدنی، دور کمر و لپتین سرم با تمام سطوح چربی شکمی معنی‌دار بود (001/0 > P)، در حالی که سایر متغیرها رابطه‌ی معنی‌داری با سطوح چربی نداشتند.نتیجه‌گیری: ارتباط شاخص توده‌ی بدنی و دور کمر با چربی‌های زیرجلدی و احشایی در هر دو جنس، نشان دهنده‌ی تأثیر چاقی بر سایر عوامل خطر می‌باشد که بایستی با کنترل وزن، چربی‌های شکمی را کنترل کرده، در نتیجه سایر عوامل خطر را کنترل نماید.https://jims.mui.ac.ir/article_13339_fdcb79e0b957d89357d51d95d40744aa.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220Evaluation of Effects of Acupuncture in Reducing Pain after Wisdom Teeth Surgeryبررسی تأثیر طب سوزنی بر کاهش میزان درد بیماران پس از جراحی دندان‌های عقل نهفته1953196013340FAناصرکاویانیاستادیار، گروه جراحی دهان، فک و صورت، مرکز تحقیقات دندانی پرفسور ترابی‌نژاد، دانشکده‌ی دندان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.عباسحقیقتاستادیار، گروه جراحی دهان، فک و صورت، مرکز تحقیقات دندانی پرفسور ترابی‌نژاد، دانشکده‌ی دندان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.0000-0001-6222-952Xسپیدهرحمانیدندانپزشک، اصفهان، ایران.Journal Article20110319Background: Pain control is important for dentists. NSAID drugs are prevalent and effective analgesic effect, but they have numerous side effects. In this study, an analgesic effect of acupuncture reduces pain and Ibuprofen consumption after surgery was surveyed.Methods: 15 patients that needed two similarly difficult wisdom teeth surgery of both jaws. For study LI4, P6, St7 and St6 acupoints were stimulated by acupuncture needles in one surgery and for placebo acupuncture needles were randomly placed with insufficient depth. After local anesthesia operation was performed. The pain rate, in terms of VAS index, and the numbers of consumed Ibuprofen, at 6, 12, 24 and 48 hours after the surgery were recorded. To do so, we contacted patients by phone and interviewed them.Finding: Regarding the reported post operative pain was lower in study group, but no significant statistical difference was observed. Total amount of consumed Ibuprofen 48 hour after surgery in study group was 2.2 and in placebo group was 3.36 , showed a noticeable decrease in the study group (P = 0.015).Conclusion: Due to an observed reduction in Ibuprofen consumption after the surgery in the study group compared to the placebo group, we conclude that acupuncture is an alternative method in controlling pain for patients with stomach problems.مقدمه: کنترل درد یکی از مهم‌ترین وظایف دندانپزشک است. داروهای مسکن غیر استروئیدی دارای اثرات تسکین بخش مؤثری هستند. با این حال، این داروها دارای عوارض جانبی زیادی می‌باشند. به نظر می‌رسد استفاده از اثرات تسکین دهنده‌ی طب سوزنی می‌تواند مقدار مصرف ایبوبروفن را پس از جراحی کاهش دهد و موجب کاهش درد بیمار شود.روش‌ها: پانزده بیمار برای جراحی دو دندان عقل نهفته انتخاب شدند. در یک جلسه نقاط 4li، 7st، 6st، 6p قبل از جراحی سوزن زده شد و در جلسه‌ی دیگر سوزن‌های طب سوزنی دورتر از نقاط یاد شده، زده شد. پس از تزریق بی‌حسی موضعی، عمل جراحی انجام شد. میزان درد و تعداد بروفن مصرفی پس از جراحی در فواصل زمانی 6، 12، 24 و 48 ساعت پس از جراحی از بیمار پرسیده و نتایج تجزیه و تحلیل شد.یافته‌ها: درد در گروه مطالعه نسبت به گروه شاهد کمتر بود، ولی با استفاده از آزمون Wilcoxon میانگین نمره‌ی شدت درد پس از عمل بر اساس سیستم VAS یا Visual analogue scale بین دو گروه تفاوت معنی‌داری نشان نداد. مصرف تعداد مسکن در 48 ساعت اول در گروه مطالعه برابر 2/2 و در گروه شاهد برابر 26/3 بود که به طور معنی‌داری کمتر ار گروه شاهد بود (015/0 P =).نتیجه‌گیری: به علت کاهش مصرف بروفن پس از جراحی در گروه مطالعه نسبت به گروه شاهد، طب سوزنی می‌تواند در بیماران با سابقه‌ی نارحتی‌های گوارشی، یک روش کمکی و مؤثر محسوب گردد. ولی چون میزان درد پس از عمل اختلاف معنی‌داری را نشان نداد، انجام مطالعات بیشتر توصیه می‌شود.https://jims.mui.ac.ir/article_13340_883a8869eeaf7ba467da2a945d7771e2.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220Prepration of Flexible Plastinated Sheets of Human Brain by P87 Polyesterتهیه‌ی مقاطع قابل انعطاف پلاستینیشن مغز انسان به وسیله‌ی رزین پلی استر اصلاح شده‌ی P871961196613341FAعباسعلیربیعیاستادیار، گروه آناتومی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.محمد حسیناسدیدانشیار، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایران.ابراهیماسفندیاریاستاد، گروه آناتومی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.منیرتقیپوردانشجوی کارشناسی ارشد آناتومی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایران.حسینبهادراناستادیار، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایران.محسنستایشکارشناس ارشد شیمی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.عاطفهشموسیکارشناس ارشد آناتومی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.محمدمردانیدانشیار، گروه آناتومی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.بهمنرشیدیاستادیار، گروه آناتومی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.0000-0003-1133-9571عطاءاللهفتح الله پورکارشناس ارشد آناتومی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110319Background: Plastination is an excellent technique which helps preserve biological specimens in a dry, odorless, and state. In this technique, water and fat are extracted from tissues and are replaced with curable polyester. Previously prepared plastinated sheets of human brain were fragile and heavy (standard method). The aim of this study was to prepare flexible and light plastinated sheets of human brains.Methods: Two intact human brains were prepared and fixed in 10% formalin for 3 months. After. They were sliced into 3 mm thickness sheets and were dehydrated by acetone in -250C for 4 weeks. Then, the slices were impregnated by P88 flexible polyester in the vacuum chamber. Finally, each slice was cast in an individual flat chamber consisting of 2 standard glass plates by P87 flexible polyester. The transparency, weight, flexibility, bubbling and Gross fragility of the prepared sheets were compared with those of the standard method. The transparency was measured by photometer machine. Their weight was assessed by digital scale; Gross fragility and bubbling were assessed by direct observation. Flexibility of samples was investigated by the degree of bending zero to 45, 45 to 90, 90 to 135 and 135 to 180 degrees of bending were scaled 1, 2, 3 and 4, respectively.Finding: Average light passing, flexible sheets was 85%, while in standard method was 90%. The weights of flexible sheets were 200-400 gr, and in standard method were 600-800 gr. Bubbling and gross fragility were observed in standard method, while no bubbling and gross fragility were observed in flexible sheets. The average flexibility of flexible sheets was, while in standard method was 1.Conclusion: P87 polyester seems to provide lighter and more flexible brain sheets compared with the standard method. مقدمه: پلاستینیشن یک روش عالی برای کمک به نگهداری بافت‌های زیستی به صورت خشک، بی‌بو و بادوام می‌باشد. در این روش، آب و چربی از بافت خارج و پلی استر قابل پردازش جایگزین می‌شود. مقاطع پلاستینه‌ی مغز انسان که پیشتر تهیه شده بود شکننده و سنگین بود (روش استاندارد). هدف از این مطالعه، تهیه‌ی مقاطع پلاستینه‌ی انعطاف پذیر و سبک از مغز انسان بود.روش‌ها: ابتدا دو مغز سالم انسان تهیه و در فرمالین 10 درصد برای سه ماه ثابت سازی شد. نمونه‌ها به مقاطع 3 میلی‌متری برش داده و با استون 25- درجه‌ی سانتی‌گراد به مدت 4 هفته آبگیری شد. سپس مقاطع با پلی استر انعطاف پذیر p87 در اتاقک خلاً اشباع شدند. سرانجام هر مقطع در یک اتاقک مسطح که از دو صفحه‌ی شیشه‌ای تشکیل شده بود، توسط پلی استر p87 قالب گیری شد. شفافیت، وزن، انعطاف پذیری، حباب و شکستگی‌های واضح (Gross) در مقاطع تهیه شده با نمونه‌ی استاندارد مقایسه گردید. شفافیت، توسط دستگاه فتومتر اندازه گیری و وزن توسط ترازوی دیجیتال بررسی شد. حباب و شکستگی‌های واضح به وسیله‌ی مشاهده‌ی مستقیم و انعطاف پذیری بر اساس میزان خمش بررسی شد. از صفر تا 45، از 45 تا90، از 90 تا 135 و از 135 تا 180 درجه‌ی خمش با اعداد 1، 2، 3 و 4 مقیاس شدند.یافته‌ها: میانگین نور عبوری مقاطع پلاستینه 85 درصد و در روش استاندارد 90 درصد بود. وزن مقاطع پلاستینه بین 400-200 گرم و در نمونه‌ی استاندارد800-600 گرم بود. حباب و شکستگی‌های واضحی در نمونه‌ی استاندارد دیده شد در حالی که هیچ حباب و شکستگی‌های واضحی در مقاطع پلاستینه دیده نشد. میانگین انعطاف پذیری مقاطع پلاستینه 3 و در نمونه‌ی استاندارد 1 بود.نتیجه‌گیری: مقاطع قابل انعطاف پلاستینه‌ی مغز در مقایسه با نمونه‌ی استاندارد سبک و انعطاف پذیرتر می‌باشد.https://jims.mui.ac.ir/article_13341_dc506560e1f9f5f4a27c6614123e2e50.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220Association of Apolipoprotein-A, B and Trans Fatty Acids with Cardiovascular Events: Isfahan Cohort Studyبررسی ارتباط آپولیپوپروتئین‌های A، B و اسیدهای چرب ترانس با حوادث قلبی- عروقی: مطالعه‌ی هم گروهی برنامه‌ی قلب سالم اصفهان1967197713342FAنضالصراف زادگاناستاد قلب و عروق، مرکز تحقیقات قلب و عروق، پژوهشکده‌ی قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.صدیقهعسگریدکترای فارماکوگنوزی، واحد علوم پایه، پژوهشکده‌ی قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.نفیسهطغیانی فرپزشک، واحد کنترل کیفی، پژوهشکده‌ی قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.محمدطلاییپزشک، پژوهشکده‌ی قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.علی اکبرتوسلیمتخصص قلب و عروق، گروه قلب، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.مریمبشتامفوق لیسانس فیزیولوژی، آزمایشگاه پژوهشکده‌ی قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.معصومهصادقیدانشیار قلب و عروق، مرکز تحقیقات بازتوانی قلبی، پژوهشکده‌ی قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.Journal Article20110319Background: Various studies have shown that the risk of apolipoprotein-A (apo-A), B (apo-B), and trans fatty acids may be different for cardiovascular disease (CVD) events in different populations. This study aimed to estimate the relative risk of apo-A, apo-B, and trans fatty acids for the occurrence of cardiovascular disease events in a cohort study.Methods: A cohort study was performed on 5375 subjects aged ≥ 35 years old participating in the Isfahan Healthy Heart Program (IHHP) that had been recruited with multistage cluster random sampling method. Apo-A and apo-B were measured in all subjects while trans fatty acids were measured on a random sample of 238 subjects. The relative risk of these factors for CVD events was defined in a 6-year period. T-test was used to compare means. Logistic regression and Cox regression were used to calculate Hazard ratio of cardiovascular disease events.Finding: After adjustment for age and sex, the relative risk for cardiovascular disease events was 2.393 (95%CI 1.155-4.961) for apo-B/A, 1.007 (95%CI 1.004-1.009) for total cholesterol, 1.002 (95%CI 1.001-1.003) for triglycerides, and 1.008 (95%CI 1.005-1.010) for LDL-cholesterol. After adjustment for smoking, diabetes, hypertension, and obesity, the relative risk for total cholesterol (1.006, 95%CI 1.003-1.008) and LDL-cholesterol 1.007, 95%CI 1.004-1.010) was significant while insignificant for trans fatty acids.Conclusion: This study showed that relative risk of apo-B/A for cardiovascular disease events is similar to total cholesterol and LDL-cholesterol. However, after adjustment for other risk factors, the association remained significant only for total cholesterol and LDL-cholesterol. Trans fatty acids did not show significant risk for cardiovascular disease event. مقدمه: مطالعات مختلف نشان داده است که ممکن است عوامل خطرساز بیوشیمیایی مانند آپولیپوپروتئین‌های A، B و نیز اسیدهای چرب ترانس در نژادها و یا جمعیت‌های مختلف، خطر نسبی متفاوتی از لحاظ افزایش احتمال وقوع بیماری‌های قلبی- عروقی داشته باشند. بنابراین، این مطالعه به منظور تعیین خطر نسبی آپولیپوپروتئین‌های A، B و اسیدهای چرب ترانس با وقوع حوادث قلبی- عروقی در یک مطالعه طولی انجام شد.روش‌ها: یک مطالعه‌ی هم گروهی بر روی 5375 نفر با سنی برابر یا بیشتر از 35 سال از افراد شرکت کننده در برنامه‌ی قلب سالم اصفهان که پیشتر با روش نمونه گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای وارد مطالعه شده بودند، انجام شد. آزمایشات آپولیپوپروتئین‌های A و B بر روی تمام افراد و غلظت خونی اسیدهای چرب ترانس به صورت تصادفی بر روی تعداد 238 نفر انجام شد. خطر نسبی این فاکتورها برای وقوع حوادث قلبی- عروقی (CVD یا Cardiovascular disease) بر اساس پی‌گیری‌های انجام شده بر روی این افراد به مدت شش سال تعیین گردید. برای مقایسه‌ی میانگین میزان فاکتورهای بیوشیمیایی در دو گروه از آزمون آماری t-test و برای به دست آوردن خطر نسبی (Hazard ratio) وقوع حوادث قلبی- عروقی از آزمون‌های Logistic regration و Cox regression استفاده شد.یافته‌ها: نسبت خطر تعدیل شده‌ی نسبت به سن و جنس در مورد ApoA/ApoB (155/1-961/4CI 95%؛ 393/2)، کلسترول تام (009/1-004/1CI 95%؛ 007/1)، تری‌گلیسرید (003/1-001/1CI 95%؛ 002/1)، LDL کلسترول (010/1-005/1CI 95%؛ 008/1) در مورد وقوع بیماری‌های قلبی – عروقی معنی‌دار بود. پس از حذف اثر عواملی مانند سیگار کشیدن، دیابت، فشار خون بالا و چاقی خطر نسبی کلسترول تام (008/1-003/1CI 95%؛ 006/1) و LDL کلسترول (010/1-004/1CI 95%؛ 007/1) برای وقوع بیماری‌های قلبی- عروقی معنی‌دار ماند. خطر نسبی اسیدهای چرب ترانس معنی‌دار نبود.نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان داد خطر نسبی نسبت ApoA/ApoB برای بروز بیماری‌های قلبی- عروقی مانند خطر نسبی کلسترول تام و LDL کلسترول می‌باشد، ولی پس از حذف سایر عوامل خطرساز تنها خطر کلسترول تام و LDL کلسترول معنی‌دار می‌ماند. اسیدهای چرب ترانس خطر نسبی معنی‌داری برای بروز بیماری‌های قلبی- عروقی ندارند.https://jims.mui.ac.ir/article_13342_05c41063331401f53332b44885ea913d.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220Comparison the Effect of Intermittent Low Dose Ketamine and Marcaine Infusion through the Sub-pleural Catheter in the Post-Thoracotomy Painتأثیر انفوزیون متناوب کتامین با دوز اندک از طریق کاتتر ساب پلورال در کاهش درد پس از توراکوتومی و مقایسه با مارکائین1978198813343FAسید مظفرهاشمیدانشیار، گروه جراحی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانسید عباسطباطباییدانشیار، گروه جراحی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانفاطمهنیلیدانشجوی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانگلشنتقی پوردانشجوی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110404Background: Lack of adequate relief of pain after thoracotomy can cause many complications. In this study the effect of using low dose ketamine through sub pleural catheter for pain relief after thoracotomy were compared with marcaine.Methods: In this prospective clinical trial study, patients undergoing elective thoracotomy were included. After thoracotomy, for pain relief the patients in case and control groups received 0.5 mg/kg/hr ketamine and 5 cc marcaine 0.5% through sub pleural catheter, respectively. Vital signs, arterial oxygen saturation, and pain level of patients in both groups were recorded and compared at 1 hour after the surgery in recovery and at 8, 16, and 24 hours after surgeryFindings: In ketamine and marcaine groups, 41 and 51 patients were studied, respectively. Mean pain level before intervention and 8, 16, and 24 hours after it was higher in ketamine group (P < 0.05). One hour after local injection of local anesthetic drugs, the level of pain relief was similar in two studied groups (P > 0.05). Systemic analgesic dose used after thoracotomy was significantly lower in marcaine group than ketamine group (P < 0.05). Mean difference of pain before and after injection of local anesthetic drugs in the two groups did not different significantly (P > 0.05).Conclusion: Low-dose ketamine likewise marcaine could be used as a known local anesthetic for post-operative pain relief but this pain reduction is less due to the short half-life of ketamine. مقدمه: عدم تسکین کافی درد بیماران پس از انجام عمل جراحی توراکوتومی باعث عوارض فراوانی می‌شود. در این مطالعه استفاده از دوز کم کتامین از طریق کاتتر ساب پلورال جهت تسکین درد بیماران پس از توراکوتومی با مارکائین مقایسه شد.روش‌ها: در این کارآزمایی بالینی آینده‌نگر، بیماران کاندید عمل جراحی توراکوتومی غیراورژانسی مورد مطالعه قرار گرفتند. پس از خاتمه‌ی عمل در گروه مورد، کتامین با دوز mg/kg/hr 5/0 و در گروه شاهد، cc 5 مارکائین 5/0 درصد از طریق کاتتر انفوزیون شدند. علایم حیاتی، اشباع اکسیژن شریانی و میزان درد بیماران در دو گروه مورد مطالعه در 1 ساعت اول پس از جراحی در ریکاوری و در زمان‌های 8، 16 و 24 ساعت پس از عمل جراحی ثبت و با یکدیگر مقایسه شد.یافته‌ها: 41 بیمار در گروه کتامین و 51 بیمار در گروه مارکائین مورد مطالعه قرار گرفتند. میانگین درد بیماران قبل از تزریق داروی بی‌حس کننده‌ی موضعی در ریکاوری و زمان‌های 8، 16 و 24 ساعت پس از عمل جراحی، در گروه کتامین بیشتر از گروه مارکائین بود (05/0 > P). 1 ساعت پس از تزریق بی‌حس کننده‌ی موضعی میزان کاهش درد بیماران در دو گروه مارکائین و کتامین مشابه بود (05/0 < P). دوز مصرف مسکن سیستمیک در گروه مارکائین نیز به طور معنی‌داری کمتر از گروه کتامین بود (05/0 > P). اختلاف میانگین درد قبل و بعد از تزریق داروی بی‌حس کننده‌ی موضعی در دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشت (05/0 < P).نتیجه‌گیری: کتامین با دوز اندک به اندازه مارکائین به عنوان یک بی‌حس کننده‌ی موضعی شناخته شده می‌تواند از درد بیماران پس از عمل جراحی بکاهد ولی این میزان کاهش درد با توجه به نیمه عمر کوتاه داروی کتامین کمتر می‌باشد.https://jims.mui.ac.ir/article_13343_e5cb9cf7a3b66aed15faba79d226a332.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220Asociate Professor, Deartment of Anesthesiology, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.بررسی اثر دو روش پروفیلاکسی استفاده از میدازولام به تنهایی و ترکیب میدازولام و دگزامتازون در کاهش تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی گوش میانی1989199613344FAسید مرتضیحیدریدانشیار، گروه بیهوشی و مراقبت‌های ویژه، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.زهرایراقیدانشجوی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110404Background: Nausea and vomiting are common post operative complications which prevalence defere due to kind of surgery, kind of anesthesia drug, age, and sex between 20-80%. These complications can make problems such as increasing intracranial pressure, increasing intraoccular pressure, opening operation sutures, aspiration, etc. In some researches, the effect of midazolam in decreasing of vomiting and nausea is proved but there is not any research about the effect of combinating this drug with other drugs. This study aimed to compare the effect of midazolam alone and combination of midazolam and dexamethasone on decreasing postoperative nausea and vomiting.Methods: This clinical trial was done on 2 groups of 33 patient condidated of mastoidectomy at Azahra and Kashani hospitals in Isfahan, Iran. Men and women in ASA classes I and II were divided randomly to 2 groups. Group A recieved 0.075 mg/kg midazolam and group B received 0.075 mg/kg midazolam with 0/05 mg/kg dexamethasone after induction. The severity of nausea by visual analogue scale and number of vomiting were assessed at recovery ward and during 24 hours and were analyzed by t-test.Finding: In recovery ward, the mean score of nausea was 0.88 and 0.48 (P = 0.22) and the mean number of vomiting was 0.09 and 0 (P = 0.039) in groups A anb B, respectively. In first 6 hours, the mean score of nausea was 3.15 and 2.15 (P = 0.14) and the mean number of vomiting was 0.85 and 0.6 (P = 0.26) in groups A anb B, respectively. In second 6 hours, the mean score of nausea was 2.24 and 1.7 (P = 0.3) and the mean number of vomiting was 1.09 and 0.3 (P = 0.04) in groups A anb B, respectively. In second 12 hours, the mean score of nausea was 1.39 and 0.42 (P = 0.049) and the mean number of vomiting was 0.42 and 0.03 P = 0.047) in groups A anb B, respectively. The mean dose of metoclopramid used was 0.51 and 0.51 (P = 0.5) and 12.9 and 6.48 (P = 0.075) at recovery ward and during 24 hours, respectively. The mean time recovery ward hospitalization was 67.8 and 61.3 minutes in groups A anb B, respectively (P = 0.003).Conclusion: Nausea and vomiting in group received midazolam and dexamethasone was less than the group received midazolam alone, particularly in long time.مقدمه: تهوع و استفراغ شایع‌ترین عارضه‌ی پس از عمل جراحی می‌باشد که شیوع آن بسته به نوع عمل جراحی، نوع داروی بیهوشی، سن، جنس و ... متفاوت بوده، از 80-20 درصد ذکر می‌گردد. این عارضه می‌تواند منجر به مشکلاتی نظیر افزایش فشار داخل چشم، باز شدن سوچورهای جراحی و یا در مواردی، آسپیراسیون ریوی و مرگ گردد. در چند تحقیق انجام گرفته اثر میدازولام در کاهش تهوع و استفراغ اثبات شده است ولی تا کنون تحقیقی در مورد اثر ترکیبی این دارو با سایر داروها انجام نشده است. در این تحقیق، اثر میدازولام به تنهایی و با ترکیب میدازولام و دگزامتازون در کاهش تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی مقایسه شد.روش‌ها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی در دو گروه 33 نفری از بیمارانی که در بیمارستان‌های الزهرا (س) و کاشانی اصفهان تحت عمل جراحی گوش میانی قرار گرفتند، انجام شد. بیماران زن و مرد II و ASAI کاندید عمل ماستوئیدکتومی به طور مساوی و به شکل تصادفی به 2 گروه تقسیم‌بندی شدند. در گروه A بلافاصله پس از القای بیهوشی از mg/kg 075/0 میدازولام و در گروه B از mg/kg 075/0 میدازولام با mg/kg 05/0 دگزامتازون استفاده شد. سپس در ریکاوری و در بخش، به مدت 24 ساعت شدت تهوع با مقیاس VAS و تعداد دفعات استفراغ اندازه گیری و ثبت گردید و توسط آزمون آماری t تحلیل شد. یافته‌ها: میانگین Score تهوع در ریکاوری در گروه‌های A و B به ترتیب 88/0 و 48/0 و تعداد دفعات استفراغ 09/0 و 0 بود (به ترتیب 22/0 = P و 039/0 = P). میانگین Score تهوع در 6 ساعت اول در بخش در گروه‌های A و B به ترتیب 15/3 و 15/2 و تعداد دفعات استفراغ 85/0 و 6/0 بود (به ترتیب 14/0 = P و 26/0 = P). میانگین Score تهوع در 6 ساعت دوم در بخش در گروه‌های A و B به ترتیب 24/2 و 7/1 و تعداد دفعات استفراغ 09/1 و 3/0 بود (به ترتیب 3/0 = P و 04/0 = P). میانگین Score تهوع در 12 ساعت دوم در بخش در گروه‌های A و B به ترتیب 39/1 و 42/0 و تعداد دفعات استفراغ 42/0 و 03/0 بود (به ترتیب 049/0 = P و 047/0 = P). میانگین مقدار متوکلوپرامید مصرفی در ریکاوری در گروه‌های A و B به ترتیب 51/0 و 51/0 و در بخش 9/12 و 48/6 بود (به ترتیب 5/0 = P و 075/0 = P). میانگین مدت زمان اقامت در ریکاوری در گروه‌های A و B به ترتیب 8/67 و 3/61 بود (003/0 = P). نتیجه‌گیری: در کل مشخص شد که گروه دریافت کننده‌ی میدازولام و دگزامتازون نسبت به گروه دریافت کننده‌ی میدازولام به تنهایی، در درازمدت کاهش تهوع و استفراغ پس از عمل واضح‌تری داشتند؛ احتمال می‌رود تأثیر نوع عمل جراحی (گوش میانی) بر تهوع و استفراغ همراه سرگیجه در ساعات اولیه پس از عمل قابل توجیه باشد.https://jims.mui.ac.ir/article_13344_d481fbe55e77099eef411a60f2d36fca.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220The Effect of Milk Thistle Extract in the Treatment of Diabetic Nephropathyبررسی اثر عصاره‌ی گیاه خار مریم (Milk thistle) در درمان نفروپاتی دیابتی1997201013345FAحسنرضوانیاندانشیار، گروه غدد و متابولیسم، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-4524-6744علیکچوییدانشیار، گروه غدد و متابولیسم، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانعلیمیرزاپوردانشجوی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110404Background: Milk thistle has antioxidative effects and may improve renal performance. Our study investigated whether Milk thistle improve renal performance in patients with type II diabetes mellitus nephropathy.Methods: In this clinical trial study, after ethics committee approval, 65 Patients with type II diabetes mellitus were enrolled into a randomized simple sampling, prospective, double-blinded study. In the case group, was gave Milk thistle and control group was given placebo. We measured urine albumin/cratinine (A/C) ratio and eGFR before and after intervention. The gathered data were analyzed by t and paired-t tests. P < 0.05 was regarded as significant level.Finding: The groups were well matched for age, sex, and duration of diabetes. The mean age was 55.9 ± 6.5 and 57.7 ± 7.7 years in case and control groups, respectively. There was not any significant difference between A/C ratio in case and control groups after intervention (P > 0.05); but in case group, after intervention A/C ratio was worse than before it (P < 0.05).Conclusion: The results suggest that Milk thistle did not improve the renal performance in patients with type II diabetes mellitus. مقدمه: نفروپاتی دیابتی، که می‌تواند به ESRD تبدیل شود، شایع‌ترین علت انتظار برای پیوند کلیه در آمریکا محسوب می‌شود. دو عامل مهم دخیل در نفروپاتی دیابتی شامل اختلالات همودینامیک و اختلالات متابولیک در کلیه‌ها هستند که از این میان، یکی از مکانیسم‌های مهم آسیب کلیه‌ها را تولید و افزایش Reactivie oxidative system (ROS) می‌دانند. یکی از گیاهان شناخته شده با مصرف دارویی زیاد از سالیان قدیم، گیاه خار مریم (Milk thistle) است که اثرات درمانی آن را به خاصیت آنتی‌اکسیدانی بسیار قوی، اثری ترمیمی و اثر ضدالتهابی نسبت می‌دهند. در این مطالعه، به بررسی اثر Milk thistle [به صورت قرص لیورگل (Livergol)] بر نفروپاتی دیابتی پرداختیم.روش‌ها: این کارآزمایی بالینی در سالهای 1389-1388 در میان بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 با نفروپاتی دیابتی شناخته شده، که به طور فعال به مرکز تحقیقات غدد اصفهان مراجعه می‌کردند، انجام شد. بیماران واجد شرایط، که 65 نفر بودند، به صورت تصادفی به دو گروه 35 نفره‌ی مورد و 30 نفره‌ی شاهد تقسیم شدند. بعد از رد موارد منع مصرف احتمالی، به صورت دو سو کور گروه مورد به مدت 3 ماه قرص لیورگل به میزان mg 140 سه بار در روز و گروه شاهد، دارونما به همین میزان دریافت کردند. برای بیماران قبل و بعد از انجام مداخله، میانگین دفع آلبومین تصادفی ادرار به صورت نسبت آلبومین به کراتینین (A/C) اندازه‌گیری و محاسبه‌ی eGFR انجام شد. اطلاعات به دست آمده با آزمون‌های 2χ، t و Paired-t آنالیز شد. یافته‌ها: در این مطالعه، در گروه مورد 6 نفر و در گروه شاهد 7 نفر به علل مختلف از سیر مطالعه خارج شدند. در گروه مورد 31 درصد افراد مورد مطالعه مرد و 69 درصد زن و در گروه شاهد 35 درصد افراد مرد و 65 درصد زن بودند؛ دو گروه از نظر توزیع جنسیتی تفاوت معنی‌داری نداشتند (1/0 = P). میانگین سنی بیماران در گروه مورد 9/55 و در گروه شاهد 7/57 سال بود؛ دو گروه از نظر میانگین سنی تفاوت معنی‌داری نداشتند (2/0 = P). میانگین دفع آلبومین تصادفی ادرار به صورت نسبت آلبومین به کراتینین (A/C) در گروه مورد 2/106 و در گروه شاهد 5/82 بود؛ دو گروه از این نظر بعد از تجویز دارو و یا دارونما تفاوت معنی‌داری نداشتند (07/0 = P) ولی در گروه مورد، میانگین دفع آلبومین تصادفی ادرار بعد از تجویز دارو به طور معنی‌داری بیشتر شده بود (04/0 = P). در گروه مورد، میانگین eGFR بعد از تجویز دارو تغییر معنی‌داری یافت (001/0 = P) ولی در گروه شاهد بعد از تجویز دارونما تغییر معنی‌داری در میانگین eGFR مشاهده نشد (07/0 = P).نتیجه‌گیری: طبق نتایج این مطالعه، تجویز عصاره‌ی گیاه خار مریم، با وجود خواص دارویی زیادی که دارد، با میزان mg 140 سه بار در روز در درمان نفروپاتی دیابتی نه تنها مفید نیست بلکه می‌تواند عملکرد کلیوی بیماران را از نظر دفع آلبومین تصادفی ادرار بدتر نماید.https://jims.mui.ac.ir/article_13345_57ed1337fe4fdf9c65ddaf8555a9a1bb.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220Comparison the First and Second Generation Intense Pulsed Light Devices (IPL) Effect on Hirsutismمقایسه‌ی اثر نسل اول و دوم دستگاه‌های منبع نوری پالسی پرقدرت بر موهای ناخواسته2011201513346FAعلیاصیلیاناستاد، گروه پوست، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانحسامحسنزاده کاشانیدانشجوی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.علیمومنیمتخصص پوست، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110404Background: Hirsutism is one of the pravalent problems of human and so far many procedures have been suggested to treat it. Intense pulsed light (IPL) considered as one of the procedures with fewer side effects. This study aimed to compare the effect of the first generation of IPL (Lumina) with its second generation (Ellipse) on hirsutism.Methods: In this retrospective study, medical files of the patients who refered to Isfahan Espadana Lasers Center for hair removal were evaluated. Patients were divided into two groups: those treated with Lumina and those treated with Ellipse. The patients’ treatment satisfaction was evaluated during 6 months follow-up period.Finding: Medical files of 235 women were studied; 107 treated with Lumina and 128 with Ellipse. Mean satisfaction of patients in Ellipse and Lumina groups were 78.11 ± 44.49 and 71.13 ± 36.78 respectively (P < 0.05).Conclusion: Hair removal and hirsutism treatment using second generation intense pulsed light (Ellipse) is more effective than the first generation of it (Lumina). مقدمه: رویش موهای ناخواسته یکی از مشکلاتی است که تاکنون روش‌های زیادی برای حل آن پیشنهاد شده است. یکی از این روش‌های جدید، که در مقایسه با سایر روش‌ها عوارض جانبی کمتری دارد، استفاده از دستگاه منبع نوری پالسی (Intense pulsed light یا IPL) است. هم اکنون نسل جدید IPL بازار عرضه شده است. هدف این مطالعه، مقایسه‌ی اثر نسل اول (Lumina) و دوم (Ellipse) دستگاه منبع نوری پالسی بر موهای ناخواسته بود.روش‌ها: این مطالعه به صورت گذشته‌نگر بر روی پرونده‌ی بیمارانی که جهت برداشت موهای ناخواسته به مرکز لیزر اسپادانای اصفهان مراجعه کرده بودند، انجام شد. بیماران به دو گروه تقسیم شدند که گروه اول تحت درمان با Lumina و گروه دوم تحت درمان با Ellipse قرار گرفته بودند؛ رضایت بیماران تا 6 ماه پی‌گیری شد.یافته‌ها: پرونده‌ی 235 بیمار مطالعه شد که همگی زن بودند. 107 زن تحت درمان با Lumina و 128 زن تحت درمان با Ellipse قرار گرفته بودند. میانگین رضایت افراد در گروه تحت درمان با Ellipse، 49/44 ± 11/78 در گروه تحت درمان با Lumina 71/13 ± 78/36 و اختلاف دو گروه از نظر آماری معنی‌دار بود (05/0 > P).نتیجه‌گیری: برداشت موهای زاید با استفاده از دستگاه منبع نوری پالسی نسل دوم (Ellipse) نسبت به IPL نسل اول (Lumina) اثر بیشتری دارد.https://jims.mui.ac.ir/article_13346_fd4eeaf6abdc74d8c3a37fbfbb055cd9.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220The Relation between Serum Levels of Oxidants and Antioxidants with Asthma Severityبررسی ارتباط سطح سرمی اکسیدان‌ها و آنتی اکسیدان‌ها با شدت آسم2016202213347FAتورجروشن ضمیراستادیار، گروه داخلی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانسحروحدتدستیار، گروه داخلی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110404Background: Asthma considered as an inflammatory disease and the role of systemic and local oxidative stress in the pathogenesis of the disease has been suggested. The imbalance between oxidants and antioxidants has a significant role in the creation and control of asthma symptoms. The aim of this research was to study the relation between serum levels of oxidants and antioxidants with the severity of asthma. Methods: In this observational-analytic cross-sectional study, 59 known asthmatic patients were included. The severity of asthma as mild, moderate, and severe was determined in studied patients based on their medical history, clinical symptoms, and pulmonary function tests. Serum levels of hydrogen superoxide, specific activity of superoxide dismutase enzymes and catalase, and total capacity of antioxidant levels in serum samples were evaluated.Findings: Mild, moderate, and severe asthma was presented among 21 (35.6%), 22 (37.3%), and 16 (27.1%) patients. There was significant positive relationship between the severity of asthma and specific activity of superoxide dismutase (P = 0.04; r = 0.21), mean of serum superoxide hydrogen (P < 0.01; r = 0.23), and the total capacity of antioxidants (P < 0.01; r = 0.31). There was significant negative relationship between the severity of asthma and specific activity of plasma catalase (P = 0.01; r = 0.28).Conclusion: The findings of current study confirmed the role of oxidant/antioxidant balance in asthma severity. To determine the more precise mechanisms of these compounds on pulmonary disease, especially asthma, further interventional studies on the effect of balance modification of oxidant/antioxidant on the severity, control, and the molecular basis of the disease is needed. مقدمه: آسم یک بیماری با ماهیت التهابی است و نقش استرس اکسیداتیو به صورت سیستمیک و موضعی در پاتوژنز این بیماری مطرح شده است. به هم خوردن تعادل میان اکسیدان‌ها و آنتی‌اکسیدان‌ها در ایجاد و کنترل علایم آسم نقش چشم‌گیری داشته است. هدف از مطالعه‌ی حاضر، بررسی ارتباط سطح سرمی اکسیدان‌ها و آنتی‌اکسیدان‌ها با شدت آسم بود.روش‌ها: در این مطالعه‌ی مشاهده‌ای- تحلیلی و مقطعی، 59 نفر از بیماران شناخته شده‌ی آسم مورد مطالعه قرار گرفتند. شدت آسم در بیماران بر اساس شرح حال، علایم بالینی و تست‌های عملکرد ریه به سه دسته‌ی خفیف، متوسط و شدید تقسیم شد. سطح سرمی سوپر اکسید هیدروژن، فعالیت اختصاصی آنزیم‌های سوپر اکسید دسموتاز و کاتالاز و سطح ظرفیت تام آنتی‌اکسیدانی سرم در نمونه‌ها بررسی گردید. یافته‌ها: 21 نفر (6/35 درصد) در گروه آسم خفیف، 22 نفر (3/37 درصد) در گروه آسم متوسط و 16 نفر (1/27 درصد) در گروه آسم شدید قرار گرفتند. رابطه‌ی مستقیم و معنی‌داری بین شدت آسم با میزان فعالیت اختصاصی سوپر اکسید دسموتاز (04/0 = P؛ 21/0 = r)، میانگین غلظت سرمی سوپر اکسید هیدروژن (01/0 > P؛ 23/0 = r) و ظرفیت تام آنتی‌اکسیدان (01/0 > P؛ 31/0 = r) مشاهده شد. بین شدت آسم با فعالیت اختصاصی کاتالاز پلاسما رابطه‌ی معکوس معنی‌دار مشاهده شد (01/0 = P؛ 28/0 = r).نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج به دست آمده می‌توان نقش بر هم خوردن تعادل اکسیدان/آنتی‌اکسیدان در شدت بیماری آسم را تأیید نمود. در مطالعات آتی می‌توان با بررسی مداخله‌ای تأثیر اصلاح تعادل اکسیدان/آنتی‌اکسیدان بر شدت و کنترل آسم و نیز انجام پژوهش‌های ملکولی، به مکانیسم دقیق‌تر اثر این ترکیبات بر بیماری‌های ریوی، به ویژه آسم، پی برد.https://jims.mui.ac.ir/article_13347_613e4b45be59f778a80853ebed1031e7.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220Complication of Abdominolpasty; A Six Years Surveyبررسی توزیع فراوانی عوارض ابدومینوپلاستی؛ یک بررسی شش ساله2023203113348FAمحمودعمرانی فرددانشیار، گروه جراحی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-9312-6101الههخیرخواهدانشجوی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانعلیمهرابی کوشکیکارشناس ارشد اپیدمیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5864-4683Journal Article20110404Background: Abdominoplasty is going to be performed in combination with other procedures and it is suggested that such combined procedures may raise the risk of postoperative complications. The purpose of this study was to determine the prevalence of complications in patients underwent abdominoplasty operation.Methods: In a descriptive study, a total of 100 patients who underwent abdominoplasty in hospitals in Isfahan, Iran during 6 years were assessed.Finding: The mean age of petients was 34.3 ± 8.5 years and 77% of them were women. 37% of the patients had one and more complication after the surgery. Wound infection was 2 patients (2%), ischemia in 3, hematoma in 3, seroma in 35, decreased sensation at the site of surgery in 26 and scar in 20 patients were seen. There was not any case of emboli or thromboemboli.Conclusion: According to increasing use of abdominoplasty in recent decades, we encountered too many complications of this kind of surgery. Thus, the patient must be educated about serious complications of this surgery before accepting it. مقدمه: باتوجه به افزایش روز افزون متقاضیان استفاده از ابدومینوپلاستی و عوارض خطرناک این عمل و عدم انجام مطالعه‌ای جامع و مدون در مورد آن، تحقیق حاضر با هدف بررسی توزیع فراوانی عوارض شایع ابدومینوپلاستی جهت کاهش و حذف این عوارض به انجام رسید.روش‌ها: در این مطالعه‌ی توصیفی تحلیلی، تمامی بیمارانی که طی یک دوره‌ی ده ساله در بیمارستان‌های شهر اصفهان تحت عمل ابدومینوپلاستی قرار گرفته بودند، بررسی شدند. اطلاعات مورد نظر که شامل عوارض پس از عمل (خون‌ریزی، سروما، عفونت، نکروز پوستی، ترومبوآمبولی و آمبولی چربی) نیز بود، در یک چک لیست جمع‌آوری شد.یافته‌ها: در این مطالعه، 100 بیمار مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سنی بیماران 5/8 ± 3/34 سال بود. 23 نفر (23 درصد) از این بیماران مرد و 77 نفر (77 درصد) زن بودند. 2 نفر (2 درصد) از بیماران مورد بررسی مبتلا به عفونت در محل عمل، 3 نفر (3 درصد) دچار ایسکمی، 3 نفر (3 درصد) دچار هماتوم، 35 نفر (35 درصد) دچار سروما، 26 نفر (26 درصد) دچار کاهش حس در محل عمل، 20 نفر (20 درصد) دچار اسکار بعد از عمل و 20 نفر (20 درصد) نیز دچار ناهمواری در محل عمل شده بودند. در هیچ یک از بیماران آمبولی و ترومبوآمبولی مشاهده نشد. عوارض یاد شده در 37 نفر از این بیماران (37 درصد) رخ داد و در 63 درصد آن‌ها هیچ عارضه‌ای وجود نداشت.نتیجه‌گیری: از آن جایی که عمل جراحی ابدومینوپلاستی یک عمل جراحی زیبایی محسوب می‌گردد، قبل از اقدام به عمل بایستی عوارض عمل، به ویژه خطرات آن، برای بیماران به طور کامل شرح داده شود.https://jims.mui.ac.ir/article_13348_4c466b36ea7a79bfb3db7d7337c10ef8.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220Comparing the Serum Level of Testosterone and the Relative Frequency of Premature Ejaculation in Patients with Varicocele and Normal Populationمقایسه‌ی سطح سرمی تستوسترون و فراوانی نسبی انزال زودرس در بیماران مبتلا به واریکوسل و افراد طبیعی2032203813349FAفرهادتدیناستادیار، گروه ارولوژی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمهدیملتدستیار، گروه ارولوژی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمحمد هاتفخرمیاستادیار، گروه ارولوژی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانامیر عباسشه دوستدستیار، گروه ارولوژی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانفاطمه ساداتحق دوستدانشجوی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110405Background: Varicocele is defined as elongation and enlargement of of veins leaving the testis which join to form the pampiniform plexusis in the scrotum and can influence the testicular function. Testis is the main source of testosterone that any effect on it can affect this hormone too. Premature ejaculation is defined as to reach orgasm before the desired time or ejaculation before or immediately after sex and is determined by proximity and ejaculation before two minutes after intercourse. This study aimed to investigate the effect of varicocele on serum testosterone levels and premature ejaculation.Methods: In this case-control study, 38 patients with varicocele and 38 healthy individuals, as controls, were selected and their testosterone levels (blood sample before 11 AM), frequency of ejaculation, despite testicular atrophy, and grade of varicocele were assessed and compared.Finding: In patients group 28.9% and in control group 10.5% were suffering from premature ejaculation (P < 0.05). Mean testosterone level was 6.5 ± 1.9 and 7.8 ± 2.1 ng/ml in patients and control groups, respectively. Varicocele grade and testicular atrophy was correlated (05 / 0> P). Despite the testosterone level was lower in patients with varicocele, no significant correlation between testosterone levels and varicocele grade was observed.Conclusion: This study shows a significant relationship between varicocele and premature ejaculation; it seems that in patients with varicocele, testosterone serum level should be measured regularly and And if reduced, to be corrected.مقدمه: واریکوسل به صورت وجود وریدهای متسع و پیچ خورده در شبکه پمپینی فرم وریدهای اسکروتوم تعریف می‌شود و می‌تواند بر روی کارکرد بیضه‌ها تأثیر بگذارد. تستوسترون هورمون اصلی بیضه‌ها می‌باشد که هر گونه تأثیر بر روی بیضه‌ها می‌تواند بر روی این هورمون نیز مؤثر باشد. انزال زودرس به صورت رسیدن به ارگاسم قبل از زمان دلخواه تعریف می‌شود که به صورت انزال قبل یا بلافاصله بعد از نزدیکی جنسی مشخص می‌شود و انزال قبل از 2 دقیقه پس از دخول را به عنوان انزال زودرس شناخته‌اند. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر واریکوسل بر سطح سرمی تستوسترون و انزال زودرس انجام گرفت.روش‌ها: در این مطالعه‌ی مورد شاهدی، 38 بیمار مبتلا به واریکوسل و 38 فرد سالم، به عنوان شاهد، انتخاب شدند و سطح تستوسترون (نمونه‌ی خون قبل از ساعت 11صبح)، فراوانی انزال زودرس، وجود آتروفی بیضه و گرید واریکوسل در آن‌ها بررسی و با یکدیگر مقایسه گردید.یافته‌ها: از گروه بیمار 9/28 درصد و از گروه شاهد 5/10 درصد مبتلا به انزال زودرس بودند (05/0 > P). میانگین سطح تستوسترون در دو گروه بیمار و شاهد به ترتیب ng/ml 9/1 ± 5/6 و ng/ml 1/2 ± 8/7 بود. بین گرید واریکوسل و آتروفی بیضه ارتباط معنی‌دار وجود داشت (05/0 > P). با وجود این که سطح تستوسترون در افراد با واریکوسل کمتر بود، ارتباط معنی‌داری بین سطح تستوسترون و گرید واریکوسل مشاهده نشد.نتیجه‌گیری: در این مطالعه نشان داده شد که بین واریکوسل و انزال زودرس ارتباط معنی‌داری وجود دارد؛ پیشنهاد می‌شود در بیماران مبتلا به واریکوسل سطح سرمی تستوسترون به طور منظم اندازه گیری شود و در صورت کاهش، اصلاح گردد.https://jims.mui.ac.ir/article_13349_63eff9db5df820b14147e4248c6cade4.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220Prognostic Factor and Survival of Patients with Colorectal Cancer after Resection of Pulmonary Metastaseبررسی عوامل مؤثر در بقای کلی بیماران پس از رزکسیون متاستازهای ریوی ناشی از سرطان کولورکتال2039204413350FAسید عباسطباطباییدانشیار، گروه جراحی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانسید مظفرهاشمیدانشیار، گروه جراحی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانامیناحمدیدانشجوی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110405Background:5-year survival rate of patients undergoing surgical resection of pulmonary metastases from colorectal cancer have been reported variable. Nowadays, there is not a standard guide for selecting patients for lung metastases resection. This study aimed to identify prognostic factors determining overall survival rate of patients after resection of lung metastases in colorectal cancer.Methods: In this cross-sectional study, all the patients underwent resection of lung metastases resulting from colorectal cancer in Alzahra hospital, Isfahan in a ten year period were assessed. Information about age, sex, number of pulmonary metastases, type of metastatectomy, location of surgery, lymph node involvement and its location, size of metastases during surgery, postoperative mortality, survival, history of previous induced liver metastatectomy, pathological findings, and interval of surgery to death were gathered by a checklist referring to the patient records, telephone records, and laboratory and pathological records. The data were analyzed by Kaplan-Meier and Log-rank tests.Findings:In this study, 26 patients with a mean age of 56.00 ± 15.26 years were enrolled. 53.8 percent were men and the rest were women. Number of metastases was between two and three. No deaths due to surgery (within 30 days after surgery) occured. After resection of pulmonary metastases, one-year patient survival rate was 48 percent percent; three-year survival was not obsereved in our patients (maximum 900 days). History of hepatectomy because of previous liver metastases and pathologic findings of primary colorectal cancer had no effect on survival rate. Among the factors related to lung metastasis, only the existence of multiple metastases was related significantly with reduction of survival rate (P = 0.049).Conclusion:Colorectal cancer patients with resectionable pulmonary metastasis can be of relatively high survival rate; but one-year survival rate is lower in patients with more metastases.مقدمه:میزان بقای 5 ساله‌ی بیمارانی که تحت عمل جراحی رزکسیون متاستازهای ریوی ناشی از سرطان کولورکتال قرار گرفته‌اند، متغیر گزارش شده است. هم‌اکنون، راهنمایی استانداردی برای انتخاب بیماران مبتلا به متاستازهای ریه جهت انجام رزکسیون وجود ندارد. این مطالعه با هدف مشخص کردن عوامل تعیین کننده‌ی پیش آگهی میزان بقای کلی بیماران پس از رزکسیون متاستازهای ریه در سرطان کولورکتال انجام شد.روش‌ها:این مطالعه‌ی مقطعی توصیفی- تحلیلی بر روی کلیه‌ی بیمارانی که یک دوره‌ی ده ساله در بیمارستان الزهرا (س) اصفهان تحت رزکسیون متاستازهای ریه ناشی از سرطان کولورکتال قرار گرفته بودند، انجام شد. اطلاعات مربوط به سن، جنس، تعداد متاستاز ریوی، نوع عمل متاستازکتومی، محل عمل جراحی، درگیری غدد لنفاوی و محل آن، اندازه‌ی متاستازها حین عمل، مرگ و میر ناشی از جراحی، میزان بقا، سابقه‌ی متاستازکتومی کبدی پیشین ناشی از متاستاز، یافته‌های آسیب شناختی سرطان کولورکتال و فاصله‌ی زمانی مرگ تا عمل جراحی در یک چک لیست با مراجعه به پرونده‌های بیماران، تماس تلفنی و بررسی سوابق آزمایشگاهی و پاتولوژی آن‌ها جمع‌آوری شد. جهت آنالیز اطلاعات از روش کاپلان- مایر و آزمون رﺗﺒﻪی ﻟﮕﺎرﻳﺘﻤﻲ استفاده شد. یافته‌ها: در این مطالعه، 26 بیمار با میانگین سنی آن‌ها 26/15 ± 00/56 سال بررسی شدند. 8/53 درصد بیماران مرد و بقیه زن بودند. تعداد متاستازها بین دو و سه عدد بود. هیچ مورد مرگ ناشی از جراحی (در عرض 30 روز پس از عمل) پیش نیامد. پس از رزکسیون متاستاز ریوی، میزان بقای یک ساله‌ی بیماران 48 درصد درصد بود و بقای سه سال و بیشتر در بیماران ما وجود نداشت (حداکثر 900 روز). سابقه‌ی هپاتکتومی پیشین به دلیل وجود متاستازهای کبدی و یافته‌های آسیب شناختی سرطان کولورکتال اولیه، تأثیری روی میزان بقای بیماران نداشت. از بین عوامل مربوط به متاستاز ریوی، تنها وجود متاستازهای متعدد با کاهش بقای بیماران ارتباط معنی‌دار داشت (049/0 = P).نتیجه‌گیری:بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال با متاستازهای قابل رزکسیون ریوی، از میزان بقای به نسبت بالایی برخوردارند؛ ولی بیمارانی که دارای تعداد بیشتری متاستاز هستند، میزان بقای یک ساله‌ی کمتری دارند.https://jims.mui.ac.ir/article_13350_560a6a01a9fce179d1d3a1d8d56758a3.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220The Effect of Different Ventilation Methods During Cardiopulmonary Bypass on Peri-Operative Lung Function in Patients Undergoing Cardiac Surgeryارتباط روش‌های مختلف تهویه ریه حین پمپ قلبی ریوی با پارامترهای تنفسی حوالی عمل در بیمارانی که تحت بای پس عروق کرونر قرار می‌گیرند2045205113351FAامیدآقاداودیدانشیار، گروه بیهوشی و مراقبت‌های ویژه، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-2251-1800یحییاسدیدانشجوی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110626Background: Cardiopulmonary bypass (CPB) during cardiac surgery has some adverse effects on pulmonary physiology by different mechanisms. This study was designed to compare the effect of different modes of ventilation applied during cardiopulmonary bypass on peri-operative respiratory parameters of the patients.Methods: After approval of Research Committee and obtaining informed consent, this randomized, double-blinded clinical trial study was conducted. 150 patients undergoing coronary artery bypass graft surgery in Chamran Heart Hospital, in Isfahan, were randomly allocated into three groups (50 patients in each group). Group 1 received CPAP with PEEP=10cmH2O, FiO2=20%. Group 2 received CPAP with PEEP=10cmH2O, FiO2=100%. Group 3 received no ventilation during bypass surgery. PaO2, PaCo2 and pH were recorded at 9 steps in 3 groups. In addition, static compliance and dynamic compliance were measured at 3 points in the 3 groups. All the data were analyzed by SPSS 17 using appropriate tests including Repeated Measures of ANOVA.Finding: The PaO2 measures were significantly higher in group (2) than the other 2 groups (p<0.001). PaO2 was lower in group (1) in comparison to other groups (p<0.001). Static Compliance and Dynamic Compliance were remarkably higher in patients of group (1) (p<0.001). There was no difference in the length of ventilation in ICU among the groups.Conclusion: This study shows that administration of PEEP with a mixture of air and oxygen during CPB in cardiac surgery has beneficial effects on peri-operative respiratory parameters in patients.مقدمه: عمل جراحی قلب به همراه بای پاس قلبی ریوی می تواند با مکانیسم های مختلفی باعث تغییر در فیزیولوژی تهویه در ریه ها گردد. در این میان روش های مختلف تهویه مکانیکی ریه در حین پمپ قلبی ریوی ممکن است بر پارامترهای تنفسی حوالی عمل در بیمارانی که تحت بای پس عروق کرونر قرار می گیرند، تاثیر بگذارد.روش‌ها: در یک مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی دو سو کور، 150 بیمار کاندید بای پس عروق کرونر به صورت تصادفی به 3 گروه 50 نفری تقسیم شدند. در مدت برقراری پمپ قلبی ریوی، گروه (1) تحت تهویه مکانیکی به صورت CPAP با PEEP=10cmH2O و FiO2=20% و گروه (2) تحت تهویه مکانیکی به صورت CPAP با PEEP=10cmH2O و FiO2=100% قرار گرفتند.گروه (3) تحت هیچ گونه تهویه مکانیکی قرار نگرفت. مقادیرPaO2 ، PaCO2 وpH در 9 مرحله و مقادیر کمپلیانس استاتیک و دینامیک در 3 مرحله در 3 گروه اندازه گیری شد. و نتایج حاصل در سه گروه مورد مقایسه و تحلیل قرار گرفتند.یافته‌ها: مقادیر PaO2 در گروه (2) بالاتر از 2 گروه دیگر محاسبه شد(001/0(p< .مقادیر PaCO2 به نحو معنی‌داری در گروه (1) به نسبت 2 گروه دیگر کاهش یافته بود (001/0(p<. کمپلیانس استاتیک و دینامیک در گروه (1) بالاتر از 2 گروه دیگر بود (001/0(p<.نتیجه‌گیری: تهویه مکانیکی ریه ها در حین پمپ قلبی ریوی به شکل برقراری PEEP توسط ترکیبی از اکسیژن و هوا نسبت به عدم تهویه ریه دراین زمان تاثیر معناداری بر پارامتر های تنفسی حوالی عمل در بیماران دارد.https://jims.mui.ac.ir/article_13351_404a9f61135c5e33d002f3fd97350b8f.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952812420110220Maxillary Sinus Mycetoma Due to Aspergillosis: Case Reportمعرفی یک مورد مایستومای سینوس ماگزیلاری ناشی از آسپرژیلوس2052205713352FAمحسنمیدانیاستادیار، گروه و مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی و گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.حمید رضاابطحیاستادیار، گروه جراحی گوش و حلق و بینی و سر و گردن، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.نوشینافشار مقدمدانشیار، گروه پاتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.نوشیناحمدیدستیار، گروه داخلی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.محمد جوادریختهگردانشجوی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.محمد حسنریختهگردانشجوی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.Journal Article20110319Background: Paranasal sinus aspergilloma is a rare disease of sinus which is sometimes considered as mycetoma. In this condition, there is gathering of fungal mycelium in sinus cavity without bone or vessels invasion. It presented as a chronic sinusitis with headache, nasal discharge and obstruction. Diagnosis of aspergillosis infection has often dependent on clinical judgment combined with radiologic evaluation and demonstration of the fungus in tissue specimens obtained from the presumed site of infection.Case Report: A 53-year-old man with uncontrolled insulin dependent diabetes mellitus presented with six month history of headache. He had used various drug prescribed by different physicians in the past six months without any effect. Because of progressive headache, he was admitted in the department of otolaringology and surgical debridement was done. Histopathological examination was suggestive of maxillary sinusitis with fungal ball of aspergilluma. The patient treated with itraconazole and after 6 months, he felt better with no clinical and paraclinical signs.Conclusion: Since fungal sinusitis presentation is similar to chronic sinusitis and in the other hand, the incidence of aspergillosis is increasing, the early diagnosis and treatment is important especially when the clinical and paraclinical signs are suggestive. مقدمه: گرانولوم آسپرژیلوس سینوس‌های پارانازال یک عفونت مزمن و نادر سینوس‌ها می‌باشد که به شکل سینوزیت نمایان می‌شود. تشخیص این بیماری به طور تیپیک امکان پذیر نمی‌باشد مگر این که تصویر برداری و بیوپسی از سینوس صورت گیرد. در این گزارش یک مورد مایستومای ناشی از آسپرژیلوس که تنها با سردرد و ترشحات پشت حلق تظاهر کرده بود، معرفی می‌شود که در ابتدا به صورت یک سینوزیت باکتریال حاد درمان می‌شده است. معمول بودن علایم این بیمار باعث 6 ماه تأخیر در تشخیص و درمان بیماری گردید.معرفی بیمار: بیمار آقای 53 سالهای مبتلا به دیابت وابسته به انسولین غیر کنترل بود که با سردردهای 6 ماهه به متخصص گوش و حلق و بینی مراجعه کرده است. برای وی رینوسکوپی انجام شد و پس از انجام سی‌تی اسکن از سینوس ماگزیلاری در طی آندوسکوپی چندین بیوپسی از ضایعات گرفته و عمل دبریدمان انجام شد و نمونه‌ها برای پاتولوژیست ارسال گردید. گزارش پاتولوژی نمونه‌ها، گونه‌ی آسپرژیلوس را تأیید نمود و بر اساس آن بیمار تحت درمان با ایتراکونازول قرار گرفت. بعد از یک هفته، سردردهای بیمار بهبود نسبی پیدا کرد و مرخص شد و پس از 6 ماه پی‌گیری بهبودی کامل حاصل گردید.نتیجه‌گیری: با توجه به شباهت علایم سینوزیت قارچی به سینوزیت مزمن، این تشخیص نیز مد نظر قرار گیرد.https://jims.mui.ac.ir/article_13352_48755028069daa1926dc9a4e3d0d069c.pdf