دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952913420110522The Contribution of Academic Journals to the University Scientific Productivityبررسی سهم مشارکت مجلات علمی پژوهشی در تولیدات علمی دانشگاه36737513401FAفرزانهامینپورمرکز تحقیقات آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان و دانشجوی دکترای تخصصی، دانشکدهی مدیریت اطلاعات بهداشتی و درمانی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایرانJournal Article20110314Background: The quality and quantity of published articles are frequently used indicators for measuring the research output of universities. Recent studies reveal the significant development in scientific production of Isfahan University of Medical Sciences. The aim of this study was to identify the contribution of academic journals published by Isfahan University of Medical Sciences in the scientific productivity of this university.Methods: The present cross-sectional study was carried out by reviewing total issues of academic journals published by Isfahan University of Medical Sciences from April 2009 till the end of March 2010. The data were analyzed by Excel 2007 software.Finding: From total research score of Isfahan University of Medical Sciences, 2087 points were acquired by 9 academic journals published by this university. Journal of Isfahan Medical School with 828 points ranked first in terms of the most contribution in the scientific productivity among other academic journals.Conclusion: Devoting considerable attention to the available potentials in the field of journal publishing would improve research policies of increasing academic scientific productivity.مقدمه: درحال حاضر، اندازهگیری کمی و کیفی مقالات علمی یکی از روشهای معمول سنجش عملکرد پژوهشی دانشگاهها محسوب میشود. نتایج مطالعات انجام شده نشان دهندهی رشد چشمگیر تولیدات علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در سالهای اخیر بوده است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی سهم مشارکت مجلات علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در تولیدات علمی این دانشگاه بود.روشها: این پژوهش از دستهی مطالعات توصیفی بود که به صورت مقطعی انجام شد. در این مطالعه، کلیهی شمارههای مجلات علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان که در سال 1388 منتشر شده بودند، مورد بررسی قرار گرفت. دادههای پژوهش به نرمافزار Excel وارد گردید و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در سال 1388در حدود 2087 امتیاز از مجموع امتیازات تولید دانش خود را از طریق چاپ مقاله در مجلات علمی پژوهشی خود کسب کرد. در این میان، مجلهی دانشکدهی پزشکی اصفهان بیشترین مشارکت را در تولید این امتیازات داشته است. این مجله از طریق چاپ مقالات پژوهشگران دانشگاه بیش از 828 امتیاز یعنی در حدود 40 درصد کل امتیاز مقالات دانشگاه در مجلات علمی پژوهشی خود را تولید کرد.نتیجهگیری: توجه به ظرفیتها و امکانات موجود در حوزهی چاپ و نشر مجلات علمی و شناخت نقاط قوت و ضعف مجلات دانشگاه میتواند در ارتقای سیاستهای پژوهشی دانشگاه در زمینهی تحقق تفاهمنامهی 5 سالهی معاونت تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در خصوص افزایش تولید دانش به شکلی کاملاً مؤثر مورد استفاده قرار گیرد.https://jims.mui.ac.ir/article_13401_7cf68b210274ef46d38b0cd76e059af6.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952913420110522Evaluation of Prevalence of the New Candida Species (C. Orthopsilosis and C. Metapsilosis) among C. Parapsilosis Group Isolated from Patients by PCR-RFLP of SADH Gene in Iranفراوانی گونههای جدید کاندیدا (کاندیدا ارتوپسیلوزیس و کاندیدا متاپسیلوزیس) در بین گروه کاندیدا پاراپسیلوزیسهای جدا شده از بیماران با استفاده از ژن SADH و روش PCR-RFLP در ایران37638513402FAرسولمحمدیدانشجوی دکتری تخصصی، گروه قارچ شناسی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس تهران، تهران، ایرانسید حسینمیرهندیدانشیار، گروه انگل شناسی و قارچ شناسی پزشکی، دانشکدهی بهداشت و مؤسسهی ملی تحقیقات سلامت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران0000-0002-1006-4169محمد حسینیادگاریدانشیار، گروه قارچ شناسی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانمحمدقهریاستادیار، گروه قارچ شناسی پزشکی، دانشکدهی علوم پایه، دانشگاه امام حسین (ع)، تهران، ایرانشهلاشادزیاستاد، گروه قارچ شناسی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایراننیلوفرجلالی زند6کارشناس، مؤسسهی ملی تحقیقات سلامت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایرانمحمد تقیهدایتی، گروه قارچشناسی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایرانJournal Article20110401Background: Candida orthopsilosis and C. metapsilosis are recently introduced species that phenotipically indistinguishable from C. parapsilosis. In the present study, we evaluated the incidence and distribution of C. orthopsilosis and C. metapsilosis among 111 C. parapsilosis, isolated from different body locations by molecular methods.Methods: Yeast genomic DNAs were extracted from 935 isolates using Whatman FTA filter matrix technology from fresh cultures. First, ITS region of yeasts, were amplified by ITS1 and ITS4 primers, then Candida parapsilosis group were identified with digestion by MspI. SADH gene was amplified and three species of Candida including C. parapsilosis, C. orthopsilosis and C. metapsilosis were differentiated with digestion by NlaIII enzyme.Finding: Totally 111 isolates were identified as Candida parapsilosis among them, 18 isolates (16.2%) were identified as C. orthopsilosis and 93 isolates (83.7%) as C. parapsilosis. No isolates were identified as C. metapsilosis. The most isolates of C. orthopsilosis, were obtained from nail.Conclusion: C. ortopsilosis is not a rare species in Iran and it seems that a significant amounts of Candida strains which are considered as C. parapsilosis might be C. ortopsilosis.مقدمه: کاندیدا ارتوپسیلوزیس و کاندیدا متاپسیلوزیس گونههای مخمری تازه کشف شدهای هستند که از لحاظ فنوتیپی از گونهی کاندیدا پاراپسیلوزیس غیرقابل تشخیص میباشند. در مطالعهی حاضر، با استفاده از روشهای مولکولی فراوانی و انتشار کاندیدا ارتوپسیلوزیس و کاندیدا متاپسیلوزیس در بین جدایههای کاندیدا پاراپسیلوزیس در نمونههای مختلف بالینی در ایران بررسی شده است.روشها: DNA ژنومی مخمری 935 جدایهی مخمری با استفاده از فیلتر FTA از کشت تازه استخراج شد. ابتدا ناحیهی ITS مخمرها با پرایمرهای عمومی ITS1 و ITS4 تقویت و پس از برش آنزیمی باMspI گروه کاندیدا پاراپسیلوزیس شناسایی شد. سپس ژن SADH تقویت و سه گونهی کاندیدا پاراپسیلوزیس، متاپسیلوزیس و ارتوپسیلوزیس به کمک هضم آنزیمی با NlaIII افتراق داده شد.یافتهها: در مجموع 111 جدایه به عنوان گروه پاراپسیلوزیس شناسایی شد که از بین آنها 18 جدایه (2/16 درصد) کاندیدا ارتوپسیلوزیس و 93 جدایه (7/83 درصد) کاندیدا پاراپسیلوزیس بودند. هیچ یک از جدایهها به عنوان کاندیدا متاپسیلوزیس شناسایی نشد. بیشترین جدایههای کاندیدا ارتوپسیلوزیس مربوط به نمونههای ناخن بود.نتیجهگیری: کاندیدا ارتوپسیلوزیس گونهی کمیابی در ایران نبوده و به نظر میرسد تعداد زیادی از استرینهایی که ممکن است در ایران به عنوان کاندیدا پاراپسیلوزیس شناسایی شوند، در واقع گونهی ارتوپسیلوزیس باشند.https://jims.mui.ac.ir/article_13402_d90d801833a681b169e4f86c64784cdd.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952913420110522Effect of Rosiglitazone on Coronary Angiogenesis in Diabetic and Control Ratsاثر رزیگلیتازون بر آنژیوژنز قلبی در رتهای نرمال و دیابتی38639313403FAانسیهصالحیدانشجوی کارشناسی ارشد، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمجیدخزاعیدانشیار، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانبهمنرشیدیاستادیار، گروه آناتومی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-1133-9571شقایقحقجوی جوانمردگروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110511Background: Peroxisome proliferator–activated receptors (PPARs) are ligand-activated transcription factors of nuclear receptor superfamily, consisting of three subtypes: PPARα, γ, β/δ. Clinical evidence suggests that PPARs may be involved in regulating angiogenesis. In this study, we examined the hypothesis that whether activation of PPARγ by Rosiglitazone, a PPARγ agonist, can alter coronary angiogenesis in diabetic and control rats.Methods: Twenty four male rats were randomly divided into four groups as follows: group 1: control rats received vehicle; group 2: control rats received Rosiglitazone (8mg/kg/day) by gavage every day; group 3: diabetic rats received vehicle; group 4: diabetic rats received Rosiglitazone (8mg/kg/day) by gavage everyday. All rats were sacrified after 21 days and their hearts muscles were harvested for immonohistochemistry.Finding: The mean capillary density in control rats was higher than diabetic rats (P = 0.08). Rosiglitazone treatment could not change capillary density of the heart in diabetic rats (121.71 ± 13.32 versus 136.62 ± 7.02/mm2) and nondiabetic rats (153.78 ± 11.08 versus 135.96 ± 4.3/mm2).Conclusion: Our findings demonstrate that diabetes is associated with reduced capillary density in the heart and PPARγ activation by Rosiglitazone could not alter angiogenesis in diabetic and non-diabetic rats.مقدمه: گیرندههای فعالکنندهی تکثیر پروکسیزومها (Peroxisome proliferator–activated receptors یا PPAR) گروهی از رسپتورهای هستهای وابسته به لیگاند میباشند که به عنوان فاکتورهای نسخهبرداری عمل میکنند. PPARها دارای 3 سابتایپ α، γ، β/δ هستند. PPARها ممکن است در تنظیم آنژیوژنز دخالت داشته باشند. هدف ما در این پژوهش، بررسی اثر فعالسازی PPARγ توسط رزیگلیتازون به عنوان یک آگونیست اختصاصی این سابتایپ بر آنژیوژنز در عضلهی قلبی در رتهای دیابتی و غیر دیابتی بود.روشها: 24 رت نر به طور تصادفی به 4 گروه 6 تایی تقسیم و تحت درمان قرار گرفتند. گروه 1، شاهد که حلال دارو دریافت کردند؛ گروه 2، شاهدهایی که روزانه 8 میلیگرم بر حسب هر کیلوگرم رزیگلیتازون به صورت خوراکی دریافت کردند؛ گروه 3، دیابتیهایی که حلال دارو دریافت کردند و گروه 4، دیابتیهایی که روزانه 8 میلیگرم بر حسب هر کیلوگرم رزیگلیتازون به صورت خوراکی دریافت کردند. همهی حیوانات 21 روز بعد کشته و عضلهی قلبی آنها جهت ایمونوهیستوکمیستری مورد بررسی قرار گرفت.یافتهها: نتایج نشان دادند که میانگین تراکم مویرگی در قلب حیوانات دیابتی کمتر از حیوانات شاهد بود (08/0 = P). تجویز رزیگلیتازون نتوانست تغییر معنیداری در تراکم مویرگی قلب در حیوانات دیابتی (32/13 ± 71/121 در مقابل02/7 ± 62/136 تعداد در میلیمتر مربع) و غیر دیابتی (08/11 ± 78/153 در مقابل 3/4 ± 96/135 تعداد در میلیمتر مربع) ایجاد کند.نتیجهگیری: یافتههای ما نشان داد که دیابت با کاهش آنژیوژنز در عضلهی قلبی همراه است و فعالسازی PPAR γ توسط رزیگلیتازون، نتوانست آنژیوژنز را در عضلهی قلبی در رتهای دیابتی و شاهد تغییر دهد.https://jims.mui.ac.ir/article_13403_a6ed9258d53b17bac9cfd263432af8fa.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952913420110522Small Bowel Anastomosis with New Fibrin Glue in Animal Modelانجام موفقیتآمیز آناستوموز رودهی باریک با چسب فیبرینی جدید در نمونهی حیوانی39440213404FAمهدیراستی اردکانیدانشیار، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمحمد علیحقوقیدستیار، گروه جراحی ، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانپیمانفاضلدستیار، گروه جراحی ، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمجتبیاکبریکارشناسی ارشد، گروه اپیدمیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-5777-9612پژمانمرتضویاستادیار، گروه پاتولوژی دامی، مرکز علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانشهرارادیبیدامپزشک، مرکز مطالعات آزمایشگاهی ترابی نژاد، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110523Background: In many surgical procedures in pelvic and abdomen, gastrointestinal anastomosis has a main role.These days, bowel anastomosis is done with some techniques like handsewn and stapler anastomosis. In some research, the use of fibrin glue in abdomen is convenient, operation time is reduced, and intra abdominal adhesion is lower than standard manner. In this research we evaluated new fibrin glue for small bowel anastomosis in animal model.Methods: In this experimental study, we operated 5 dogs in same race, age and gender. After laparatomy under general anesthesia 5 cm of small intestine resected, then anastomos with new fibrin glue was done. After 15 days, the dogs were reoperated and surgical site was evaluated and then anastomosis was done by handsewn method. PASW version 18 was used for data analysis.Finding: Mean time for anastomosis with fibrin glue was 6:47 and 11:11 for handsewn. Mortality and peritonitis didn’t occur. After second operation there was no any sign of leakage, intraperitoneal inflammation and abscess. In microscopic only one case attachment wasn’t seen in mucosa and submucosal layers but it was occurred in muscular and serosal layers.Conclusion: The mean time of FG anastomosis was shorter than handsewn and the patency of surgical site was favorable beause there was no significant different between diameters of proximal and distal lumens compare whit normal bowel diameter. Our data reveals that we can use FG (that reinforced by nano particles) for reinforcement of GI anastomosis with high safety level, especially in high risk situation.مقدمه: در بسیاری از اعمال جراحی شکم و لگن آناستوموز دستگاه گوارش مرحلهی بسیار مهمی از عمل جراحی است. آناستوموزهای روده در حال حاضر توسط تکنیک مرسوم با استفادهی از نخ و سوزن و یا استاپلر انجام میشود. مطالعهی فعلی به بررسی امکان استفادهی بیخطر از چسب فیبرین گلوی جدید در آناستوموز رودهی باریک در نمونهی حیوانی برای کاهش زمان عمل و عوارض آن پرداخت.روشها: این مطالعه به طریقهی Experimental trial انجام شد. 5 قلاده سگ که از نظر نژادی، وزنی، سنی و جنسی مشابه بودند تحت عمل جراحی لاپاراتومی قرار گرفتند و پس از برداشتن 5 سانتیمتر از رودهی باریک با استفادهی از فیبرین گلو آناستوموز شدند. پس از حدود 15 روز این گروه دوباره تحت لاپاراتومی قرار گرفته و بررسی محل آناستوموز از نظر پاتولوژی و قطرهای پروگزیمال، دیستال و محل آناستوموز انجام گرفت. محل توسط روش دستی (Handsewn) آناستوموز شد. دادهها با نرم افزار PASW نسخهی 18 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافتهها: زمان میانگین برای آناستوموز رودهی باریک با فیبرین گلو حدود 6:47 دقیقه و برای آناستوموز با دست (Handsewn) حدود 11:11 دقیقه بود. بروز پریتونیت و مورتالیتی در هیچکدام از نمونهها اتفاق نیفتاد. در لاپاراتومی انجام شده پس از 15روز از عمل اول شواهدی از لیک آناستوموز و وجود آبسه دیده نشد. از دید ماکروسکوپی و در لمس محل آناستوموز، چسبندگی به طور کامل اتفاق افتاده بود. در بررسی میکروسکوپی تنها در یک مورد از نمونه ها اتصال در لایهی مخاط و زیر مخاط کامل نشده بود ولی اتصال لایهی عضلانی و سروز کامل بود.نتیجهگیری: آناستوموز با استفادهی از فیبرین گلو در مقایسهی با آناستوموز با دست، به طور محسوسی سریعتر است. با توجه به عدم اتساع لومن پروگزیمال و دیستال در مقایسهی با قطر طبیعی روده،Patency آناستوموز در حد مطلوب بود. نتایج این طرح نشان میدهد که میتوان از چسب بافتی اتولوگ که با ذرات نانو تقویت شده است با اطمینان بالا در جهت تقویت آناستوموزهای دستگاه گوارش استفاده کرد.https://jims.mui.ac.ir/article_13404_21648c94be6e9adf691ebc249fa6689c.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75952913420110522Intracranial Extramedullary Hematopoiesis in a Patient with Intermediate B-Thalassemia گزارش یک مورد خون سازی خارج از مغز استخوان در جمجمهی یک بیمار مبتلا به تالاسمی بتای حد واسط40340813405FAپروینمحزونیدانشیار، گروه پاتولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانهمایونتابشاستادیار، گروه جراحی اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمژگانمختاریاستادیار، گروه پاتولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایراناحمدشکرچیزادهاستادیار، گروه جراحی اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانآزادهکرمیدستیار، گروه پاتولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20110315Background: Extramedullary hematopoiesis refers to formation of hematopoietic tissue and it is a compensatory phenomen in hematologic disease like congenital hemolytic anemia, myelofibrosis, pernicious anemia & Bone marrow infiltration secondary to malignancies. It has been reported in many sites but the most common sites are liver, spleen & lymph node.Case Report: A 34-year-old man with intermediate B-thalassemia had chronic headache and progressive loss of visual function. In CT scan a lobulated, non homogenous hyperdense mass was seen in left occipital horn with massive surrounding edema. In histologic examination the presence of hematopoietic tissue in brain parenchyma was confirmed.مقدمه: خونسازی خارج از مغز استخوان به تشکیل بافت خونساز در خارج از مغز استخوان دلالت دارد و یک پدیدهی جبرانی در بیماریهای سیستم خونساز مثل آنمی همولیتیک مادرزادی، آنمی بدخیم و ارتشاح مغز استخوان ثانویهی به بدخیمیها است. خونسازی خارج از مغز استخوان در بسیاری از بافتهای بدن گزارش شده است و کبد، طحال و گرههای لنفاوی محلهای شایع آن هستند. با این حال موارد داخل جمجمهای بسیار نادر است.گزارش مورد: در CT اسکن آقای 34 سالهی مبتلا به تالاسمی بتای حد واسط با شکایت از سردردهای مزمن و کاهش پیشروندهی بینایی، یک تودهی غیرهوموژن، هیپردنس و لبوله در شاخ اکسیپیتیال سمت چپ همراه با ادم وسیع محیطی دیده شد. در بررسی بافت شناسی تشخیص بافت خونساز در پارانشیم مغز تأیید شد.https://jims.mui.ac.ir/article_13405_0125141592fa9ededc665c55d9958f69.pdf