دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
192
2012
07
22
Evaluating Two Different Methods of Control Chest X-Ray in Patients with Chest Trauma
فراوانی نسبی عوارض بیماران ترومای قفسهی صدری با دو روش متفاوت رادیوگرافی کنترل قفسهی صدری در 24 ساعت اول
13816
FA
غلامرضا
مهاجری
دانشیار، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
0000-0001-5012-5782
محمدعلی
رجبی
دانشیار، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
بابک
نادری
دستیار، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی وکمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
01
10
Background: Repeated physical examination and radiologic tests are necessary to prevent the complications in patients with thoracic injury. The aim of this study was to determine the cost-benefit of control chest x-ray (CXR) in these patients. Methods: In this prospective clinical trial, two groups of patients with chest trauma were evaluated. In one group, the control CXR every 6 hours was prepared and in the other group, repeated physical examination every 6 hours with only one CXR after 24 hours from admission was done. The patients had blunt or stab chest trauma without pneumothorax or hemothorax in first CXR. Data of age, sex, pneumothorax (simple or tension), hemothorax, lung contusion, hospital stay, mortality and homodynamic abnormality were collected and analyzed using chi-square test at the meaningful level of P < 0.05. Findings: Of 196 patients with mean of age 37.16 ± 17.59 years, 78% were men. There was not any tension pneumothorax or hemodynamic abnormality in two groups. Frequency of simple pneumothorax and hemodynamic abnormality was not different between the two groups (P = 0.39 and P = 1, respectively). It was possible to diagnose pneumothorax with serial physical examination in all patients (3 patients). Conclusion: In patients with chest trauma, repeated CXR can be replaced by repeated physical examination during first 24 hours. Keywords: Thoracic injury, Chest x-ray, Complication
مقدمه: برای جلوگیری از عوارض ترومای قفسهی صدری، تکرار رادیوگرافی کنترل و معاینات فیزیکی امری ضروری است. هدف از این مطالعه، تعیین فراوانی نسبی عوارض بیماران ترومای قفسهی صدری با دو روش متفاوت رادیوگرافی کنترل قفسهی صدری در 24 ساعت پس از تروما بود. روشها: مطالعات به صورت یک کارآزمایی بالینی طی سالهای 88-1387 انجام شد. بیماران با ترومای قفسهی صدری به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول هر شش ساعت تحت رادیوگرافی کنترل و گروه دوم هر شش ساعت تحت معاینهی فیزیکی قرار گرفتند. در گروه دوم فقط یک رادیوگرافی کنترل در پایان 24 ساعت گرفته شد. اطلاعات بیماران از نظر سن، جنس، وجود پنوموتوراکس ساده و کششی، مرگ و میر به علت ترومای قفسهی صدری و اختلالات همودینامیک ناشی از هموتوراکس یا پنوموتوراکس کششی توسط چک لیست جمعآوری شد. اطلاعات با آزمون 2χ آنالیز گردید. یافتهها: 196 بیمار با میانگین سنی 59/17 ± 16/37 سال مورد بررسی قرار گرفتند. 78 درصد آنها مرد و 22 درصد زن بودند. پنوموتوراکس کششی یا ساده و اختلالات همودینامیک در دو گروه اختلاف معنیداری نداشتند (به ترتیب 1= P و 3/0 = P). در سه بیماری که پنوموتوراکس ساده در گروه بدون رادیوگرافی کنترل رخ داد، این عارضه با معاینهی فیزیکی (کاهش صدای ریوی) تشخیص داده شد. نتیجهگیری: در بیماران با ترومای قفسهی صدری، تکرار معاینهی فیزیکی میتواند جایگزین رادیوگرافیهای کنترل قفسهی صدری شود. واژگان کلیدی: ترومای قفسهی صدری، رادیوگرافی قفسهی صدری، عوارض
https://jims.mui.ac.ir/article_13816_43b136e4e130934ebda7768e3e728671.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
192
2012
07
22
Comparison of Conventional Culture Methods and Polymerase Chain Reaction (PCR) for Specific Detection of Pseudomonas Aeruginosa
مقایسهی روشهای کشت و PCR برای تشخیص اختصاصی سودوموناس آئروژینوزا و فراوانی درصد مقاومت به آنتیبیوتیکها بر روی نمونههای بالینی
13818
FA
معصومه
دوستی
دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه میکروب شناسی، دانشکدهی علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی مرکزی، واحد علوم و تحقیقات مرکزی، اراک، ایران
مهدی
حاج اجاق فقیهی
کارشناس ارشد، گروه میکروبشناسی، بیمارستان حضرت ولی عصر(عج)، دانشگاه علوم پزشکی زنجان، زنجان، ایران
علی
رمضانی
استادیار، گروه بیوتکنولوژی، دانشکدهی داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی زنجان، زنجان، ایران
محمدرضا
صائینی
پزشک عمومی، گروه کنترل و پیشگیری بیماریها، معاونت بهداشتی استان زنجان، دانشگاه علوم پزشکی زنجان، زنجان، ایران
Journal Article
2012
04
11
Background: Pseudomonas aeruginosa (P. aeruginosa), a major gram-negative opportunistic nosocomial pathogen, is notoriously known because of its intrinsic and acquired multiple antibiotic resistances. Different methods are applied in the clinical laboratory to detect Pseudomonas aeruginosa. The aim of this study was to compare culture and molecular diagnostic assays for the detection of Pseudomonas aeruginosa. Methods: In this study, 70 Pseudomonas aeruginosa strains isolated from different clinical specimens were used. The specimen was examined for the presence of Pseudomonas aeruginosa by plating onto a combination of culture media (Muller Hinton agar, Blood agar, and McConkey agar) and also basic biochemical testes. In addition, from the culture, genomic bacterial DNA was extracted and was amplified employing sequence-specific target, namely the exotoxin A (ETA) gene locus by polymerase chain reaction (PCR) method. Findings: From the total 300 isolates analyzed in this study, 70 were found by phenotypic tests as P. aeruginosa. The ETA gene was found in 66 isolates (94.3%) by PCR with exotoxin A primers. Conclusion: These results suggest that the PCR-method mentioned above can be used to provide a specific, rapid, simple, and highly sensitive detection of Pseudomonas aeruginosa in clinical samples. Keywords: Pseudomonas aeruginosa, Polymerase chain reaction (PCR), Exotoxin A
مقدمه: سودوموناس آئروژینوزا یک پاتوژن فرصتطلب بیمارستانی مهم گرم منفی است. به دلیل داشتن مقاومت ذاتی و اکتسابی به آنتیبیوتیکهای متعدد، نامطلوب شناخته شده است. روشهای متفاوتی در آزمایشگاه بالینی برای تشخیص سودوموناس آئروژینوزا اعمال میشود. هدف از این مطالعه، مقایسهی روشهای فنوتیپی و تکنیک واکنش زنجیرهای پلیمراز (Polymerase chain reaction یا PCR) برای شناسایی سودوموناس آئروژینوزا و فراوانی درصد مقاومت به آنتیبیوتیکها بر روی نمونههای بالینی بیماران بستری در بیمارستان ولی عصر (عج) زنجان بود. روشها: در این مطالعه، 70 سویهی سودوموناس آئروژینوزا که از نمونههای بالینی متفاوت جدا شده بودند، به کار گرفته شد و وجود سودوموناس آئروژینوزا به واسطهی قرار گرفتن روی محیط کشت ترکیبی (مولر هینتون آگار، بلاد آگار و مکانکی آگار) و همچنین انجام تستهای بیوشیمیایی پایه مورد بررسی قرار گرفت. پس از کشت، آنتیبیوگرام به روش Kirby-Bauer در کنار آنتیبیوتیکهای مختلف انجام شد. سپس DNA ژنومیک باکتری استخراج شده و توالی هدف مورد نظر به نام ژن اگزوتوکسین A تکثیر یافت. یافتهها: در کل 300 ایزوله در این مطالعه آنالیز شد که 70 ایزوله به وسیلهی تستهای فنوتیپی به عنوان سودوموناس آئروژینوزا شناسایی شده است. ژن ETA (Exotoxin A) در 66 ایزولهی آن از طریق PCR برای پرایمرهای اختصاصی ژن اگزوتوکسین A مثبت بودند. بیشترین میزان مقاومت نسبت به آنتیبیوتیکهای مروپنم، سفوتاکسیم و سفتازیدیم و کمترین مقاومت نسبت به آنتیبیوتیکهای سیپروفلوکساسین یا پیپراسیلین بود. نتیجهگیری: این نتایج نشانگر آن است که روش PCR ذکر شده در بالا میتواند تشخیصی با حساسیت بالا، آسان، سریع و اختصاصی برای سودوموناس آئروژینوزا در نمونههای بالینی فراهم کند. همچنین دقت در انتخاب آنتیبیوتیک مناسب برای درمان، از ایجاد سویههای مقاوم جلوگیری خواهد نمود. واژگان کلیدی: سودوموناس آئروژینوزا، PCR، اگزوتوکسین A
https://jims.mui.ac.ir/article_13818_a5dcd040486a679c3f649e721d8351dc.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
192
2012
07
22
Mean Serum Levels of Vitamin D in Elderly Women, Isfahan, Iran
بررسی میانگین سطح سرمی ویتامین D در زنان سالمند مراجعه کننده به آزمایشگاههای شهر اصفهان
13819
FA
سید رضا
اسحاقی
استادیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
ندا
زمانی
استادیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
زهره
مرادی
دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
06
17
Background: In recent years, it is well-known that vitamin D deficiency has many complications, especially in elderly people and especially in Iran due to existence of multiple risk factors. So, awareness of vitamin D average and identify risk factors can be helpful to find ways to improve life in elderly. Methods: This cross-sectional study was conducted in Isfahan, Iran, during 2011. Our cases were 180 women with the age of more than 60 years referred to 2 laboratories in Isfahan. The 25(OH)D serum level were measured by ELISA method and then, final statistical evaluations were analyzed. Findings: The mean vitamin D concentration was 141.55 ± 70.13 nm/l and the minimum and maximum serum levels of vitamin D were 36.9 and 365.8 nm/l, respectively. The ANOVA test showed that the mean vitamin D level had a significant difference according to age group (P = 0.043) and body mass index (BMI) (P = 0.023). The mean vitamin D level was significantly higher in women using vitamin D supplements (P = 0.003). Conclusion: According to this study, due to prevalence of vitamin D deficiency in Iran, it is necessary to identify its risk factors and prevent it in elderly people. Keywords: Vitamin D, Deficiency, 25(OH)D, Elderly, Complications
مقدمه: ویتامین D از عناصر ضروری بدن و تنظیم کنندهی کلسیم است و در بسیاری از بافتها گیرنده دارد. در سالهای اخیر کمبود ویتامین D از مشکلات شایع کشورهای جهان شناخته شده است که عوارض زیادی به خصوص در سالمندان دارد. به دلیل افزایش جمعیت سالمند در ایران و وجود عوامل خطر متعدد برای ابتلا به این کمبود، آگاهی از میانگین ویتامین D و شناسایی عوامل خطر میتواند ما را در یافتن راهکارهایی جهت بهبود زندگی در این دوران یاری دهد. روشها: این مطالعه، یک مطالعهی مقطعی بود که در سال 1390 در اصفهان انجام شد. جامعهی هدف زنان بالای 60 سال بودند. سطح سرمی ویتامین D با روش ELISA در افراد مراجعه کننده به آزمایشگاهها تعیین شد. اطلاعات به دست آمده به وسیلهی نرمافزار SPSS نسخهی 20 و آزمونهای مربوط مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها: میانگین ویتامین D در زنان مورد مطالعه 13/70 ± 55/141 نانومول در لیتر و حداقل و حداکثر سطح سرمی ویتامین D به ترتیب 9/36 و 8/365 نانومول در لیتر بود. میانگین سطح ویتامین D بر حسب گروههای سنی اختلاف معنیداری داشت (043/0 = P). میانگین سطح ویتامین D در زنان دارای مصرف مکمل به طور معنیداری بالاتر بود (003/0 = P). میانگین سطح ویتامین D بر حسب گروههای شاخص تودهی بدنی نیز اختلاف معنیداری داشت (023/0 = P). نتیجهگیری: طبق این مطالعه و به دلیل شیوع کمبود ویتامین D، شناسایی فاکتورهای مؤثر بر کمبود ویتامین D و روشهای جلوگیری از بروز آن در سالمندان ضروری به نظر میرسد. واژگان کلیدی: ویتامین D، (OH)D25، سالمندان، کمبود، عوارض
https://jims.mui.ac.ir/article_13819_29cb2d8a436d82bf5dbcca7ea09edc5c.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
192
2012
07
22
Evaluation of Tranexemic Acid Effect on Blood Loss and Transfusion in Femoral Shaft Surgery
بررسی تأثیر پیشدرمانی با داروی تراناگزامیک اسید برروی میزان خونریزی و نیاز به تزریق خون حین عمل جراحی تنهی ران
13820
FA
پرویز
کاشفی
دانشیار، گروه بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
سید مرتضی
حیدری
دانشیار، گروه بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
حمید
سریزدی
دانشیار، گروه بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
محمد
جاودان
استادیار، گروه ارتوپدی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
02
17
Background: In major operations, like femoral bone surgery due to extension of surgical field, we may have severe bleeding and massive transfusion. In this study, we aimed to evaluate the effect of tranexemic acid on reduction of bleeding and transfusion in femoral shaft surgery.. Methods: After obtaining consent, 80 candidates of femoral shaft surgery aged 18-64 years, in score 1 and 2 of The American Society of Anesthesiologists scale (ASA) were entered a double blind prospective clinical trial. Patients randomly divided into 2 groups of receiving 15 mg/kg tranexemic acid in 5 ml solution and receiving 5 ml normal salin as placebo. All patients received standard monitoring and spinal anesthesia was done by injecting bupivacaine. The amount of bleeding was measured and recorded. Findings: There was no significant difference between the two groups in age and sex. Mean blood loss and transfusion requirement in tranexemic acid group was significantly less than the placebo group (P < 0.05). There was no significant difference between the two groups in nausea, vomiting and vertigo. Conclusion: Our results indicated that 15 mg/kg intravenous tranexemic acid (one hour before the operation) was significantly effective in decreasing blood loss and transfusion requirement. Keywords: Tranexemicacid, Blood loss, Transfusion.
مقدمه: در اعمال جراحی بزرگ مانند جراحی ران به دلیل وسعت ناحیهی عمل و عدم امکان استفاده از برخی روشهای کاهشدهندهی خونریزی مثل بستن تورنیکت و محدودیت استفاده از برخی تکنیکها مثل هایپوتانسیون کنتروله با حجم بالایی از خونریزی و نیاز به انتقال خون مواجه هستیم. در این تحقیق به بررسی تأثیر داروی تراناگزامیک اسید بر کاهش خونریزی، حین و پس از عمل جراحی و نیاز به انتقال خون پرداخته شد. روشها: بعد از گرفتن رضایت از بیمار در یک کارآزمایی بالینی دوسوکور، 80 بیمار ASA1,2 (American Society of Anesthesiologists scale) 64-18 سالهی کاندید عمل جراحی تنهی فمور به صورت تصادفی به دو گروه تراناگزامیک اسید و شاهد تقسیم شدند. در گروه تراناگزامیک اسید یک ساعت قبل از عمل 15 میلیگرم بر کیلوگرم از داروی تراناگزامیک اسید و در گروه شاهد همین حجم نرمالین سالین به صورت وریدی تزریق گردید. هر دو گروه با روش مشابه تحت بیهوشی نخاعی با بوپیواکایین قرار گرفتند. میزان خونریزی و انتقال خون در هر دو گروه اندازهگیری و ثبت گردید. دادههای جمعآوری شده با استفاده از نرمافزار SPSS و آزمونهای Student-t و 2χ آنالیز گردیدند و مقادیر p کمتر از 05/0 معنیدار در نظرگرفته شد. یافتهها: میزان خونریزی در گروه تراناگزامیک اسید به صورت معنیدار از گروه شاهد کمتر بود (به ترتیب 2/599 سیسی در مقابل 5/939 سیسی با 05/0 > P). نیاز به انتقال خون در گروه تراناگزامیک اسید کمتر از گروه شاهد بود (7/161 سیسی در مقابل 5/227 سیسی با 05/0 > P). از نظر بروز تهوع و استفراغ و سرگیجه بین دو گروه تفاوت معنیداری وجود نداشت (05/0 < P). نتیجهگیری: این تحقیق نشان داد که تجویز تک دوز تراناگزامیک اسید به مقدار 15 میلیگرم بر کیلوگرم یک ساعت قبل از عمل جراحی باعث کاهش خونریزی حین و بعد از عمل و همچنین کاهش نیاز به ترانسفوزیون میگردد. واژگان کلیدی: تراناگزامیک اسید، خونریزی، انتقال خون، جراحی فمور
https://jims.mui.ac.ir/article_13820_51934729f32d36841a17e43e9390483a.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
192
2012
07
22
The Effect of Two Methods of HepatitisB Vaccination in Hemodialysis Patients (20-Months Follow-Up)
مقایسهی دو روش واکسیناسیون هپاتیت B و پیگیری 20 ماهه در بیماران همودیالیزی
13817
FA
علی
مومنی
دانشیار، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
سلیمان
خیری
دانشیار، گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکدهی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
زهرا
خدیوی
پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
Journal Article
2012
06
08
Background: Hemodialysis patients are at risk for infection with hepatitis B virus; so, hepatitis B vaccination is critical in these patients. Different methods are used to improve immunity of hemodialysis patients with different and controversial results. The aim of this study was to compare the effect of hepatitis B vaccination by itradermal low dose versus intramuscular high dose vaccines in hemodialysis patients’ short- and long-time follow-up. Methods: In a cross-sectional study, 24 hemodialysis patients not responded to conventional method of vaccination, were enrolled to intramuscular or intradermal groups randomly. The antibody titer was checked after 1 and 3 months of the end of vaccination. In 16 remaining patients, antibody titer was rechecked also after 14 and 20 months. Findings: In studied patients, the mean HBS antibody titer was 4.4 ± 3.1 mu/ml at the beginning of study; and 190.4 ± 59 and 223.3 ± 83.9 mu/ml after 1 and 3 months follow-up, respectively (P < 0.001). In remaining patients, the mean antibody titer after 14 and 20 months follow-up was 144 ± 164.2 and 45.2 ± 34 mu/ml, respectively (P < 0.001). Conclusion: Response to vaccination at short time in two groups was very good but after 14 months, the antibody titer decreased and the decline of antibody titer continued until 20 months. Keywords: Hepatitis B, Vaccination, Hemodialy
مقدمه: بیماران دیالیزی در معرض ابتلا به هپاتیت هستند و واکسیناسیون در این بیماران حیاتی است. روشهای مختلفی برای واکسیناسیون این بیماران به کار میرود که نتایج متفاوت و گاهی متناقض دارد. هدف از انجام این مطالعه بررسی مقایسهای واکسیناسیون هپاتیت به صورت دوز کم داخل جلدی با دوز بالای داخل عضلانی در بیماران همودیالیزی بود. روشها: در یک مطالعهی کارآزمایی بالینی در 24 بیمار همودیالیزی، در دو گروه دو روش واکسیناسیون داخل جلدی و داخل عضلانی انجام شد و تیتر آنتیبادی 1 و 3 ماه پس از خاتمهی واکسیناسیون در بیماران اندازهگیری شد. به دلایل مختلف 8 بیمار از مطالعه خارج شدند و در 16 بیمار باقیمانده تیتر آنتیبادی 14و 20 ماه پس از واکسیناسیون انجام گرفت. یافتهها: میانگین تیتر آنتیبادی در شروع مطالعه در دو گروه اول و دوم، به ترتیب 1/3 ± 9/3 و 3/3 ± 8/4 میلیواحد در میلیلیتر بود (569/0 = P). میانگین سطح آنتیبادی 1 و 3 ماه پس از پایان واکسیناسیون در بیماران مورد مطالعه به ترتیب 59±4/190 و 9/83 ± 3/223 میلیواحد در میلیلیتر بود (001/0 > P). میانگین تیتر آنتیبادی برای این بیماران در ماه 14 برابر با 2/164 ± 4/144 و در ماه 20 برابر با 34 ± 2/45 میلیواحد در میلیلیتر بود (001/0 > P). نتیجهگیری: دو روش واکسیناسیون در بیماران به یک میزان مؤثر بود. تیتر آنتیبادی در بیماران دو گروه به تدریج کاهش یافت و پس از 20 ماه به حداقل رسید. واژگان کلیدی: هپاتیت B، واکسیناسیون، بیماران همودیالیز
https://jims.mui.ac.ir/article_13817_2aaee6030450367cb4236c87570c25a9.pdf