دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
194
2012
07
22
Comparison of the Effects of Acupuncture and Physical Modality on Symptoms of Knee Osteoarthritis
مقایسهی اثربخشی طب سوزنی و مدالیتههای فیزیکی بر علایم بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو
13826
FA
محمد
سالکی
متخصص طب ورزشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
طناز
احدی
استادیار، گروه طب فیزیکی و توانبخشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
0000-0002-6963-2503
محمد
رازی
استادیار، گروه ارتوپدی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
غلامرضا
رئیسی
دانشیار، گروه طب فیزیکی و توانبخشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
بیژن
فروغ
دانشیار، گروه طب فیزیکی و توانبخشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
Journal Article
2011
06
29
Background: Osteoarthritis is the most common form of joint disease and a leading cause of disability in the elderly. The symptoms of osteoarthritis are pain, morning stiffness, and limited motion of the joint. Different treatments have been proposed for management of osteoarthritis but the results are not clear. We compared the effects of acupuncture and physical modalities on symptoms of knee osteoarthritis. Methods: In this study, 40 patients with knee osteoarthritis according to American College of Rheumatology (ACR) criteria were recruited using strict inclusion and exclusion criteria. The patients were randomly divided into two groups (A and B). The acupuncture group (A) only received acupuncture at selected acupoints for knee pain. On the other hand, the physical modality group (B) received transcutaneous electrical nerve stimulation (TENS), ultrasound (US), and hot pack at pain areas for 4 weeks. Treatment was performed 3 times weekly for 4 weeks (12 sessions) in both groups. Pain intensity was measured based on a visual analogue scale (VAS) while function was evaluated using knee injury and osteoarthritis outcome score with (KOOS). T-test was used to analyze the data in SPSS11. Findings: After treatment, acupuncture and physical modality groups reported significant improvements in symptoms. Compared to group A, group B reported a significantly higher level of improvement in subscale of everyday activity (P < 0.05). Based on VAS, pain intensity scores decreased in both groups but significantly more in group A (P < 0.05). Conclusion: According to the results of the present study, both acupuncture and physical modalities could efficiently reduce pain intensity and enhance daily activities and quality of life in patients with knee osteoarthritis. While acupuncture was more effective on pain reduction, physical modalities could better improve daily activity. Keywords: Knee osteoarthritis, Acupuncture, Physical modalities
مقدمه: استئوآرتریت شایعترین بیماری مفاصل سینوویال و یکی از علل اصلی ناتوانی در سنین سالمندی است. علایم بیماری استئوآرتریت زانو به صورت درد، خشکی صبحگاهی، محدودیت حرکات مفصلی میباشد. با توجه به درمانهای مختلف برتری هیچ کدام از درمانها بر دیگری مشخص نشده است. در این مطالعه، میزان تأثیر و مقایسهی اثربخشی طب سوزنی و مدالیتههای فیزیکی بر روی علایم این بیماری مورد بررسی قرار گرفت. روشها: تعداد 40 بیمار مبتلا به استئوآرتریت زانو بر اساس علایم بالینی و رادیولوژیکی بر طبق معیارهای American College of Rheumatology (ACR) انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه A و B تقسیم شدند. گروه A تحت درمان با طب سوزنی به صورت یک روز در میان و به مدت 12 جلسه (4 هفته) و گروه B تحت درمان با مدالیتهی فیزیکی به مدت 12 جلسه (4 هفته) قرار گرفتند. جهت ارزیابی اثر مداخلات از پرسشنامهی KOOS (Knee injury and osteoarthritis outcome score) استاندارد شده و همچنین جهت شدت درد از مقیاس بصری درد (VAS یا Visual analogue score) استفاده شد. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخهی 11 و آزمونهای Student-t و Paired-t تحلیل گردید. یافتهها: در پایان مطالعه، میانگین خرده مقیاسهای KOOS شامل علایم بیمار، فعالیتهای روزمرهی زندگی، ورزش و تفریح و کیفیت زندگی در دو گروه تحت درمان با طب سوزنی و مدالیتههای فیزیکی به مقدار معنیداری در مقایسه با پیش از مطالعه بهبود یافت (05/0 > P) و این افزایش در خرده مقیاس فعالیت روزمرهی زندگی در گروه مدالیتههای فیزیکی در مقایسه با گروه طب سوزنی بیشتر بود (05/0 > P). همچنین میانگین نمرهی درد بر اساس مقیاس VAS در هر دو گروه درمانی کاهش معنیداری داشت (05/0 > P) و این بهبودی در گروه طب سوزنی بیشتر بود. نتیجهگیری: نتایج این مطالعه نشان داد که طب سوزنی و مدالیتههای فیزیکی باعث کاهش قابل ملاحظهی درد در بیماران استئوارتریت زانو میشوند و این بهبودی در گروه طب سوزنی بیشتر است. در هر دو گروه شاهد بهبودی در علایم بیمار، فعالیتهای روزمرهی زندگی، ورزش و تفریح و کیفیت زندگی بودیم که این بهبودی در خرده مقیاس فعالیت روزمرهی زندگی در گروه مدالیتهی فیزیکی بیشتر بود. واژگان کلیدی: استئوآرتریت زانو، طب سوزنی، مدالیتههای فیزیکی
https://jims.mui.ac.ir/article_13826_af6ed7985af478ed7c4ab93cee8772de.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
194
2012
07
22
Pomegranate Peel Extract Supplementation Increases the Number of Endothelial Progenitor Cells and Attenuates the Development of Atherosclerosis Plaque
مصرف عصارهی پوست انار تعداد سلولهای پیشساز اندوتلیال را افزایش و پیشرفت آترواسکلروز را کاهش میدهد
13828
FA
مولود
احمدی
کارشناس ارشد، گروه بیوتکنولوژی، دانشکدهی کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
نفیسه
نیلی
استادیار، گروه علوم دامی، دانشکدهی کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
شقایق
حقجوی جوانمرد
استادیار، گروه فیزیولوژی، مرکز تحقیقات فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
هاجر
ناجی
دانشجوی کارشناس ارشد، گروه فیزیولوژی جانوری، مرکز تحقیقات فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی و کمیته ی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
ابراهیم
سید طباطبایی
استادیار، گروه علوم دامی، دانشکدهی کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
03
13
Background: Inhibition of endothelial dysfunction and denudation contributes to the attenuation of atherosclerosis. Numerous studies have suggested that nutritional antioxidants can contribute to the reduction of atherosclerotic lesions. The goals of the present study were to investigate the beneficial effects of pomegranate peel extract in rabbits fed on a high cholesterol diet and to analyze the anti-atherosclerotic activity of the extract. Methods: Endothelial progenitor cell (EPC) numbers and atherosclerotic lesion size were determined in rabbits fed on normal diet (control group), high cholesterol diet (HC group), and high cholesterol diet with pomegranate peel antioxidant extract (0.1% in drinking water) (POM or pomegranate group). Findings: Pomegranate peel antioxidant-extract supplementation significantly increased EPC numbers (9.95 ± 1.60 in POM group vs. 3.60 ± 2.20 in HC group and 2.01 ± 0.60 in control group; P < 0.05) and inhibited the progression of atherosclerotic lesion formation in aorta of rabbits (P < 0.05). Conclusion: Our results suggested that the beneficial effects of pomegranate peel antioxidant extract in prevention of atherosclerosis may be due to the modulation of EPC numbers and potentiation of the endothelial regeneration. Keywords: Atherosclerosis, Pomegranate, Antioxidant, Anthocyanin, Endothelial progenitor cells
مقدمه: بهبود اختلال عملکرد اندوتلیوم منجر به کاهش تشکیل پلاک آترواسکلروز میشود. آنتیاکسیدانها میتوانند باعث کاهش پلاک آترواسکلروز شوند. هدف تحقیق حاضر، بررسی اثرات مفید عصارهی آنتوسیانینی پوست انار بر افزایش تعداد سلولهای پیشساز اندوتلیال و کاهش آترواسکلروز در خرگوشهایی بود که رژیم پر کلسترول دریافت کردند. روشها: تعداد سلولهای پیشساز اندوتلیال (Endothelial progenitor cell یا EPC) با استفاده از فلوسایتومتری و میزان تشکیل رگههای چربی در آئورت خرگوشهای با رژیم طبیعی، پر کلسترول و پر کلسترول به علاوهی عصارهی آنتیاکسیداسیون پوست انار (Pomegranate یا POM) به میزان 1 درصد در آب آشامیدنی، با تکنیک رنگآمیزی هماتوکسیلین ائوزین اندازهگیری شد. یافتهها: مکمل عصارهی آنتیاکسیداسیون پوست انار به طور معنیداری تعداد EPC را افزایش داد (گروه POM 6/1 ± 95/9، گروه High cholesterol (HC) 2/2 ± 6/3 و گروه شاهد 6/0 ± 01/2 با 05/0 > P) و میزان تشکیل ضایعهی آترواسکلروز را در گروه دریافتکنندهی عصارهی پوست انار به طور معنیداری کاهش داد. نتیجهگیری: نتایج ما نشان داد که اثرات مفید عصارهی آنتی اکسیداسیون پوست انار در جلوگیری از آترواسکلروز ممکن است به دلیل تغییر تعداد EPC و ترمیم زودرس آسیب اندوتلیال باشد. واژگان کلیدی: آترواسکلروز، انار، آنتیاکسیداسیون، آنتوسیانین، سلولهای پیشسازاندوتلیال
https://jims.mui.ac.ir/article_13828_7cd5a1d4664804885ed5092f68ff1842.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
194
2012
07
22
Relative Frequency of Early Virologic Response to Treatment with A Combination of Conventional Interferon and Ribavirin in Patients with Chronic Hepatitis C
بررسی فراوانی نسبی پاسخ زودرس به درمان اینترفرون کانونسیونال و ریباویرین در بیماران مبتلا به هپاتیت C مزمن
13829
FA
مجتبی
رستمی
دانشیار، مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
بهناز
صباغی
دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
05
19
Background: Chronic hepatitis C virus infection is the most common infectious disease among intravenous drug abusers. We tried to determine the effects of combination therapy using conventional interferon and ribavirin during 12 weeks. Methods: In this descriptive analytical study in 2011, 25 patients with chronic hepatitis C who referred to Infectious Diseases Research Center (Isfahan, Iran) were treated with conventional interferon plus ribavirin. After 12 weeks, early virologic response (EVR) was determined using polymerase chain reaction (PCR). The collected data was analyzed in SPSS. Findings: The mean virologic load in PCR was 3549878 ± 6139188. After 12 weeks, the virologic load decreased more than 2log in 5 patients (20%) and less than 2log in 1 patient (4%). The reductions were undetectable in 19 patients (76%). Conclusion: Treatment with conventional interferon plus ribavirin was effective in this short-term study. Keywords: Hepatitis C, Conventional interferon, Ribavirin.
مقدمه: هپاتیت C یک معضل بهداشتی به خصوص در بیماران IVDU (Intravenous drug users) است. داروهای جدید و مؤثر بر این بیماری بسیار گران هستند و بسیاری از بیماران قادر به تهیهی آنها نیستند و به ناچار تحت درمان با اینترفرون کانونسیونال + ریباویرین قرار میگیرند. با توجه به این که اثر این شیوهی درمان به شکل پاسخ زودرس در مبتلایان به هپاتیت C مزمن در ایران بررسی نشده است، این مطالعه انجام گرفت. روشها: این مطالعه یک مطالعهی توصیفی تحلیلی گذشتهنگر بود که در سال 1390 بر روی بیماران مبتلا به هپاتیت C که جهت درمان به مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری اصفهان مراجعه کرده بودند، انجام شد. پروندهی کلیهی بیماران مبتلا به هپاتیت C مزمن مراجعهکننده به این مرکز که تحت آزمایش ویروس به روش PCR (Polymerase chain reaction) قرار گرفته بودند، ارزیابی شد. دادههای به دست آمده وارد رایانه شد و به وسیلهی نرمافزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها: میانگین تعداد ژن شمارش شده قبل از درمان 6139188 ± 3549878 با دامنهی 25038831–1100 بود. در 12 هفته بعد از درمان شمارش تعداد ژن در 5 بیمار (20 درصد) بیشتر از log2 و در یک بیمار (4 درصد) کمتر از log2 کاهش پیدا کرد و در 19 بیمار (76 درصد) غیر قابل شمارش بود. نتیجهگیری: نتایج این مطالعه نشان داد که استفاده از دو ترکیب دارویی فوق میتواند در کوتاه مدت اثرات درمانی مفیدی را برای بیماران به همراه داشته باشد و از طرف دیگر، باعث کاهش هزینههای درمانی در بیماران گردد. واژگان کلیدی: هپاتیت C، ریباویرین، اینترفرون کانونسیونال.
https://jims.mui.ac.ir/article_13829_822bfaa40020f5d6b232139160b48b05.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
194
2012
07
22
A Comparative Survey on the Expression of Retinoblastoma Protein as A Tumor Suppressor Protein in Cancerous and Non-Cancerous Colorectal Tissue Samples Using Immunohistochemistry Method
بررسی مقایسهای بروز پروتئین مهارکنندهی تومور RB در نمونههای سرطانی و سالم کولورکتال توسط روش ایمونوهیستوشیمی
13830
FA
مهدی
نیکبخت دستجردی
دانشیار، گروه آناتومی و بیولوژی مولکولی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
گلناز
رئیسی
دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیته ی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
06
23
Background: Colorectal cancer is one of the most prevalent gastrointestinal malignancies. Expression of some proteins including P53, P21, E-cadherin and β-catenin is assumed to have a prognostic role for this malignancy. In the present study we evaluated the association of retinoblastoma (RB) protein expression and pathogenesis of colorectal cancer. The presence of RB in cancerous and non-cancerous colorectal tissue samples were compared using immunohistochemistry method. Methods: Tissue sections were taken from tumoral and non-tumoral defined areas of 50 colorectal cancer patients. After coloration according to immunohistochemistry method, all samples were studied for RB expression. Findings: We found RB expression in colorectal tumoral cells to be significantly higher than that of non-tumoral cells (P < 0.0001). Conclusion: RB overexpression in cancerous cells may lead to insensibility to apoptosis and consequent long life of affected cells as well as resistance to treatment. Keywords: Colorectal cancer, Immunohistochemistry, Tumor suppressor gene, Retinoblastoma
مقدمه: سرطان کولورکتال یکی از شایعترین بدخیمیهای دستگاه گوارش است که چگونگی بروز پروتئینهای P53، P21، E-Catherine و Catenin-β در پیشآگهی این بدخیمی مؤثر است. هدف از این مطالعه، مقایسهی وضعیت پروتئین Retinoblastoma (RB) در سلولهای توموری و غیر توموری کولون افراد مبتلا به این بدخیمی از طریق روش ایمونوهیستوشیمی بود. روشها: نمونهها از نقاط مورد نظر بلوکهای توموری و غیر توموری 50 بیمار مبتلا سرطان کولورکتال برداشته شد و برشهای حاصل به روش ایمونوهیستوشیمی رنگآمیزی و بروز پروتئین RB در آنها بررسی گردید. یافتهها: بروز پروتئین RB در سلولهای توموری بیش از سلولهای غیر توموری کولون افراد مبتلا بود (001/0 > P). نتیجهگیری: بیان بیش از حد این پروتئین در سلولهای توموری کولورکتال میتواند منجر به فقدان حساسیت به آپوپتوز شود و در نهایت باعث افزایش طول عمر سلولهای نابجا و افزایش مقاومت به درمان گردد. واژگان کلیدی: سرطان کولورکتال، ایمونوهیستوشیمی، ژن مهارکنندهی تومور، رتینوبلاستوما
https://jims.mui.ac.ir/article_13830_376dc62eeb4b777df0f1e58a91a7818f.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
194
2012
07
22
Partial Cystectomy for Massive Inguinoscrotal Bladder Hernia
پارشیال سیستکتومی نسبی در فتق حجیم اینگوینواسکروتال مثانه
13827
FA
محمود
کبیری
دانشیار، گروه ارولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
افشین
مرتضوی
دستیار، گروه ارولوژی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
حامد
ضیاء
دستیار، گروه ارولوژی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
امیر
جاوید
دستیار، گروه ارولوژی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
08
22
Background: Inguinoscrotal hernia of the bladder is a rare clinical entity. Bladder herniation is commonly small, clinically silent, and incidentally detected during elective hernioplasty. Bladder resection is indicated if tumor or necrosis is detected. Few cases of bladder herniation containing neoplasia have been reported and usually discovered intraoperatively. Case Report: We herein reported our experience with 3 inguinoscrotal bladder hernias treated with partial cystectomy and routine herniorrhaphy. One patient had high grade superficial transitional cell carcinoma and one had bladder stone. Conclusion: Despite the 3 layers of the bladder being normal, it seems reasonable to manage cases of massive inguinoscrotal bladder hernia accompanied by stone or tumor like acquired diverticular disease by diverticular excision (partial cystectomy). Keywords: Inguinal hernia, Bladder hernia, Scrotal cystocele, Bladder stone, Bladder tumor, Partial cystectomy, Herniorrhaphy
مقدمه: فتق اینگوینواسکروتال مثانه یک وضعیت بالینی نادر میباشد. فتق مثانه اغلب کوچک و از نظر بالینی خاموش است و به طور تصادفی و در طی ترمیم انتخابی فتق تشخیص داده میشود. در صورت وجود تومور و یا نکروز، باید رزکسیون مثانه انجام گیرد. تا به حال موارد کمی از فتق مثانه همراه با نئوپلاسم گزارش شده است که اغلب در طی عمل جراحی کشف شدهاند. گزارش مورد: در این جا ما تجربیات خود را در زمینهی سه مورد فتق اینگوینواسکروتال مثانه که با سیستکتومی نسبی و ترمیم معمول فتق درمان شدهاند، گزارش میکنیم. یکی از بیماران Transitional cell carcinoma (TTC) سطحی درجهی بالا و یکی از آنها سنگ مثانه داشت. نتیجهگیری: زمانی که همراه با یک فتق حجیم اینگوینواسکروتال مثانه، سنگ یا تومور مشاهده میشود، با وجود طبیعی بودن هر سه لایهی مثانه درمان منطقی مشابه دیورتیکول اکتسابی با خارج کردن دیورتیکول (سیستکتومی نسبی) است. واژگان کلیدی: فتق اینگوینال، سیستوسل اسکروتومی، سنگ مثانه، تومور مثانه، سیستکتومی نسبی، ترمیم فتق
https://jims.mui.ac.ir/article_13827_f075ae724a0ea982e4f09f003990a0e7.pdf