دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
212
2012
12
21
Relationship between Periopathogenic Microorganisms in the Placenta of Pregnant Women and Preeclampsia
ارتباط میکروارگانیسمهای پریوپاتوژنیک در جفت زنان باردار مبتلا به پرهاکلامپسی
1806
1812
13926
FA
بهاره
اربابی
دستیار، گروه زنان و مامایی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
فاطمه
مستأجران
استاد، گروه زنان و مامایی، دانشکدهی پزشکی، دانشکاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
07
19
Background: Preeclampsia is a pregnancy related hypertensive disorder with 7-10% prevalence which occurs after 20 weeks’ gestation. Regarding the fact that preeclampsia is the second leading cause of maternal mortality after embolism, its prevention and treatment during prenatal care is of a high priority. According to the suggested association between infection and preeclampsia, periodontal infection, which is one of the most common chronic infectious disorders in humans, might be linked to preeclampsia. Thereby, the necessity of this study to confirm this relationship to reduce the preeclampsia prevalence is felt. Methods: In this case-control study, the placental samples of 46 selected patients were collected immediately after cesarean section with a sterilized technique. Form each individual, 4 placental samples were taken from the periphery and the center of both maternal and fetal sides. To make the study blind, a code was assigned to each sample. Afterwards, the samples were sent to the laboratory to be evaluated by qualitative polymerase chain reaction for the presence of five periopathogenic bacteria (actinomycetem comitans, prevotella intermedia, porphyromunas gingivalis, treponema denticula, and tannerella forsythenesis). Findings: There was no significant difference in mean age, parity, and gravidity between two groups. There was no significant difference in five microorganisms between the two groups. Conclusion: This study did not show any significant difference between preeclamptic and non-preeclamptic women with normal pregnancy regarding the periopathogenic bacterial profile of the placenta. Keywords: Pre-eclampsia, Periodontal diseases, Placenta, Pregnant women
مقدمه: پرهاکلامپسی یک اختلال فشار خون مرتبط با حاملگی است که شیوع آن 10-7 میباشد و دومین علت مرگ و میر مادران بعد از آمبولی است. برخی مطالعات نقش عفونتهای مزمن از جمله پاتوژنهای دهانی در تشکیل پلاکهای آترواسکلروتیک و بروز این اختلال نشان داده شده است. مطالعهی حاضر جهت بررسی این رابطه و نیز اقدامات لازم جهت کاهش هر چه بیشتر شیوع پرهاکلامپسی انجام شد. روشها: این مطالعه، یک مطالعهی مورد- شاهدی بود. نمونههای جفتی بیماران مورد مطالعه، بلافاصله بعد از سزارین در اتاق عمل جمعآوری شد. سپس از 4 مکان جفت از مرکز و محیط در سطح مادری (2 نمونه) و در سطح جنینی (2 نمونه)، نمونه تهیه و کدبندی شد. آزمایشگاه نسبت به منشأ و محتوای نمونهها در طول مطالعه کور بود. تجزیه و تحلیل آماری با آزمون Student-t و Fisher’s exact با استفاده از نرمافزار SPSS نسخهی 15 استفاده شد. یافتهها: میانگین سن، تعداد بارداری و تعداد زایمان در دو گروه از لحاظ آماری تفاوت معنیداری نداشت. بین دو گروه از نظر وجود 5 میکروب مورد بررسی اختلاف معنیداری مشاهده نشد (33/0 = P). نتیجهگیری: با وجود این که در این مطالعه از نظر آماری تفاوت معنیداری بین وجود میکروب در دو گروه یافت نشد، ولی به نظر میرسد بررسی زنان باردار در اوایل حاملگی از نظر وجود میکروبهای پریوپاتوژن ضروری است. واژگان کلیدی: پرهاکلامپسی، میکروارگانیسمهای پریوپاتوژنیک، جفت، زنان باردار
https://jims.mui.ac.ir/article_13926_16dd8c942ad630be7e5a12b681b3f5c4.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
212
2012
12
21
Evaluation of the Correlation between Intracranial Pressures Measured by Schiotz Tonometer and Computed Tomography Scan Findings in Craniotomy Patients before Dura Opening
ارتباط فشار داخل جمجمهای تعیین شده به وسیلهی تونومتر Schiotz با یافتههای سی تی اسکن در بیماران کاندید عمل کرانیوتومی
1813
1817
13927
FA
مهرداد
مسعودیفر
استادیار،گروه بیهوشی، دانشکده یپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
0000-0002-4360-5507
ریحانک
طلاکوب
دانشیار، گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
پیام
ابراهیمیفر
دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
07
08
Background: We evaluated the correlation between intracranial pressure (ICP) measured by Schiotz tonometer and computed tomography (CT) scan findings in craniotomy patients. Methods: This cross-sectional study was performed in Alzahra Hospital in Isfahan from 2010 to 2011. We included the elective craniotomy patients aged 18-64 years with the American Society of Anesthesiologists (ASA) physical status I or II. After being evaluated by CT scan, ICP was studied with Schiotz tonometer in Burr hole before dura opening. Findings: 58 patients (mean age: 44.37 ± 11.53 years) scheduled for elective craniotomy were included in the study. There were 36 males (62.1%) and 22 females (37.9%). The results showed significant correlation between ICP measured by Schiotz tonometer and by CT scan (r = 0.913, P < 0.001). Conclusion: This study showed that Schiotz tonometer could consider as a safe and reliable alternative to CT scan in ICP evaluation. Keywords: Intracranial pressure, Schiotz tonometer, X-ray computed tomography
مقدمه: یکی از مشکلات جراحان مغز و اعصاب در اعمال کرانیوتومی بالا بودن فشار داخل جمجمه (Intracranial pressure یا ICP) هنگام برش دورا و خطر بیرونزدگی نسج مغز و آسیب عصبی است. هدف از اجرای این طرح، تعیین ارتباط بین ICP اندازه گرفته شده به وسیلهی تونومتر Schiotz قبل از باز کردن دورا و ICP بر اساس یافتههای سی تی اسکن در بیماران کاندید عمل کرانیوتومی بود. روشها: در یک مطالعهی مقطعی در بیمارستان الزهرا (س) و آیتاله کاشانی اصفهان در سالهای 1389 و 1390، کلیهی بیماران 64-18 سالهی کاندید عمل جراحی الکتیو کرانیوتومی تحت بیهوشی عمومی، بررسی شدند. قبل از عمل، ICP بر اساس یافتههای سی تی اسکن توسط جراح محاسبه گردید. سپس در زمان عمل با قرار دادن تونومتر Schiotz در تماس با دورا ICP به طور مجدد محاسبه شد. جهت بررسی اطلاعات جمعآوری شده از آزمونهای همبستگی Pearson و Spearman و آزمون Regression استفاده شد. یافتهها: در این مطالعه 58 بیمار بررسی شدند که 36 تفر آنها (1/62 درصد) مرد و 22 نفر (9/37 درصد) زن بودند. میانگین سنی این افراد 53/11 ± 37/44 سال (63-23 سال) بود. بین مقدار ICP افراد که توسط تونومتر Schiotz تعیین شده بود با ICP تخمین زده شده توسط سیتیاسکن رابطهی مستقیم قوی وجود داشت (913/0 = r، 001/0 > P). نتیجهگیری: با توجه به نتایج به دست آمده تونومتر Schiotz به خوبی میتواند ICP را به صورت کمی اندازهگیری کند و در تصمیمگیریهای درمانی در حین عمل کرانیوتومی به طور مستقیم و بدون هزینه مؤثر باشد؛ به ویژه این که استفاده از تونومتر Schiotz به آمادگی قبلی و پرداخت هزینهی اضافه ندارد. همچنین خطرات تصویربرداری نیز در این روش دیده نمیشود. واژگان کلیدی: فشار داخل جمجمه، سیتیاسکن، تونومتر
https://jims.mui.ac.ir/article_13927_0390aff9c68eeb7b64fbebe21c878de3.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
212
2012
12
21
Preparation and Evaluation of a New Salbutamol Fast-Dissolving Oral Film for Asthma Treatment
تهیه و بررسی فیلم دهانی سریع حلشوندهی جدید از سالبوتامول سولفات جهت درمان آسم
1818
1828
13928
FA
رحیم
بحری نجفی
دانشیار، گروه فارماسیوتیکس، دانشکدهی داروسازی و علوم دارویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
سید ابوالفضل
مصطفوی
استاد، گروه فارماسیوتیکس، دانشکدهی داروسازی و علوم دارویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
محمد رضا
مدرسی
استادیار، گروه اطفال، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات رشد و نمو کودکان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
علیرضا
رستمی ده جلالی
دانشجوی داروسازی، دانشکدهی داروسازی و علوم دارویی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
محمد
پیکانپور
داروساز، دانشکدهی داروسازی و علوم دارویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
10
04
Background: 300 million people are suffering from asthma worldwide. Since some patients have difficulty swallowing tablets and capsules, oral films stepped into the market. This drug form is easily consumed without the need for drinking water. Additionally, fast-dissolving oral films release their drugs more rapidly. Ondansetron, folic acid, zolmitriptan, dextrometorphan and loratadin are some examples of this kind of formulation. Methods: In this study, the salbutamol oral films were made by sodium carboxymethylcellulose, hydroxypropyl methylcellulose and polyvinyl alcohol as the base polymer and glycerin as the plasticizer by casting method. The prepared films were evaluated for pharmaceutical properties such as thickness, disintegration time, assay, and drug release. The Design-Expert 7.1.5 software (Stat-Ease, Inc., USA) was used for designing and evaluating the formulations. Design was validated by extra design checkpoint formulations. Findings: The survey of the films shows that the formulation containing polyvinyl alcohol and sodium carboxymethylcellulose had desirable pharmaceutical properties and was selected as the optimum formulation with desirability factor of 0.884. This formulation began to disintegrate within 60 seconds and 93 percent of drug was released within 150 seconds. The release kinetic of this formulation best fitted the Non-Fickian profile. Conclusion: According to the desirable specifications of fast-dissolving salbutamol oral film comprising immediate drug release and being comfortable to use, the compliance of patients in asthma treatment would greatly improve. Keywords: Salbutamol, Drug delivery systems, Asthma, Polyvinyl alcohol, Carboxymethylcellulose sodium
مقدمه: برای درمان بیماران مبتلا به آسم از اشکال مختلف دارویی مانند قرص، کپسول، شربت، آمپول و اسپری استفاده میشود. استفاده از قرص و کپسول بیشتر مورد توجه بیماران میباشد، ولی برخی از بیماران به علل مختلف برای بلع آنها دچار مشکل میشوند و نمیتوانند از این اشکال دارویی استفاده کنند. فیلمهای دهانی که نیازی به جویدن و بلع ندارند جهت این بیماران پیشنهاد شدهاند؛ چرا که به راحتی و بدون مصرف آب میتوان آنها را مصرف نمود. در این مطالعه تهیهی فیلمهای دهانی سریع حل شونده از سالبوتامول سولفات و مطالعات مربوط در خصوص آنها انجام شد. روشها: ساخت فیلمهای سریع رهش سالبوتامول با استفاده از پلیمرهای سدیم کربوکسی متیل سلولز، هیدروکسی پروپیل متیل سلولز و پلیوینیل الکل و بهرهمندی از گلیسرین به عنوان پلاستی سایزر و روش Casting method انجام شد. در نهایت فیلمها از نظر ضخامت، یکنواختی، مقدار داروی آزاد شده و زمان از هم پاشیدن بررسی شدند. یافتهها: با توجه به نتایج به دست آمده، فرمولاسیونهای دارای پلیوینیل الکل و سدیم کربوکسی متیل سلولز از لحاظ خصوصیات فیزیکی، یکنواختی، ضخامت، عدم چروک شدگی، انعطافپذیری، زمان از هم پاشیدن و مقدار داروی آزاد شده نسبت به دیگر فرمولهای تهیه شده به طور معنیداری مناسبتر بودند. با استفاده از نرمافزار Design-Expert فرمولاسیون بهینه با درجهی مطلوبیت 884/0 تعیین شد. این فیلم ظرف مدت 60 ثانیه شروع به از هم پاشیدن نمود و داروی خود را بر اساس مدل غیر فیکی (Anomalous) آزاد کرد. نتیجهگیری: با توجه به آزادسازی سریع دارو و راحتی استفاده از آن، میتوان فیلم سریع حل شوندهی سالبوتامول سولفات را جهت افراد سالخورده، اطفال و کسانی که مشکل بلع دارو دارند، پیشنهاد نمود. واژگان کلیدی: سالبوتامول سولفات، فیلم سریع حل شونده، آسم، پلیوینیل الکل، سدیم کربوکسی متیل سلولز
https://jims.mui.ac.ir/article_13928_2eac42424d12436bdd6a5b8a88480cc3.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
212
2012
12
21
Metoclopramide versus Serum Therapy in the Control of Vomiting due to Acute Viral Gastroenteritis in Children: A Single-blind Randomized Clinical Trial
اثر متوکلوپرامید و سرم تراپی بر کنترل استفراغ ناشی از گاستروانتریت حاد ویروسی در کودکان
1829
1838
13929
FA
پارسا
یوسفی
استادیار، گروه اطفال، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران
محمدرضا
فیروزی فر
دانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران
فاطمه
معتقدی
دانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران
Journal Article
2012
07
04
Background: Acute gastroenteritis in pediatric patients entails high rates of morbidity and mortality. One of its complications is dehydration, which should be managed carefully. We evaluated the efficacy of metoclopramide in the control of vomiting in children with acute viral gastroenteritis and moderate dehydration. Methods: In this single-blind randomized clinical trial, we randomly assigned children aged 1-7 years with vomiting due to acute viral gastroenteritis to two groups of serum therapy (control) and metoclopramide (intervention). The control group received 5% dextrose water solution along with electrolyte management while the intervention group, in addition to the standard treatment, received 0.1 mg/kg metoclopramide intravenously. Patients were followed for 4 days for the number of vomiting episodes. Findings: 240 children were studied in intervention and control groups (120 in each group). The mean number of vomiting episodes was significantly lower in metoclopramide-assigned patients in all 4 days of the follow up period (P = 0.021, P = 0.007, P = 0.002, and P = 0.001, respectively for day 1 to 4). Conclusion: Although metoclopramide have shown effectiveness in the treatment of vomiting due to acute gastroenteritis, it is suggested performing multicenter studies comparing this drug with other common anti-emetics to allow for a better judgment. Keywords: Gastroenteritis, Vomiting, Dehydration, Metoclopramide, Child
مقدمه: گاستروانتریت حاد در دوران کودکی با مرگ و میر بسیاری همراه است. یکی از عوارض این بیماری دهیدراسیون است که باید به خوبی مدیریت شود. ما در این مطالعه به بررسی میزان اثر متوکلوپرامید در تعداد استفراغ کودکان مبتلا به گاستروانتریت حاد با دهیدراسیون متوسط پرداختیم. روشها: در این مطالعهی کارآزمایی بالینی یک سوکور، 240 کودک 1 تا 7 سالهی مبتلا به گاستروانتریت حاد ویروسی همراه با استفراغ به طور تصادفی در دو گروه سرمتراپی (شاهد) و متوکلوپرامید (مورد) تقسیمبندی شدند. برای گروه مورد سرمتراپی به وسیلهی سرم دکستروز 5 درصد به همراه مدیریت الکترولیتها و برای گروه شاهد علاوه بر سرم تراپی 1/0 میلیگرم بر کیلوگرم متوکلوپرامید داخل سرم تجویز شد. دفعات استفراغ بیماران طی 4 روز شمارش شد. سپس دادهها به وسیله آزمونهای پراکندگی، Student-t و 2χ تفسیر شد. یافتهها: 240 بیمار در این طرح شرکت داشتند که 120 نفر در گروه مورد و 120 نفر در گروه شاهد بودند. میانگین تعداد دفعات استفراغ در گروه مورد در روز اول تا چهارم در مقایسه با گروه شاهد معنیدار بود (مقدار P به ترتیب از روز اول تا چهارم برابر 021/0، 007/0، 002/0 و 001/0 >). نتیجهگیری: متوکلوپرامید میتواند به عنوان یک درمان برای جلوگیری از استفراغ کودکان مبتلا به گاستروانتریت مورد استفاده قرار گیرد. با این حال پیشنهاد میشود این مطالعه در چند مرکز و در مقایسه با داروهای شایع دیگر ضد تهوع و استفراغ انجام گیرد تا نتیجهگیری قطعی حاصل آید. واژگان کلیدی: گاستروانتریت حاد، استفراغ، دهیدراسیون درجهی متوسط، متوکلوپرامید، کودک
https://jims.mui.ac.ir/article_13929_ff3d65f00548c4e0c189bb01825f832e.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
212
2012
12
21
Comparison of the Sensitivity and Specificity of Available Methods in Helicobacter Pylori Infection Detection in Children
مقایسهی حساسیت و ویژگی روشهای تست اورهآز سریع، سنجش آنتیژن مونوکلونال هلیکوباکتر پیلوری در مدفوع و تست سرولوژی در تشخیص عفونت هلیکوباکترپیلوری در نمونههای آندوسکوپی کودکان
1839
1844
13930
FA
حسین
صانعیان
استادیار، گروه کودکان، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات رشد و نمو کودکان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
حمید
رحیمی
استادیار، گروه کودکان، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات رشد و نمو کودکان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
نفیسهالسادات
محمودی
دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
09
04
Background: Helicobacter pylori infection is common in children. It results in a series of diseases such as peptic ulcer, iron deficiency anemia, reduced growth, and gastrointestinal malignancies. Every test to detect H. pylori has particular limitations. Moreover, various noninvasive methods have different sensitivity and specificity. We investigated the sensitivity of available diagnostic methods to identify the best noninvasive method for detection of H. pylori. Methods: During a one-year period, 99 children who presented at Alzahra Hospital (Isfahan, Iran) with epigastric tenderness, abdominal pain at night, and early satiety were examined. They all underwent endoscopy and rapid urease and serologic tests. Stool samples were also obtained to detect H. pylori antigen. Culture was considered as the gold standard in diagnosis of H. pylori infection. The last step was the statistical analysis of the collected data. Findings: According to culture results, 33% of the patients were positive for H. pylori infection. The sensitivity and specificity of urease test were 61.3% and 86.6%, respectively. The corresponding values were 74.1% and 98.3% for serological tests and 74.1% and 96.7% for H. pylori antigen detection in stool. Conclusion: We found endoscopy to be the best method of H. pylori detection. Examining stool samples for the presence of H. pylori antigen and rapid urease test were the second and third methods in our ranking. Keywords: Rapid urease test, Helicobacter pylori antigen in stool, Serologic test, Culture
مقدمه: با توجه به این که هلیکوباکتر پیلوری یک عفونت شایع در کودکان است و باعث ایجاد برخی از بیماریها از جمله اولسر پپتیک، کم خونی فقرآهن، کاهش میزان رشد و بدخیمیهای گوارشی میشود. با توجه به محدودیتهای هر یک از تستهای تشخیصی موجود و اختلاف نظرهایی که در مورد حساسیت و ویژگی انواع روشهای غیر تهاجمی وجود دارد در این مقاله به بررسی حساسیت و ویژگی انواع روشهای تشخیصی موجود پرداختیم تا در نهایت بهترین روش غیر تهاجمی را برای تشخیص هلیکوباکترپیلوری بیابیم. روشها: طی یک مطالعهی یک ساله، 99 کودک که با یکی از مشکلات تندرنس اپیگاستر، درد شبانهی شکم، سیری زودرس به بیمارستان الزهرا (س) مراجعه کرده بودند، مورد بررسی و تحت آندوسکوپی و آزمونهای اورهآز سریع، سرولوژی و بررسی آنتیژن هلیکوباکتر در مدفوع قرار گرفتند. در این مطالعه، کشت روش استاندارد طلایی تشخیصی قرار گرفت. یافتهها جمعآوری و با روشهای آماری بررسی شدند. یافتهها: 33 درصد بیمارن از نظر عفونت هلیکوباکترپیلوری در کشت مثبت بودند. در این مطالعه حساسیت و ویژگی آزمون اورهآز به ترتیب 3/61 و 6/86 درصد، آزمون سرولوژی 1/74 و 3/98 درصد و تست سنجش آنتیژن مونوکلونال هلیکوباکترپیلوری در مدفوع 1/74 و 7/96 درصد به دست آمد. نتیجهگیری: این بررسی نشان داد که از بین روشهای تشخیصی هلیکوباکترپیلوری به ترتیب نمای گروس آندوسکوپی به عنوان بهترین روش و پس از آن تست سنجش آنتیژن مونوکلونال هلیکوباکترپیلوری در مدفوع و سرولوژی در درجهی دوم و تست اورهآز سریع در درجهی سوم قرار دارند. واژگان کلیدی: تست اورهآز سریع، آنتیژن مونوکلونال هلیکوباکترپیلوری در مدفوع، تست سرولوژی، کشت هلیکوباکتر پیلوری
https://jims.mui.ac.ir/article_13930_3dcc0806127ac6878b990a079e4f8c77.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
212
2012
12
21
Effects of Intermittent Exercise in Polluted and Clean Air on Hemolysis of Red Blood Cells in Endurance Runners
مقایسهی تأثیر یک جلسه تمرین تناوبی در هوای آلوده و سالم بر همولیز سلولهای قرمز خون دوندگان استقامت
1845
1855
13931
FA
فاطمه
بهرامی
کارشناس ارشد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
فهیمه
اسفرجانی
استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
سید محمد
مرندی
دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
08
25
Background: People are forced to exercise in areas with inappropriate conditions such as polluted air. Harmful effects of air pollution are intensified during physical activity and training due to increased metabolic needs. This study compared the effects of intermittent exercise in polluted and clean air on hemolysis of red blood cells in endurance runners. Methods: Using purposive convenience sampling, 10 female endurance runners with at least three years of experience of regular exercise were selected. Their mean age, height, weight, and body mass index were 18.80 ± 2.74 years, 164 ± 2.84 cm, 51.58 ± 3.37 kg, and 19.67 ± 1.28, respectively. Immediately after an interval training protocol with 85% of maximum heart rate, blood samples from left brachial vein were collected in a sitting position. The first samples were obtained on a polluted day (air quality index: 118). Second sampling was conducted 18 days later, after a rainy night (air quality index: 77). Both procedures were performed at a particular time of day. Hemolysis of red blood cells was determined by measuring bilirubin and serum haptoglobin levels through spectrophotometry and immunoturbidometric tests, respectively. Paired t-tests were used to compare the two measurements. Findings: Bilirubin levels increased significantly (22%) after exercise in polluted air compared to clean air (P = 0.001). Although haptoglobin levels decreased (23.86%) after exercise in high concentrations of pollutants, this reduction was not statistically significant compared to the levels obtained in clean air (P = 0.09). Conclusion: It seems that an interval training session in high concentrations of air pollutants will be associated with more hemolysis of red blood cells. Keywords: Air pollution, Hemolysis, Haptoglobin, Bilirubin, Interval training
مقدمه: اکثر مردم در مراکز بزرگ شهری و مناطق صنعتی، مجبور به ورزش در محیطهای نامناسب مانند تمرین در هوای آلوده هستند. اثرات مضر آلودگی هوا هنگام فعالیت بدنی و ورزش تشدید میشود؛ چرا که با افزایش نیازهای متابولیکی، میزان تهویه حتی تا 20 برابر افزایش مییابد. هدف از این تحقیق، مقایسهی تأثیر یک جلسه تمرین تناوبی در هوای آلوده و سالم بر همولیز اریتروسیتهای خون دوندگان استقامت بود. روشها: تحقیق حاضر، نیمه تجربی و کاربردی بود. ده زن دوندهی استقامت با حداقل 3 سال سابقهی تمرین منظم به صورت در دسترس و هدفمند انتخاب شدند. نمونهی خون افراد مورد مطالعه در دو روز جداگانه در هوای آلوده با شاخص کیفیت هوا (Air quality index یا AQI) 118 در وضعیت هشدار (نارنجی) و 18 روز پس از آن در هوای سالم با AQI 77 در وضعیت سالم (وضعیت زرد) و بلافاصله پس از انجام یک پروتکل تمرین استقامتی (به صورت تناوبی یا Interval با شدت 85 درصد حداکثر ضربان قلب) در حالت نشسته روی صندلی و از ورید بازویی چپ جمعآوری گردید. در هر دو روز نمونهگیری در یک ساعت مشخص انجام شد. مقادیر بیلیروبین به روش اسپکتروفتومتری و مقادیر هاپتوگلوبین سرم به روش ایمونوتوربیدومتری بررسی شد و آزمون Paired-t جهت مقایسهی متغیرها به کار رفت. یافتهها: مقادیر بیلیروبین پس از تمرین در هوای آلوده نسبت به هوای سالم 22 درصد افزایش نشان داد که این افزایش معنیدار بود (001/0 > P)؛ اگر چه سطوح هاپتوگلوبین پس از فعالیت در معرض غلظت بالای آلایندهها 86/23 درصد کاهش یافت، اما این کاهش از لحاظ آماری معنیدار نبود (09/0 > P). نتیجهگیری: به نظر میرسد یک جلسه تمرین Interval در معرض غلظت بالای آلایندهها نسبت به هوای سالم، بیشتر با همولیز سلولهای قرمز خون در ارتباط است. واژگان کلیدی: هوای آلوده، همولیز، بیلیروبین، هاپتوگلوبین، تمرین تناوبی
https://jims.mui.ac.ir/article_13931_77a4df1abe7183c4302bce4fd120e216.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
212
2012
12
21
Effects of Group Exercise on Women’s Depressive Symptoms
بررسی اثر ورزش گروهی بر کاهش افسردگی در زنان: یک مطالعهی موردی
1856
1861
13932
FA
زینب
رشیدی
دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج، کرج، ایران
علی
رشیدی
دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان، اصفهان، ایران
رضا
روزبهانی
متخصص پزشکی اجتماعی، پژوهشگر، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
فرحناز
رضایی
مرکز بهداشت شمارهی دو، مرکز بهداشت استان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
11
15
Background: Neurotransmitters, such as dopamine and serotonin, play an undeniable role in the incidence of mental illnesses. Sports have positive effects on the level of neurotransmitters in nerve cells and the balance in neurological function. They can thus reduce a person's mental abnormality. Methods: In this study, 35 female patients who had been admitted to the psychiatric ward of Khorshid Hospital (Isfahan, Iran) were evaluated. The patients were randomly allocated to experimental and control groups. Although the experimental group initially included 24 subjects, four women were excluded since they were not interested in group sports. They were encouraged to perform individual activities such as stretching. Finally, the experimental and control groups comprised 20 and 15 participants, respectively. After warm up and stretching exercises, the experimental group played volleyball, badminton, or dodgeball in teams of 4-5 every day for two months. However, the control group were only encouraged to perform warm up and stretching. At the end of the 60-day period, Beck Depression Inventory was filled out by physicians based on the statements of patients. Findings: According to the patients, both individual and group exercises had positive effects on their mental state. In fact, some patients were discharged after the period of study. Nevertheless, mental health of the control group improved considerably more than the control group. This finding suggests the benefits of group exercise. Conclusion: Regular exercise will promote individuals’ physical and mental health. It reduces the risk of chronic diseases, increases life expectancy and eliminates depression. Proper exercise helps the body to control its nervous system and results in greater confidence and better decision-making under stress. On the other hand, depression and stress are influenced not only by a person’s mental conditions and confidence but also their physical state. Exercise will regulate blood temperature and enhance physical functions under special circumstances. We obviously observed the positive effects of sports, especially team sports, on women's depressive symptoms. Keywords: Sport, Group exercise, Depression, Women
مقدمه: بحث پیرامون انتقال دهندههای عصبی و عدم کارکرد صحیح آن (کاهش یا افزایش دوپامین و سروتونین) در بروز بیماریهای روانی انکارناپذیر است. یکی از تأثیرات مثبت ورزش تنظیم میزان انتقال دهندههای عصبی در سلول عصبی و در نتیجه تعادل و توازن در کارکرد عصبی شخص و کاهش حالت نابهنجاریهای روانی است. روشها: در این مطالعهی پژوهشی، 35 نفر از مبتلایان به افسردگی بستری در بخش روانپزشکی بیمارستان نور اصفهان در دو گروه آزمایش و شاهد مورد مطالعه قرار گرفتند. 20 نفر از بیماران گروه آزمایش علاقمند به فعالیتهای ورزشی گروهی بودند و 4 نفر دیگر به علت عدم مشارکت در ورزشهای گروهی به فعالیتهای ورزشی سبکتر نظیر گرم کردن بدن و حرکات کششی ترغیب شدند. دستهی اول گروه آزمایش به مدت 60 روز پس از انجام حرکات کششی و گرم کردن بدن، در قالب 4 گروه 5 نفره و به صورت تیمی انتخاب شدند و به ورزشهای گروهی نظیر والیبال، بدمینتون و گاهی به خواستهی خود بیماران وسطی میپرداختند. دستهی دوم گروه آزمایش فقط به گرم کردن و حرکات کششی ترغیب شدند، پس از 60 روز پرسشنامه Beck توسط پزشکان معالج برای بیماران تکمیل شد. یافتهها: پس از دو ماه پیگیری در گروه آزمایش کاهش افسردگی به صورت چشمگیری نسبت به گروه شاهد دیده شد. نتیجهگیری: ورزش منظم و گروهی سلامت جسمی و روحی را حفظ میکند و باعث افزایش امید به زندگی و ایجاد شور و نشاط (جهت انجام فعالیتهای روزانه میگردد. با انجام این مطالعه به صورت عینی اثرات مثبت ورزش، به خصوص ورزشهای گروهی بر بیماری افسردگی در زنان محقق گردید. واژگان کلیدی: ورزش گروهی، افسردگی، زنان
https://jims.mui.ac.ir/article_13932_f29e862f7307c4eb635b0bb98fdbaf60.pdf