دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
219
2013
02
19
Effects of Lidocaine on Post-Tonsillectomy Pain in Children: A Triple-Blind Clinical Trial
بررسی تأثیر تزریق لیدوکایین بر درد بعد از تانسیلکتومی در اطفال: یک کارآزمایی بالینی سه سو کور
2291
2298
13975
FA
اکبر
پیرزاده
دانشیار، گروه گوش و حلق و بینی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران
محمد
علیمحمدی
مربی، گروه پرستاری، دانشکدهی پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران
سوره
علاف اکبری
استادیار، گروه گوش و حلق و بینی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران
خاطره
عیسی زادهفر
متخصص پزشکی اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران
مسعود
انتظاری اصل
دانشیار، گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران
Journal Article
2012
07
20
Background: Tonsillectomy is one of the most common surgical operations in children. It has complications such as pain, hemorrhage, laryngospasm, postoperative nausea, and vomiting. Post- tonsillectomy pain management is vital in reducing the suffering and restlessness of children. Several methods have been suggested to preventing and treat post-tonsillectomy pain. The aim of this study was to compare the effects of preoperative peritonsillar injection of lidocaine and placebo on postoperative pain relief. Methods: This randomized, triple-blind clinical trial was conducted on sixty 3-12-year-old children who were candidate for tonsillectomy in Imam Khomeini Hospital (Ardabil, Iran). Children were randomly assigned to the lidocaine or placebo group. Anesthesia was induced similarly for all patients. Peritonsillar injections of 1 mg/kg lidocaine (per 2 ml volume) and 2 ml normal saline were performed for the lidocaine and placebo groups, respectively. Patients’ vital signs were recorded in before the induction of anesthesia, during the operation, and in the recovery room. Pain was assessed by using the self-report Oucher Scale and the Children's Hospital of Eastern Ontario Pain Scale. Sedation state was also assessed through the Wilson Sedation Scale. Side effects such as nausea and vomiting, rebleeding after surgery, dyspnea, apnea, and laryngospasm were studied and recorded in the recovery room and 24 hours after the surgery. Data was analyzed with chi-square test, Student’s t-test, and repeated measures analysis of variance. Findings: Based on the Oucher Scale, the mean pain score in the lidocaine group was lower than the placebo group at the 5th, 15th, 30th, 60th, 120th and 240th minutes after the surgery. However, the difference was only statistically significant at the 240th postoperative minute (P = 0.03). The average sedation score in the placebo group was higher than the lidocaine group at the 15th and 30th minutes after the surgery (P > 0.05). There was no significant difference between the two groups in terms of rebleeding, need for oxygen, dyspnea, apnea, period of recovery room stay, and the need for painkillers in morning after the surgery. Conclusion: Preoperative peritonsillar injection of lidocaine was effective in reducing postoperative pain in children. Moreover, it did not result in any critical side effects during recovery and the first 24 hours after surgery. Thus, we certainly can use lidocaine for reducing postoperative pain in children. Keywords: Tonsillectomy, Lidocaine, Postoperative pain, Children, Peritonsillar
مقدمه: تانسیلکتومی از شایعترین اعمال جراحی کودکان است که دارای عوارضی مانند درد، خونریزی، لارنگواسپاسم و تهوع و استفراغ بعد از عمل میباشد. کنترل درد بعد از عمل به دلیل کاهش رنج و بیقراری در کودکان تانسیلکتومی شده از اهمیت خاصی برخوردار است. در مطالعات مختلف استفاده از روشهای متعددی برای پیشگیری و درمان بیدردی پس از عمل جراحی تانسیلکتومی مورد استفاده قرار گرفته است. مطالعهی حاضر با هدف بررسی تأثیر تزریق Peritonsillar لیدوکایین قبل از عمل جراحی بر کاهش درد پس از عمل جراحی انجام شد. روشها: این کارآزمایی بالینی سه سوکور بر روی 60 بیمار 12-3 ساله که کاندید تانسیلکتومی در بیمارستان امام خمینی شهر اردبیل بودند، انجام شد. کودکان به طور تصادفی به دو گروه لیدوکایین و دارونما تخصیص داده شدند. القای بیهوشی برای تمامی بیماران به صورت یکسان انجام گردید. در گروه اول، یک میلیگرم بر کیلوگرم لیدوکایین (با حجم 2 سیسی) و در گروه دوم 2 سیسی نرمال سالین به صورت Peritonsillar و در بستر لوزهها و اطراف آنها تزریق شد. علایم حیاتی بیماران قبل از القای بیهوشی، حین جراحی و در اتاق ریکاوری ثبت گردید. برای ارزیابی درد بعد از جراحی از ابزار خود گزارشدهی شدت درد Oucher و میزان Cheops و جهت بررسی وضعیت آرامبخش از نمرهدهی Wilson sedation scale استفاده شد. عوارض جانبی بعد از عمل مانند تهوع و استفراغ، خونریزی، تنگی نفس، آپنه و لارنگواسپاسم نیز ثبت گردید. از آزمونهای آماری 2χ، Student-t و Repeated measures ANOVA برای آنالیز دادهها استفاده گردید. یافتهها: نمرهی درد در گروه لیدوکایین در دقایق 5، 15، 30، 60، 120 و 240 بعد از عمل نسبت به گروه دارونما پایینتر بود، ولی این تفاوت فقط در دقیقهی 240 معنیدار بود (03/0 = P). همچنین میزان آرامبخشی در دقایق 15 و 30 در گروه دارونما بیشتر از گروه لیدوکایین بود، ولی این اختلاف در هیچ کدام از مراحل معنیدار نبود. تفاوت معنیداری در بروز خونریزی مجدد، نیاز به اکسیژن، تنگی نفس، آپنه، زمان ترخیص از ریکاوری و نیاز به داروی مسکن در صبح روز بعد از جراحی بین دو گروه وجود نداشت. نتیجهگیری: تزریق Peritonsillar لیدوکایین قبل از عمل جراحی تانسیلکتومی در کاهش درد بعد از عمل جراحی در کودکان اثرات مفیدی داشت. همچنین هیچ گونه عارضهی جانبی عمدهای در دورهی ریکاوری و تا 24 ساعت بعد از عمل جراحی در این بیماران ایجاد نشد. بنابراین تزریق Peritonsillar لیدوکایین قبل از عمل جراحی تانسیلکتومی میتواند به عنوان یک روش مطمئن در کاهش درد بعد از عمل این بیماران مورد استفاده قرار گیرد. واژگان کلیدی: تانسیلکتومی، لیدوکایین، درد بعد از جراحی، کودکان، Peritonsillar
https://jims.mui.ac.ir/article_13975_978f34620323a49beac44c046cb2117a.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
219
2013
02
19
Epidemiological and Clinical Characteristics of Non-Traumatic Subarachnoid Hemorrhage
ویژگیهای اپیدمیولوژیک و بالینی خونریزی تحت عنکبوتیهی غیر تروماتیک
2299
2309
13976
FA
حماسه
تواهن
پزشک عمومی، مرکز تحقیقات علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
مجید
قاسمی
استادیار، گروه داخلی مغز و اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
رسول
نوروزی
دستیار، مرکز تحقیقات علوم اعصاب و گروه داخلی مغز و اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
هاجر
معمار
دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
مصطفی
شریفخواه
کارشناس ارشد، مرکز تحقیقات علوم اعصاب اصفهان و گروه داخلی مغز و اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2013
02
04
Background: Subarachnoid hemorrhage (SAH) is associated with high mortality and morbidity. Considering geographical differences in reported epidemiology and lack of data in Isfahan, the aim of the present study was to assess the natural history of non-traumatic SAH. Methods: In a retrospective study, we reviewed the medical records of all patients who were hospitalized by the definite diagnosis of non-traumatic SAH in Alzahra and Kashani Hospitals (Isfahan, Iran) during 2011-12. A questionnaire containing validated items about demographic, clinical, and epidemiological variables was used to collect data. Findings: A total of 190 cases of non-traumatic SAH were identified. Half of the patients were female. History of vomiting, headaches, and loss of consciousness were the most frequent warning symptoms in 47.4%, 18.9%, and 15.8% of the patients, respectively. The most frequent risk factors were hypertension (43.7%), smoking (19.5%) and diabetes (9.5%). The mortality rate was 34.7% and only 4.7% of survivors were discharged while requiring assistance with activities of daily living. Conclusion: Treatment of hypertension and diabetes together with cessation of smoking can reduce the risk of SAH. Keywords: Subarachnoid hemorrhage, Epidemiology, Stroke
قدمه: با توجه به میزان بالای مرگ و میر ناشی از خونریزی تحت عنکبوتیهی غیر تروماتیک، تفاوتهای جغرافیایی و نیز عدم وجود اطلاعات کافی از آن در شهر اصفهان و در راستای ارتقای کیفیت خدمات درمانی، در این مطالعه خصوصیات دموگرافیک، بالینی و اپیدمیولوژیک خونریزی تحت عنکبوتیهی غیر تروماتیک بررسی شد. روشها: در یک مطالعهی توصیفی و گذشتهنگر مدارک پزشکی کلیهی بیماران بستریشده با تشخیص قطعی خونریزی تحت عنکبوتیهی غیر تروماتیک در بیمارستان الزهرای (س) اصفهان در سالهای ۱۳۸۹ و ۱۳۹۰ مورد بررسی قرار گرفت. یک پرسشنامهی حاوی موارد معتبر طراحی شد و اطلاعات مربوط به مشخصات فردی، خصوصیات بالینی و شاخصهای اپیدمیولوژیک از پرونده و مدارک موجود بیماران استخراج گردید. یافتهها: در طول مطالعه، در مجموع ۱۹۰ بیمار به علت خونریزی تحت عنکبوتیهی غیر تروماتیک بستری شدند که نیمی از آنان زن بودند. شایعترین علایم منجر به مراجعه به اورژانس شامل تهوع، سر درد و کاهش سطح هوشیاری با شیوع به ترتیب ۴۷/۴، ۱۸/۹ و ۱۵/۸ درصد بود. در بررسی عوامل خطر خونریزی تحت عنکبوتیه، فشار خون با ۴۳/۷ درصد و سیگار کشیدن و دیابت به ترتیب با ۱۹/۵ و ۹/۵ درصد شایعترین عوامل بود. میزان مرگ و میر بیماران در بیمارستان ۳۴/۷ درصد بود و در هنگام ترخیص ۴/۷ درصد از بیماران برای انجام فعالیتهای روزانه وابسته بودند. نتیجهگیری: به جز سن و جنس بیشتر عوامل خطر مرتبط با خونریزی تحت عنکبوتیه مانند فشار خون، مصرف سیگار و دیابت قابل پیشگیری یا کنترل میباشند. واژگان کلیدی: خونریزی تحت عنکبوتیه، اپیدمیولوژی، سکتهی مغزی
https://jims.mui.ac.ir/article_13976_0e19a8bac63f97a513063dcb9a64442b.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
219
2013
02
19
Effects of Recent Transmission of Infection and Reactivation of Latent Infection with Mycobacterium Tuberculosis in Patients with Tuberculosis
بررسی نقش انتقال اخیر عفونت و عود مجدد عفونت نهفتهی ناشی از مایکوباکتریوم توبرکلوزیس در بیماران مسلول به روش IS6110-RFLP و DR-RFLP
2310
2323
13977
FA
بهنام
رفیعی
کارشناس ارشد، گروه میکروبیولوژی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قم، قم، ایران
علی اصغر
فرازی
استادیار، گروه بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران
داود
صادقی
کارشناس ارشد، گروه زیست شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران
سپیده
غنی
کارشناس ارشد، گروه میکروبیولوژی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قم، قم، ایران
محمد
محمد طاهری
کارشناس ارشد، بخش تولید و تحقیق توبرکولین و مالئین، مؤسسهی واکسن و سرمسازی رازی، کرج، ایران
احمد
سخراوی
کارشناس ارشد، بخش تولید و تحقیق توبرکولین و مالئین، مؤسسهی واکسن و سرمسازی رازی، کرج، ایران
روحاله
کشاورز
دامپزشک، بخش تولید و تحقیق توبرکولین و مالئین، مؤسسهی واکسن و سرمسازی رازی، کرج، ایران
کیوان
تدین
استادیار، بخش تولید و تحقیق توبرکولین و مالئین، مؤسسهی واکسن و سرمسازی رازی، کرج، ایران
نادر
مصوری
استادیار، بخش تولید و تحقیق توبرکولین و مالئین، مؤسسهی واکسن و سرمسازی رازی، کرج، ایران
Journal Article
2012
11
06
Background: Mycobacterium tuberculosis is a successful worldwide human pathogen responsible for killing about three million people every year. It has been estimated that approximately one-third of the world population have latent infections of this pathogen. This study was performed to evaluate the role of recent transmission of infection and reactivation of latent infection with Mycobacterium tuberculosis in Markazi Province (Iran). Methods: Overall, 57 sputum specimens from smear-positive patients were collected from health centers in Markazi Province. The samples were then cultured by standard methods. Afterward, genomic DNA was extracted by chloroform-isoamyl alcohol. Genetic studies were conducted by Pvull restriction fragment length polymorphism (RFLP) and DNA hybridization with IS6110 and direct repeat (DR) probes. Findings: We observed a wide range of genetic diversity from Mycobacterium tuberculosis strains. Of 48 genotypes identified by IS6110-RFLP method, 41 were unique. On the other hand, 37 of 45 genotypes identified by DR-RFLP were unique. Conclusion: The variety of genetic patterns revealed that reactivation of latent infection with Mycobacterium tuberculosis has a more important role than recent transmission in the studied population. Our practical findings showed higher discriminatory power of IS6110-RFLP compared to DR-RFLP. Keywords: Discriminatory power, Mycobacterium tuberculosis, Reactivation, Recent transmission, Restriction fragment length polymorphism
مقدمه: مایکوباکتریوم توبرکلوزیس به عنوان یک پاتوژن موفق انسانی عامل مرگ حدود 3 میلیون نفر در هر سال میباشد و نزدیک به یک سوم جمعیت جهان عفونت نهفته به این باکتری دارند. این مطالعه به منظور بررسی نقش انتقال اخیر و فعال شدن مجدد عفونت نهفته به مایکوباکتریوم توبرکلوزیس در استان مرکزی با استفاده از روشهای IS6110-RFLP (IS6110-Restriction fragment length polymorphism) و DR-RFLP و نیز مقایسهی قدرت تفکیک جدایههای مایکوباکتریوم توبرکلوزیس با این دو روش انجام گرفت. روشها: در این مطالعه طی یک سال در مجموع 57 نمونهی خلط اسمیر مثبت از بیماران مبتلا به سل ریوی از مراکز بهداشتی- درمانی استان مرکزی جمعآوری گردید و طبق روشهای استاندارد کشت داده شد. سپس استخراج DNA ژنومیک با روش ایزو آمیل الکل– کلروفرم صورت پذیرفت. جهت بررسیهای ژنتیکی سویهها از روش RFLP با استفاده از آنزیم محدودکنندهی PvuII استفاده شد و دو رگهسازی با پروبهای IS6110 و DR انجام پذیرفت. یافتهها: طی این مطالعه، تنوع ژنتیکی وسیعی از سویههای مایکوباکتریوم توبرکلوزیس مشاهده شد. با استفاده از پروب IS6110، 48 ژنوتیپ مشاهده گردید که 41 نوع منحصر به فرد بود و با پروب DR، 45 ژنوتیپ دیده شد که 37 نوع آن منحصر به فرد بود. نتیجهگیری: تنوع ژنتیکی وسیع سویههای مایکوباکتریوم توبرکلوزیس مورد مطالعه، نشاندهندهی نقش اصلی فعال شدن مجدد عفونت نهفته نسبت به انتقال اخیر عفونت میباشد. همچنین یافتههای تجربی ما نشان داد قدرت تفکیک سویهها با روش IS6110-RFLP بیشتر از روش DR-RFLP میباشد. واژگان کلیدی: انتقال اخیر، عود مجدد عفونت، قدرت تفکیک، مایکوباکتریوم توبرکلوزیس، RFLP
https://jims.mui.ac.ir/article_13977_e7fed988dd5f2a44bb605bffd0f6c19d.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
219
2013
02
19
Assessment of Palliative Effects of Ginger on Chemotherapy-Induced Nausea: Delayed Phase
بررسی اثرات تخفیفی زنجبیل بر تهوع ناشی از شیمیدرمانی: فاز تأخیری
2324
2332
13978
FA
سید میثم
ابراهیمی
مربی، گروه هوشبری، دانشکدهی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
زهره
پارسا یکتا
دانشیار، گروه داخلی- جراحی، دانشکدهی پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
علیرضا
نیکبخت نصرآبادی
استاد، گروه داخلی- جراحی، دانشکدهی پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
سید مصطفی
حسینی
استاد، گروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی، دانشکدهی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
صنمبر
صدیقی
دانشیار، انستیتو کانسر، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
محمد حسین
صالحی سورمقی
دانشیار، گروه فارماکوگنوزی، دانشکدهی داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
Journal Article
2011
11
24
Background: Delayed nausea (24 to 72 hours after chemotherapy) is one of the most common side effects of chemotherapy. This study investigated the effects of ginger capsules on this problem. Methods: This randomized, double-blind, placebo-controlled clinical trial was performed in Imam Khomeini Hospital (Tehran, Iran) during August-December 2009. It included 80 women with breast cancer undergoing one-day chemotherapy periods and suffering from chemotherapy-induced nausea. After obtaining written consent, the subjects were randomly assigned to intervention and control groups. The two groups were matched in terms of age and emetic effects of chemotherapy drugs. The intervention group received 250 mg ginger capsules four times a day (1 g/day) from three days before to three days after chemotherapy. The control group received 25 mg starch capsules in the same order. To measure the effects of capsules, the patients were asked to fill out a three-part questionnaire every night. The collected data was analyzed with Fisher’s exact, Kruskal-Wallis, and chi-square tests using STATA8. Findings: There was no significant difference between the mean duration of the disease between the intervention and control groups (4.2 ± 2.4 vs. 4.5 ± 2.6; P = 0.60). The mean age of subjects in the intervention and control groups was 41.8 ± 8.4 and 45.1 ± 10.0 years old (P = 0.10). The severity and frequency of delayed nausea were significantly lower in patients receiving ginger (P < 0.01 for both). Moreover, taking ginger capsules did not result in any complications compared to placebo (P = 0.50). Conclusion: Taking ginger powder capsules (1 g/day) three days before to three days after chemotherapy besides the standard anti-emetic regimen could reduce the severity and frequency of chemotherapy-induced nausea. Keywords: Ginger, Delayed nausea, Cancer, Chemotherapy
مقدمه: تهوع فاز تأخیری (72-24 ساعت پس از شیمیدرمانی) یکی از شایعترین عوارض ناشی از شیمیدرمانی است. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر کپسولهای زنجبیل بر میزان تخفیف این عارضه صورت پذیرفت. روشها: این پژوهش یک کارآزمایی بالینی تصادفیسازی شدهی شاهددار و دو سو کور بود که بین مرداد تا آذر سال 1388 در بیمارستان امام خمینی بر روی 80 بیمار خانم مبتلا به سرطان پستان که تحت شیمیدرمانی یک روزه بودند و از تهوع ناشی از آن رنج میبردند، انجام شد. پس از کسب رضایتنامهی کتبی، نمونهها به صورت تصادفی در دو گروه شاهد و مداخله قرار گرفتند. دو گروه از نظر سن و شدت تهوعزایی داروهای شیمیدرمانی مصرفی با یکدیگر همسانسازی شدند. نمونههای گروه مداخله کپسولهای 250 میلیگرم زنجبیل را به صورت خوراکی، چهار بار در روز و به فاصلهی هر شش ساعت (یک گرم در روز) و به همین صورت نمونههای گروه شاهد کپسولهای دارونما را از سه روز قبل از شیمیدرمانی تا سه روز پس از آن مصرف کردند. برای سنجش اثر کپسولها هر شب یک پرسشنامهی سه قسمتی تکمیل گردید. پس از جمعآوری دادهها از آزمونهای Fisher’s exact، Kruskal-Wallis و 2χ با استفاده از نرمافزار آماری STATA نسخهی 8، برای آنالیز دادهها استفاده گردید. یافتهها: میانگین سن نمونهها در گروههای مداخله و دارونما به ترتیب 4/8 ± 8/41 و 0/10 ± 1/45 سال بود (1/0 = P). میانگین طول مدت بیماری در گروه مداخله 4/2 ± 2/4 و در گروه دارونما 6/2 ± 5/4 روز بود (6/0 = P). همچنین، یافتهها حاکی از آن بود که به ترتیب شدت (001/0 > P) و تعداد موارد (001/0 > P) تهوع فاز تأخیری به طور معنیداری در بیماران دریافتکنندهی زنجبیل کمتر از بیماران مصرفکنندهی دارونما بود. همچنین مصرف کپسولهای زنجبیل در مقایسه با دارونما عارضهی خاصی نداشت (5/0 = P). نتیجهگیری: بر اساس یافتههای پژوهش حاضر میتوان اظهار نمود که مصرف روزانه یک گرم پودر ریشهی زنجبیل به صورت کپسول از سه روز قبل از شیمیدرمانی تا سه روز پس از آن و در کنار رژیم ضد تهوع و استفراغ استاندارد میتواند تهوع فاز تأخیری ناشی از شیمیدرمانی را کاهش دهد. واژگان کلیدی: زنجبیل، تهوع فاز تأخیری، سرطان، شیمیدرمانی
https://jims.mui.ac.ir/article_13978_129e4760599f99cd2841b7a19d03e07e.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
219
2013
02
19
Detection of Escherichia Coli, Salmonella Enterica and Shigella Dysenteriae by Analysis of 23S Ribosomal DNA Gene
تشخیص باکتریهای اشریشیا کلی، شیگلا دیسانتری و سالمونلا انتریکا با استفاده از آنالیز ژن 23S rDNA
2333
2343
13979
FA
میثم
سرشار
کارشناس ارشد، مرکز تحقیقات بیولوژی مولکولی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه ا... (عج)، تهران، ایران
رضا
رنجبر
دانشیار، مرکز تحقیقات بیولوژی مولکولی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه ا... (عج)، تهران، ایران
نادر
شاهرخی
استادیار، بخش بیولوژی مولکولی، انستیتو پاستور ایران، تهران، ایران
نورخدا
صادقیفرد
دانشیار، مرکز تحقیقات میکروبشناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی ایلام، ایلام، ایران
احمد
حسنی
کارشناس ارشد، گروه میکروبیولوژی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
زهره
نصرابادی
کارشناس ارشد، گروه میکروبیولوژی، دانشکدهی علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج، کرج، ایران
فاطمه
پورعلی
کارشناس، مرکز تحقیقات بیولوژی مولکولی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه ا... (عج)، تهران، ایران
Journal Article
2012
12
14
Background: Ribosomal DNA (rDNA) genes contain signature structures which are unique for groups of organisms. Considering their great number in cells and their protected areas, they render ideal targets for specific nucleic acid probes. The present study aimed to investigate the capability of some specific regions of 23S rDNA gene as a DNA target for differentiation and screening of Escherichia coli, Salmonella enterica, and Shigella dysenteriae. Methods: Bacterial reference strains used in this study were E. coli, S. enterica and Sh. dysenteriae that were provided by the centers for microbial culture collection (CMCC) at Pasture Institute of Iran. DNA extraction was performed by boiling method. Alignment of the 23S rDNA sequences of bacterial species was performed by using AlignX (a component of Vector NTI Advance 11.0) and areas displaying sequence divergence among species were used for designing universal primers and individual bacteria specific probe. Findings: The universal polymerase chain reaction (PCR) products of each bacterial species showed bands of approximately 880 bp to be being equivalent to the fragment size of 23S rDNA gene. Different size bands of 23S rDNA probes were produced and included 228 bp for E. coli, 444 bp for S. enterica, and 776 bp for Sh. dysenteriae. Conclusion: Comparative sequence analysis of variable and specific regions of 23S rDNA genes among the studied bacterial species showed that we were able to amplify specific target among universal region for the detection of many enteric pathogenic bacteria. Keywords: 23S ribosomal DNA, Pathogenic bacteria, Vector NTI
مقدمه: ژنهای DNA ریبوزومی با داشتن ویژگیهای منحصر به فرد همچون حضور در تمامی سلولهای میکروارگانیسمها، وجود مقادیر بالایی از این ژنها در سلول و همچنین وجود نواحی محافظتشده یک کاندیدای مناسب جهت شناسایی طیف بالایی از میکروارگانیسمها میباشند. هدف از این مطالعه، بررسی توالی محافظت شده و اختصاصی ژن 23S rDNA به عنوان یک هدف DNA در افتراق و غربالگری باکتریهای اشریشیا کلی، شیگلا دیسانتری و سالمونلا انتریکا بود. روشها: سویههای باکتریایی اشریشیا کلی، شیگلا دیسانتری و سالمونلا انتریکا از کلکسیون کشت میکروبی انستیتو پاستور ایران تهیه گردید. استخراج DNA از سویههای مورد نظر با استفاده از روش جوشاندن صورت گرفت. پس از بررسی منابع و اطلاعات موجود در بانک ژنی، ترادفی از نواحی محافظتشدهی ژن 23S rDNA و نواحی اختصاصی درون ژنی آن با توجه به همردیفی توالیها، در نرمافزار AlignX از مجموعهی نرمافزار Vector NTI انتخاب شد و PCR (Polymerase chain reaction) انجام گردید. یافتهها: نتایج حاصل از همردیفی قطعهی اختصاصی ژن 23S rDNA در هر یک از باکتریهای مورد بررسی بیانگر وجود قطعهی ژنی به اندازهی حدود 880 جفت باز در تمامی باکتریهای مورد مطالعه بود. پروبهای اختصاصی طراحیشده در هر یک از باکتریهای اشریشیا کلی، سالمونلا انتریکا و شیگلا دیسانتری وجود باندهای 226، 444 و 776 جفت بازی را نشان داد. نتیجهگیری: نتایج به دستآمده در این مطالعه نشان داد که توالی 23S rDNA انتخاب شده در این پژوهش با توجه به محصولات به دست آمدهی حاصل از تکثیر آن، ناحیهای مناسب و کارامد جهت افتراق و غربالگری سویههای باکتریایی اشریشیا کلی، شیگلا دیسانتری و سالمونلا انتریکا میباشد. واژگان کلیدی: ژن 23S rDNA، باکتریهای پاتوژن، Vector NTI
https://jims.mui.ac.ir/article_13979_d3636814355d8734527d64d9a229acc3.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
219
2013
02
19
Determination of the Need for Prenatal Diagnosis in Carriers of Alpha Thalassemia
تعیین میزان نیاز به تشخیص پیش از تولد تالاسمی در جنینهای ناقل تالاسمی آلفای معرفیشده به آزمایشگاه ژنتیک
2344
2352
13980
FA
میترا
رمضانی
دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
یداله
رمضانی
مربی، گروه بهداشت، دانشکدهی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران
داود
امیریان مجد
دستیار، گروه ارتوپدی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
منصور
صالحی
دانشیار، گروه علوم تشریحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2012
10
18
Background: In recent years, both alpha and beta thalassemia have been screened in couples before marriage. The severe form of alpha thalassemia, i.e. hydrops fetalis, is found in fetuses and causes fetal death. We tried to determine the need for prenatal diagnosis of hydrops fetalis among couples referred to Alzahra Genetic Laboratory. We also evaluated the cost-effectiveness of alpha thalassemia screening. Methods: This descriptive study included all individuals that had been referred to the genetic laboratory from various health centers in Isfahan (Iran). The subjects had mean corpuscular volume less than 80 fL, mean corpuscular hemoglobin less than 27 pg, and hemoglobin A2 less than 2.5 percent. Moreover, one month of iron supplementation had failed to normalize their blood indexes. DNA was duplicated with polymerase chain reaction and examined with gel electrophoresis. Findings: During the 27 months and nine days of the study (2009-2012), 642 eligible couples were referred to Alzahra Genetic Laboratory. Of these, 75 couples (11.6%) had beta-beta genotype, 343 couples (53.4%) had alpha-alpha genotype, and 224 couples (34.8%) had genotype alpha-beta. Of the 343 couples who had alpha-alpha genotype, three couples (0.87%) required to have prenatal diagnosis. Conclusion: Considering the very few fetuses that required prenatal diagnosis, the cost-effectiveness of alpha-thalassemia screening in preparing couples for marriage has to be further evaluated at the country level. On the other hand, as fetuses with hydrops will not survive and will abort (only one fetus had hydrops in this study), children with thalassemia major will not be a problem. Keywords: Alpha thalassemia, Prenatal diagnosis
مقدمه: در سالهای اخیر در ایران تالاسمی آلفا و بتا قبل از ازدواج در زوجین غربالگری میشود. همان طور که میدانیم شکل شدید تالاسمی آلفا در جنین، خود را به صورت هیدروپس فتالیس نشان میدهد و باعث مرگ جنین میشود. در این مطالعه، میزان نیاز به تشخیص پیش از تولد جهت تشخیص هیدروپس فتالیس را در بین زوجهایی که از طرف مراکز بهداشتی به آزمایشگاه ژنتیک بیمارستان الزهرای (س) اصفهان فرستاده شدند، بررسی شد و میزان هزینه-اثربخشی این غربالگری تعیین شد. روشها: این مطالعه یک مطالعهی توصیفی- تحلیلی بود که از بهمن 1388 تا خرداد 1391 انجام شد. جمعیت مورد مطالعه کلیهی افرادی بودند که از طرف مراکز بهداشت با MCV (Mean corpuscular volume) کمتر از 80 و MCH (Mean corpuscular hemoglobin) کمتر از 27 و HbA2 (Hemoglobin A2) کمتر از 5/2 درصد به آزمایشگاه ژنتیک بیمارستان الزهرا (س) ارجاع شده بودند و با یک ماه مصرف قرص آهن، اندکسهای خونی آنها به حد طبیعی نرسیده بود. DNA این افراد با روش PCR (Polymerase chain reaction) تکثیر شد و توسط ژل الکتروفورز مورد بررسی قرار گرفت. یافتهها: در مجموع 642 زوج معیارهای ورود به مطالعه را داشتند. از این تعداد 75 زوج (6/11 درصد) ژنوتیپ بتا- بتا و 343 زوج (4/53 درصد) ژنوتیپ آلفا- آلفا و 224 زوج (8/34 درصد) ژنوتیپ آلفا- بتا داشتند. از 343 زوج با ژنوتیپ آلفا- آلفا، 3 زوج (87/0 درصد) نیاز به تشخیص پیش از تولد پیدا کردند و از این تعداد فقط یکی از جنینها مبتلا به هیدروپس شد. نتیجهگیری: مقرون به صرفه بودن غربالگری تالاسمی آلفا در زوجهای آماده برای ازدواج نیاز به بررسیهای بیشتری در سطح کشور دارد؛ چرا که تعداد جنینهایی که نیاز به تشخیص پیش از تولد پیدا میکنند، به قدری کم است که قابل چشمپوشی میباشد. ضمن این که به طور معمول جنینهای مبتلا به هیدروپس زنده نمیمانند و سقط میشوند و بنابراین ابتلای کودک به تالاسمی ماژور مشکلساز نخواهد بود. بنابراین توصیه میشود که در مورد لزوم غربالگری تالاسمی آلفا در سطح کشور مطالعات بیشتری صورت بگیرد. واژگان کلیدی: تالاسمی آلفا، تشخیص پیش از تولد
https://jims.mui.ac.ir/article_13980_10b3a190826923700349cc96979e8b48.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
30
219
2013
02
19
Long-Term Effects of Sulfur Mustard Poisoning in Iranian Chemical Warfare Victims: A Systematic Review
عوارض جسمی دراز مدت تماس با گاز خردل در جانبازان شیمیایی ایران، مطالعهی مرور نظاممند
2353
2366
13981
FA
لیدا
جراحی
استادیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
0000-0001-7753-6610
سید رضا
حبیبزاده شجاعی
دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
Journal Article
2012
11
14
Background: Long-term effects of sulfur mustard poisoning have been investigated in several studies. This study was performed to systematically summarize the results of papers about physical effects of sulfur mustard poisoning in Iranian chemical warfare victims. Methods: Scientific Information Databases (SID), IranMedex, and Magiran were searched for articles published from 1988 to November 2012. 128 papers were found by using sulfur mustard, complication, and chemical agent as keywords. Overall, 64 papers were excluded due to irrelevant abstracts or titles. After revisions, only 25 studies were selected for final assessments. Findings: The reviewed studies had reported prevalence of long-term dermatological, ophthalmological, and respiratory complications as 89.8%, 88.2%, and 83.6%, respectively. Chronic dermatological complications were mainly chronic severe itching, scars, dry skin, and skin discoloration. Ophthalmological complications included pinguecula, pterygium, chronic conjunctivitis, vascular tortuosity, limbal ischemia, thin corneas, diffuse corneal opacity, dry eye, and keratitis and their clinical symptoms. Respiratory complications were mainly obstructive chronic bronchitis, bronchiolitis, bronchiectasis, asthma, and fibrosis. Respiratory and ophthalmological symptoms were strongly associated with each other. Conclusion: Long-term dermatological complications were the most prevalent problems caused by sulfur mustard exposure. Ophthalmological and respiratory complications were the second and third most frequent problems. However, respiratory complications had more burden and severity and their incidence and severity increased by increasing age. Oligospermia was not confirmed. There was an increased incidence of leukemia but strong evidence for a direct effect of mustard gas on cancer (less than 30 years after exposure) was not found. Keywords: Sulfur mustard, Chemical agent, Complication, Long-term effects
مقدمه: اثرات نامطلوب دراز مدت تماس با گاز شیمیایی خردل، در مطالعات مختلفی بررسی شده است. این مرور نظاممند به جمعبندی عوارض جسمی ناشی از تماس با گاز خردل در آسیب دیدگان جامعهی ایرانی پرداخته است. روشها: جستجو در پایگاه اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی (SID)، Iranmedex و Magiran از سال 1367 تا مهر ماه 1391 انجام شد. 128 مطالعه با تأکید بر واژگان کلیدی گاز خردل، سولفور موستارد، شیمیایی و عوارض یافت شد. بر اساس خلاصه و عنوان ناهماهنگ با هدف مطالعه، 64 مقاله حذف و پس از بررسی متن مقالات، در نهایت 25 مقاله وارد مطالعه گردید. یافتهها: با در نظر گرفتن حجم نمونهی مطالعات، شیوع عوارض دراز مدت پوستی 8/89، چشمی 2/88 و تنفسی6/83 درصد محاسبه شد. عوارض مزمن پوستی به طور عمده شامل خارش مزمن شدید، اسکار، خشکی پوست و تغییر رنگ پوست بود. مشکلات چشمی شامل پینگوکولا و پتریژیوم، کنژکتیویت مزمن، تورتوزیتی عروقی، ایسکمی لیمبوس، نازکی قرنیه، کدورت منتشر قرنیه، خشکی چشم، کراتیت و علایم بالینی ناشی از آنها بود. عوارض تنفسی نیز شامل علایم بیماریهای انسدادی، برونشیولیت و برونشیت مزمن، برونشکتازی، آسم و فیبروز بودند. شدت عوارض چشمی و تنفسی با هم مرتبط بود. نتیجهگیری: عوارض مزمن پوستی، بیشترین سهم عوارض دراز مدت جسمی گاز خردل را داشتند و عوارض چشمی و ریوی در مرتبهی بعد قرار داشتند. البته عوارض ریوی شدت و تکرر بیشتری داشتند و با افزایش سن بروز و شدت آنها افزایش داشت. اولیگواسپرمی تأیید نشد. افزایش بدخیمیهای خونی وجود داشت، اما شواهد قاطع برای اثر مستقیم گاز خردل در ایجاد سرطانها (در بازهی زمانی کمتر از 30 سال پس از تماس) یافت نشد. واژگان کلیدی: گاز خردل، سولفور موستارد، شیمیایی، عوارض دراز مدت
https://jims.mui.ac.ir/article_13981_68e0937d0f20f63d46f066cb42c048a0.pdf