دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953437620160420Indexایندکس14906FAJournalIndex0000-0003-0874-1906Journal Article20160718Click to download the index of this issue.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jims.mui.ac.ir/article_14906_af7f963b59e84066e2110e5a07209d8b.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953437620160420Comparing the Effects of Pantoprazole and Ranitidine in the Prevention of Post-Operative Gastrointestinal Complications in Patients Undergoing Coronary Artery Bypass Graft Surgeryمقایسهی اثر پنتوپرازول و رانیتیدین در پیشگیری از بروز عوارض گوارشی بعد از عمل در بیماران تحت جراحی پیوند عروق کرونر27027614907FAغلامرضامعصومیدانشیار،گروه بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانفاطمهفرحبخشدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمهرانشاه زمانیاستادیار، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانامیرمیرمحمد صادقیاستادیار، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20151007Background: Patients undergoing coronary surgery are usually treated by anti-thrombus [acetyl salicylic acid (ASA) and anti-coagulant] drugs that lead to emergence of some gastrological problems such as peptic ulcer without any symptom. The present study aims at comparing the effects of pantoprazole and ranitidine in reducing the incidence of gastrointestinal complications in patients undergoing coronary artery bypass graft surgery (CABG).Methods: In a clinical trial, 90 candidates for CABG surgery were randomly divided into two groups of 45 patients. In the first group, pantoprazole and in the second group, ranitidine was prescribed before and after surgery until releasing from intensive care unit (ICU). They were studied in terms of incidence of upper gastrological problems until releasing from ICU and the obtained data were analyzed by SPSS software.Findings: During hospitalization in ICU, 13 patients from pantoprazole and 15 patients from ranitidine group showed gastrological symptoms (28.9% on contrary to 33.3%); however, the difference between two groups was not significant (P = 0.65). The mentioned gastrological symptoms include abdominal distention and vomiting and no case of hematomas and melena was observed in either of groups. The mean duration of hospitalization in ICU in pantoprazole and ranitidine groups were 44.1 ± 12.9 and 51.0 ± 28.1 hours, respectively; however, the difference between two groups was not significant (P = 0.14).Conclusion: There is no advantage in using pantoprazole rather than ranitidine for patients hospitalized in ICU and ranitidine could be preferred due to economical matters.مقدمه: بیماران تحت جراحی قلب به طور معمول تحت درمان با داروهای ضد ترومبوز (استیل سالیسیلیک اسید و آنتیکواگولانها) میباشند که منجر به بروز برخی مشکلات گوارشی مثل زخم پپتیک بدون علامت در آنها میشود و بدین جهت، درمان پروفیلاکتیک جهت مشکلات دستگاه گوارش فوقانی ناشی از عمل جراحی قلب ضروری به نظر میرسد. مطالعهی حاضر، با هدف مقایسهی تأثیر پنتوپرازول و رانیتیدین در کاهش بروز عوارض گوارشی بعد از عمل در بیماران تحت جراحی پیوند عروق کرونر به انجام رسید.روشها: طی یک مطالعهی کارآزمایی بالینی، 90 بیمار کاندیدای عمل جراحی پیوند عروق کرونر به روش تصادفی به دو گروه 45 نفره تقسیم شدند. جهت پیشگیری از عوارض گوارشی بعد از عمل، در گروه اول پنتوپرازول و در گروه دوم رانیتیدین، قبل و بعد از عمل جراحی تا زمان ترخیص از بخش مراقبتهای ویژه تجویز و از نظر بروز عوارض دستگاه گوارش فوقانی تا زمان ترخیص از بخش مراقبتهای ویژه بررسی و نتایج به دست آمده با استفاده از نرمافزار SPSS تجزیه و تحلیل و مقایسه شد.یافتهها: در طی مدت بستری در بخش مراقبتهای ویژه، 13 نفر (9/28 درصد) از گروه پنتوپرازول و 15 نفر (3/33 درصد) از گروه رانیتیدین، دچار علایم گوارشی شدند، اما تفاوت بین دو گروه معنیدار نبود (65/0 = P). علایم گوارشی پیشگفته، شامل تهوع و Distention شکم بود و موردی از Hematemesis و Melena در دو گروه مشاهده نشد. میانگین مدت زمان بستری در بخش مراقبتهای ویژه در دو گروه پنتوپرازول و رانیتیدین به ترتیب 9/12 ± 1/44 و 1/28 ± 0/51 ساعت بود، اما اختلاف دو گروه معنیدار نبود (140/0 = P).نتیجهگیری: برابر نتایج این مطالعه، مزیتی در استفاده از پنتوپرازول در پیشگیری از عوارض گوارشی بعد از عمل جراحی پیوند عروق کرونر نسبت به رانیتیدین مشاهده نمیشود، اما با توجه به ارزانتر بودن رانیتیدین نسبت به پنتوپرازول، استفاده از رانیتیدین به لحاظ اقتصادی ارجحیت دارد.https://jims.mui.ac.ir/article_14907_3bd00b198a4acdcdd6de880c3bbc917d.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953437620160420Evaluating the Liver Toxicity of Hydroalcoholic Extract of Momordica Charantia in Male Balb/C Miceبررسی سمیت عصارهی هیدروالکلی هندوانهی کوهی Momordica Charantia بر کبد موشهای سوری نر27728414908FAحمیدنصریاستاد، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-1673-5741سعیدمردانیاستادیار، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایرانمحمودرفیعیان کوپاییاستاد، مرکز تحقیقات گیاهان دارویی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایرانJournal Article20150909Background: Momordica charantia (bitter melon) is known for its hypoglycemic effect and widely used for the treatment of diabetes. This study other than evaluating plant antioxidant and its effect on blood antioxidant capacity, examined the effects and safety of bitter melon fruit in laboratory mice.Methods: 70 male mice (2-3 weeks old, body weight 25-30 g) were randomly divided into 7 groups. The mice were acclimatized to laboratory conditions for 7 days and at day 8, they were dosed intraperitoneally (single dose groups: 0, 100, 500, 1000, 2000, 4000 mg/kg and the group which was treated for 7 days: 500 mg/kg/day). Mice were then observed for 72 hours before they were scarified, immediately livers were taken for histology. Serum samples were assayed for liver functions [alkaline phosphatase (ALT), serum glutamic-pyruvic transaminase (SGPT) and serum glutamic oxaloacetic transaminase (SGOT)]. Blood and bitter melon antioxidant activity was measured.Findings: All single dose groups showed normal behavior after the dosing and no statistical changes were observed in all liver parameters including for SGOT, SGPT or ALP (P > 0.05). Lab data were shown as follow: ALP = 204.7 ± 88.0, SGOT = 180.8 ± 76.0, SGPT = 80.6 ± 54.0. Histological examinations revealed normal organ structures. Antioxidant activity of bitter melon was 68% and blood antioxidant activity was 564 µmol/ml.Conclusion: Doses up to 4000 mg/kg did not have any effects on the mice liver functions nor its histology. We suggest more studies with different doses.مقدمه: هندوانهی کوهی، به علت خاصیت هیپوگلایسمیک شهرت دارد و به صورت گسترده در جامعه جهت درمان دیابت استفاده میشود. در این تحقیق، علاوه بر بررسی ظرفیت آنتیاکسیدانی گیاه و اثر آن بر ظرفیت آنتیاکسیدانی خون، احتمال هپاتوتوکسیسیتی این گیاه با بررسی شیمیایی و هیستولوژیک مورد ارزیابی قرار گرفت.روشها: در این مطالعه، 70 موش سوری نر با وزن 30-25 گرم وارد مطالعه شدند و به طور تصادفی در 7 گروه قرار گرفتند. موشها به مدت 7 روز در شرایط آزمایشگاهی نگهداری و سپس در روز هشتم دوزهای مختلف عصارهی هندوانهی کوهی از طریق تزریق داخل صفاقی دریافت کردند. گروههای درمان تک دوز شامل 100، 500، 1000، 2000 و 4000 میلیگرم بر کیلوگرم و گروهی که یک هفته تحت درمان با دوز 500 میلیگرم بر کیلوگرم به صورت روزانه قرار گرفت. سپس به مدت 72 ساعت موشها تحت نظر بودند و بعد از آن کشته شدند. کبد موشها جهت بررسی هیستولوژی برداشته و تغییرات هیستوپاتولوژیک کبد بررسی شد. سرم موشها نیز از نظر آنزیمهای کبدی (ALP یا Alkaline phosphatase، SGPT یا Serum glutamic-pyruvic transaminase و SGOT یا Serum glutamic oxaloacetic transaminase) بررسی شد. ظرفیت آنتیاکسیدانی خون و گیاه نیز محاسبه شد.یافتهها: در کلیهی گروههایی که دارو را به صورت تک دوز دریافت کرده بودند، تغییرات آماری معنیداری در میزان آنزیمهای کبدی SGOT، SGPT و ALP و همچنین در مطالعات بافتشناسی مشاهده نشد (05/0 < P). مقادیر آنزیمهای SGOT، SGPT و ALP به ترتیب 0/76 ± 8/180، 0/54 ± 6/80 و 0/88 ± 7/204 بود. ظرفیت آنتیاکسیدانی هندوانهی کوهی 68 درصد و ظرفیت آنتیاکسیدانی خون 564 میکرومول بر لیتر به دست آمد.نتیجهگیری: هندوانهی کوهی تا دوز 4000 میلیگرم بر کیلوگرم به صورت تک دوز برای کبد آسیب و سمیتی ایجاد نمیکند، اما انجام مطالعات بیشتر با دوزهای مختلف دارو پیشنهاد میشود.https://jims.mui.ac.ir/article_14908_6eea81fa0417b0068e614074225a9daf.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953437620160420Arthroscopic Release versus Manipulation under Anesthesia for Frozen Shoulder: A Prospective Studyآزادسازی آرتروسکوپی شانهی منجمد در مقابل Manipoulation زیر بیهوشی: یک مطالعهی آیندهنگر28529214909FAامیررضاصادقیفراستادیار، گروه ارتوپدی، مرکز تحقیقات علوم اعصاب کرمان، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، کرمان، ایرانعلیرضاسعیددانشیار، گروه ارتوپدی، مرکز تحقیقات علوم اعصاب کرمان، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، کرمان، ایرانعلیاکاتیدستیار، گروه ارتوپدی، مرکز تحقیقات علوم اعصاب کرمان، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، کرمان، ایرانJournal Article20150813Background: Frozen shoulder is a painful condition in which surgery may be helpful in case of failure of conservative treatment. In this prospective study we tried to compare two common methods of surgical treatment.Methods: Between 2011 and 2012, 54 patients with frozen shoulder were treated by one of the two methods of arthroscopic release and manipulation under anesthesia. The variables studied were postoperative pain, American Shoulder and Elbow Surgeons (ASES) and Simple shoulder test (SST) scores, range of motion in different directions and pain in the last follow up.Findings: All the patients in the two groups had significant improvement in comparison to preoperative scores at the least follow up of one year. The difference between the two groups was not significant in internal rotation, forward flexion and pain in the last follow up, but among the other variables, the arthroscopy group showed more improvement. No statistically significant association was found among the variables and diabetes, age, dominant limb involvement and sex.Conclusion: Based upon the findings of the present study it seems that both manipulation under anesthesia and arthroscopic release are effective treatments for frozen shoulder.مقدمه: شانهی منجمد، یک وضعیت دردناک شانه است که در صورت عدم پاسخ به درمان کنزرواتیو، جراحی کمک کننده است. در این مطالعهی آیندهنگر، سعی شد مقایسهای بین دو روش شایع درمان جراحی انجام گیرد.روشها: در سالهای 91-1390، 54 بیمار مبتلا به شانهی منجمد به یکی از دو روش آزادسازی آرتروسکوپی و Manipoulation زیر بیهوشی تحت درمان قرار گرفتند. متغیرهای مورد مطالعه عبارت از درد پس از عمل، نمرات Simple shoulder test (SST) و American Shoulder and Elbow Surgeons (ASES)، دامنهی حرکات در جهات مختلف و درد در پیگیری نهایی بودند.یافتهها: تمامی بیماران در هر دو گروه، بهبود واضحی نسبت به قبل از عمل جراحی در پیگیری حداقل یک ساله داشتند. تفاوت متغیرها در دو گروه از نظر چرخش به داخل، فلکسیون قدامی و درد، در پیگیری نهایی معنیدار نبود، اما در سایر متغیرها، گروه آرتروسکوپی بهبود بیشتری نشان دادند. ارتباط معنیدار آماری بین متغیرها با دیابت، سن، درگیری سمت غالب و جنس پیدا نشد.نتیجهگیری: بر اساس نتایج مطالعهی فعلی، به نظر میرسد که هر دو روش Manipoulation زیر بیهوشی و آرتروسکوپی، درمانهای مؤثری برای شانهی منجمد میباشند.https://jims.mui.ac.ir/article_14909_f8b64946ebc86a5e23e1605a2943210c.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953437620160420Comparing the Effect of Intravenous Acetaminophen (Apotel®) and Intravenous Morphine in Controlling the Pain of Forearm and Leg Fractures in Adultsمقایسهی تأثیر استامینوفن وریدی (آپوتل®) و مورفین وریدی در کنترل درد ناشی از شکستگی تروماتیک ساعد و ساق پا در بالغین29329814910FAمرضیهملاییدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمهرداداسماعیلیاناستادیار، گروه طب اورژانس، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-3510-4462فرهادحیدریاستادیار، گروه طب اورژانس، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20150809Background: This study evaluated the analgesic and safety effects of intravenous acetaminophen versus intravenous morphine in management of pain in forearm and leg fractures.Methods: This study was a randomized double-blind clinical trial conducted on patients (15-60 years-old) with forearm and leg fracture and moderate to severe pain (pain score of 4 or more). Patients were randomized in to two groups, then, 1 g of intravenous acetaminophen or 0.1 mg/kg morphine was infused in 100 ml normal saline to either acetaminophen or morphine group. The pain severity was measured by Numeric Rating scale on arrival and 30 minutes after drug administration. The adverse reactions were also recorded.Findings: 55 patients were entered. There was no significant difference in analgesic effect between the Intravenous Acetaminophen and morphine groups (P = 0.140), but, there was a significant difference in side effects between the two groups. (P = 0.014).Conclusion: Intravenous acetaminophen appears to provide a similar level of analgesic comparable to intravenous morphine in limb fracture, however, further larger studies are required.مقدمه: این مطالعه، با هدف بررسی اثر ضد دردی استامینوفن وریدی در مقایسه با مورفین وریدی در بیماران دچار شکستگی ساق پا و ساعد دست انجام شد.روشها: این مطالعه، یک مطالعه کارآزمایی دو سو کور بود که بر روی بیماران 65-15 سالهی مبتلا به شکستگی ساق پا و ساعد دست با درد متوسط تا شدید (نمرهی VAS یا Visual analog scale بیشتر از 4) انجام شد. بیماران به دو گروه تقسیم شدند. در گروه اول، استامینوفن با دوز 1 گرم و در گروه دوم مورفین با دوز 1/0 میلیگرم در هر کیلوگرم در 100 میلیلیتر نرمال سالین تزریق شد. بعد از 30 دقیقه، درد بیماران با استفاده از مقیاس آنالوگ اندازهگیری شد. عواض جانبی دارو نیز ثبت گردید.یافتهها: 55 بیمار وارد مطالعه شدند. نمرهی درد در مقیاس آنالوگ بین گروهی که استامینوفن دریافت کرده بودند، با گروهی که مورفین دریافت کرده بودند، تفاوت معنیداری نداشت (140/0 = P)، اما در مورد عوارض جانبی، بین دو گروه تفاوت معنیداری وجود داشت (014/0 = P).نتیجهگیری: به نظر میرسد، استامینوفن وریدی در مقایسه با مورفین وریدی، سطح درمانی مشابه، اما عوارض جانبی کمتری دارد. مطالعات بزرگتری توصیه میشود.https://jims.mui.ac.ir/article_14910_c2d890039c3615ffe346e353e950850f.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953437620160420Review of the Mechanisms of Caffeine Effect on Skin and Hair Healthمروری بر مکانیسمهای تأثیر کافئین بر سلامتی و زیبایی پوست و مو29930514911FAهانیهشریفیان کوپائیپژوهشگر، مرکز تحقیقات پوست و سلولهای بنیادی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایرانزهراملاباشیپژوهشگر، مرکز تحقیقات بیماریهای پوستی و سالک، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-0244-170Xفریباجعفریدانشیار، مرکز تحقیقات بیماریهای پوستی و سالک، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان و مرکز تحقیقات پوست و سلولهای بنیادی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایرانمحمدعلینیلفروشزادهدانشیار، مرکز تحقیقات پوست و سلولهای بنیادی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران و مرکز تحقیقات بیماریهای پوستی و سالک، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20150927Caffeine -a methylxanthine derived from purine- is found in the various plants (coffee, tea, cola) all over the world and is widely used in cosmetics due to its ability to penetrate in skin barriers. In this paper, the mechanism of broad effects of caffeine on skin and hair is discussed. Commercial use of caffeine in the formulation of cosmetics (e.g. sunscreen products) can effectively reduce Ultraviolet (UV) irradiation side effects and devastating UV induced free radicals. It inhibits phosphodiesterase activity, increases the concentration of cyclic adenosine monophosphate (cAMP) and augments apoptosis in damaged keratinocytes of skin. Caffeine inhibits cell cycle and induces apoptosis by inhibition of ataxia-telangiectasia mutated and Rad3-related (ATR), cycle ATR-chk function. On the other hand, Caffeine is topically used in shampoo as an adjuvant for hair loss treatment. Increasing the cAMP concentration caused by caffeine reduces the tension in smooth muscle near the hair follicle and leads to easier delivery of nutrients through blood vessels. It also prevents negative effects of testosterone on hair follicles in men. Most of currently used hair products contain caffeine. Detailed mechanisms of other effects of caffeine in this field are also discussed.کافئین، یک متیل گزانتین مشتق شده از پورین میباشد که در گیاهان سراسر جهان (قهوه، چای سیاه و کولا) یافت میشود. امروزه، کافئین کاربرد وسیعی در تولید لوازم آرایشی دارد و در این زمینه، مورد استقبال واقع شده است. در این مقاله، مکانیسم آثار متنوع و گستردهی آن بر پوست و مو مورد بررسی قرار میگیرد. اضافه کردن کافئین به فرمولاسیون لوازم آرایشی (مانند فراوردههای ضد آفتاب) در کاهش تأثیر اشعهی Ultraviolet (UV) مؤثر است. کافئین، تخریب کنندهی رادیکالهای آزاد ناشی از اشعهی UV میباشد. این ماده، با مهار آنزیم فسفو دیاستراز و افزایش غلظت Cyclic adenosine monophosphate (cAMP)، آپوپتوز را در سلولهای کراتینوسیت آسیب دیدهی پوست انسان افزایش میدهد. همچنین، کافئین با مهار عملکرد Ataxia-telangiectasia and Rad3-related (ATR)، چرخهی ATR-chk، باعث توقف چرخهی سلولی و القای آپوپتوز میگردد. از سوی دیگر، اثرات مختلف کافئین در درمان ریزش مو به صورت محلول موضعی یا افزودن در فرمولاسیون شامپوها استفاده میشود. cAMP ناشی از این ماده، کشش عضلهی صاف را در نزدیکی فولیکول مو کاهش میدهد و تحویل مواد مغذی از طریق رگهای خونی را آسانتر می کند. کافئین همچنین، تأثیر تستوسترون در فولیکولهای مو در مردان را متوقف میکند. امروزه، بیشتر محصولات مراقبتی مو حاوی کافئین هستند. سایر مستندات در خصوص مکانیسم کافئین در این زمینه به صورت دقیقتری در متن مقاله مورد بحث قرار میگیرد.https://jims.mui.ac.ir/article_14911_01c8a64a2b3c66c05c2dbf9df27510eb.pdf