دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953438220160621Indexایندکس14942FAایندکسمجله0000-0003-0874-1906Journal Article20170315--https://jims.mui.ac.ir/article_14942_4e292a02eb5db4f6bb4c1d17c9496771.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953438220160621The Association between Obesity and Gastroesophageal Reflex (GERD) in Iranian Adultsارتباط میان چاقی و اختلال رفلاکس معدی- مروی در بزرگسالان ایرانی49650514943FAفائزهدهقانیدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانآزادهرضایتدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانپروانهصانعیدانشجوی دکتری، گروه علوم تغذیه، دانشکدهی تغذیه و علوم غذایی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، و مرکز تحقیقات امنیت غذایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانعمارحسنزاده کشتلیپزشک عمومی، مرکز تحقیقات کاربردی گوارش، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانحامددقاقزادهدانشیار، مرکز تحقیقات کاربردی گوارش، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایراناحمداسماعیلزادهاستاد، گروه تغذیهی جامعه، دانشکدهی علوم تغذیه و رژیمدرمانی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایرانپیمانادیبیاستاد، مرکز تحقیقات کاربردی گوارش، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6411-5235Journal Article20151106Background: Obesity is among the factors that are linked with gastroesophageal reflux disease (GERD). However, findings of previous studies on the relationship between obesity and GERD were conflicting. We aimed to assess the relationship between obesity and GERD in a large group of Iranian adults.Methods: This cross-sectional study was performed on 4457 adults. Anthropometric measures were obtained by the use a validated self-reported questionnaire. Subjects were classified into three categories based on their body mass index (BMI): normal weight, overweight and obese. Also they were classified into three categories based on their waist circumference: normal, abdominally overweight and abdominally obese. The prevalence of gastrointestinal reflux disease was assessed according to Rome III criteria. Additional information about other variables was obtained using a self-administered questionnaire.Findings: The prevalence of GERD among study population was 23.9%. In crude model, the obese individuals had a 58% greater chance for GERD [odds ratio (OR) = 1.58, 95% confidence interval (CI): 1.25-1.98), compared to those with normal weight. However, after adjustment for dietary habits and waist circumference, this association disappeared (OR = 1.06, 95%CI: 0.75-1.48). After adjustment for confounders, those with abdominal obesity had a 43% greater odd for GERD (OR = 1.43, 95%CI: 1.13-1.85). However further adjustment for weight interaction lead to a non-significance association (OR = 1.26, 95%CI: 0.96-1.65). Stratified analysis by gender revealed no significant association between obesity and GERG in men. But obese women had 43% increased odds of GERD and abdominally obese women had 51% higher odds of GERD; although adjustment for the mutual effects of waist circumference and weight disappeared these relations. There was no significant association between general or abdominal obesity and frequency or severity of GERD, after adjustment for all potential confounders.Conclusion: General obesity was significantly associated with increased risk of GERD; however, this association disappeared after controlling for dietary habits and waist circumference. Abdominally obese individuals had higher odds of GERD, compared to those with normal waist circumference.مقدمه: چاقی، یکی از عوامل مرتبط با اختلال رفلاکس معدی- مروی میباشد. با این حال، یافتههای حاصل از مطالعات انجام شده در رابطه با چاقی و رفلاکس، ضد و نقیض هستند. هدف از انجام این مطالعه، بررسی ارتباط میان چاقی با رفلاکس در گروه بزرگی از جمعیت بزرگسال ایرانی بود.روشها: در این مطالعهی مقطعی انجام شده روی 4457 بزرگسال، اطلاعات در مورد متغیرها با استفاده از پرسشنامهی خود-اجرا به دست آمد. با استفاده از اندازههای تنسنجی برگرفته از این پرسشنامه، افراد بر اساس شاخص تودهی بدنی به سه دسته افراد با وزن طبیعی، افراد با اضافه وزن و افراد چاق و بر اساس اندازهی دور کمر به سه دسته افراد با دور کمر طبیعی، افراد دارای اضافه وزن شکمی و افراد با چاقی شکمی طبقهبندی شدند. شیوع رفلاکس با توجه به معیارهای III ROME مشخص شد.یافتهها: شیوع رفلاکس معدی- مروی در بین افراد مورد مطالعه، 9/23 درصد بود. در مدل خام، افراد چاق در مقایسه با افراد با وزن طبیعی، 58 درصد شانس بیشتری برای ابتلا به رفلاکس داشتند (نسبت شانس = 58/1، 95 درصد فاصلهی اطمینان: 98/1-25/1)، اما با تعدیل اثر تمامی عوامل مخدوشگر، ارتباط بین چاقی و اندازهی دور کمر از حالت معنیداری خارج شد (نسبت شانس = 06/1، 95 درصد فاصلهی اطمینان: 48/1-75/0). پس از تعدیل برای متغیرهای بالقوه از جمله رفتارهای تغذیهای، افراد با چاقی شکمی 43 درصد شانس بیشتری برای ابتلا به رفلاکس داشتند (نسبت شانس = 43/1، 95 درصد فاصلهی اطمینان: 85/1-13/1)؛ با این وجود، وقتی متغیر وزن تعدیل شد، این ارتباط از حالت معنیداری خارج شد (نسبت شانس = 26/1، 95 درصد فاصلهی اطمینان: 65/1-96/0). آنالیزها به تفکیک جنس، نشان دهندهی عدم وجود ارتباط بین چاقی و ابتلا به رفلاکس در مردان بود. زنان با چاقی عمومی 43 درصد و زنان با چاقی شکمی 51 درصد، شانس بیشتری برای ابتلا به رفلاکس داشتند؛ اما تعدیل بیشتر برای دور کمر و شاخص تودهی بدنی این ارتباطها ناپدید شد. پس از تعدیل برای عوامل مخدوشگر بالقوه، ارتباط معنیداری بین چاقی و چاقی شکمی با تکرر و همچنین شدت علایم رفلاکس یافت نشد.نتیجهگیری: ارتباط مثبت معنیداری بین چاقی عمومی و اختلال رفلاکس معدی- مروی مشاهده شد که پس از در نظر گرفتن رفتارهای تغذیهای و اثرات متقابل دور کمر، از بین رفت. افراد با چاقی شکمی نیز نسبت به افراد با دور کمر طبیعی، شانس بالاتری برای ابتلا به رفلاکس داشتند.https://jims.mui.ac.ir/article_14943_3ee99048971f0284e4c36e56c2502977.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953438220160621The Effect of Brain-Derived Neurotrophic Factor (BDNF) val66met Polymorphism on the Learning of Complex Motor Skillتأثیر پلیمورفیسم val66met ژن عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز بر یادگیری مهارت حرکتی پیچیده50651414944FAابوالفضلشایان نوشآبادیدانشجوی دکتری، گروه رفتار حرکتی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانعلیرضاصابری کاخکیاستادیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران0000-0002-3066-4858مهدیسهرابیدانشیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانمحمدعلیدولتیاستادیار، مرکز تحقیقات بیوشیمی و تغذیه در بیماریهای متابولیک، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایرانJournal Article20151111Background: Brain-derived neurotrophic factor (BDNF), is a protein that plays an important role in neuroprotection, neurogenesis and synaptic plasticity, by which it plays an important role in motor learning. The presence of val66met single nucleotide polymorphism in one area of the BDNF gene Leads to disruption in the expression of this protein. The purpose of this study was to investigate whether this polymorphism can impair the learning of the complex motor skill.Methods: 100 students from different universities in Kashan, Iran, (mean age 21/60 ± 2/20) were randomly selected and after genetic test, we identified 46 people without val66met polymorphism, while the other 54 were affected. 28 people of both genetic group (56 people overall), after Pre-test, practiced badminton drop shot for 10 sessions, and 72 hours after the last training session, the post-test had been done. Kolmogorov-Smirnov test was used to investigate the normality of data distribution, and independent t-test and repeated measures ANOVA were used for data analysis (α = 0.05).Findings: Results showed that, although both groups improved their performance through exercise, there was no significant difference between the groups in the pre and post-test.Conclusion: Results of the study showed no significant differences between people with and without val66met polymorphism in the learning of badminton drop shot; however, this may be due to many factors including the type of task and the exercise protocol used in this study.مقدمه: عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز (BDNF یا Brain-derived neurotrophic factor)، پروتئینی است که نقش مهمی در حفاظت نورونی، نورونزایی و شکل پذیری سیناپسی دارد و به واسطهی آن، میتواند نقش مهمی در یادگیری حرکتی ایفا کند. وجود پلیمورفیسم تک نوکلئوتیدی val66met در یکی از نواحی ژن BDNF، منجر به اختلال در بیان این پروتئین میشود. هدف از انجام تحقیق حاضر، بررسی تأثیر این پلیمورفیسم بر یادگیری مهارت حرکتی پیچیده بود.روشها: 100 دانشجو از دانشگاههای شهر کاشان (با میانگین سنی 20/2 ± 60/21) به صورت تصادفی انتخاب شدند و پس از انجام آزمایشهای ژنتیک، 46 نفر فاقد پلیمورفیسم val66met و 54 نفر تحت تأثیر این پلیمورفیسم شناسایی شدند. 28 نفر از افراد هر دو گروه ژنتیک (56 نفر)، پس از اجرای پیشآزمون، به 10 جلسه تمرین دراپ کنترلی بدمینتون پرداختند و 72 ساعت پس از آخرین جلسهی تمرین، پسآزمون اجرا شد. برای بررسی طبیعی بودن توزیع دادهها، از آزمون Kolmogorov–Smirnov و برای تحلیل دادهها، از آزمونهای Independent t و Repeated masseurs ANOVA، در سطح معنیداری 05/0 = α استفاده شد.یافتهها: هر چند هر دو گروه، پیشرفت قابل توجهی در اثر تمرین داشتند، تفاوت معنیداری در مراحل پیش و پسآزمون بین دو گروه وجود نداشت.نتیجهگیری: در کل، نتایج این تحقیق نشان از عدم تفاوت بین افراد دارای پلیمورفیسم val66met و افراد فاقد این پلیمورفیسم در یادگیری مهارت دراپ کنترلی بدمینتون بود. این عدم تفاوت، میتواند ناشی از عوامل بسیاری از جمله نوع تکلیف و شیوهنامهی تمرینی مورد استفاده در این تحقیق باشد.https://jims.mui.ac.ir/article_14944_fc32f8c132c0fb39c91d4f3dad7085a4.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953438220160621Prevalence of BCR-ABL Gene Fusions in Patients with Chronic Myeloid Leukemia with Multiplex Reverse Transcription Polymerase Chain Reactionبررسی شیوع فیوژنهای ژن ABL-BCR در بیماران مبتلا به لوسمی میلوئیدی مزمن با روش Multiplex Reverse Transcription Polymerase Chain Reaction (Multiplex RT-PCR)51552014945FAفرزادعالیزاده مفردگروه زیستشناسی، دانشکدهی علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ارومیه، ارومیه، ایرانمهدیدریکوندگروه زیستشناسی، دانشکدهی علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ارومیه، ارومیه، ایرانفریددولتشاهیگروه زیستشناسی، دانشکدهی علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد دامغان، دامغان، ایرانپارسامحمد جعفریگروه زیستشناسی، دانشکدهی علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ارومیه، ارومیه، ایرانصابرآقامحمدیگروه زیستشناسی، دانشکدهی علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ارومیه، ارومیه، ایرانJournal Article20151112Background: Chronic myeloid leukemia (CML) is a clonal malignancy of hematopoietic stem cells. Type of fusion in these patients can be clinically significant and help to better understand the pathogenesis of leukemic cells with t (9:22). The aim of this study is to check BCR-ABL mutations and determine the prevalence of various gene fusions using reverse transcription polymerase chain reaction (RT-PCR) method in patients with CML.Methods: After making sure of having the disease and signing the written consent, 5-8 ml blood was taken from patients with aseptic technique. After RNA extraction, blood samples were centrifuged to separate mononuclear cells (MNCs) and complete RNA was extracted. Multiplex reaction PCR was carried out in 35 cycles.Findings: All 40 patients were positive in terms of BCR-ABL fusions. Of them 21 persons (52.5%) had b3a2 fusion and 16 persons (38.88%) with b2a2 fusion and finally 3 persons with ale2 fusion.Conclusion: Uniformity of reaction products and the results obtained in this study showed that RT-PCR method is feasible as a fast, sensitive and safe method to determine the prevalence of BCR-ABL genes in the sampling of peripheral blood. Also, the difference in the rate of fusion due to racial differences in the population can be studied.مقدمه: لوسمی میلوئید مزمن (CML یا Chronic myeloid leukemia) یک بدخیمی کلونال سلولهای بنیادی هماتوپتیک است. نوع فیوژنها در بیماران CML اهمیت بالینی دارد و به درک بهتری در فهم پاتوژنز سلولهای لوکمیک دارای (9:22)t کمک میکند. هدف از انجام این پژوهش، بررسی شیوع موتاسیونهای ABL-BCR و تعیین فراوانی فیوژنهای گوناگون ژن ABL-BCR در بیماران مبتلا به CML با روش Reverse transcription polymerase chain reaction (RT-PCR) بود.روشها: با کسب اطمینان از مبتلا بودن بیماران و جلب رضایت ایشان، به روش آسپتیک، 8-5 میلیلیتر خون از بیماران گرفته شد. پس استخراج RNA از نمونههای خون، برای جداسازی سلولهای تک هستهای (MNCs یا Mononuclear cells) سانتریفیوژ انجام و RNA تام استخراج شد. واکنش Multiplex RT-PCR در 35 چرخه انجام شد.یافتهها: از 40 بیمار مورد بررسی از نظر فیوژنهای ABL-BCR همه مثبت بودند که 21 نفر (5/52 درصد) دارای فیوژن b3a2 و 16 نفر (8/38 درصد) دارای فیوژن b2a2 و 3 نفر (5/5 درصد) دارای فیوژن ale2 بودند.نتیجهگیری: یکنواختی محصولات در واکنش و نتایج به دست آمده در این مطالعه، نشان داد که روش RT-PCR به عنوان روشی سریع، حساس و مطمئن برای بررسی شیوع فیوژنهای ژن ABL-BCR در نمونهبرداری از خون محیطی به آسانی قابل انجام است. همچنین، تفاوت در میزان شیوع فیوژنها میتواند به دلیل تفاوت نژادی در جامعهی مورد بررسی باشدhttps://jims.mui.ac.ir/article_14945_d9968e290a0f71cd8188ab5642988a60.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953438220160621Comparing the Outcome and Surgical Complications between Living and Cadaveric Renal Transplants: A Single Center Experience in Iranمقایسهی نتایج و عوارض جراحی پیوند کلیه در دریافت کنندگان پیوند از جسد و اهدا کنندهی زنده: تجربهی یک مرکز در ایران52152514946FAرضامهدوی زفرقندیاستاد، گروه اورولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایرانمجتبیعاملیاستادیار، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایرانحامدمعصومیاورولوژیست، مشهد، ایرانرحیمتقویاستاد، گروه اورولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایرانمحمودتوکلیاستادیار، گروه اورولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایرانبهنامشکیبااورولوژیست، مرکز پژوهشهای علمی دانشجویان، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایرانلیلاغلامی مهتاجدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایرانJournal Article20151113Background: Studies reported that graft survivals with living kidney donors (LKD) are better than cadaveric kidney donors (CKD), while, other studies confirm good graft function and satisfactory graft survival from CKD. This study sought to compare graft survival after kidney transplantation in patients received kidney from CKD and LKD and their surgical complications in a single center in Iran.Methods: This historical cohort study involved two groups. Group1 included 69 kidney recipients who received their renal transplant from CKD. The group 2 consisted of 143 renal transplant recipients with kidneys coming from LKD.Findings: No significant differences existed in surgical complications between the two groups. Graft survival rates at 1, 3 and 4 years were 99, 85 and 85 percent in group1 and 99, 96 and 78 percent in group2. There was no significant difference in graft survival rates between the two groups.Conclusion: Renal transplant from CKD is associated with good graft survival and low surgical complications. Also, it is possible to transplant other organs from a cadaveric. So, in our experience, CKD may be considered an optimal option for renal transplantation.مقدمه: مطالعات نشان دادهاند که بقای پیوند کلیه از اهدا کنندهی زنده نسبت به اهدا کنندهی جسد بهتر است؛ در حالی که مطالعات دیگر، عملکرد خوب کلیهی پیوندی و بقای مناسب آن را در اهدا کنندگان جسد ثابت کردهاند. این مطالعه، با هدف بررسی مقایسهای بقای کلیهی پیوندی و عوارض جراحی در دو گروه بیماران دریافت کننده از انسان زنده و جسد انجام شد.روشها: در این مطالعهی همگروهی تاریخی، دو گروه بیمار بررسی شدند. گروه یک، شامل 69 بیمار که کلیهی پیوندی را از جسد دریافت کرده بودند و گروه دو، شامل 143 بیمار که از دهندهی زنده کلیه دریافت کرده بودند.یافتهها: اختلاف معنیداری در عوارض جراحی بین دو گروه مشاهده نشد. بقای کلیهی پیوندی در گروه یک در پیگیری 1، 3 و 4 ساله 99 درصد، 85 درصد و 85 درصد بود و در گروه دو، 99 درصد، 96 درصد و 78 درصد بود. اختلاف معنیداری در میزان بقای کلیهی پیوندی در دو گروه مشاهده نشد.نتیجهگیری: دریافت کلیه از دهندهی جسد با بقای خوبی همراه است و عوارض جراحی کمی دارد. همچنین، این مزیت وجود دارد که دیگر اندامهای جسد برای پیوند استفاده شود. بنا بر این، طبق یافتههای این مطالعه، دهندهی جسد یک انتخاب بسیار مناسب برای پیوند کلیه میباشد.https://jims.mui.ac.ir/article_14946_15bc005c266883ec57a2fae120a349b3.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953438220160621Presbycusis: From Current Knowledge to Future Treatment Prospectsپیرگوشی: از دانش کنونی تا چشماندازهای آیندهی درمان52653514947FAمعصومهفلاحدانشجوی دکتری تخصصی پژوهشی، مرکز تحقیقات گوش، گلو، بینی، سر و گردن، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایرانمسعودهوشمنددانشیار، گروه ژنتیک پزشکی، پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فنآوری، تهران، ایرانمحمدفرهادیاستاد، مرکز تحقیقات گوش، گلو، بینی، سر و گردن، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایرانJournal Article20160306Presbycusis is the progressive sensorineural hearing loss during aging and is one of the most common chronic diseases of the elderly. Due to slow progress and high prevalence, it is usually underestimated. Collaboration of environmental factor and susceptibility genes by inducing cochlear cell death is responsible for it. These cells lose the ability of regeneration, so presbycusis is irreversible and doesn’t have a treatment. Presbycusis slowly affects communication skills, so may lead to dependency, isolation, and frustration and will reduce quality of life of patients and those surrounding them. It has a great social and economic impact on public health. Focus on new biomedical approaches such as cell and gene therapy and regenerative medicine created new hope for treatment. Because of the growing elderly population, the prevalence of presbycusis will raise higher. Right now we should make a decision to deal with this growing population. It’s the only way to increase the quality of life of future elderly and also lead to economic savings and promoting ear health. Here we review the different aspect of presbycusis from risk factors to future treatment view. With the aim of highlighting the importance of disease and demonstrating the need for research on intracellular mechanisms of presbycusis in order to finding early diagnosis, effective intervention and treatment.کاهش شنوایی حسی- عصبی پیشرونده در طی افزایش سن، پیرگوشی نامیده میشود. پیرگوشی، یکی از شایعترین بیماریهای مزمن کهنسالی است. این بیماری، به دلیل پیشرفت آرام و شیوع بالا، اغلب ناچیز شمرده میشود. همراهی عوامل محیطی با ژنهای مستعد کننده از طریق آسیب به سلولهای ناحیهی حلزون گوش، مسؤول ایجاد این بیماری هستند. این سلولها، توانایی بازسازی را از دست دادهاند. در نتیجه، پیرگوشی غیر قابل برگشت است و درمانی ندارد. پیرگوشی، به مرور بر روی ارتباطات افراد تأثیر میگذارد و ثمرهی آن وابستگی، انزوا، ناامیدی و در نهایت کاهش کیفیت زندگی فرد بیمار و اطرافیانش خواهد بود. این اختلال، بار اجتماعی- اقتصادی زیادی را بر سلامت عمومی دارد. تمرکز بر رویکردهای زیستپزشکی جدید از قبیل سلول و ژندرمانی و پزشکی بازساختی، امیدهای جدیدی را برای درمان این بیماری ایجاد کرده است. به دلیل روند رو به رشد جمعیت پیر، شیوع پیرگوشی نیز رو به افزایش است. از این رو، هم اکنون باید به فکر تصمیمگیری برای مواجهه با این امر بود. این تنها راه برای افزایش کیفیت زندگی جمعیت کهنسال آینده است که منجر به صرفهجویی اقتصادی و ارتقای سلامت گوش نیز میشود. در این مقاله، با هدف پررنگ کردن اهمیت بیماری و نشان دادن نیاز برای انجام تحقیقات منسجم بر روی مکانیسمهای درون سلولی ایجاد بیماری، به منظورتشخیص به موقع، مداخلهی مؤثر و درمان بیماری، به جنبههای مختلف بیماری از علل ایجاد آن تا چشماندازهای درمانی پرداخته میشود.https://jims.mui.ac.ir/article_14947_6a600c968f4e6a843dcaf600c1694e42.pdf