دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953438920160822Indexایندکس14984FAایندکسمجله0000-0003-0874-1906Journal Article20170316Click to download the index of this issue.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jims.mui.ac.ir/article_14984_d8a7031d63e3762cfac9ac452816f6fe.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953438920160822Evaluation of the Effect of Preemptive Intravenous Paracetamol on Perioperative Pain in Coronary Artery Bypass Graft Surgeryبررسی تأثیر تجویز پیشدستانهی پاراستامول وریدی بر میزان درد حین و بعد ازعمل جراحی پیوند عروق کرونر قلب75676214985FAالهامملک احمدیدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-5725-3012مجتبیمنصوریدانشیار، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبتهای ویژه و گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانغلامرضامعصومیدانشیار، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبتهای ویژه و گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمحمدابطحیدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20160312Background: The most common method of pain control after coronary artery bypass graft surgery is utilization of opioids and non-steroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs). In this study, the authors investigated the analgesic effects of intravenous paracetamol, while aiming to minimalize systemic side effects.Methods: In this prospective, randomized and triple-blinded clinical trial, patients were studied in two groups: a control group (n = 42) and a group treated with paracetamol (n = 51). The paracetamol group received an intravenous injection of the drug 15 minutes before induction of anesthesia and then every 6 hours for 3 days, 1 g paracetamol in 50 ml normal saline was infused in 15 minute. In the control group, normal saline was used instead of paracetamol in all stages of study in the same volume.Findings: Reported pain severities during resting [after 24 (P = 0.002) hour] and deep breathing [after 12 (P = 0.001), 24 (P < 0.001) and 72 (P = 0.031) hour] were significantly lower in the paracetamol group. There was no significant difference between the two groups, in terms of the amount of opioid requirements during (P = 0.246) and after (P = 0.853) surgery.Conclusion: Preemptive and then continuous prescription and use of paracetamol after cardiac surgery improves the quality of postoperative pain control of opioids. However, the potency of paracetamol alone is not enough to reduce the required dose and the side effects of opioid and sedative drugs.مقدمه: رایجترین روش کنترل درد بیماران پس از عمل جراحی قلب، استفاده از داروهای مخدر و داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی میباشد. این مطالعه، با هدف بررسی اثرات بیدردی داروی پاراستامول وریدی که دارای حداقل عوارض سیستمیک میباشد، انجام شد.روشها: در این کارآزمایی بالینی آیندهنگر تصادفی و سه سو کور، بیماران در دو گروه مورد (پاراستامول) و شاهد قرار گرفتند. در گروه مورد (51 نفر) 15 دقیقه قبل از القای بیهوشی و سپس، هر 6 ساعت به مدت 3 روز، 1 گرم پاراستامول در 50 سیسی سرم نرمال سالین در مدت 15 دقیقه تزریق شد. در گروه شاهد (42 نفر) در کلیهی مراحل تزریق، به جای داروی پاراستامول از نرمال سالین استفاده گردید.یافتهها: شدت درد در حالت استراحت در ساعت 24 (002/0 = P) و به دنبال دم عمیق در ساعتهای 12 (001/0 = P)، 24 (001/0 > P) و 72 (031/0 = P) پس از ورود به بخش مراقبتهای ویژه در گروه پاراستامول کاهش معنیداری داشت. از نظر میزان داروی مخدر تجویز شده حین عمل (246/0 = P) و بعد از عمل (853/0 = P) تفاوت معنیداری بین دو گروه وجود نداشت.نتیجهگیری: تجویز پاراستامول به صورت پیشدستانه، و ادامهی تجویز آن در دورهی بعد از عمل، باعث بهبود کیفیت کنترل درد داروهای مخدر میشود. البته قدرت اثر آن به اندازهای نیست که نیاز به داروهای مخدر و آرامبخش و پیامدهای ناشی از این داروها را بتواند کاهش دهد.https://jims.mui.ac.ir/article_14985_88150b98b01e91a6c22f9b864b066985.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953438920160822Evaluating the Effects of Ultrasound Waves on MCF-7 Cells in the Presence of Ag Nanoparticlesبررسی تأثیر همافزایی نانوذرات نقره و تابش امواج فراصوت در فرکانس MHz 1 پیوسته بر میزان مرگ سلولی سلولهای MCF-7 سرطان پستان76376814986FAاحمدشانئیدانشیار، گروه فیزیک پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5999-0932محمدباقرتوکلیاستاد، گروه فیزیک پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانحسینصالحیاستادیار، گروه علوم تشریحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-0231-4498علیابراهیمیفردگروه فیزیک پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20160105Background: Biological effects of ultrasound waves and their applications in the presence of nanoparticles are a rapidly growing research area. In recent years, ultrasonic therapy of cancer cells has been developed successfully. In this study, effects of ultrasound waves in the presence of Ag nanoparticles on the MCF-7 cells were evaluated.Methods: The MCF-7 cells were cultured. The cells were divided into 4 groups including: (1) control, (2) incubated with Ag nanoparticle, (3) treated using ultrasound alone and (4) treated using ultrasound at the presence of Ag nanoparticle. For groups of 2 and 4, nanoparticles were injected into the cells in 50, 100 and 200 µg/ml concentrations. Ultrasound irradiation at 2 W/cm2 intensity was performed on the cells for 3 min.Findings: Statistical comparison of the results showed that, there was a significant difference in the percent of cell viability between the US treated group at the presence of Ag and the control group (P < 0.05). On the basis of obtained results, the cell viability for the Ag incubated group at 200 µg/ml concentration was significantly different compared to the control group (P < 0.05).Conclusion: Results of this study revealed that ultrasound in the presence of Ag nanoparticles can be efficiently used for MCF-7 cells treatment.مقدمه: امروزه، اثرات بیولوژیک و کاربردهای امواج فراصوت به خصوص در حضور نانوذرات به سرعت در حال گسترش است. در این پژوهش، به بررسی تأثیر تابش امواج فراصوت و نانوذرات نقره بر میزان مرگ سلولهای MCF-7 پرداخته شد.روشها: سلولهای توموری MCF-7 کشت داده شد. سلولها به 4 گروه تقسیم شدند. در گروه نانوذرات، سلولها با غلظتهای 50، 100 و 200 میکروگرم بر میلیلیتر از نانوذرات با ابعاد 20 نانومتر در محیط کشت تیمار شدند. در گروه تابش امواج فراصوت، سلولها تحت تابش فراصوت با شدت 2 وات بر سانتیمتر مربع به مدت 3 دقیقه قرار گرفتند. در گروه نانوذرات همراه تابش امواج فراصوت، ابتدا سلولها با غلظتهای مختلف از نانوذرات در محیط کشت تیمار شدند و بعد از گذشت 5 ساعت، تحت تابش فراصوت با همان مشخصات قرار گرفتند. در گروه شاهد، هیچ مداخلهای انجام نشد. سپس، درصد زنده ماندن سلولها در هر چهار گروه با روش MTT (3-(4,5-Dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide) در سه بازهی زمانی 24، 48 و 72 ساعت تعیین گردید.یافتهها: درصد بقای سلولهای 7-MCF در گروه فراصوت به همراه نانوذرات در غلظتهای مختلف نسبت به گروه شاهد در هر سه بازهی زمانی تفاوت معنیداری داشت (050/0 > P). در گروه نانوذرات نیز میزان بقای سلولها با افزایش غلظت و گذشت زمان کاهش و تفاوت معنیداری نسبت به گروه شاهد داشت.نتیجهگیری: میزان سمیت نانوذرات نقره همراه با تابش فراصوت اثر افزایشی داشت؛ میتوان چنین نتیجه گرفت که استفادهی همزمان از نانوذرات نقره و امواج فراصوت، سمیت سلولی و به دنبال آن مرگ سلولی را افزایش میدهد.https://jims.mui.ac.ir/article_14986_a2bb46e362d70a83673a822206f5062e.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953438920160822The Effect of Cyclophosphamide on TLR2 Gene Expression in Balb/c Mice with Systemic Candidiasisبررسی تأثیر داروی سیکلوفسفاماید بر میزان بیان ژن TLR2 در موشهای Balb/c مبتلا به کاندیدیازیس منتشره76977414987FAحمیدمروتیدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه قارچ و انگلشناسی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانسپیدهطلوعیاستادیار، گروه قارچ و انگلشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانپرویندهقاناستادیار، گروه قارچ و انگلشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-0000-6643بهزادبرادراناستادیار، گروه ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایرانامیرمحمدیفردگروه اپیدمیولوژی وآمار زیستی، دانشکدهی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانزهرایوسفیگروه ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20160202Background: Toll like receptor-2 (TLR2) plays an important role in the process of detection and launching the immune response against Candida albicans. Cyclophosphamide is one of the most widely used chemotherapy drugs, which causes severe neutropenia and suppression of the immune system. In this study Balb/c mice were infected to disseminated candidiasis and neutropenia and expression of TLR2 gene was measured in whole blood samples of each mice.Methods: Twenty-eight mice were divided into 4 groups and injected with Cyclophosphamide and C. albicans. Blood samples were used for RNA extraction and cDNA synthesis, and expression of TLR2 gene was measured by real-time polymerase chain reaction (Real-time PCR). Statistical analysis was performed using Kruskal-Wallis and 2-∆∆CT method.Findings: Gene expression was increased in the group receiving Candida albicans and also in group receiving both Cyclophosphamide and Candida albicans but decreased in the group just receiving Cyclophosphamide.Conclusion: There was no significant difference between the control group and experimental groups for TLR2 gene expression (P = 0.478). However, the results of this study can be regarding in selecting TLR2 or its receptor as a therapeutic target with monoclonal antibodies or gene therapy techniques.مقدمه: Toll like receptor-2 (TLR-2) نقش مهمی در فرایند شناسایی و راهاندازی پاسخ ایمنی علیه بسیاری از میکروارگانیسمها از جمله Candida albicans دارد. داروی سیکلوفسفاماید، یکی از پرمصرفترین داروهای شیمی درمانی است که موجب نوتروپنی شدید و سرکوب سیستم ایمنی میشود. در این مطالعه، پس از ایجاد بیماری Candidiasis منتشره و همچنین، تزریق سیکلوفسفاماید به منظور ایجاد نوتروپنی در موشهای Balb/c، میانگین بیان ژن TLR2 اندازهگیری شد.روشها: 28 سر موش ماده تهیه و به 4 گروه تقسیم شدند. سیکلوفسفاماید و Candida albicans به موشها تزریق شد. پس از خونگیری از قلب و استخراج RNA و سنتز complementary DNA (cDNA)، بیان ژن TLR2 با روش Real-time polymerase chain reaction (Real-time PCR) سنجیده شد. دادهها با استفاده از روش CT∆∆2- و آزمون Kruskal–Wallis آنالیز شدند.یافتهها: با وجود افزایش میانگین بیان ژن مورد مطالعه در گروه دریافت کنندهی Candida albicans و گروه دریافت کنندهی سیکلوفسفاماید به همراه Candida albicans و از طرفی، کاهش میانگین بیان این ژن در گروه دریافت کنندهی سیکلوفسفاماید، همچنان از نظر آماری اختلاف معنیداری در بیان ژن TLR2 بین گروه شاهد و سایر گروههای مورد مطالعه مشاهده نشد (478/0 = P).نتیجهگیری: میانگین بیان ژن در گروه دریافت کنندهی Candida albicans و گروه دریافت کنندهی سیکلوفسفاماید و Candida albicans افزایش یافته و در گروه دریافت کنندهی سیکلوفسفاماید کاهش یافته بود، اما با این وجود، اختلاف معنیداری در بیان ژن TLR2 بین گروه شاهد و سایر گروههای مورد مطالعه مشاهده نشد (478/0 = P). با این حال، نتایج این مطالعه میتواند در انتخاب TLR2 و یا گیرندهی آن به عنوان هدف درمانی با منوکلونال آنتیبادی و یا روشهای ژن درمانی مورد بررسی قرار گیرد.https://jims.mui.ac.ir/article_14987_1b38cc09ed3fb15e797212489bdb9e48.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953438920160822Tear Film in Myopic Patients with Moderate Dry Eye Before and After Photorefractive Keratectomy Surgeryلایهی اشک در بیماران مایوپ با خشکی متوسط چشم، قبل و بعد از عمل جراحی Photorefractive Keratectomy (PRK)77577914988FAالهامتنباکوییدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه بیناییسنجی، دانشکدهی توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایرانمحمدآقازاده امیریمربی، گروه بیناییسنجی، دانشکدهی توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایرانسید محمدقریشیدانشیار، گروه چشمپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانسید مهدیطباطباییمربی، گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکدهی توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایرانمحدثهمحمدینیامرکز تحقیقات چشم، کلینیک پارسیان اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20160418Background: This study aimed to compare tear film in myopic patients with moderate and normal dry eye before and after photorefractive keratectomy (PRK) surgery.Methods: This was a prospective cohort study which used non-probability convenience sampling method. After running Schirmer's test I (without anesthesia), the patients undergoing PRK surgery were divided into two groups of normal and moderate dry eye. Inclusion criteria for mild to moderate myopic patients was between 2 to 5.5 diopters, without astigmatism or with astigmatism less than 2D which had refractive surgery criteria. Exclusion criteria included refractive surgery contraindications, taking ocular drugs, having dry eye and intensifying factors like smoking, working on computer more than 3 hours a day and repeated refractive surgery. A complete examination of patients was performed before the surgery and 3 months after the surgery, re-examination was performed and the results were evaluated.Findings: A total of 78 eyes (of 78 male and female subjects) with a mean age of 20-35 were evaluated. The patients were divided into two groups of 42 normal eyes and 36 moderate dry eyes. The two groups had no significant difference in terms of age, gender, spherical mean and corneal thickness. Schirmer 1 test average before the surgery was 28.64 ± 6.14 in the normal group and 8.36 ± 1.87 in the dry eye group. Three months after the surgery, the result was 24.64 ± 9.12 in the normal group and 6.17 ± 2.44 in the dry eye group.Conclusion: In corneal refractive surgery on both control group and moderate dry eye group, tears were reduced by 3 months after the surgery, but the risk of developing dry eye was higher in the moderate dry eye group.مقاله پژوهشیمقدمه: این مطالعه، به منظور مقایسهی لایهی اشک در بیماران مایوپ با خشکی متوسط چشم و طبیعی قبل و بعد از عمل جراحی PRK انجام شد.روشها: مطالعه به روش همگروهی (Cohort) به صورت آیندهنگر و با روش نمونهگیری غیر احتمالی به روش آسان انجام گرفت. افراد کاندیدای جراحی Photorefractive keratectomy (PRK)، پس از آزمایش شیرمر 1 (Schirmer's test I) (بدون بیحسی) به دو گروه طبیعی و دچار خشکی متوسط چشم تقسیم شدند. معیارهای ورود شامل افراد مایوپ خفیف تا متوسط بین 5/5-2 دیوپتر، بدون آستیگماتیسم و یا دارای آستیگماتیسم کمتر از 2 بود که معیارهای جراحی رفراکتیو را داشتند. معیارهای خروج، شامل وجود کنتراندیکاسیون با عمل رفراکتیو قرنیه، مصرف داروهای چشمی، وجود خشکی چشم و عوامل تشدید کننده مثل استعمال سیگار و کار بیش از 3 ساعت در روز با کامپیوتر و عمل جراحی مجدد ریفراکتیو بودند. پس از انجام معاینات کامل برای بیماران قبل از عمل، 3 ماه بعد از عمل معاینات مجدد انجام گرفت و نتایج بررسی شد.یافتهها: در مجموع، 78 چشم (از 78 مرد و زن) با میانگین سنی 35-20 سال بررسی شدند. بیماران به دو گروه 42 چشم طبیعی و 36 چشم دچار خشکی متوسط، تقسیم شدند. دو گروه از نظر سن، جنس، میانگین معادل کروی و ضخامت قرنیه، تفاوت معنیداری با هم نداشتند. میانگین آزمایش شیرمر 1 در گروه طبیعی قبل از عمل 14/6 ± 64/28 و در گروه خشکی متوسط چشم 87/1 ± 36/8 بود و نتایج 3 ماه بعد از عمل در گروه طبیعی 12/9 ± 64/24 و در گروه خشکی 44/2 ± 17/6 بود.نتیجهگیری: طی عمل ریفراکتیو قرنیه در هر دو گروه طبیعی و دچار خشکی متوسط چشم، مقدار اشک تا 3 ماه بعد از عمل کاهش مییابد، اما احتمال ایجاد خشکی چشم در گروه خشکی متوسط چشم، بیشتر است.https://jims.mui.ac.ir/article_14988_6b339b7d02cfba0555465b5af99b37de.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953438920160822Determination of Streptococcus Agalactiae Resistance to Selective Antibiotics and Detection of Resistance Gene to Erythromycin Isolated from Vagina of Carrier Women in Yazd, Iran, 2015تعیین مقاومت استرپتوکوکوس آگالاکتیه به آنتیبیوتیکهای انتخابی و تشخیص ژنهای مقاوم به اریترومایسین از نمونههای جدا شده از زنان حامل در یزد78078514989FAفائزهصالحیدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه میکروبشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایرانگیلدااسلامیاستادیار، گروه انگلشناسی و قارچشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران0000-0002-4521-4059مریمسادهگروه علوم آزمایشگاهی، دانشکدهی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایرانJournal Article20160419Background: Streptococcus agalactia (GBS, Group B streptococcus) is a bacterium usually found in the vagina, urinary and digestive tract. Colonization of GBS in mother's vagina may threat the newborn to acquire different infections such as pneumonia, meningitis and bacteremia.Methods: The present analytical-descriptive study was performed using 100 vaginal specimen for detection and phenotyping resistance of GBS to penicillin, erythromycin, clindamycin and tetracycline by Kerby-Bauer method. Resistance genes to erythromycin erm A, erm B, mef A using molecular analysis was also evaluated.Findings: Tetracycline was found to be the most resistance and penicillin the least. Resistance to erythromycin was 8, clindamycin 10, tetracycline 95 and penicillin 1 percent. That genotypic of erm B 23% and erm A 38% was the most resistance, but, the least resistance gene was mef A with 1%.Conclusion: This study revealed that the sensitivity of penicillin to GBS is satisfactory, but it seems that resistance of this bacterium to clindamycin, erythromycin is increasing. In addition, it was found that the gene erm A was the most prevalence gene concerning erythromycin resistance.مقدمه: استرپتوکوکوس آگالاکتیه (GBS یا Group B streptococcus) باکتری است که به طور معمول در واژن، مجاری ادراری و دستگاه گوارش وجود دارد. کلونیزه شدن مادر با GBS تهدید کنندهی نوزاد به عفونتهای اکتسابی از قبیل مننژیت، باکتریمی و پنومونی میباشد. مطالعهی حاضر با هدف تعیین مقاومت استرپتوکوکوس آگالاکتیه به آنتیبیوتیکهای انتخابی و تشخیص ژنهای مقاوم به اریترومایسین از نمونههای جدا شده از زنان حامل در شهر یزد انجام شد.روشها: این مطالعه، از نوع توصیفی- تحلیلی بود که در آن، تعداد 100 نمونهی باکتری GBS جهت بررسی فنوتیپی مقاومت به آنتیبیوتیکهای پنیسیلین، اریترومایسین، کلیندامایسین و تتراسیکلین به روش Kirby–Bauer (دیسک دیفیوژن) مورد بررسی قرار گرفتند و بررسی ژنوتیپی مقاومت به اریترومایسین از نظر ژنهای erm A، erm B و mef A با روش مولکولی انجام شد.یافتهها: بیشترین مقاومت مربوط به آنتیبیوتیک تتراسیکلین و کمترین مقاومت مربوط به پنیسیلین بود. مقاومت به اریترومایسین 8 درصد، کلیندامایسین 10 درصد، تتراسیکلین 95 درصد و پنیسیلین 1 درصد بود. از نظر ژنوتیپی، ژنهای erm B (23 درصد) و erm A (38 درصد) بیشترین و ژن mef A 1( درصد) کمترین مقاومت را داشتند.نتیجهگیری: حساسیت GBS به پنیسیلین رضایتبخش است، اما مقاومت به آنتیبیوتیکهای دیگری نظیر کلیندامایسین و اریترومایسین رو به رشد میباشد که بیشترین میزان مقاومت به اریترومایسین، در ژن erm A میباشد.https://jims.mui.ac.ir/article_14989_0b49b88c68f7ecbdb73f50496c084a1e.pdf