دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
35
437
2017
08
23
Index
ایندکس
15288
FA
ایندکس
مجله
0000-0003-0874-1906
Journal Article
2017
11
26
Click to download the index of this issue.
لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.
https://jims.mui.ac.ir/article_15288_a754fc1765a45a6bc1a034140afd0669.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
35
437
2017
08
23
The Role of Depression, Anxiety, and Stress in Medication Adherence in Patients with Hypertension
نقش افسردگی، اضطراب و استرس در پایبندی به مصرف دارو در بیماران مبتلا به فشار خون بالا
781
788
15289
FA
پرستو
گلشیری
دانشیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
0000-0001-8446-8353
آنیتا
توکلی
دانشجوی MPH، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
آرش
نجیمی
استادیار، گروه آموزش پزشکی، مرکز تحقیقات آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
0000-0001-8808-8761
آزیتا
توکلی
پژوهشگر، مرکز مطالعات و توسعهی آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2017
04
14
Background: Despite the importance of psychological factors in adherence to the treatment in patients with hypertension, a few studies have been done to identify the factors affecting adherence to treatment and particularly to investigate the role of psychology factors in Iranian population. This study aimed to investigate the role of mental health in adherence to medication in patients with hypertension in rural areas of Isfahan Province, Iran.Methods: In this cross-sectional study, 300 patients with hypertension were studied. Multistage sampling was performed in health centers. Data collection tools included depression, anxiety and stress scale (DASS) short form and the Morisky 8-items medication adherence questionnaire. The odds ratio (OR) for different levels of depression, anxiety, and stress in both groups with appropriate adherence and non-appropriate adherence to treatment were determined. We used multivariate logistic regression model for statistical analysis.Findings: Patients with very severe levels of anxiety were more non-adherent to drug therapy than those with normal levels of anxiety (OR = 2.8; CI95%: 1.07-7.38). While other levels of anxiety and severity of depression and stress were not significant predictors for predicting patients' adherence to treatment.Conclusion: Understanding the severity of depression, stress, and anxiety to ensure adherence and treatment outcomes in patients with hypertension are essential. According to this study, very severe anxiety can be considered as an important predicting factor in the lack of adherence to medication.
مقدمه: با وجود اهمیت عوامل روانی در پایبندی بیماران، بررسیها نشان میدهد که مطالعات محدودی به بررسی نقش عوامل روانی در پایبندی به درمان جامعهی ایرانی پرداختهاند. هدف از انجام این مطالعه، بررسی نقش سلامت روان در پایبندی به مصرف دارو در بیماران مبتلا به فشار خون در مناطق روستایی اصفهان بود.روشها: در این مطالعهی مقطعی، 300 نفر از بیماران مبتلا به فشار خون مورد مطالعه قرار گرفتند. نمونهگیری به صورت چند مرحلهای و از مراکز بهداشتی- درمانی انجام شد. ابزار جمعآوری اطلاعات شامل پرسشنامهی نشانگان افسردگی، اضطراب و استرس فرم کوتاه (Depression, anxiety and stress scales-21 short form یا DASS-21) و ابزار پایبندی به درمان دارویی Morisky بود. در این مطالعه، نسبت شانس سطوح مختلف افسردگی، اضطراب و استرس در دو گروه دارای پایبندی مناسب به درمان و عدم پایبندی مناسب به درمان با استفاده از مدل Logistic regression چند متغیره مورد بررسی قرار گرفت.یافتهها: بیمارانی که دارای سطح اضطراب بسیار شدید بودند، در مقابل بیماران دارای سطح اضطراب عادی، عدم پایبندی به درمان دارویی بیشتری را گزارش نمودند (8/2 = Odd ratio یا OR، 38/7-07/1 = Confidence interval یا CI 95 درصد). این در حالی است که سایر سطوح اضطراب و همچنین، شدت افسردگی و استرس، عوامل پیشبینی کنندهی معنیداری جهت پایبندی به درمان بیماران مورد مطالعه محسوب نمیشدند.نتیجهگیری: درک شدت افسردگی، استرس و اضطراب جهت اطمینان از پایبندی به درمان و دستیابی به نتایج درمانی مناسب در بیماران مبتلا به فشار خون ضروری است. بر اساس نتایج مطالعهی حاضر، اضطراب بسیار شدید میتواند یکی از عوامل مهم در عدم پایبندی به درمان دارویی محسوب گردد.
https://jims.mui.ac.ir/article_15289_2262f6bf50905ce704300a4ebe7f14bf.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
35
437
2017
08
23
The Effect of Levothyroxine on Lysolecithin-Induced Local Demyelination in Optic Chiasm of Male Rats
بررسی تأثیر لووتیروکسین بر Demyelination موضعی القا شده با لیزولسیتین در کیاسمای بینایی موشهای نر
789
795
15290
FA
بهمن
رشیدی
دانشیار، گروه علوم تشریحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
0000-0003-1133-9571
کبری
پیغانی
دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
فاطمه
خانی
دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
آرین
رفیعیزاده
دانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
حجتاله
علایی
استاد، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
0000-0001-9474-5756
پرهام
رئیسی
دانشیار، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
Journal Article
2017
04
30
Background: One of the significant problems in multiple sclerosis (MS) is damage to the visual system, which is the result of demyelination. Studies have suggested a link between central nervous system demyelinating diseases and thyroid disorders, and probably the treatments that increase the level of thyroid hormones are beneficial in multiple sclerosis. Therefore, in this study, the effects of levothyroxine on lysolecithin-induced demyelination/remyelination in rat's optic chiasm were evaluated.Methods: Local demyelination was induced by injection of 2 µl lysolecithin 1% into the rat's optic chiasm. Experimental groups were control, sham, lesion (multiple sclerosis), and lesion-levothyroxine 20, 50 and 100 µg/kg (n = 9). Demyelination/remyelination was evaluated 7, 14 and 21 days after the initiation of treatment. Histomorphological changes were assessed using hematoxylin and eosin staining.Findings: Following the injection of lysolecithin into the optic chiasm, a large demyelination was occurred, which decreased over time, indicating remyelination in this area. Following the treatment with levothyroxine, there was a significant reduction in the amount of demyelination in the treated groups compared to the multiple sclerosis group. This decrease was particularly pronounced at the dose of 100 µg/kg.Conclusion: The results of this study show that injection of lysolecithin in the optic chiasm causes a reversible demyelination. Levothyroxine could produce protective effects against induced demyelination and accelerate remyelination. Therefore, thyroid hormones probably have healing effects in multiple sclerosis, although further studies are needed.
مقدمه: یکی از اختلالات بارز در Multiple sclerosis (MS)، آسیب سیستم بینایی است که به دلیل Demyelination ایجاد میگردد. مطالعات انجام شده، وجود یک ارتباط میان بیماریهای دمیلینه کنندهی سیستم مرکزی اعصاب و اختلالات تیروئید را پیشنهاد کردهاند. بر این اساس، درمانهای افزایش دهندهی سطح هورمونهای تیروئیدی در MS فواید احتمالی دارند. بنابراین، مطالعهی حاضر، با هدف بررسی اثرات لووتیروکسین بر Demyelination/Remyelination القا شده با لیزولسیتین در کیاسمای بینایی موشها انجام شد.روشها: Demyelination موضعی با تزریق 2 میکرولیتر لیزولسیتین 1 درصد در کیاسمای اپتیک موشها ایجاد گردید. 6 گروه مورد مطالعه، شامل گروههای شاهد، Sham، تخریب (MS)، تخریب- لووتیروکسین با دزهای 20، 50 و 100 میکروگرم/کیلوگرم (در تمام گروهها 9 = n) بودند. Demyelination /Remyelination 7، 14 و 21 روز پس از شروع درمان ارزیابی گردید. تغییرات ریخت- بافتشناسی گروههای مورد مطالعه با استفاده از رنگآمیزی هماتوکسیلین و ائوزین، با گروه شاهد، مقایسه و ارزیابی شد.یافتهها: به دنبال تزریق لیزولسیتین درون کیاسمای اپتیک، Demyelination وسیعی رخ داد و با گذشت زمان وسعت آن کاهش یافت که نشان دهندهی Remyelination در این ناحیه بود. به دنبال درمان با لووتیروکسین، کاهش چشمگیری در میزان Demyelination در گروههای درمانی نسبت به گروه MS مشاهده گردید. این کاهش، در دز 100 میکروگرم/کیلوگرم بارزتر بود.نتیجهگیری: نتایج مطالعه نشان میدهد که تزریق لیزولسیتین، موجب یک Demyelination برگشت پذیر در کیاسمای اپتیک میگردد. لووتیروکسین، توانست ضمن ایجاد اثرات محافظتی در مقابل القای Demyelination، موجب تسریع در Remyelination گردد. بنابراین، احتمال میرود هورمونهای تیروئیدی دارای اثرات بهبود دهنده در بیماری MS باشند. هر چند، مطالعات بیشتری در این زمینه لازم است.
https://jims.mui.ac.ir/article_15290_1fb5e72be96a57b7a3b995ee40c3e242.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
35
437
2017
08
23
Chest Dose Assessment in Breast Cancer Therapy Using Two Electron Energies
بررسی دز جذبی قفسهی سینه با دو انرژی مختلف الکترون در درمان سرطان پستان
796
800
15291
FA
داریوش
شهبازی گهرویی
استاد، گروه فیزیک پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
0000-0002-8538-1898
عباس
گوکیزاده
دانشیار، گروه پرتودرمانی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
محبوبه
سهرابی
گروه مهندسی هستهای، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
زهرا
عرب بافرانی
گروه فیزیک پزشکی- بیوشیمی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی گلستان، گرگان، ایران
0000-0003-1347-7783
Journal Article
2017
05
03
Background: Electron therapy has advantages of dose uniformity in target volume and dose reduction in deeper tissues for breast cancer therapy. The aim of this study was to determine observed dose in target volume and normal tissues such as lung in breast cancer therapy after mastectomy.Methods: The phantom was designed based on the chest wall computed tomography (CT) images after mastectomy and treatment planning software. Two linear accelerator (Neptune 10 and Saturn 20) machines were used to deliver electron beams at a dose of 200 cGy (10 and 13 MeV). Dose measurements were done using thermoluminescence dosimeter lithium fluoride chips (TLD-100: LiF: Mg; Tl).Findings: The percentage of measured dose in internal mammary nodes, axillary nodes, and chest wall using 13 MeV was found to be 97.5, 96, and 98, respectively. In treatment with 10 MeV electron, this values changed to 99.7, 90.5, and 77 percent, respectively. The anterior lung percentage dose was 78 with 13 MeV electrons while the posterior part of lung received 47 percent with 10 MeV electron beam. Dose values for anterior and posterior part of lung changed to 83 and 45 percent, respectively.Conclusion: Using 13 MeV, internal mammary and axillary lymph nodes as well as the chest wall received adequate doses but lung received excessive dose. Using 10 MeV, internal mammary nodes and chest wall were well exposed to radiation, but axillary lymph nodes did not receive enough dose. Therefore, this dose shortage should be compensated by additional posterior fields using radiation therapy with photon energies.
مقدمه: برای درمان سرطان پستان و به دلیل یکنواختی دز در حجم هدف درمان و کاهش دز دریافتی بافتهای عمقیتر، از روش درمان با الکترون استفاده میشود. هدف از انجام این تحقیق، بررسی دز حجم هدف و بافتهای سالم نظیر ریه پس از ماستکتومی بود.روشها: از دو دستگاه شتاب دهنده (Neptune 10 و Saturn 20) برای تابش الکترون با انرژیهای مختلف 10 و 13 مگاالکترونولت، در فانتوم قفسهی سینه استفاده شد. ساخت فانتوم پستان، با استفاده از تصاویر Computed tomography scan (CT scan) بیماران و نرمافزار طراحی درمان انجام گرفت. از دزیمتر ترمولومینسانس (Thermoluminescent dosimeter یا TLD) برای اندازهگیری دز بر اساس توصیهنامههای مربوط استفاده گردید.یافتهها: مقادیر دز اندازهگیری شده در فانتوم در محل غدد لنفاوی پستانی داخلی، غدد لنفاوی زیر بغلی و در محل دیوار قفسهی سینه در درمان با انرژی 13 مگاالکترونولت به ترتیب 5/97، 0/96 و 0/98 درصد دز و در درمان با انرژی 10 مگاالکترونولت، به ترتیب 5/90 و 0/77 و 7/99 درصد دز تجویز شده بود. دز ریه در حالت اول برای ناحیهی قدامی، حدود 78 درصد و برای ناحیهی خلفی در حدود 47 درصد دز دریافتی و در درمان با انرژی 10 مگاالکترونولت، برای ناحیهی قدامی 83 درصد و برای ناحیهی خلفی 45 درصد دز تجویز شده بود.نتیجهگیری: در درمان با انرژی 13 مگاالکترونولت، غدد لنفاوی پستانی داخلی، غدد لنفاوی زیر بغلی و جدار قفسهی سینه دز کافی برای درمان را دریافت میکنند، اما دز جذبی توسط ریه زیاد بود. در درمان با انرژی 10 مگاالکترونولت، غدد لنفاوی پستانی داخلی و جدار قفسهی سینه، دز کافی برای درمان را دریافت میکنند، اما دز غدد لنفاوی زیر بغلی کمتر از حد تجویز شده میباشد. پیشنهاد میشود که این کمبود دز دریافتی توسط فیلدهای خلفی، با انرژی مناسب فوتون جبران شود.
https://jims.mui.ac.ir/article_15291_fa93e5500dfb05a3ff656d5a483bbd71.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
35
437
2017
08
23
Effects of Aqueous Extract of Trachyspermum Copticum (L.) link Seeds on Transcription of Transforming Growth Factor-beta Receptor 1 and 2 Genes in Cancer Cells
اثر عصارهی آبی بذر گیاه زنیان بر تغییرات میزان رونویسی از ژنهای کد کنندهی گیرندههای Transforming Growth Factor-Beta (TGF-beta) در سلول سرطانی
801
806
15292
FA
مرضیه
علیخانی
دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه ایمونولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
فروزان
کریمی
دانشیار، گروه ایمونولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
0000-0002-8476-9487
حسن
دربندی تمیجانی
گروه ایمونولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
سریرا
شهنواز
گروه ایمونولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
شیما
رسولی
دانشجوی دکتری تخصصی، گروه ایمونولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
محمد
کمالی نژاد
مربی، گروه فارماکوگنوزی، دانشکدهی داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
احد
خلیلنژاد
گروه ایمونولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
محمدرضا
سهرابی
دانشیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
Journal Article
2017
05
07
Background: Transforming growth factor (TGF)-beta 2 signaling pathways and their receptors exert a pivotal role in behavior and fate of tumor cells. Therefore, these pathways are target of drug discovery researches. In this study, we evaluated the effects of the aqueous extract of Trachyspermum copticum (L.) link (carum) seeds on TGF-beta receptor 1 and 2 genes coding the heterodimer complex of receptor in MCF-7 cell line of human breast cancer.Methods: Non-cytotoxic concentrations of the extract determined by 3-(4,5-Dimethylthiazol-2-yl)-2,5-Diphenyltetrazolium bromide (MTT) test and cells treated with non-cytotoxic concentrations (5 and 40 µg/ml) of extract for 24 hours. Then, to evaluate the expression of TGF-beta receptors 1 and 2 genes at the level of transcription, real-time polymerase chain reaction (PCR) was performed (comparing the control group). Data were analyzed using REST® software and analysis of variance test. Level of significance was set at 0.05.Findings: Cells treated with concentration of 5 µg/ml of extract showed reduction in gene transcription levels to almost half (0.52) (P = 0.015); and in cells treated with concentration of 40 µg/ml of extract, gene transcription levels increased to 1.34 times (P = 0.066) comparing to control group. Treatment of cells with extract showed no meaningful changes in TGF-beta receptor 2 gene expression at the level of transcription (P = 0.148).Conclusion: Results suggest that treatment of MCF-7 cells with low concentration of aqueous extract of Trachyspermum copticum (L.) link seeds can affect the TGF-beta receptor 1 gene transcription, but not the TGF-beta receptor 2; and alter the microenvironment of tumor cell. Further studies have to be performed for conclusive evidence.
مقدمه: با توجه به اهمیت گیرندهی عامل دگرگونی رشد- بتا (Transforming growth factor-beta receptor یا TGF-beta R) در مسیر پیامرسانی مربوط و نقش آن در سرنوشت سلول بدخیم، در این مطالعه، اثرات عصارهی آبی بذر گیاه زنیان بر میزان رونویسی از ژنهای کد کنندهی زنجیرههای 1 و 2 کمپلکس هترودایمر گیرندهی TGF-beta در سلولهای سرطان پستان انسانی ردهی Michigan cancer foundation-7 (MCF-7) بررسی شد.روشها: پس از تیمار 24 ساعتهی سلولها با دو غلظت غیر سایتوتوکسیک (Cytotoxic) از عصاره (5 و 40 میکروگرم بر میلیلیتر)، تغییرات میزان رونویسی از ژنهای زنجیرههای پیشگفته نسبت به گروه شاهد در سطح نسخهبرداری، با روش Real-time polymerase chain reaction (RT-PCR) بررسی شد. دادهها، با استفاده از نرمافزار REST© و آزمون ANOVA تحلیل شدند. 050/0 > P به عنوان سطح معنیداری در نظر گرفته شد.یافتهها: تیمار سلولها با غلظت 5 میکروگرم/میلیلیتر از عصاره، با کاهش معنیدار در میزان نسخهبرداری از ژن TGF-beta R1 در مقایسه با گروه شاهد همراه بود و میزان بیان آن، به حدود نصف (52/0) کاهش یافت (015/0 = P). تیمار سلولها با غلظت 40 میکروگرم/میلیلیتر از عصاره، با افزایش غیر معنیدار در میزان نسخهبرداری از ژن TGF-beta R1 در مقایسه با گروه شاهد (34/1 برابر) همراه بود (066/0 = P). تیمار سلولها با غلظتهای 5 (138/0 = P) و 40 میکروگرم/میلیلیتر (347/0 = P) از عصاره، با تغییرات معنیدار در سطح نسخهبرداری از ژن TGF-beta R2 همراه نبود.نتیجهگیری: به نظر میرسد تیمار سلولهای سرطانی پستان ردهی MCF-7 با غلظت کم عصارهی آبی بذر گیاه زنیان، با تغییر در میزان نسخهبرداری از ژن TGF-beta R1 و نه TGF-beta R2، و در نتیجه، با تغییر در شرایط ریز محیط سلول سرطانی، همراه باشد. بررسی دقیقتر این موضوع، نیاز به مطالعات تکمیلی دارد
https://jims.mui.ac.ir/article_15292_cfc34923abd8b6492345ffa5b9f40f46.pdf
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهان
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
1027-7595
35
437
2017
08
23
Effects of L-Carnitine on Inflammatory Parameters and Angiogenesis in the Rat Air Pouch Model of Inflammation
اثرات ال-کارنیتین بر روی پارامترهای التهابی و آنژیوژنز در مدل التهابی Air Pouch در موش صحرایی
807
813
15293
FA
طاهره
اعتراف اسکوئی
دانشیار، گروه فارماکولوژی، دانشکدهی داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
0000-0003-1159-0686
حامد
قاسم اوغلی
داروساز، کمیتهی تحقیقات دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
مسلم
نجفی
استاد، گروه فارماکولوژی، دانشکدهی داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
0000-0001-5879-1165
Journal Article
2017
04
16
Background: In this study, effects of L-carnitine on inflammatory parameters and angiogenesis were evaluated in the rat air pouch model of inflammation.Methods: Male Wistar rats were anesthetized; 20 and 10 ml sterile air was injected subcutaneously on the back of rats at first and 3rd day. To induce inflammation, carrageenan 2% was injected intrapouch at 6th day. Saline as control and L-carnitine (250, 500, 1000 and 2000 µg/rat) were administrated intrapouch at the same time as the carrageenan injection, 24 and 48 hours after inflammation induction. After 72 hours, the pouches were opened and pouch fluids were collected to determine exudate volume, leukocyte counts, vascular endothelial growth factor (VEGF), and interleukin-1ß (IL-1ß) levels. The granulated tissue was dissected out and weighed. Angiogenesis in the granulation tissues was measured based on the hemoglobin concentration method.Findings: All used doses of L-carnitine reduced the leukocyte accumulation in the pouch fluid (P < 0.001); however, granulation tissue weight was decreased only by dose of 2000 µg (P < 0.001). In addition, L-carnitine significantly reduced volume of exudate in all treatment groups. Moreover, the agent produced inhibitory effect on IL-1ß level by doses of 250 and 500 µg. L-carnitine not only did not show an inhibitory effect on VEGF concentration, but also 1000 µg of L-carnitine increased VEGF level as compared to the control group (P < 0.010).Conclusion: Results of this study showed that the used doses of L-carnitine have anti-inflammatory effects without anti-angiogenesis activity in this model of inflammation. The anti-inflammatory effect of L-carnitine maybe related to its inhibitory effect on IL-1ß.
مقدمه: این مطالعه، با هدف بررسی اثرات داروی ال-کارنیتین (L-Carnitine یا L-car) بر روی پارامترهای التهابی و آنژیوژنز در مدل التهابی Air pouch انجام شد.روشها: در ناحیهی پشتی موشهای صحرایی نر نژاد Wistar، پس از بیهوشی به ترتیب 20 و 10 میلیلیتر هوای استریل در روزهای 1 و 3 به صورت زیر پوستی تزریق شد. در روز 6، کاراژنین به داخل Pouch تزریق گردید. نرمالسالین به عنوان شاهد و L-car با دزهای 250، 500، 1000 و 2000 میکروگرم به ازای هر موش، همزمان با تزریق کاراژنین و همچنین 24 و 48 ساعت بعد از آن به داخل Pouch تزریق شد. بعد از 72 ساعت، مایع داخل Pouch برای تعیین حجم اگزودا و شمارش لکوسیتی و اندازهگیری غلظت Vascular endothelial growth factor (VEGF) و Interleukin-1 beta (IL-1ß) جمعآوری و بافت گرانولومای تشکیل شده از بدن حیوان جدا و توزین گردید. برای تعیین آنژیوژنز در بافت گرانولوما، از روش سنجش غلظت هموگلوبین استفاده شد.یافتهها: L-car با تمام دزهای به کار رفته، تجمع لکوسیتی را در اگزودا کاهش داد (001/0 > P)، اما وزن بافت گرانولوما فقط با دز 2000 میکروگرم کم شد (001/0 > P). حجم اگزودا نیز با تمام دزها و سطح IL-1ß با دزهای 250 و 500 میکروگرم دارو به صورت معنیداری کاهش یافتند. L-car، نه تنها اثرات مهاری بر روی VEGF نداشت، بلکه دز 1000 میکروگرم آن سطح VEGF را افزایش داد (010/0 > P).نتیجهگیری: L-car، اثرات ضد التهابی دارد، اما با دزهای به کار رفته، فاقد اثر ضد آنژیوژنز در این مدل بود. احتمال میرود اثرات ضد التهابی L-car با اثر مهاری آن بر روی IL-1ß مرتبط باشد.
https://jims.mui.ac.ir/article_15293_a24bec8f118f294b46c98659a72fe06e.pdf