دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953545620171222Indexایندکس1542410.22122/jims.v35i456.10550FAایندکسمجله0000-0003-0874-1906Journal Article20180729Click to download the index of this issue.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jims.mui.ac.ir/article_15424_d820bff1a819b19022b3ceee86a3c13a.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953545620171222Efficacy and Complications of Premicath Catheter in Patients with Rejected Renal Transplant Compared to Hemodialysis Patients without Renal Transplantبررسی کارآیی و عوارض کاتتر Premicath در بیماران کلیوی با رد پیوند در مقایسه با بیماران تحت همودیالیز بدون پیوند کلیه164816531542510.22122/jims.v35i456.8670FAعباسساروخانیاستادیار، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-1000-3251شهرامطاهریدانشیار، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-3711-7865محمدمولاییدستیار، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20170814Background: This study aimed to identify the efficacy and complications of premicath catheter in patients with renal failure and rejected renal transplant as well.Methods: This descriptive-analytical study included 39 patients who had again undergone premicath catheter insertion due to rejection of renal transplant and 39 patients without renal transplant. Duration of premicath catheter performance and incidence of relevant complications in these two groups were assessed and compared using patients’ records.Findings: The mean duration of catheter performance was 12.9 ± 9.5 and 13.9 ± 11.0 months in groups of with and without renal transplantation, respectively, and there was no significant difference between the two groups (P = 0.690). The mean survival time for the catheter was 25.04 ± 2.57 and 43.43 ± 3.04 months in renal transplant and hemodialysis groups, respectively; which was significantly higher in hemodialysis group, according to the log-rank test (P = 0.020).Conclusion: Survival time of the catheter is less in patients with rejected renal transplant; and due to rejection of the transplant, they should continue hemodialysis in longer time compared to hemodialysis patients who have not received any transplant. Thus, it appears that it is associated with the patient's reactions and their immune system and lack of caring inserted catheter by patient and his/her relatives. Therefore, more care is required in patients undergoing catheter insertion again after renal transplantation. More researches are needed in this field to clarify the conclusion.مقدمه: این مطالعه با هدف تعیین کارآیی و عوارض کاتتر Premicath در بیماران نارسایی کلیوی با رد پیوند کلیه در مقایسه با بیماران تحت همودیالیز بدون پیوند کلیه انجام شد.روشها: در یک مطالعهی توصیفی- تحلیلی، 39 بیمار که به علت رد شدن پیوند کلیه، بار دیگر تحت تعبیهی کاتتر Premicath قرار گرفته بودند و 39 بیمار بدون پیوند کلیه انتخاب شدند. با استفاده از پروندهی بیماران، مدت زمان کارکرد کاتتر و بروز عوارض کاتتر Premicath در دو گروه بررسی و مقایسه گردید.یافتهها: میانگین مدت زمان کارایی کاتتر در دو گروه با و بدون پیوند کلیه، به ترتیب 5/9 ± 9/12 و 0/11 ± 9/13 ماه بود و اختلاف معنیداری بین دو گروه دیده نشد (690/0 = P). میانگین زمان بقای کاتتر در گروه رد پیوند کلیه، 57/2 ± 04/25 و در گروه تحت همودیالیز، 04/3 ± 43/43 ماه بود و بر حسب آزمون رتبهای لگاریتمی، بقای کاتتر در گروه تحت همودیالیز به طور معنیداری بیشتر بود (020/0 = P).نتیجهگیری: میزان بقای کاتتر در بیمارانی که تحت پیوند کلیه قرار گرفته و به علت رد شدن پیوند، بار دیگر به فرایند همودیالیز عودت داده شدند، نسبت به بیماران تحت همودیالیز که کلیهی پیوندی دریافت نکرده بودند، کمتر بود. به نظر میرسد واکنشهای بیمار و سیستم ایمنی و عدم همکاری و مراقبت بیمار و اطرافیان از کاتتر نصب شده، در این امر دخیل باشد. از این رو، لازم است در بیمارانی که بعد از پیوند تحت تعبیهی مجدد کاتتر قرار میگیرند، مراقبتهای بیشتری به عمل آید و جهت نتیجهگیری قطعی، تحقیقات بیشتری در این زمینه انجام پذیرد.https://jims.mui.ac.ir/article_15425_13d85714ac4f21ecda59310b6a11cb92.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953545620171222Prevalence of Vitamin D Deficiency and its Correlation with Mortality in Pediatric Intensive Care Unitشیوع کمبود ویتامین D و ارتباط آن با مرگ و میر در کودکان بستری در بخش مراقبتهای ویژه165416591542610.22122/jims.v35i456.8743FAمحمدرضاحبیبزادهاستادیار، گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0009-0006-0811-7352امینالهی نجفیدانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانامیرشفااستادیار، گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5281-3458Journal Article20170902Background: Vitamin D deficiency is common in pediatric intensive care unit (PICU) and is related with mortality. The aim of current study was evaluation of prevalence and correlation between vitamin D deficiency and mortality in pediatric intensive care unit.Methods: In this cross-sectional study, 61 pediatrics patients admitted to pediatric intensive care unit were enrolled according to inclusion and exclusion criteria. Serum levels of vitamin D were measured in the patients at onset of study; then, patients were allocated into two groups of vitamin D deficiency (less than 20 ng/ml) and normal (vitamin D of more than 20 ng/ml). Mortality rate was evaluated in patients according to pediatric risk of mortality III (PRISM III) and pediatric index of mortality 2 (PIM 2).Findings: Both the indexes (PIM 2 and PRISM III) were higher in vitamin D deficiency group (P = 0.020 and P < 0.0001, respectively). There was no significant correlation between serum level of vitamin D with PIM 2 (P = 0.590) and PRISM III (P = 0.180).Conclusion: According to our results, the prevalence of mortality was higher in vitamin D deficiency group compared to normal group; but there was no significant correlation between serum levels of vitamin D and mortality rate.مقدمه: کمبود ویتامین D در کودکان بستری در مرکز مراقبتهای ویژه (Pediatric intensive care unit یا PICU) شایع و با میزان مرگ و میر در ارتباط است. هدف از انجام مطالعهی حاضر، بررسی شیوع کمبود ویتامین D و ارتباط آن با مرگ و میر در کودکان بستری در بخش مراقبتهای ویژه بود.روشها: در این مطالعهی مقطعی- توصیفی، تعداد 61 کودک بستری در PICU، با توجه به معیارهای ورود و خروج، وارد مطالعه شدند. در بدو ورود به مطالعه، سطح سرمی ویتامین D در بیماران اندازهگیری شد. سپس، بیماران به دو گروه ویتامین D کمتر از 20 نانوگرم/میلیلیتر (گروه کمبود ویتامین D) و ویتامین D بیشتر از 20 نانوگرم/میلیلیتر (گروه سالم) تقسیم شدند. میزان مرگ و میر در بیماران با استفاده از معیارهای (Pediatric risk of mortality III یا PRISM III) و Pediatric index of mortality 2 (PIM 2) بررسی شد.یافتهها: میزان PIM 2 (020/0 = P) و PRISM III (001/0 > P) در گروه کمبود ویتامین D به صورت معنیداری بالاتر از گروه سالم بود، اما بین سطح سرمی ویتامین D با PIM 2 (590/0 = P) و PRISM III (180/0 = P) رابطهی معنیداری وجود نداشت.نتیجهگیری: با توجه به نتایج این مطالعه، میزان مرگ و میر در کودکان دچار کمبود ویتامین D بستری در PICU بالاتر از کودکان با ویتامین D طبیعی بود و همچنین، بین سطح سرمی ویتامین D و معیارهای مرگ و میر ارتباطی وجود نداشت.https://jims.mui.ac.ir/article_15426_b1562246c02be63bac86a26684cdce58.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953545620171222Comparing Problem-Solving Skills and Cognitive Emotion Regulation in Patients with Psychosomatic Symptoms and Control Population in Isfahan City, Iranمقایسهی مهارتهای حل مسأله و راهبردهای تنظیم شناختی هیجان در افراد با علایم بیماریهای روانتنی و جمعیت شاهد در شهر اصفهان166016671542710.22122/jims.v35i456.8714FAآستاراحیدریدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشکدهی علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه آزاداسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایراناصغرآقاییاستاد، گروه روانشناسی، دانشکدهی علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایرانحمیدافشاردانشیار، گروه روانپزشکی، دانشکدهی پزشکی و بیمارستان نور و حضرت علی اصغر (ع)، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20170825Background: Mental disorders can have physical manifestation and are prevailed as psychosomatic signs. Studies about cognitive skills in psychosomatic patient are clinical trials in order to understand somatotization of mental disorder. This study aimed to compare problem-solving skills and cognitive emotion regulation strategies in patients with psychosomatic symptoms and control population.Methods: This was a causal-comparative study during the third simester of 2016, and study sample included 68 people, 34 with and 34 without psychosomatic symptoms, in Isfahan City, Iran. They were selected via convenience sampling from the clients of Psychosomatic Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, and their relatives. The research tools included the Problem-Solving Inventory (PSI) and the Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (CERQ).Findings: The Multivariant ANCOVA test showed that a significant difference between problem-solving skills (except avoid the tendency style) and cognitive emotion regulation strategies in patients with psychosomatic symptoms and control population (P < 0.05 for all).Conclusion: We found that problem-solving skills (except avoid the tendency style) and cognitive emotion regulation strategies play a significant role in presence or absence of psychosomatic symptoms.مقدمه: برخی از بیماریهای روانی دارای نشانههای جسمی هستند که نمود آن به صورت بیماری با نشانههای جسمانی دیده میشود. پژوهش در مورد برخی مهارتهای شناختی در بیماران روانتنی، کوششی در جهت شناخت فرایندهای ذهنی جسمانیسازی است. هدف از انجام این پژوهش، مقایسهی مهارتهای حل مسأله و راهبردهای تنظیم شناختی هیجان در افراد با علایم بیماریهای روانتنی و جمعیت شاهد در شهر اصفهان بود.روشها: پژوهش حاضر، از نوع علی- مقایسهای بود که در سه ماههی دوم سال 1395 در شهر اصفهان انجام شد. نمونهی مورد مطالعه، 68 نفر شامل 34 نفر گروه مورد (دارای علایم بیماریهای روانتنی) و 34 نفر جمعیت شاهد (بدون علایم بیماریهای روانتنی) بودند. این افراد، از بین مراجعان مرکز تحقیقات روانتنی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان با تشخیص بیماری روانتنی از سوی روانپزشکان مرکز و بر اساس مصاحبهی بالینی و سایر بررسیهای پزشکی و روانپزشکی انتخاب شدند. همراهان بیماران نیز به صورت در دسترس به عنوان گروه شاهد انتخاب گردیدند. ابزار تحقیق، شامل پرسشنامههای حل مسألهی Heppner و Petersen و راهبردهای تنظیم شناختی هیجان Garnefski و Kraaij بود.یافتهها: یافتههای آزمون Multivariant ANCOVA نشان داد بین مهارت حل مسأله (به جز مؤلفهی سبک گرایش- اجتناب) و راهبردهای تنظیم شناختی هیجان در افراد دارای علایم روانتنی و جمعیت شاهد در شهر اصفهان تفاوت معنیداری وجود دارد (050/0 > P برای همه).نتیجهگیری: پس از بررسیهای انجام شده، مشخص گردید نقش مهارتهای حل مسأله (به جز مؤلفهی سبک گرایش- اجتناب) و تنظیم شناختی هیجان در بروز یا عدم بروز علایم روانتنی شایان توجه است.https://jims.mui.ac.ir/article_15427_07b95840d88e2f1c033865fba89f624b.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953545620171222Comparison of Clinical Examination and Magnetic Resonance Imaging Findings with Arthroscopic Findings in Patients with Meniscus and Ligament Damagesمقایسهی یافتههای معاینهی بالینی و تصویربرداری رزونانس مغناطیسی با آرتروسکوپی در بیماران با آسیب مینیسک و لیگامان زانو166816741542810.22122/jims.v35i456.8658FAحسیناکبری اقدماستاد، گروه ارتوپدی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6983-4458کاوهمهدیزاده دوانیدانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20170812Background: Knee joint is the most common site of injury in trauma and detection of its serious diseases with high precision is essential. The aim of this study was to compare clinical examination and magnetic resonance imaging (MRI) findings with arthroscopic findings in patients with meniscus and ligament damage.Methods: This study included 100 patients with indication for knee arthroscopy. After obtaining informed consent from patients, and recording demographic data, patients underwent clinical examination and magnetic resonance imaging of the knee. The result of each method was compared with arthroscopy result (known as the gold standard) and sensitivity, specificity, and accuracy of each method were calculated and compared.Findings: Sensitivity, specificity, positive and negative predictive values, and accuracy of clinical examination in the diagnosis of anterior cruciate ligament (ACL) rupture were 100%, 75.0%, 94.1%, 100%, and 95.0%, respectively; the values were 93.75%, 100%, 100%, 80.0%, and 95.0%, respectively, for magnetic resonance imaging. In addition, for physical examination, in the diagnosis of meniscus damage, pre-mentioned values were 74.1%, 100%, 100%, 73.7%, and 85.0%, respectively, and 93.1 %, 88.1%, 91.5%, 90.2%, and 91%, respectively, for magnetic resonance imaging. By means of significance, magnetic resonance imaging had higher specificity and lower sensitivity than physical examination for anterior cruciate ligament rupture, and had lower specificity and higher sensitivity and overall accuracy for meniscus damage.Conclusion: Clinical examination and magnetic resonance imaging have close accuracy in diagnosis of anterior cruciate ligament rupture and meniscus damage.مقدمه: مفصل زانو به عنوان یکی از شایعترین محلهای آسیب در اثر تروما میباشد که شناسایی بیماریهای جدی آن با دقت بالا امری ضروری است. بنابراین، هدف از انجام این مطالعه، مقایسهی یافتههای معاینهی بالینی و تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (Magnetic resonance imaging یا MRI) با آرتروسکوپی در بیماران با آسیب مینیسک و لیگامان زانو بود.روشها: این مطالعه، بر روی 100 بیمار که کاندیدای آرتروسکوپی بودند، انجام گرفت. پس از اخذ رضایت از بیماران و ثبت اطلاعات دموگرافیک، بیماران تحت معاینهی بالینی زانو و تصویربرداری MRI از زانو قرار گرفتند. گزارشهای MRI توسط یک رادیولوژیست خوانده شد و نتیجهی هر کدام از روشها با نتیجهی آرتروسکوپی (استاندارد طلایی یا Gold standard) مقایسه شد و حساسیت، ویژگی و دقت هر روش محاسبه گردید.یافتهها: حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری مثبت و منفی و دقت کلی معاینهی بالینی در تشخیص پارگی Anterior cruciate ligament (ACL) به ترتیب برابر با 100، 0/75، 1/94، 100 و 0/95 درصد بود و اما در رابطه با MRI، این مقادیر به ترتیب برابر با 7/93، 100، 100، 0/80 و 0/95 درصد به دست آمد. همچنین، برای تشخیص آسیب مینیسک، در رابطه با معاینهی بالینی، مقادیر پیشگفته به ترتیب برابر با 1/74، 100، 100، 7/73 و 0/85 درصد بود و در رابطه با MRI به ترتیب برابر با 1/93، 1/88، 5/91، 2/90 و 0/91 درصد به دست آمد. با توجه به سطح معنیداری، برای تشخیص پارگی ACL، معاینهی بالینی دارای حساسیت بیشتر و MRI دارای ویژگی بیشتری بود، اما دقت هر دو برابر بود. همچنین، برای تشخیص آسیب مینیسک، معاینهی بالینی دارای ویژگی بالاتر اما MRI دارای حساسیت بیشتری بود و دقت MRI بالاتر بود.نتیجهگیری: معاینهی بالینی و MRI دارای دقتهای نزدیک به هم در تشخیص بیماریهای زانو (پارگی ACL و آسیب مینیسک) میباشند.https://jims.mui.ac.ir/article_15428_5d4d48d0359e45e4fdf997818d6407fd.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953545620171222The Relationship between the Speed of Eating and Gastroesophageal Reflux Disease (GERD) in Iranian Adultsارتباط میان سرعت مصرف وعده های غذایی و ریفلاکس معدی مروی در بزرگسالان ایرانی167516821542910.22122/jims.v35i456.8754FAمعینکریمیاندانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانعمارحسنزاده کشتلیدکتری علوم تغذیه، مرکز تحقیقات امنیت غذایی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی تغذیه و علوم غذایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایراناحمداسماعیلزادهاستاد، گروه تغذیهی جامعه، دانشکدهی علوم تغذیه و رژیمدرمانی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایرانآواتفیضیدانشیار، گروه آمار و اپیدمیولوژی، دانشکدهی بهداشت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-1930-0340حامددقاقزادهدانشیار، مرکز تحقیقات کاربردی گوارش، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانپیمانادیبیاستاد، مرکز تحقیقات کاربردی گوارش، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20170905Background: The association between the speed of eating and gastroesophageal reflux disease (GERD) is less studied in Middle-Eastern countries. We aimed to find the relationship between the speed of eating and gastroesophageal reflux disease symptoms in a large sample of Iranian adults.Methods: In this cross-sectional study, 4669 individuals fulfilled a questionnaire about their eating habits. Regarding the speed of eating, participants were asked: ‘How thoroughly do you chew foods? (not very well, well, very well)’, ‘How long does it take you to eat lunch? How long does it take you to eat dinner? (< 10 minutes, 10–20 minutes, > 20 minutes). Gastroesophageal reflux disease was defined as having heartburn sometimes or more during the last three months. The severity of disease was assessed with a four-item scale rating (mild, moderate, severe, and very severe).Findings: The prevalence of gastroesophageal reflux disease in study population was 23.7%. After adjustment of potential confounders, the association remained the same. Individuals who had “not very well” and ”well” chewed their food, had an increased risk of 94% and 38% to have gastroesophageal reflux disease with great frequency. When the mutual effect of other potential confounders were taken into account, association remained meaningful, those who had “not very well” and “well” chewed their food had an increased risk of 91% and 35% to have gastroesophageal reflux disease with great frequency. On the other hand, individuals who ate their lunch during more than 10 minutes had a reduced risk of 30% and 25% to have gastroesophageal reflux disease with great frequency.Conclusion: We found a significant association between the speed of eating and gastroesophageal reflux disease symptoms and heartburn.مقدمه: ارتباط میان سرعت غذا خوردن و ریفلاکس معدی- مروی در کشورهای خاور میانه کمتر بررسی شده است. این مطالعه، با هدف بررسی ارتباط میان سرعت مصرف وعدههای غذایی با علایم ریفلاکس معدی- مروی در تعداد وسیعی از ایرانیان انجام ش.روشها: در این مطالعهی مقطعی، 4669 نفر به پرسشنامهای در ارتباط با عادات مختلف غذایی پاسخ دادند. در مورد سرعت مصرف وعدههای غذایی، سه سؤال مطرح شد: «در هنگام غذا خوردن چقدر غذای خود را میجوید؟ کم، متوسط، زیاد»، «به طور معمول ناهار خوردن شما چقدر طول میکشد؟» و «به طور معمول شام خوردن شما چقدر طول میکشد؟ < 10 دقیقه، 20-10 دقیقه و > 20 دقیقه». ریفلاکس معدی- مروی به صورت داشتن سوزش معده (گاهی یا اغلب موارد) در طی سه ماه گذشته تعریف شد و شدت بیماری (سوزش سر دل) با استفاده از مقیاس 4 موردی (خفیف، متوسط، شدید و خیلی شدید) تعریف شد.یافتهها: شیوع ریفلاکس معدی- مروی، 7/23 درصد بود. بعد از تعدیل مخدوشگرها، ارتباط معنیداری باقی ماند. در مدل تعدیل شده، کسانی که غذای خود را «کم» و «متوسط» میجویدند، افزایش خطر 94 و 38 درصدی در ابتلا به ریفلاکس معدی- مروی با شدت زیاد داشتند. هنگامی که تأثیر مشترک سایر عوامل مخدوشگر اعمال شد، رابطه همچنان معنیدار باقی ماند و کسانی که غذای خود را «کم» و «متوسط» میجویدند، افزایش خطر 91 و 35 درصدی در ابتلا به ریفلاکس معدی- مروی با شدت زیاد داشتند. همچنین، در مدل تعدیل شده، کسانی که ناهار خود را در بیشتر از 10 دقیقه میخوردند، کاهش خطر 30 و 25 درصدی در ابتلا به ریفلاکس معدی- مروی و شدت سوزش سر دل داشتهاند.نتیجهگیری: در این مطالعه، یک ارتباط معنیدار معکوس میان سرعت مصرف وعدهی ناهار و مقدار جویدن غذا و علایم ریفلاکس معدی- مروی در جمعیت مورد مطالعه مشاهده شد.https://jims.mui.ac.ir/article_15429_08c3f0a75275393e5a8dfeb7c6e32bae.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953545620171222Comparative Controlled Study of Preventive Effect of Combinations of Ketamine and Metoclopramide vs Ketamine and Paracetamol on Postoperative Painبررسی مقایسهای تأثیر پیشگیرانهی تجویز دو ترکیب دارویی کتامین و متوکلوپرامید با کتامین و پاراستامول بر روی درد پس از عمل جراحی168316891543010.22122/jims.v35i456.8408FAسید مرتضیحیدریاستاد، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانزهرهزمانی علویجهدانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20170619Background: In this study, we compared the effects combinations of ketamine and paracetamol with ketamine and metoclopramide on postoperative pain and their effects on surgical complications. Then, better method for reducing pain and complications was referenced.Methods: In a clinical trial study, 102 candidates for laparoscopic surgery under general anesthesia divided into three equal groups of ketamine and metoclopramide, ketamine and paracetamol, and control. In the first group, 0.5 mg/kg ketamine and 0.1 mg/kg metoclopramide, in the second group, 0.5 mg/kg ketamine and 1 g paracetamol, and in the third group, normal saline were injected. Patients’ systolic and diastolic blood pressures and heart rates in all three groups were measured and recorded every 15 minutes. Then, the effects of these two drug combinations on postoperative pain and some other complications were studied and compared between the three groups.Findings: Average pain intensity was significantly different among the three treated groups (P < 0.05 for all). 2 and 6 hours after the surgery, pain in the group receiving ketamine and paracetamol was significantly lower than the other two groups (P < 0.05). 12 and 24 hours after the surgery, pain was significantly lower than control group just in the group receiving ketamine and paracetamol (P < 0.05).Conclusion: Combination of ketamine and paracetamol is more favorable because of significant decrease in postoperative pain.مقدمه: این مطالعه، با هدف بررسی و مقایسهی تأثیر دو ترکیب دارویی کتامین و پاراستامول با کتامین و متوکلوپرامید بر روی درد پس از جراحی و نیز تأثیر آنها بر عوارض جراحی و معرفی روش مطلوبتر انجام شد.روشها: در یک مطالعهی کارآزمایی بالینی، 102 بیمار کاندیدای عمل جراحی لاپاراسکوپی تحت بیهوشی عمومی، به سه گروه دریافت کنندهی کتامین و متوکلوپرامید (34 نفر)، کتامین و پاراستامول (34 نفر) و گروه شاهد (34 نفر) تقسیم شدند. در گروه اول 5/0 میلیگرم/کیلوگرم کتامین با 1/0 میلیگرم/کیلوگرم متوکلوپرامید و در گروه دوم 5/0 میلیگرم/کیلوگرم کتامین با 1 گرم پاراستامول و در گروه سوم نرمالسالین تزریق شد. فشار خون سیستول و دیاستول و ضربان قلب بیماران در هر سه گروه، هر 15 دقیقه یک بار اندازهگیری و ثبت گردید. سپس، تأثیر این دو ترکیب بر روی درد پس از عمل جراحی و برخی عوارض دیگر مورد مطالعه قرار گرفت و با گروه شاهد مقایسه گردید.یافتهها: متوسط شدت درد در میان سه گروه تحت بررسی تفاوت معنیداری داشت (050/0 > P)؛ به طوری که 2 و 6 ساعت بعد از عمل جراحی، متوسط شدت درد در گروه دریافت کنندهی کتامین و پاراستامول از دو گروه دیگر به صورت معنیداری کمتر بود (050/0 > P). پس از گذشت 12 و 24 ساعت از عمل، تنها متوسط شدت درد در گروه دریافت کنندهی کتامین و پاراستامول از گروه شاهد به صورت معنیداری کمتر بود (050/0 > P).نتیجهگیری: ترکیب دارویی کتامین و پاراستامول با توجه به کاهش چشمگیر درد پس از عمل جراحی مطلوبتر است.https://jims.mui.ac.ir/article_15430_23264092bdaf8349c3cec606151be6bd.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953545620171222Clinical Studies on the Effect of Saffron in Different Diseasesمطالعات بالینی بر روی اثرات زعفران در بیماریهای مختلف169016991543110.22122/jims.v35i456.8675FAنسترنرضاییدانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایرانسید مهدیحسنیاناستادیار، گروه بیوشیمی، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات سندرم متابولیک، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران0000-0002-5247-4043امیرآواناستادیار، مرکز تحقیقات سرطان و گروه فنآوریهای نوین، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران0000-0002-4968-0962مجیدخزاعیاستاد، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران0000-0002-7979-5699Journal Article20170816Saffron or Crocus sativus is a member of Iridacea which traditionally has been used as flavor and color in foods. Studies indicated that saffron has different pharmacological effects such as anti-inflammatory, antioxidant, antiproliferative, and apoptosis. Although, numerous in-vitro and in-vivo studies have been done to find the different effects of this herbal drug, however, clinical usage of it is very limited. Since using herbal drugs in treatment of disease is very popular, it should be more attention on the beneficial effects of saffron which lead to clinical usage of it. In this study, to understand more about the beneficial effects of this herbal drug, we reviewed clinical studies which have been done on saffron so far.زعفران یا Crocus sativus از خانوادهی Iridacea است که از گذشته تا کنون در مصارف خانگی به عنوان طعم دهنده و رنگ کنندهی غذاها به کار میرود. مطالعات مختلف نشان داده است زعفران دارای ویژگیهای فارماکولوژیک متعددی همچون اثرات ضد التهابی، آنتیاکسیدانی، آنتیپرولیفراتیو و القا کنندهی آپوپتوز به صورت انتخابی در سلولهای سرطانی میباشد. اگر چه در مطالعات برونتنی و حیوانی، پژوهشهای گستردهای بر روی این گیاه انجام شده است، اما کاربرد این گیاه دارویی به صورت بالینی محدود است. با توجه به گرایش امروزهی انسانها به استفاده از مشتقات گیاهی به جای مشتقات شیمیایی برای درمان، باید توجه ویژهای به اثرات ارزشمند زعفران معطوف گردد و پژوهشها در این زمینه از سطح علوم پایه، به مطالعات بالینی سوق یابد. به منظور سهولت ارزیابی و تفکر بیشتر راجع به خواص این گیاه، مطالعهی مروری حاضر، تحقیقات بالینی را که این زمبنه انجام شدهاند، ارایه مینماید.https://jims.mui.ac.ir/article_15431_79705d796c8685b3324f363a757e4f58.pdf