دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953649420181023Indexایندکس1565410.22122/jims.v36i494.11628FAایندکسمجله0000-0003-0874-1906Journal Article20190427Click to download the index of this issue.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jims.mui.ac.ir/article_15654_3cdca99e6ae50386ba9f3806191b832b.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953649420181023A Comparison of Sedative Effect of Dexmedetomidine-Fentanyl versus Midazolam-Fentanyl during Cataract Surgery with Phacoemulsification Techniqueمقایسهی اثر آرامبخشی دکسمدتومیدین- فنتانیل و میدازولام- فنتانیل در جراحی کاتاراکت با روش Phacoemulsification100910171565510.22122/jims.v36i494.10427FAلیلیآدینهمهراستادیار، گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-7870-4049حمیدرضاشتابیاستادیار، گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-5165-8385مهسامطیعیاندانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-0181-2540Journal Article20180711Background: Cataract surgery is one of the common surgeries worldwide. There are various medications for reducing anxiety and inducing sedation induction during this surgery. Midazolam is a benzodiazepine that is widely used for sedation in this surgery. Recently dexmedetomidine has its own adherents for sedation in cataract surgery, and is more preferred than midazolam in recent reports. This study aimed to compare the sedation effects of dexmedetomidine-fentanyl and midazolam-fentanyl in patients who were candidates for cataract surgery with phacoemulsification method.Methods: This double-blinded randomized clinical trial study was performed on 71 patients undergoing cataract surgery. Patients were divided into two groups receiving fentanyl-dexmedetomidine and fentanyl-midazolam. Demographic and hemodynamic data, arterial oxygen saturation, sedation quality, as well as patient’s and surgeon’s satisfaction were recorded at specific times and analyzed using SPSS software.Findings: There was no significant difference between the two groups based on age (P = 0.940), sex (P = 0.630), and body mass index (P = 0.390). Besides, there was no significant difference in terms of the mean score of sedation (P = 0.970) and the degree of patient’s (P = 0.600) and surgeon’s (P = 0.850) satisfaction. Repeated measures ANOVA showed significant differences between the groups in heart rate (P = 0.002) and oxygen saturation (P = 0.002) during the surgery. The prevalence of complications during surgery, including a decrease in oxygen saturation, hypotension, and bradycardia, was not significantly different between the two groups, too (P = 0.289). Recovery duration was significantly longer in dexmedetomidine-fentanyl group (P < 0.001).Conclusion: In cataract surgery, combination of dexmedetomidine-fentanyl produced sedation, as well as patient’s and surgeon’s satisfaction comparable to midazolam-fentanyl combination, with hemodynamic stability and no respiratory depression; however, it was accompanied by delayed recovery room discharge.مقدمه: جراحی کاتاراکت، یکی از متداولترین اعمال جراحی در سراسر دنیا میباشد. داروهای متعددی برای کاهش اضطراب و آرامبخشی طی این جراحی استفاده میشود. میدازولام از پرکاردبردترین داروی بنزودیازپین جهت آرامبخشی طی این جراحی است. به تازگی، داروی دکسمدتومیدین نیز برای این نوع جراحی طرفداران خود را پیدا کرده است. هدف از انجام این مطالعه، مقایسهی تأثیر آرامبخشی ترکیب دکسمدتومیدین- فنتانیل و میدازولام- فنتانیل در بیماران کاندیدای جراحی کاتاراکت به روش Phacoemulsification بود.روشها: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شدهی دو سو کور، بر روی 71 بیمار کاندیدای جراحی کاتاراکت انجام گرفت. بیماران به دو گروه دریافت کنندهی دکسمدتومیدین- فنتانیل و میدازولام- فنتانیل تقسیم شدند و اطلاعات دموگرافیک، همودینامیک، درصد اشباع اکسیژن شریانی، کیفیت آرامبخشی و رضایت بیمار و جراح در زمانهای مشخص ثبت و با استفاده از نرمافزار SPSS واکاوی گردید.یافتهها: بین دو گروه اختلاف معنیداری بر اساس سن (940/0 = P)، جنس (630/0 = P) و شاخص تودهی بدنی (390/0 = P) مشاهده نشد. همچنین، اختلاف معنیداری در میانگین نمرهی آرامبخشی (970/0 = P) و رضایت جراح (600/0 = P) و بیمار (850/0 = P) وجود نداشت. آزمون Repeated measures ANOVA تفاوت معنیداری در ضربان قلب (002/0 = P) و درصد اشباع اکسیژن (002/0 = P) طی جراحی نشان داد. بروز عوارض حین جراحی شامل افت درصد اشباع اکسیژن، افت فشار خون و برادیکاردی بین دو گروه تفاوت معنیداری نداشت (289/0 = P). مدت زمان ریکاوری در گروه دکسمدتومیدین- فنتانیل بیشتر بود (001/0 > P).نتیجهگیری: ترکیب دکسمدتومیدین- فنتانیل میتواند آرامبخشی و رضایت جراح و بیمار را معادل ترکیب میدازولام- فنتانیل برای بیماران تحت جراحی کاتاراکت با همودینامیک پایدار و بدون افت اکسیژن ایجاد کند؛ هر چند مدت زمان ریکاوری طولانی میگردد.https://jims.mui.ac.ir/article_15655_128482b5773c09ed87e7630fd24d9e6f.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953649420181023The Effect of Clexane with Bondage and Bondage only in Prevention of Deep Vein Thrombosis in Patients Undergoing Instrumented Spinal Surgeryبررسی مقایسهای تأثیر سلگزان با بانداژ کشی و بانداژ کشی به تنهایی در پیشگیری از ترومبوز وریدهای عمقی اندامهای تحتانی در بیماران تحت عمل جراحی ستون فقرات همراه با وسیلهگذاری101810231565610.22122/jims.v36i494.10474FAسعیدابریشمکاراستاد، گروه جراحی اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-8860-5204مجیدرضوانیاستادیار، گروه جراحی اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمحمدعلویدستیار، گروه جراحی اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-0873-9307میثمعدیمیدستیار، گروه جراحی اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-8092-6158ابوالفضلزارعیاندستیار، گروه جراحی اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-8118-9535Journal Article20180717Background: This study aimed to compare the effect of Clexane injection with bondage and bondage only in the prevention of deep vein thrombosis in patients undergoing instrumented spinal surgery.Methods: In a clinical trial study, 300 patients under instrumented spinal surgery were selected and randomly divided into two equal groups. In the first group, bondage was used with injection of 1 mg/kg Clexane daily until patient’s ambulatory, and in the second group, bondage was used only. All patients were followed up for 14 days, and the incidence of deep vein thrombosis was determined and compared between the two groups.Findings: 4 patients suffered from deep vein thrombosis, 3 of them (2.0%) were in the control group and 1 (0.7%) in the treatment group (bondage and Clexane); but the incidence of deep vein thrombosis was not significantly different between the two groups (P = 0.620). The mean volume of bleeding was significantly higher in patients receiving Clexane (203.4 ± 8.3 ml) than control groups (163.0 ± 7.7 ml) (P < 0.001).Conclusion: There was no significant difference between the two groups of bondage alone and bondage and Clexane in preventing deep vein thrombosis. On the other hand, there is still no study to prove the definitive effect of this drug in preventing deep vein thrombosis and thromboembolism. Therefore, more studies are recommended to be done with larger sample sizes in order to determine the effect of Clexane in preventing deep vein thrombosis.مقدمه: این مطالعه، به منظور تعیین تأثیر پیشگیرانهی سلگزان از بروز ترمبوز وریدهای عمقی اندامهای تحتانی در بیماران تحت اعمال جراحی ستون فقرات همراه با وسیلهگذاری انجام شد.روشها: در یک مطالعهی کارآزمایی بالینی، 300 بیمار تحت عمل جراحی ستون فقرات در دو گروه 150 نفره توزیع شدند. به گروه مورد، علاوه بر بستن بانداژ کشی، روزانه 1 میلیگرم/کیلوگرم آمپول سلگزان تا زمان بستری مطلق، تزریق گردید و در گروه شاهد، از بانداژ کشی به تنهایی استفاده شد. کلیهی بیماران در 14 روز بعد از عمل، تحت پیگیری قرار گرفتند و بروز ترومبو آمبولی در دو گروه تعیین و مقایسه گردید.یافتهها: در طی مدت مطالعه، 4 بیمار مبتلا به ترومبوز وریدهای عمقی گردیدند که 3 نفر (2 درصد) آنها از گروه شاهد (باند کشی) و 1 نفر (7/0 درصد) از گروه مورد (باند کشی + تزریق سلگزان) بودند، اما بروز Deep vein thrombosis (DVT) در دو گروه پیشگفته معنیدار نبود (620/0 = P). میانگین حجم خونریزی در دو گروه شاهد و مورد به ترتیب 7/7 ± 0/163 و 3/8 ± 4/203 میلیلیتر بود و حجم خونریزی در بیماران گروه مورد به طور معنیداری بیشتر بود (001/0 > P).نتیجهگیری: در مطالعهی حاضر، تفاوت معنیداری بین دو گروه تحت پیشگیری از ترومبوز وریدهای عمقی با باند کشی و باند کشی + سلگزان مشاهده نشد. همچنین، مطالعهای که تأثیر قطعی این دارو را در پیشگیری از بروز ترومبوز وریدهای عمقی و ترومبو آمبولی اثبات نماید، به انجام نرسیده است. از این رو، پیشنهاد میگردد مطالعات بیشتر با حجم نمونهی بالاتری جهت تعیین تأثیر سلگزان در پیشگیری از ترومبوز وریدهای عمقی انجام گیرد.https://jims.mui.ac.ir/article_15656_8a6026f2e24c76678c283322a527f58f.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953649420181023In-Vitro Evaluation of miR-101-5P Effect on Herpes Simplex Virus Replicationبررسی تأثیر miR-101-5p بر تکثیر ویروس HSV-1 در شرایط آزمایشگاهی102410291565710.22122/jims.v36i494.10761FAاحمدپیروزمنددانشیار، گروه میکروبشناسی و ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات بیماریهای خودایمنی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران0000-0001-6392-0590بهارصادق اهداییدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه میکروبشناسی و ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران0000-0002-5721-7724مهدیشعبانیدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه میکروبشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-3469-0727شرارهمقیمدانشیار، گروه میکروبشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-7134-3145آرزومیرزاییدانشجوی دکتری تخصصی، گگروه میکروبشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-4142-4657لیلیموهبتگروه میکروبشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-8024-4985Journal Article20180909Background: Herpes simplex virus type 1 (HSV-1) is known worldwide for its serious disease and a kind of infection that involves nervous system throughout human lifelong. HSV-1 infection is much more considerable in immunocompromised patients and due to the growing resistance to its main drug, acyclovir, alternative treatments are required. MicroRNAs (miRNAs) regulate host and viral gene expression, post-transcriptionally. One previous study has shown that mir-101-3p expression may play role in HSV-1-infected cells.Methods: In this study, synthesized mimic hsa-miR-101-5p was transfected to HSV-1-infected Hela cells to observe its effect on HSV-1 replication via microscopic observation.Findings: Hela cells transfected by hsa-miR-101-5p produced less viral progeny, and expressed less cytopathic effects.Conclusion: Considering the effect of hsa-miR-101 in suppressing HSV-1 replication without affecting cell viability, this achievement can give us new insights in treatment of HSV-1 infection.مقدمه: ویروس هرپس سیمپلکس تایپ 1 به دلیل بیماریهای مهلک آن و عفونتی که برای تمام عمر سیستم عصبی فرد را آلوده میکند، در سراسر جهان شناخته شدهاست. Herpes simplex virus 1 (HSV-1) در بیماران سرکوب ایمنی شده بسیار حایز اهمیت هستند و به دلیل افزایش روزافزون مقاومت به داروی اصلی آن، آسیکلوویر، یافتن درمان جایگزین برای آن بسیار مورد نیازاست. MicroRNA (miRNA)ها، بیان ژنهای ویروس و میزبان را پس از رونویسی تنظیم میکنند. مطالعهای در گذشته، نشان داد که بیان has-miR-101-3P میتواند در عفونت HSV-1 نقش ایفا کند.روشها: در این مطالعه، has-miR-101-5P سنتز شده درون سلولهای آلوده به HSV-1 ترانسفکت شد تا تأثیر آن بر تکثیر HSV-1 بررسی شود. سپس، سلولها مشاهده و عکسبرداری شدند.یافتهها: سلولهای ترانسفکت شده با miR-101-5P، تیتر ویروسی کمتری تولید کردند و اثرات سایتوپاتیک ویروس آن کاهش یافت.نتیجهگیری: با در نظر گرفتن تأثیر has-MiR-101-5P در سرکوب تکثیر HSV-1 بدون این که اثر سمی بر سلول داشته باشد، این دستاورد میتواند به ما در رویکردهای نوین درمان HSV-1 کمککند.https://jims.mui.ac.ir/article_15657_e3524b4d458e3625befde27f60809f34.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953649420181023Frequency of Positional Obstructive Sleep Apnea (POSA) in Patients with Obstructive Sleep Apnea and Differences in Demographic and Clinical Characteristicsبررسی فراوانی Apneaی انسدادی وابسته به وضعیت (Positional) بر حسب عوامل پایه و بالینی در بیماران مبتلا به Apneaی انسدادی خواب103010361565810.22122/jims.v36i494.10407FAفروغسلطانینژاداستادیار، بخش ریه، بیمارستان خورشید، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان و مرکز تحقیقات تنفس و خواب بامداد، اصفهان، ایران0000-0002-4409-5836بابکامرااستاد، بخش ریه، مرکز تحقیقات تنفس و خواب بامداد و گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-8811-6678زیبافرجزادگاناستاد، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-8811-6678حمیدرضاخداویسیدانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-8811-6678Journal Article20180707Background: The aim of this study was to evaluate the prevalence of positional obstructive apnea among the patients with obstructive sleep apnea (OSA) and its difference in terms of clinical and baseline factors in patients.Methods: This prospective cross-sectional study was conducted on 130 patients with OSA referred to Bamdad Respiratory and Sleep Research Center, Isfahan, Iran, during the years 2016-17. The demographics and clinical data and apnea type (positional or non-positional), as well as polysomnography test results were recorded using a checklist and statistically analyzed.Findings: From 130 patients with OSA, 70.8% had non-positional apnea, and 29.2% had positional apnea, 4 (1.3%) in subgroup 1, 12 (9.2%) in subgroup 2, and 22 ones (16.9%) in subgroup 3. Factors such as body mass index (BMI) (P = 0.026), supine and non-supine apnea hypopnea index (AHI) (P < 0.001), number of apnea during sleep (P = 033.03), and frequency of decrease in O2 saturation (P = 0.017) among the three subgroups of positional apnea were statistically different from the group with non-positional apnea.Conclusion: According to the results of this study, it can be concluded that total and supine and non-supine AHI were higher in patients with positional obstructive sleep apnea (POSA) rather than those with non-POSA. As patients with severe OSA were more likely to have POSA. Therefore, with early detection of the disease, it can be controlled and treated at an early stage with convenient and applicable treatments such as changing sleep position. مقاله پژوهشیمقدمه:این مطالعه به ارزیابی شیوع فراوانی و شدت Apneaی وضعیتی در مبتلایان به Apneaی انسدادی خواب (Obstructive sleep apnea یا OSA) پرداخت.روشها: در این مطالعهی مقطعی آیندهنگر، 130 نفر از بیماران مبتلا به OSA مراجعه کننده به مرکز تحقیقات بیماریهای خواب بامداد اصفهان در سالهای 96-1395 بررسی شدند. اطلاعات دموگرافیک و بالینی و نوع Apneaی بیماران (وضعیتی و غیر وضعیتی) و نتایج پلیسومنوگرافی در چکلیست ثبت و تجزیه و تحلیل آماری شد.یافتهها: از 130 بیمار مبتلا به OSA، 8/70 درصد به Apneaی غیروضعیتی و 2/29 درصد به Apneaی وضعیتی [4 نفر (1/3 درصد) در زیر گروه 1، 12 نفر (2/9 درصد) در زیر گروه 2 و 22 نفر (9/16 درصد) در زیرگروه 3] مبتلا بودند. عواملی نظیر نمایهی تودهی بدنی، شاخص Apnea-Hypopnea (Apnea-hypopnea index یا HIA) طاقباز و بهپهلو، تعداد دفعات Apnea در طول خواب و تعداد دفعات افت درصد اشباع اکسیژن بین سه زیر گروه Apneaی وضعیتی و Apneaی غیروضعیتی اختلاف معنیداری داشتند (050/0 > P).نتیجهگیری: مطابق با نتایج مطالعهی حاضر، میتوان گفت AHI کلی و در حالت طاقباز و بهپهلو در بیماران Positional obstructive sleep apnea (POSA) نسبت به بیماران Non-POSA بیشتر بوده است؛ به طوری که نشان داده شده که بیماران با OSA شدید، بیشتر احتمال دارد که POSA داشته باشند. بنابراین، با شناسایی زودهنگام این بیماری، میتوان با درمانهای راحت و قابل اجرایی نظیر تغییر وضعیت خواب، این بیماری را در سطوح اولیه کنترل و درمان نمود.https://jims.mui.ac.ir/article_15658_7c2af8b8038c80b68190402368afd913.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953649420181023Comparing the Effects of Intravenous Infusion of Calcium or Hydroxyethyl Starch as Preventive Therapies of Ovarian Hyperstimulation Syndrome in High-Risk Women in Isfahan City, Iran, during the Years 2006-2017: A Clinical Trial Studyمقایسهی تأثیر تزریق وریدی کلسیم و هیدروکسی اتیل استارچ در جلوگیری از سندرم تحریک بیش از حد تخمدان در زنان با خطر بالا در سالهای 96-1395 در اصفهان: یک مطالعهی کارآزمایی بالینی103710431565910.22122/jims.v36i494.10411FAفاطمهمستاجراناستاد، گروه زنان و زایمان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5730-5145هتاوقاسمی تهرانیاستادیار، گروه زنان و زایمان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-3112-8085افشانفرشادمهردستیار زنان و زایمان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-8874-6445Journal Article20180708Background: Some of studies suggest that hydroxyethyl starch (HES) and calcium Infusion may be beneficial for women with a high risk of developing ovarian hyperstimulation syndrome (OHSS). This study aimed to compare the effects of intravenous infusion of calcium or hydroxyethyl starch in preventing OHSS in high-risk women.Methods: This clinical trial study was carried out on 100 women considered at risk of developing OHSS were divided in two equal groups. The first group received 10 mg of 10% calcium gluconate in 100 mg normal saline within 2 hours, and the dose was repeated at the third day of oocyte retrieval. In the second group, in a time of oocyte retrieval, 500 cc hydroxyethyl starch was administered by infusion, and it was repeated at second and third days of oocyte removal. Finally, incidence and intensity of OHSS was measured and compared between the two groups.Findings: OHSS was found in 21 patients (42%) in each group; but intensity of OHSS in hydroxyethyl starch group was higher (P = 0.024). There was no sever OHSS in calcium group, whereas in hydroxyethyl starch group, 3 patients (14%) had sever form OHSS.Conclusion: Calcium or hydroxyethyl starch infusion strategies were both effective in preventing OHSS, but the intensity of OHSS in calcium infusion was lower. Therefore, probably calcium infusion is a better novel therapy that may be used effectively in prevention of OHSS.مقدمه: مطالعات نشان داده است که هیدروکسی اتیل استارچ (Hydroxyethyl starch یا HES) و کلسیم گلوکونات در پیشگیری از سندرم تحریک بیش از حد تخمدان سودمند میباشند. این مطالعه، با هدف مقایسهی تأثیر تزریق کلسیم گلوکونات و HES در پیشگیری از سندرم تحریک بیش از حد تخمدان در بیماران با خطر بالا انجام شد.روشها: در یک کارآزمایی بالینی، 100 زن در معرض خطر بالا برای سندرم تحریک بیش از حد تخمدان در دو گروه 50 نفره تقسیم شدند. در گروه مورد، 10 میلیگرم کلسیم گلوکونات 10 درصد حل شده در 100 میلیلیتر نرمالسالین در طی دو ساعت در اتاق عمل و سپس، 3 روز بعد از خروج اووسیت تزریق شد. در گروه شاهد، 500 میلیلیتر محلول HES در زمان و مدت مشابه تزریق گردید. بروز و شدت سندرم تحریک بیش از حد تخمدان در دو گروه مقایسه شد.یافتهها: بروز سندرم بیش از حد تخمدان در هر دو گروه 21 مورد (42 درصد) بود، اما شدت عارضه در گروه شاهد به طور معنیداری بیشتر بود (026/0 = P)؛ به طوری که عارضه در 3 نفر (14 درصد) از گروه HES شدید بود. موردی از عارضهی شدید در گروه مورد (کلسیم گلوکونات) دیده نشد.نتیجهگیری: استفاده از کلسیم گلوکونات و HES برای پیشگیری از سندرم تحریک بیش از حد تخمدان مؤثر هستند، اما شدت عارضه در روش تزریق کلسیم گلوکونات پایینتر میباشد. از این رو، احتمال میرود تجویز کلسیم گلوکونات در پیشگیری از سندرم تحریک بیش از حد تخمدان ارجح باشد.https://jims.mui.ac.ir/article_15659_8222e1399bef7043f9455e6b43893bb6.pdf