دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953751820190421Indexایندکس1579810.22122/jims.v37i518.13211FAایندکسمجله0000-0003-0874-1906Journal Article20200714Click to download the index of this issue.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jims.mui.ac.ir/article_15798_2e6d941e3bc2dbd3f122040f056b6718.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953751820190421The Role of Soluble fms-Like Tyrosine Kinase-1 Markers and Vascular Endothelial Growth Factor in Comparison with Color Doppler Sonography for Detecting Plasenta Accretaبررسی نقش نشانگرهای Soluble fms-Like Tyrosine Kinase-1 و Vascular Endothelial Growth Factor در مقایسه با سونوگرافی رنگی داپلر در تشخیص تهاجم جفت1761811579910.22122/jims.v37i518.11355FAالهامنقشینهدانشیار، گروه زنان و زایمان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6858-3853فرانکرزاقیدستیار، گروه زنان و زایمان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6858-3853Journal Article20190212Background: Regarding the relatively high prevalence of placenta accreta in pregnancy, and the lack of suitable methods for predicting this complication, this study aimed to determine the role of soluble fms-like tyrosine kinase-1 (SFLT-1) markers and vascular endothelial growth factor (VEGF) in comparison with color Doppler sonography in diagnosis of placenta accreta.Methods: In a cross-sectional study, 78 pregnant women who were referred to Alzahra and Shahid Beheshti hospitals in Isfahan, Iran, in 2017 and 2018 were studied. SFLT-1 and VEGF levels were measured, and embryo sonography was also performed. After surgery, the results of surgery were compared with the results of sonography, and the level of SFLT-1 and VEGF and the agreement of these markers with ultrasound were determined.Findings: There was no significant difference in mean VEGF level in terms of pregnancy outcomes (P = 0.90), but SFLT-1 level was significantly lower in Eckert group (P = 0.02). Meanwhile, SFLT-1/VEGT ratio was not different between the two groups (P = 0.66). Comparison of ultrasound findings and surgical results showed that surgical outcomes and ultrasonography were normal in 38 cases (48.7%). Moreover, in 16 cases (20.5%), the results of surgery and ultrasound showed the presence of plementa acrata. The agreement between ultrasonography and surgery was 0.36 (P < 0.001).Conclusion: According to the results of our study, the two markers SFLT-1 and VEGF, compared with ultrasound, were not suitable criteria for predicting placenta accreta. At the same time, according to the limitations of this study, further studies are suggested.مقدمه: با توجه به شیوع به نسبت بالای چسبندگی جفت (Placenta Accreta) در بارداری و عدم وجود روش مناسب برای پیشبینی این عارضه، این مطالعه با هدف تعیین نقش نشانگرهای تیروزین کیناز 1 محلول شبیه fms (Soluble fms-like tyrosine kinase-1 یا SFLT-1) و عامل رشد اندوتلیوم عروق (Vascular endothelial growth factor یا VEGF) در مقایسهی آن با سونوگرافی رنگی داپلر در تشخیص تهاجم جفت انجام گرفت.روشها: در یک مطالعهی مقطعی، 78 زن باردار مظنون با تهاجم جفتی که در سالهای 97-1396 به بیمارستانهای الزهرا (س) و شهید بهشتی اصفهان مراجعه کرده بودند، وارد مطالعه شدند و سطح SFLT-1 وVEGF در آنان اندازهگیری و سونوگرافی جفت نیز در آنان انجام شد. پس از عمل، نتیجهی حاصل از عمل جراحی با نتایج سونوگرافی و سطح SFLT-1 و VEGF مقایسه شد و توافق بین نشانگرهای پیشگفته و سونوگرافی در تشخیص نوع تهاجم بافتی تعیین شد.یافتهها: میانگین سطح VEGF بر حسب پیامد بارداری تفاوت معنیداری نداشت (900/0 = P)، اما سطح SFLT-1 در گروه چسبندگی جفت به طور معنیداری پایینتر بود (020/0 = P). ضمن این که نسبت SFLT-1/VEGT نیز بین دو گروه متفاوت نبود (060/0 = P). مقایسهی یافتههای سونوگرافی و نتایج حاصل از عمل جراحی نشان داد در 38 مورد (7/48 درصد) نتایج جراحی و سونوگرافی طبیعی بود. همچنین، در 16 مورد (5/20 درصد) نتایج جراحی و سونوگرافی وجود چسبندگی جفت را نشان داد. میزان توافق بین سونوگرافی و جراحی 36/0 بود (001/0 > P).نتیجهگیری: برابر نتایج مطالعهی حاضر، دو نشانگر SFLT-1 و VEGF در مقایسه با سونوگرافی معیارهای مناسبی برای پیشبینی تهاجم جفتی نبودند. در عین حال، با توجه به محدودیتهای این مطالعه، انجام مطالعات بیشتر پیشنهاد میگردد.https://jims.mui.ac.ir/article_15799_ada9e980b20ac07f6a938ef15106c224.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953751820190421Comparison of the Effect of Dexamethasone, Midazolam, and Ondansetron Injection alone, or in Combination, and Placebo on the Severity of Shivering during and after Spinal Anesthesia in Orthopedic Operations of the Lower Limbبررسی مقایسهای تأثیر تزریق پیش داروی دگزامتازون، میدازولام و اندانسترون وریدی به تنهایی، ترکیبی و دارونما بر شدت لرز حین و بعد از عمل به دنبال بیحسی نخاعی در اعمال جراحی ارتوپدی اندام تحتانی1821891580010.22122/jims.v37i518.10948FAمحمد رضاصفویاستاد، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبتهای ویژه و گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-8975-7661عظیمهنرمنداستاد، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبتهای ویژه و گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-2373-9241فاطمهحسینیدانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-0752-5101Journal Article20181020Background: Considering the importance of shivering, as an important complication in patients after spinal anesthesia, in this study, we determined that the effectiveness of injection of three drugs dexamethasone, midazolam, and ondansetron, alone or in combination, on the shivering of patients.Methods: In this clinical trial study, 179 patients undergoing lower limb orthopedic surgeries referring to Kashani hospital, Isfahan, Iran, during the years 2006 to 2007 entered the study. Patients were divided into 5 groups receiving midazolam, ondansetron, dexamethasone, the combination of three drugs, and placebo. The severity of shivering and hemodynamic information were evaluated in patients.Findings: There was no significant difference between the groups according to the central and peripheral temperature at the time before the anesthesia and at 5, 10, 15, 20, 25, and 30 minutes after it (P > 0.050). There was a significant difference between the groups based on the severity of shivering during the first, second, third, and fourth fifteen minutes (P < 0.001); so that the shivering intensity was higher in the placebo group, and there was a significant difference between the other groups as well. (P < 0.001).Conclusion: Combination of the three drugs midazolam, dexamethasone, and ondansetron in orthopedic surgeries with spinal anesthesia can be associated with controlling of shivering.قدمه: با توجه به اهمیت لرز به عنوان عارضهی مهمی در بیماران پس از بیحسی نخاعی، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی تزریق سه داروی دگزامتازون، میدازولام و اندانسترون به تنهایی و در ترکیب با یکدیگر، بر لرز بیماران انجام شد.روشها: در این مطالعهی کارآزمایی بالینی، 179 بیمار کاندید جراحی ارتوپدی اندام تحتانی که طی سالهای 96-1395 به بیمارستان کاشانی مراجعه کرده بودند، شرکت نمودند. بیماران به پنج گروه دریافتکنندهی میدازولام، اندانسترون، دگزامتازون، ترکیب سه دارو و دارونما تقسیم شدند. شدت لرز و اطلاعات همودینامیک در بیماران مورد بررسی قرار گرفت.یافتهها: اختلاف معنیداری بین گروهها بر اساس درجهی حرارت مرکزی و محیطی در زمانهای قبل از بیحسی نخاعی و 5، 10، 15، 20، 25 و 30 دقیقه پس از آن وجود نداشت (050/0 < P). تفاوت بین گروهها بر اساس شدت لرز در زمانهای 15 دقیقهی اول، دوم، سوم و چهارم، معنیدار بود (001/0 > P)؛ به طوری که شدت لرز در گروه دارونما بیشتر بود و بین سایر گروهها نیز اختلاف معنیداری مشاهده شد (001/0 > P).نتیجهگیری: ترکیب سه داروی میدازولام، دگزامتازون و اندانسترون میتواند بر کنترل لرز پس از اعمال جراحی ارتوپدی با بیحسی نخاعی، تأثیر داشته باشدhttps://jims.mui.ac.ir/article_15800_fce40f257a6c2f9bcbd0b1f562a8e276.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953751820190421The Efficacy of Oral Ergocalciferol on Changes in Parathyroid Hormone (iPTH) and One-Year Survival and Hemodialysis Factors of Patients with Chronic Renal Failure and Vitamin D Deficiency under Hemodialysisبررسی اثربخشی تجویز ارگوکلسیفرول خوراکی بر تغییرات هورمون پاراتیروئید (iPTH) و تعیین وضعیت حیات یک سالهی بیماران و عوامل مرتبط با همودیالیز در بیماران نارسایی مزمن کلیه با کمبود ویتامین D تحت همودیالیز1901971580110.22122/jims.v37i518.11292FAآریاجنابیاستادیار، گروه بیماریهای داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران0000-0002-4595-1147مصدقجباریدانشیار، گروه بیماریهای داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران0000-0002-6987-1061محمدنبیپورمتخصص داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران0000-0002-5277-5778بهنازخادمی دلجومتخصص زنان و مامایی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران0000-0003-0215-2510Journal Article20190122Background: The use of vitamin D supplementation in patients with diabetes mellitus and low levels of 25 (OH) vitamin D, especially in patients under long-term hemodialysis, is common; but the safety and efficacy of vitamin D supplementation in these patients remains uncertain. The aim of this study was to examine the efficacy of oral vitamin D supplementation (Ergocalciferol) on changes in intact parathyroid hormone (iPTH) and hemodialysis factors in patients with end-stage renal disease (ESRD).Methods: A clinical trial study was performed on 110 patients under hemodialysis referred to dialysis center of Rasoul Akram hospital, Tehran, Iran. The patients were randomly assigned into two equal groups of case and control, after informed consent. The case group received omega-3 with vitamin D (50,000 units) capsules, and the control group was only treated with omega-3 capsules weekly for six weeks. After 12 weeks from the start of the study, they were re-evaluated in the same laboratory, and the results were compared between the groups.Findings: The serum level of iPTH was significantly different between the two groups after the intervention (P < 0.001). The findings also showed that serum levels of calcium (P = 0.022) and vitamin D (P < 0.001) had a significant difference between the two groups after the intervention. On the other hand, serum albumin, phosphorus, and creatinine were not significantly different between the two groups, before and after intervention (P > 0.050).Conclusion: According to the results of this study, the administration of Ergocalciferol leads to a decrease in the serum level of iPTH, and increase in serum calcium and vitamin D in patients under hemodialysis; but does not change the serum level of albumin, phosphorus, creatinine, as well as mortality. So, the length of follow up, and the factors affecting mortality should be investigated to determine the effect of vitamin D on these patients.مقدمه: استفاده از مکمل ویتامین D خوراکی در بیماران تحت دیالیز دچار کمبود ویتامین D (OH 25 D) به ویژه بیماران که به طور طولانی مدت تحت همودیالیز میباشند، شایعاست، اما ایمنی و مؤثر بودن این تجویز، همچنان نامشخص است. به همین منظور، مطالعهی حاضر با هدف بررسی ویتامین D خوراکی بر تغییرات هورمون پاراتیروئید (Intact parathyroid hormone یا iPTH) و عوامل مرتبط با همودیالیز در بیماران End-stage renal disease (ESRD) انجام شد.روشها: مطالعهی کارآزمایی بالینی حاضر، بر روی 110 بیمار تحت همودیالیز مراجعه کننده به مرکز دیالیز بیمارستان رسول اکرم (ص) انجامشد. بدین منظور، بیماران به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. گروه مورد، علاوه بر دریافت امگا-3، تحت درمان با کپسول ویتامین D 50 هزار واحدی و گروه شاهد تنها تحت درمان با کپسول امگا 3 به طور هفتگی به مدت شش هفته قرار گرفتند. پس از 12 هفته از شروع ورود به مطالعه، سطوح سرمی iPTH، کلسیم، ویتامین D، آلبومین، فسفر و کراتینین بیماران در همان آزمایشگاه مورد بررسی قرار گرفت و نتایج بین دو گروه مقایسه گردید.یافتهها: سطح سرمی iPTH در بعد از مداخله، بین دو گروه از بیماران تفاوت معنیداری داشت (001/0 > P). همچنین، سطح سرمی کلسیم (022/0 = P) و نیز ویتامین D (001/0 > P) بعد از مداخله در بین دو گروه تفاوت معنیداری داشت. در مقابل، سطح سرمی آلبومین، فسفر و کراتینین قبل و بعد از مداخله در بین دو گروه تفاوت معنیداری نداشت (050/0 < P).نتیجهگیری: بر طبق نتایج مطالعهی حاضر، تجویز ارگوکلسیفرول سبب کاهش سطح سرمی iPTH و افزایش سطح سرمی کلسیم و نیز ویتامین D در بیماران تحت همودیالیز میشود، اما بر سطح سرمی آلبومین، فسفر و کراتینین و مرگ و میر بیماران تغییری ایجاد نمیکند؛ از این رو، پیشنهاد میشود طول مدت پیگیری بیماران و عوامل مؤثر بر مرگ و میر به منظور بررسی تأثیر تجویز ویتامین D بر روی آنها مورد بررسی قرار گیرد.https://jims.mui.ac.ir/article_15801_948750a01b42decb760277c873238254.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953751820190421Evaluation of Serum Fasting Insulin Concentration in Non-diabetic Patients with and without Coronary Artery Diseaseبررسی سطح سرمی انسولین ناشتا در بیماران غیر مبتلا به دیابت با آنژیوگرافی کرونری طبیعی و غیر طبیعی1982041580210.22122/jims.v37i518.11369FAعلیسلیمانیاستادیار، گروه قلب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران0000-0002-5006-6839رضاحاجیزادهاستادیار، گروه قلب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران0000-0002-3458-3297کمالخادم وطنیاستاد، گروه قلب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران0000-0003-3927-2954امیرحاجیزادهدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران0000-0002-0796-2320اسماعیلعباسیگروه انگلشناسی و قارچشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران0000-0002-1873-194XJournal Article20190215Background: Previous studies have been demonstrated the effect of fasting insulin concentration in coronary artery disease of patients with diabetes mellitus. Because of discrepancy in recent studies about this association in non-diabetic patients, we evaluated this effect.Methods: In this cross-sectional study, coronary artery angiography was done for 110 non-diabetic patients, and they were divided into two groups of normal coronary artery as control group and those with coronary artery stenosis as case group. Serum levels of glucose, cholesterol, triglycerides, low-density lipoprotein (LDL), and insulin were evaluated after 12 hours fasting period. One-way ANOVA and t tests were used for statistical analysis.Findings: Fasting blood sugar (FBS) in non-diabetic patients with and without coronary artery disease was 94.4 ± 14.9 and 90.52 ± 13.82 mg/dl, respectively (P = 0.150). The mean insulin concentration was 12.77 ± 3.29 mIU/l in case and 7.01 ± 3.25 mIU/l in control group (P = 0.001). We did not find any difference between men and women according to their fasting insulin concentration (P = 0.210).Conclusion: Higher serum level of fasting insulin seems to have correlation with coronary artery disease in non-diabetic patients; but further studies with larger population study are needed for better evaluation.مقدمه: اگر چه ارتباط افزایش سطح انسولین ناشتای سرم در بیماران مبتلا به دیابت با بیماری کرونر مشخص شده است، اما این ارتباط در بیماران غیر مبتلا به دیابت نامشخص و حتی متضاد است. از این رو، مطالعهی حاضر با هدف بررسی و مقایسهی ارتباط سطح انسولین ناشتای سرم در بیماران غیر دیابتیک مبتلا و غیر مبتلا به بیماری عروق کرونر انجام شد.روشها: در این مطالعه، 110 بیمار غیر مبتلا به دیابت کاندیدای آنژیوگرافی عروق کرونر انتخابی وارد مطالعه شدند. نمونهی خون ناشتا پس از 12 ساعت ناشتایی از بیماران اخذ و از نظر کلسترول تام، تریگلیسیرید، قند خون ناشتا، Low-density lipoprotein (LDL) و در نهایت، سطح سرمی انسولین ناشتا بررسی شد. بیماران پس از آنژیوگرافی به دو دستهی طبیعی و مبتلا به بیماری عروق کرونر تقسیم شدند. از آزمونهای آماری One-way ANOVA و t برای واکاوی دادهها استفاده شد.یافتهها: سطح Fasting blood sugar (FBS) در بیماران غیر مبتلا به دیابت با آنژیوگرافی کرونری غیر طبیعی 94/14 ± 47/94 و در گروه بیماران غیر مبتلا به دیابت با آنژیوگرافی کرونری طبیعی 82/13 ± 52/90 میلیگرم/دسیلیتر بود. تفاوت معنیداری بین سطح FBS در بیماران غیر مبتلا به دیابت با آنژیوگرافی کرونری طبیعی و غیر طبیعی وجود نداشت (150/0 = P). سطح انسولین در گروه مورد 29/3 ± 77/12 و در گروه شاهد 25/3 ± 01/7 میلیواحد بینالمللی/لیتر بود (001/0 = P). ما تفاوت معنیداری بین مردان و زنان از نظر سطح سرمی انسولین پیدا نکردیم (210/0 = P).نتیجهگیری: این مطالعه نشان داد که سطح انسولین ناشتای بیماران غیر دیابتیک، به احتمال زیاد با درگیری عروق کرونر مرتبط میباشد، هر چند با توجه به تعداد کم نمونه در این مطالعه، قابل تعمیم به جامعه نیست.https://jims.mui.ac.ir/article_15802_52fb73872f43bca8997114b07211f53b.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953751820190421Evaluation of Triple Combination of Honey-Saffron-Sedge on Mental Performance of University Students; A Pilot Studyارزیابی اثر ترکیب سهگانهی عسل، زعفران و سعد کوفی بر عملکرد ذهنی دانشجویان: یک مطالعهی آزمایشی2052131580310.22122/jims.v37i518.10799FAشهلاآکوچکیاندانشیار، گروه روانپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-9922-6381ویکتوریاعمرانی فرددانشیار، گروه روانپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-6230-4179فاطمهرجبیاستادیار، گروه روانپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-0914-1160هاجربراتیاندکتری روانشناسی سلامت، گروه روانپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5112-7894نفیسهشکری مشهدیمتخصص تغذیه، دانشکدهی تغذیه و علوم غذایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-4967-4412رویامظفریدستیار، گروه روانپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-2867-1802Journal Article20180918Background: Mental performance improvement has been among the entities with considerable attention by scientists since long time ago. Nowadays, tendency to use of chemicals, and sometimes detrimental agents, has increased. This is while hypothesis has been raised about the use of natural agents such as honey, saffron, and sedge to improve mental performance, based on their antioxidant and alkaloid ingredients. The current study aimed to assess the efficacy of triple combination of honey-saffron-sedge on university students’ mental performance.Methods: This was a pilot-controlled clinical trial study conducted on 60 students of Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran, in years 2017-18. Students were randomly divided into two 30-member groups of intervention (30 mg saffron, 5 g honey, and 500 mg sedge) and control (500 mg starch and 5 g sugar). Students' normal diet was recorded in nutrition checklist by students in three consecutive days prior to study initiation, and then three consecutive days immediately following intervention cessation, and the micronutrients of two groups were compared and matched using Nutritionist software. Participants used mentioned agents twice a day for a period of two months. The Auditory-Visual Learning Test (AVLT) test was conducted and compared before and after two months for students.Findings: There were no significant differences between the two groups regarding age and gender (P > 0.05). Moreover, in terms of micronutrients, the diet of the two groups was matched (P > 0.05). According to VALT test, two groups were different in the subtests of recall following second time of words reading (P = 0.004) for the control group before and after the test, but not intervention group. There was no significant difference between the two groups in any fields of VALT (P > 0.05).Conclusion: Two-month use of triple combination of honey-saffron-sedge in students did not improve mental performance on the basis of VALT's questionnaire compared with the control group. There is little information in this regard, and further studies using new doses, conducting on greater number of majors and varieties of communities, and by use of more various mental assessing tests are recommended.مقدمه: تقویت حافظه از مدتها پیش مورد توجه دانشمندان بوده و امروزه بیشتر توجهات در این زمینه به سمت استفاده از ترکیبات شیمیایی و گاهی مخرب جلب شده است؛ در حالی که فرضیهای مبنی بر تأثیر ترکیبات طبیعی مانند عسل، زعفران و سعد کوفی در تقویت حافظه با توجه به محتویات آنتیاکسیدانی و آلکالوئیدها مطرح میباشد. پژوهش حاضر به ارزیابی تأثیر ترکیب سهگانهی فوق بر عملکرد ذهنی دانشجویان پرداخت.روشها: این مطالعهی پایلوت از نوع کارآزمایی بالینی شاهددار بود که بر روی 60 نفر از دانشجویان رشتهی بهداشت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در سال 97-1396 انجام گرفت. نمونهها به صورت تصادفی به گروههای مداخله (30 میلیگرم زعفران، 5 گرم عسل و 500 میلیگرم سعد کوفی) و شاهد (500 میلیگرم نشاسته و 5 گرم شیرهی نبات)، تقسیم شدند. رژیم غذایی معمول دانشجویان از طریق فرم ثبت تغذیه، سه روز متوالی پیش از شروع مطالعه و سه روز متوالی پس از اتمام مداخله ثبت و ریزمغذیهای دو گروه طبق نرمافزار Nutritionist مقایسه و همسانسازی گردید. نمونهها دو ماه ترکیبات مذکور را به صورت کپسول دو بار در روز استفاده کردند. آزمون یادگیری کلامی- شنیداری Rey (Rey Auditory Verbal Learning Test یا RAVLT) پیش از شروع مطالعه و پس از دو ماه، اجرا و مقایسه گردید.یافتهها: گروههای مورد بررسی از نظر سن و جنسیت تفاوت معنیداری نداشتند (050/0 < P). همچنین، گروهها از نظر ریزمغذیهای رژیم غذایی دو ماهه همسانسازی شدند (050/0 < P). نتایج RAVLT در خرده آزمون یادآوری کلمات توسط آزمودنی در نوبت 2 برای گروه شاهد پیش و پس از انجام مداخله متفاوت بود (004/0 = P)، اما میان دو گروه اختلاف معنیداری وجود نداشت (050/0 < P).نتیجهگیری: استفادهی دو ماهه از ترکیب سهگانهی «عسل، زعفران و سعد کوفی» در دانشجویان، منجر به بهبود عملکرد ذهنی بر اساس RAVLT در مقایسه با گروه شاهد نشد. در این زمینه اطلاعات کمی در اختیار است. انجام مطالعات بیشتر با استفاده از سایر آزمونهای حافظه، مدت درمان طولانیتر، تغییر دز درمانی، تنوع بیشتر در رشتههای تحصیلی و جوامع مختلف توصیه میگردد.https://jims.mui.ac.ir/article_15803_a92e64312f17a6e510bfbfeffcb125eb.pdf