دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953752120190522Indexایندکس1581610.22122/jims.v37i521.13215FAایندکسمجله0000-0003-0874-1906Journal Article20200714Click to download the index of this issue.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jims.mui.ac.ir/article_15816_151ea8c2d98ce89c2336324c11b1e107.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953752120190522Comparison of Schizotypal Personality Characteristics among Addicted and Non-addicted Prisoners in Zarrin Shahr Prison, Iranمقایسهی خصوصیات اسکیزوتایپی بین زندانیان وابسته و غیر وابسته به مواد مخدر در زندان شهرستان زرینشهر2882951581710.22122/jims.v37i521.11650FAمرجانمیرشمشیریاستادیار، گروه روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، اصفهان، ایران0000-0003-2616-3708محمدرضاکیانمهرپژوهشگر، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5794-8028Journal Article20190427Background: Personality disorders may affect people's tendency to addiction. The purpose of this study was to compare the schizotypal personality characteristics between addicted and non-addicted people in Zarrin Shahr prison, Iran.Methods: A total of 145 prisoners in Zarrin Shahr prison were selected using census method, and responded to the Oxford-Liverpool Inventory of Feelings and Experiences (O-LIFE) questionnaire. This questionnaire includes five factors of cognitive disorganization, impulsive nonconformity, unusual experiences/magical thinking, tendency to isolation, and introversive anhedonia. Data were analyzed using Student’s t and Man-Whitney U tests via SPSS software.Findings: Based on the Student’s t test, considering schizotypal personality characteristics, there was a significant difference between the prisoners with positive and negative addiction test results (t = 3.06; P < 0.05). There were also significant differences in the dimensions of cognitive disorganization, impulsive nonconformity, unusual experiences/magical thinking, and tendency to isolation (P < 0.050 for all), but in the introversive anhedonia dimension, there was no difference between the two groups (P > 0.05). The results of Man-Whitney U test confirmed the above findings.Conclusion: The tendency to addiction is not affected by one factor, and it is necessary that the experts of the field of addiction, consider environmental, social, and psychological factors of addiction simultaneously in order to act more effectively.مقدمه: اختلالات شخصیت ممکن است در گرایش افراد به اعتیاد تأثیرگذار باشد. پژوهش حاضر با هدف مقایسهی خصوصیات اسکیزوتایپی زندانیان وابسته و غیر وابسته به مواد مخدر در زندان شهرستان زرینشهر انجام گردید.روشها: 145 نفر از زندانیان شهرستان زرینشهر، به شیوهی سرشماری انتخاب شدند و به پرسشنامهی تجارب و عواطف Oxford-Liverpool (فرم پنج عاملی) (Oxford-Liverpool Inventory of Feelings and Experiences یا O-LIFE) متشکل از پنج خرده مقیاس «آشفتگی شناختی، ناپیروی تکانشی، تجارب ادراکی غیر عادی/ تفکر سحرآمیز، بیلذتی درونگرایانه و گرایش به انزوا» پاسخ دادند. دادهها با استفاده از آزمونهای t و Mann-Whitney U در نرمافزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: بر اساس آزمون t، تفاوت معنیداری از نظر خصوصیات اسکیزوتایپی، بین زندانیان وابسته و غیر وابسته به مواد مخدر وجود داشت (050/0 > P، 06/3 = t). همچنین، بین دو گروه اختلاف معنیداری در ابعاد آشفتگی شناختی، ناپیروی تکانشی، تجارب ادراکی غیر عادی/ تفکر سحرآمیز و گرایش به انزوا مشاهده گردید (050/0 > P)، اما تفاوت بین گروهها در بعد بیلذتی درونگرایانه معنیدار نبود (050/0 < P). نتایج آزمون Mann-Whitney U نیز یافتههای به دست آمده را تأیید کرد.نتیجهگیری: گرایش به اعتیاد، متأثر از یک عامل نیست و لازم است کارشناسان حوزهی اعتیاد، عوامل محیطی، اجتماعی و روانی افراد وابسته به انواع مواد مخدر را به صورت همزمان مورد بررسی قرار دهند تا در راستای بهبود آنان مؤثرتر عمل نمایند.https://jims.mui.ac.ir/article_15817_d31d9686d30416819a2961aac8f68a2b.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953752120190522Characterization of Poly(ε-Caprolactone)/Extracellular Matrix Nanofibers Composite Scaffold for Tissue Engineeringمشخصهیابی داربست کامپوزیتی نانوالیاف پلیکاپرولاکتون/ ماتریکس خارج سلولی جهت کاربرد در مهندسی بافت2963021581810.22122/jims.v37i521.10746FAسحرقصوریدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه علوم تشریح، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-6729-0271محسنستایشمهردانشجوی دکتری، گروه مهندسی بافت، دانشکدهی فنآوریهای نوین پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران0000-0001-6044-1279اصغرطاهری کفرانیاستادیار، گروه زیستفنآوری، دانشکدهی علوم و فنآوری نوین، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-3277-6925پریسادهقانیگروه زیستفنآوری، دانشکدهی علوم و فنآوری نوین، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6283-4236علیوالیانیاستادیار، گروه علوم تشریح، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20180904Background: Electrospun nanofibers have shown significant potential as an origin for forming cartilage tissue engineering scaffolds. Acellular extracellular matrices have been incorporated into nanofiber scaffolds to more closely replicate the extracellular niche. The aim of this study was to investigate the electrospinning of poly(ε-caprolactone)/extracellular matrix (PCL/ECM) and its mechanical and biological behavior for tissue engineering.Methods: PCL and PCL/ECM scaffolds were prepared via electrospinning of the 10% (w/v) solution contain PCL and PCL/ECM by dichloromethane (DCM) and dimethylsulfoxide (DMSO) solutions. The MTT technique was used to study the survival and proliferation of human adipose-derived stem cells in scaffold. The morphology, stability, and scaffold surface properties were studied using scanning electron microscopy, tensile strength test, water absorption, and contact angle measurement.Findings: The PCL/ECM electrospinning scaffold showed significant increase in hydrophobicity, water absorption, and tensile strength compared to PCL electrospinning scaffold. The porosity and diameter of the fibers in the scaffold had a relative reduction. Moreover, the viability and proliferation of cells on the seventh day showed a significant increase.Conclusion: The results of this study showed that adding extracellular matrix to PCL scaffold improves the properties of the scaffold for tissue engineering.مقدمه: نانوالیاف الکتروریسی شده، پتانسیل قابل توجهی در افزایش کارآمدی مناسب داربستها جهت مهندسی بافت غضروف نشان دادهاند. افزودن ماتریکس بدون سلول به داربستهای نانوالیاف به منظور شبیهسازی محیط خارج سلولی طبیعی در مهندسی بافت تأثیر مثبت دارد. هدف از انجام این مطالعه، الکتروریسی پلیکاپرولاکتون/ماتریکس خارج سلولی /Extracellular matrix(ε-caprolactone)Poly یا PCL/ECM) و بررسی رفتار مکانیکی و بیولوژیکی آن برای کاربرد در مهندسی بافت است.روشها: داربستهای پلیکاپرولاکتون و پلیکاپرولاکتون/ماتریکس خارج سلولی با الکتروریسی شدن 10 درصد وزنی/حجمی محلول پلیکاپرولاکتون و پلیکاپرولاکتون/ماتریکس خارج سلولی با حلالهای دیکلرومتان و دیمتیل سولفوکسید آماده شد. برای بررسی بقا و تکثیر سلولهای بنیادی مشتق شده از بافت چربی انسان در داربست، از روش MTT استفاده شد. برای بررسی ریختشناسی (Morphology)، پایداری و خواص سطح داربست از روشهای میکروسکوپ الکترونی روبشی، آزمون استحکام کششی، جذب آب و اندازهگیری زاویهی تماس استفاده شد.یافتهها: در داربست الکتروریسی شدهی پلیکاپرولاکتون/ماتریکس خارج سلولی، میزان آبدوستی، جذب آب و استحکام کششی نسبت به داربست الکتروریسی شدهی پلیکاپرولاکتون افزایش معنیداری را نشان داد. میزان تخلخل در داربست PCL/ECM کاهش و قطر الیاف افزایش داشت. همچنین، زیستایی و تزاید سلولها در داربست PCL/ECM در روز هفتم نیز افزایش معنیداری را نشان داد.نتیجهگیری: نتایج این مطالعه، نشان داد که افزودن ماتریکس خارج سلولی به داربست پلیکاپرولاکتون، موجب بهینه شدن خواص داربست حاصل، جهت مهندسی بافت میشود.https://jims.mui.ac.ir/article_15818_ceddef5c988cddc49f8c0c2f4f8852af.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953752120190522The Effect of Endurance Training in Air Pollution on the Expression of Muscle Tissue Mitochondria PGC-1α and MEF2C Genes in Wistar Male Ratsتأثیر تمرین استقامتی در شرایط آلودگی هوا بر بیان ژنهای PGC-1α و MEF2C میتوکندری بافت عضلانی موشهای نر نژاد Wistar3033091581910.22122/jims.v37i521.11619FAعلیاکبراستکی اورگانیدانشجوی دکتری، گروه علوم ورزشی، دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران0000-0001-7832-2526وحیدولیپور دهنواستادیار، گروه علوم ورزشی، دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران0000-0001-7049-8164مهدیکارگر فرداستاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایراناحسانقهرمانلواستادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی علوم روانشناسی و بالینی، دانشگاه چارلز داروین، داروین، استرالیاJournal Article20190424Background: Endurance training through PGC-1α gene expression induces mitochondrial biogenesis. Furthermore, air pollution causes mitochondrial biogenesis disorders. Therefore, the aim of this study was to investigate the effect of endurance training in air pollution on the expression of muscle tissue mitochondria PGC-1α and MEF2C genes in Wistar male rats.Methods: 32 male Wistar 8-week-old rats (weight: 180.77 ± 10.65 g) were randomly divided into four groups of control, training, pollution, and training + pollution. In order to place the animals exposed to air pollution, a chamber with dimensions of 166 × 199 × 272 cm, which was completely isolated, was used. The pollutants included carbon monoxide, sulfur dioxide, and nitrogen dioxide. The endurance training was performed five times per week for eight weeks. Twenty four hours after the completion of the protocol, the gastrocnemius muscle tissue was extracted. Then, the expression of PGC-1α and MEF2C genes was measured using teal time reverse transcription polymerase chain reaction (RT-PCR). Two-way ANOVA test was used to analyze the data.Findings: There was a statistically significant interaction between the effects of exercise and pollution on the expression of PGC-1α gene (P = 0.03). Moreover, there was not a statistically significant interaction between the effects of exercise and pollution on the expression of MEF2C gene (P = 0.61). But, simple main effects analysis showed that both exercise and pollution significantly affected expression of MEF2C gene (P = 0.03).Conclusion: Air pollution significantly reduces the expression of PGC-1α and MEF2C genes; however, endurance training significantly increases the expression of these genes; but, endurance training in air pollution only increases the expression of PGC-1α gene.مقدمه: تمرینات استقامتی از طریق افزایش بیان ژن PGC-1α باعث بایوژنز میتوکندری میشوند. همچنین، آلودگی هوا سبب اختلال در بایوژنز میتوکندری میگردد. بنابراین، هدف از انجام این مطالعه، بررسی تأثیر هشت هفته تمرین استقامتی در شرایط آلودگی هوا بر بیان ژنهای PGC-1α و MEF2C میتوکندری بافت عضلهی دوقلوی موشهای صحرایی نر نژاد Wistar بود.روشها: 32 سر موش 8 هفتهای (با وزن 65/10 ± 77/180 گرم) به طور تصادفی به چهار گروه شاهد، تمرین، آلودگی و تمرین + آلودگی تقسیم شدند. به منظور قرار دادن حیوانات در معرض آلودگی هوا، از اتاقکی به ابعاد 166 × 199 × 272 سانتیمتر مکعب که به طور کامل ایزوله شده بود، استفاده گردید. ذرات آلایندهی به کار رفته شامل مونوکسید کربن، دیاکسید سولفور و دیاکسید نیتروژن بودند. تمرین استقامتی به مدت 8 هفته و 5 جلسه در هر هفته انجام شد. 24 ساعت پس از اتمام تمرین، موشها تشریح و بافت عضلهی دوقلوی آنها استخراج شد. با به کارگیری از روش Real time reverse transcription polymerase chain reaction (Real time RT-PCR) میزان بیان ژنهای PGC-1α و MEF2C اندازهگیری شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها، از آزمون Two-way ANOVA استفاده شد.یافتهها: تعامل معنیداری بین اثرات ورزش و آلودگی بر بیان ژن PGC-1α وجود داشت (03/0 = P). همچنین، تعامل غیر معنیداری بین اثرات ورزش و آلودگی بر بیان ژن MEF2C مشاهده گردید (61/0 = P)، اما اثرات اصلی نشان داد که ورزش و آلودگی تأثیر معنیداری بر روی بیان ژن MEF2C دارند (03/0 = P).نتیجهگیری: آلودگی هوا کاهش معنیداری در بیان ژنهای PGC-1α و MEF2C ایجاد میکند، اما تمرین استقامتی افزایش معنیداری در بیان ژنهای MEF2C و PGC1-α ایجاد میکند. به هر حال، تمرین استقامتی در شرایط آلودگی تنها بیان ژن PGC-1α را افزایش میدهد.https://jims.mui.ac.ir/article_15819_ae45b0d5e8c171dbfdd200ddaf45a34d.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953752120190522The Polymorphisms of FcγRIIB Gene in rs1050501 and FcγRIIIA Gene in rs396991 and their association with Systemic Lupus Erythematous Disease Activity Indexبررسی پلیمورفیسم ژن FcγRIIB در جایگاه rs1050501 و پلیمورفیسم ژن FcγRIIIA در جایگاه rs396991 در بیماران مبتلا به لوپوس اریتماتوز سیستمیک و ارتباط آنها با شاخص فعالیت بیماری3103151582010.22122/jims.v37i521.10698FAمنصورکریمیفردانشیار، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات اختلالات متابولیک استخوان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5946-8140هادیکریمزادهدانشیار، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات اختلالات متابولیک استخوان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-8303-4203زیبافرجزادگاناستاد، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-8811-6678خسرواکبریدستیار فوق تخصصی روماتولوژی، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات اختلالات متابولیک استخوان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-3340-4098محمدموساییپورگروه زیستشناسی، دانشکده علوم و فنآوری زیستی، دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی، اصفهان، ایران0000-0001-6353-6935فرشیدفتحیدانشجوی دکتری، گروه ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-1641-2600Journal Article20180822Background: Systemic lupus erythematous (SLE) is a chronic disease with unknown etiology which can involve different body organs. Polymorphism in Fcγ receptors have been identified as a genetic susceptibility factor to SLE and other autoimmune diseases. This study aimed to identify FcγRIIB genotype in rs10550501 and FcγRIIIA genotype in rs396991, as well as their association with SLE Disease Activity Index (SLEDAI).Methods: Eighty clinically diagnosed patients with SLE based on the American College of Rheumatology (ACR) criteria were included. High-resolution melt-polymerase chain reaction (HRM-PCR) method was used to detect FcγRIIB and FcγRIIIA polymorphism. Disease activity was assessed using SLEDAI. Data were analyzed using SPSS software.Findings: Of the eighty patients, 90% were women, and 10% were men. Minimum and maximum SLEDAI scores were 0 and 51, respectively, with a mean of 21.1. Among the patients with SLE, FcγRIIB frequency was 37.5 % for TT genotype and 31.25% for CT and CC genotypes. There was no significant association between FcγRIIB genotype and SLEDAI (P = 0.557). FcγRIIIA frequency was 47.5% for TT, 31.25% for CT, and 21.25 for GG genotype. There was a significant association between FcγRIIIA polymorphism and SLEDAI (P = 0.029).Conclusion: The genotypes in rs1050501 position do not have any effect on SLE disease severity. TG genotype in rs396991 has a protective effect in SLE.مقدمه: لوپوس، یک بیماری التهابی مزمن با علت نامشخص است که بافتهای مختلف بدن را درگیر میکند. پلیمورفیسم در گیرندههای Fcγ به عنوان یک عامل ژنتیکی در ایجاد بیماریهای خودایمن و لوپوس شناخته میشود. هدف از انجام این مطالعه، بررسی پلیمورفیسم ژن FcγRIIB در جایگاه rs1050501 و پلیمورفیسم ژن FcγRIIIA در جایگاه rs396991 در بیماران مبتلا به لوپوس اریتماتوز سیستمیک و تعیین ارتباط آنها با شاخص فعالیت بیماری بود.روشها: 80 نفر از بیماران مبتلا به لوپوس بر اساس معیار American college of rheumatology (ACR) انتخاب شدند. پلیمورفیسم ژن FcγRIIB در جایگاه rs1050501 و پلیمورفیسم ژن FcγRIIIA در جایگاه rs396991 به روش High resolution melt-Polymerase chain reaction (HRM-PCR) تعیین و شاخص فعالیت بیماری آنها بر اساس شاخص Systemic lupus erythematous disease activity index (SLEDAI) اندازهگیری شد. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرمافزار SPSS انجام شد.یافتهها: 90 درصد بیماران زن و 10 درصد مرد بودند. کمینه و بیشینهی شاخص فعالیت بیماری 0 و 51 و میانگین امتیاز فعالیت بیماری 1/21 بود. در بررسی پلیمورفیسم ژن FcγRIIB در جایگاه rs1050501، ژنوتیپ TT با شیوع 5/37 درصد بیشترین فراوانی و دو ژنوتیپ CT و CC دارای فراوانی 25/31 درصد بودند. در بررسی پلیمورفیسم ژن FcγRIIIA در جایگاه rs396991، بیشینهی شیوع ژنوتیپ TT 50/47 درصد بود؛ ژنوتیپ GT دارای فراوانی 25/31 درصد و ژنوتیپ GG دارای فراوانی 25/21 درصد بودند. شاخص فعالیت بیماری با پلیمورفیسم ژن FcγRIIB در جایگاه rs1050501 رابطهی معنیداری نشان نداد (557/0 = P). همچنین، شاخص فعالیت بیماری با پلیمورفیسم ژن FcγRIIIA در جایگاه rs396991 رابطهی معنیداری داشت (029/0 = P).نتیجهگیری: ژنوتیپهای جایگاه rs1050501، در شدت بیماری مبتلایان به لوپوس تأثیری ندارد و ژنوتیپ TG جایگاه rs396991، در شدت بیماری مبتلایان به لوپوس نقش محافظتی دارد.https://jims.mui.ac.ir/article_15820_55d46c8717ed1cb7ac23556df1745b4b.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953752120190522Biochemical and Cellular Events in Spinal Cord Injury: From Pathophysiology to Treatmentوقایع بیوشیمیایی و سلولی در آسیبهای نخاعی: ازپاتوفیزیولوژی تا درمان3163271582110.22122/jims.v37i521.11165FAحوریعدالتدکتری تخصصی ژنتیک مولکولی، مرکز تحقیقات ژنتیک انسانی، دانشگاه علوم پزشکی بقیهاله، تهران، ایران0000-0003-4508-5514Journal Article20181222No definite treatment has been reported thus far for spinal cord injuries (SCI) that is mainly due to its complex nature and pathophysiology, specifically in chronic stages of the disease. The disease imposes lots of financial and psychological costs to the families and society. From pathophysiological aspects, the disease can be divided into two phases of primary and secondary injuries. The primary damage begins with an initial lesion which -during a series of secondary molecular events in the form of a cascade- produces a large cavity in the initial damaged area called glial scar. The glial scar creates a physical and chemical barrier against repairing the injured spinal cord. In fact, there are many barriers against recovery of neurons that regenerative treatment strategies have to overcome. Many of methods suggested to cure SCI have been shown to be successful in vitro and pre-clinical studies, and have not reached clinical trial phases. This review study provides some of the latest strategies shown to be effective for treatment of SCI.هنوز درمان قطعی برای آسیبهای نخاعی که در اثر عوامل ترومایی (ناشی از حادثه) و غیر ترومایی (ناشی از بیماریها) ایجاد میشوند، یافت نشده است و این امر به دلیل پاتوفیزیولوژی پیچیدهای است که این آسیبها دارند؛ به ویژه اگر بیماری در مراحل مزمن باشد. این مسأله هزینههای اقتصادی و روانی گزافی را به خانواده و اجتماع تحمیل مینماید. از نظر بالینی، پاتوفیزیولوژی این بیماران به دو فاز اصلی آسیب اولیه و ثانویه تقسیمبندی میگردد. آسیب اولیه با ضایعه به نخاع شروع میشود و طی یک سری وقایع مولکولی ثانویه که به صورت آبشاری اتفاق میافتد، یک حفرهی بزرگ در ناحیهی آسیب تشکیل میدهد و زخم گلیایی را ایجاد میکند که سد فیزیکی و شیمیایی در مقابل ترمیم نخاع آسیبدیده میباشد. به طور کلی، موانعی بر سر راه ترمیم نورونها و درمان قطعی آسیبهای نخاعی وجود دارد که استراتژیهای ترمیمی مورد استفاده در درمان این بیماری باید بر این سدها غلبه کند. بسیاری از استراتژیهای پیشنهادی، در مراحل آزمایشگاهی و پیشبالینی موفق بوده و حتی به مرحلهی بالینی نیز رسیدهاند. پژوهش مروری حاضر، خلاصهای از آخرین یافتههای درمانی مؤثر در این بیماری را ارایه نمود.https://jims.mui.ac.ir/article_15821_295daed98c6e4ad88a7d527b5a8d62ee.pdf