دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953754220191023Indexایندکس1594210.22122/jims.v37i542.13312FAایندکسمجله0000-0003-0874-1906Journal Article20200812Click to download the index of this issue.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jims.mui.ac.ir/article_15942_68230fb510baa246a67bf901c7f895ea.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953754220191023Expression of miR-125 and MCL-1 and BCL-2 Anti-apoptotic Genes under the Influence of Valproic Acid Treatment in Breast Cancer Cell Linesبررسی بیان miR-125b و ژنهای ضد آپوپتوز MCL-1 و BCL-2 به دنبال تیمار با والپروئیک اسید در ردههای سلولی سرطان پستان106110671594310.22122/jims.v37i542.12349FAنسترناینجیناریدانشجوی کارشناسی ارشد، مرکز تحقیقات سلولی و مولکولی شهرکرد، پژوهشگاه پایهی سلامت، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران0000-0001-5524-5388زینبامینی فارسانیدکتری تخصصی ژنتیک مولکولی، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران0000-0001-7526-7429حسینتیموریدانشیار، مرکز تحقیقات سلولی و مولکولی شهرکرد، پژوهشگاه پایهی سلامت، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران0000-0002-5522-3290Journal Article20191006Background: One of the causes of death through breast cancer is drug resistance and the anti-apoptotic activity of cancer cells. Epigenetic factors are involved in both of these processes. Micro RNAs (miRNAs) are epigenetic agents that accelerate the inappropriate expression of cancer. Valproic acid is a histone deacetylase inhibitor that has anticancer activity. The aim of this study was to evaluate the effect of valproic acid on miR-125b expression as one of the tumor suppressor miRNAs in breast cancer, and the expression of BCL-2 and MCL-1 anti-apoptotic genes as possible targets of miR-125b in MDA-MB-231 and MCF-7 cell lines.Methods: In this experimental study, MDA-MB-231 and MCF-7 cell lines were first cultured in optimal conditions. Cell viability was measured at different concentrations of valproic acid at 48 and 72 hours using MTT assay. The expression of miR-125b and BCL-2 and MCL-1 genes was analyzed using real-time polymerase chain reaction (PCR). The data were analyzed using one-way ANOVA test.Findings: Valproic acid significantly decreased the viability of both cell lines in dose- and time-dependent manner. It also led to a significant increase in miR-125b in both cell lines (P < 0.010). In MCF-7 cells, this drug led to a significant decrease in BCL-2 and MCL-1 genes (P < 0.001). But the difference in these two genes in MDA-MB-231 treated cells was not significant compared to the control group (P > 0.050).Conclusion: Valproic acid may be suggested as a profitable option in cancer research, through its involvement in epigenetic processes, and its influence on the expression of BCL-2 and MCL-1 genes.مقدمه: یکی از علل مرگ و میر ناشی از سرطان پستان، مقاومت دارویی و فعالیت ضد آپوپتوزی سلولهای سرطانی است. عوامل اپیژنتیک در هر دوی این فرایندها نقش دارند. Micro RNA (miRNA)ها عوامل اپیژنتیک هستند که بیان نابهجای آنها سرطان را شتاب میبخشند. والپروئیک اسید، یک داروی مهار کنندهی هیستون داستیلاز است که عملکرد ضد سرطانی دارد. هدف از انجام این مطالعه، بررسی اثر والپروئیک اسید بر بیان miR-125b به عنوان یکی از miRNAهای سرکوب کنندهی تومور در سرطان پستان و بیان ژنهای ضد آپوپتوزی B-cell lymphoma 2 (BCL-2) و Myeloid cell leukemia-1 (MCL-1) به عنوان اهداف احتمالی miR-125b در ردههای سلولی MDA-MB-231 و Michigan Cancer Foundation-7 (MCF-7) بود.روشها: در این مطالعهی تجربی، ابتدا ردههای سلولی MDA-MB-231 و MCF-7 در شرایط بهینه کشت داده شدند. زیستایی سلولها در غلظتهای متفاوت والپروئیک اسید و زمانهای 48 و 72 ساعت با روش MTT اندازهگیری شد. بیان miR-125b و ژنهای BCL-2 و MCL-1 با روش Real-time polymerase chain reaction (Real-time PCR) مورد بررسی قرار گرفتند. دادهها با استفاده از آزمون One-way ANOVA واکاوی شدند.یافتهها: والپروئیک اسید با افزایش دز و زمان، به طور معنیداری منجر به کاهش زیستپذیری هر دو ردهی سلولی میشود. همچنین، والپروئیک اسید منجر به افزایش معنیدار miR-125b در هر دو ردهی سلولی میگردد (010/0 > P). در سلولهای MCF-7، این دارو منجر به کاهش معنیدار ژنهای BCL-2 و MCL-1 میشود (001/0 > P)، اما تفاوت در بیان این دو ژن در سلولهای تیمار شدهی MDA-MB-231 نسبت به گروه شاهد معنیدار نبود (050/0 < P).نتیجهگیری: احتمال میرود والپروئیک اسید از طریق مداخله در فرایندهای اپیژنتیکی و با تأثیر بر بیان ژنهای BCL-2 و MCL-1 میتواند به عنوان گزینهی مناسب در تحقیقات سرطان پیشنهاد شود.https://jims.mui.ac.ir/article_15943_607093fb70318b813d0e9b8531916fbe.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953754220191023The Effect of Vitamin C in Preventing Vancomycin-Induced Nephrotoxicity; A Randomized Clinical Trial Studyارزیابی تأثیر ویتامین C در پیشگیری از سمیت کلیوی ناشی از وانکومایسین: یک مطالعهی کارآزمایی بالینی تصادفی106810731594410.22122/jims.v37i542.12184FAمحمدرضایزدانیاستادیار، گروه بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-0951-5150رسولسلطانیگروه فارماکولوژی، دانشکدهی داروسازی و علوم دارویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5967-3347فرزینخوروشاستاد، گروه بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-2542-9885محسنگودرزیدستیار، گروه بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-7134-6082شعلهیعقوبیدستیار، گروه بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-8025-5198Journal Article20190822Background: Vancomycin-induced nephrotoxicity is a common complication in patients under treatment with this drug, but no single theory has been proposed for prevention of this damage. The purpose of this study was to determine the beneficial effect of vitamin C in the preventing vancomycin-induced renal disease.Methods: In a clinical trial study, 96 patients treated with vancomycin were divided into two equal groups, in the first group 500 mg oral vitamin C was administered twice daily for ten days and in the control group, no intervention was performed. Patients in the two groups were evaluated at baseline, and 2, 4, 6, 8, and 10 days later for serum creatinine, creatinine clearance, and renal toxicity, and the results were compared.Findings: The incidence of vancomycin-induced nephrotoxicity was 3 and 6 patients in the intervention and control groups (6.25% vs. 12%), respectively, and there was no significant difference between the two groups (P = 0.320). However, the relative risk (RR) of vancomycin-induced nephrotoxicity in the control group was 4.1 times that of the vitamin C group [RR = 4.1; 95% confidence interval (CI): 1.12-15.4; P = 0.034].Conclusion: Vitamin C intake reduces the risk of vancomycin-induced renal toxicity; it is recommended, as is useful in preventing oxidative stress poisoning.مقدمه: مسمومیت ناشی از مصرف وانکومایسین یک عارضهی شایع در بیماران تحت درمان با این دارو میباشد، اما تا کنون نظریهی واحدی در خصوص پیشگیری از آن ارایه نشده است. این مطالعه، با هدف تعیین تأثیر مصرف ویتامین C در پیشگیری از مسمومیت کلیوی ناشی از مصرف وانکومایسن انجام گرفت.روشها: در یک مطالعهی کارآزمایی بالینی، 96 بیمار تحت درمان با وانکومایسین در دو گروه 48 نفره توزیع شدند. در گروه مورد، 500 میلیگرم ویتامین C خوراکی دو بار در روز به مدت 10 روز تجویز شد و در گروه شاهد، مداخلهای انجام نشد. بیماران دو گروه در بدو شروع درمان و در روزهای 2، 4، 6، 8 و 10 از نظر سطح سرمی کراتینین، کلیرانس کراتینین و بروز مسمومیت کلیوی مورد بررسی قرار گرفتند و نتایج دو گروه مقایسه گردید.یافتهها: موارد بروز مسمومیت کلیوی در گروه مورد 3 نفر (25/6 درصد) و در گروه شاهد 6 نفر (0/12 درصد) بود و بین دو گروه اختلاف معنیداری مشاهده نشد (320/0 = P). در عین حال، خطر نسبی بروز مسمومیت کلیوی در گروه شاهد 1/4 برابر گروه دریافت کنندهی ویتامین C بود (034/0 = P، 4/15-12/1 = Confidence interval یا CI 95 درصد، 1/4 = Relative risk یا RR).نتیجهگیری: مصرف ویتامین C باعث کاهش خطر بروز مسمومیت کلیوی ناشی از مصرف وانکومایسین میگردد و با توجه به مفید بودن این ویتامین در پیشگیری از مسمومیتهای ناشی از استرس اکسیداتیو، مصرف آن پیشنهاد میشود.https://jims.mui.ac.ir/article_15944_cf464bd17a01821f7d045dddfc49ccf7.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953754220191023The Effect of Tumor Markers ER, Her2, and Ki67 on Long-Term and Short-Term Survival of Women with Breast Cancer Using Bayesian Cure Modelبررسی تأثیر نشانگرهای تومور ER، Her2 و Ki67 بر روی بقای بلند مدت و کوتاه مدت زنان مبتلا به سرطان پستان با استفاده از مدل شفا یافتهی Bayesian107410791594510.22122/jims.v37i542.12105FAمرتضیمحمدزادهدانشجوی دکتری، گروه آمار زیستی، دانشکدهی علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مدرس تهران، تهران، ایران0000-0002-2258-3388حسینفلاحزادهاستاد، گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکدهی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران0000-0001-6518-366Xنیماپهلوانیدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران0000-0002-2947-0263فریبابینشاستادیار، گروه پاتولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران0000-0002-4260-6137ویداپهلوانیدانشجوی دکتری، گروه آمار زیستی، دانشکدهی علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مدرس تهران، تهران، ایران0000-0002-3065-6700Journal Article20190730Background: Breast cancer is the second leading cause of death from cancer among women, and many factors are involved in its creation. The purpose of this study was to evaluate the effect of tumor markers on the survival of women with this cancer using Bayesian cure analysis.Methods: This was a population-based cohort study on 500 women with breast cancer registered in Shahid Ramazanzadeh hospital, Yazd City, Iran, from the April 2010 until March 2015, using Kaplan-Meier method and Bayesian cure model. The data were analyzed using R software. P < 0.050 was considered as the significance level.Findings: Based on Kaplan-Meier method, the 6-year cumulative survival for patients with breast cancer was 0.737. The mean age of breast cancer diagnosis was 48.03 ± 11.16 years, and the mean survival period was 97.64 ± 4.23 months. Bayesian cure model showed that Ki67 [hazard ratio (HR) = 1.34, 95% prediction interval (PI): 1.01-2.28] and ER (HR = 2.11, PI 95%: 1.99-2.36) were significantly related to hazard, and ER was significantly related to cure (OR = 0.38, PI 95%: 0.26-0.57).Conclusion: According to Bayesian cure analysis in this study, ER variable is also effective on short-term survival and long-term survival of patients. Cure models have the ability to analyze patients’ survival data, and can differentiate long-term survival from short- term survival. The interpretation of survival data with these statistical models could be more accurate.مقدمه: سرطان پستان، دومین علت عمدهی مرگ ناشی از سرطان در بین زنان است که عوامل مختلفی در ایجاد آن دخالت دارند. هدف از انجام این مطالعه، بررسی اثر نشانگرهای تومور مهم بر روی بقای زنان مبتلا به این سرطان با استفاده از واکاوی شفا یافتهی Bayesian (Bayesian cure analysis) بود.روشها: این مطالعه به صورت تحلیل بقای گذشتهنگر با استفاده از روش Kaplan-Meier و مدل شفا یافتهی Bayesian انجام شد. اطلاعات لازم برای تمامی 500 زن مبتلا به سرطان پستان مراجعه کننده به مرکز پرتودرمانی شهید رمضانزاده یزد از سالهای 94-1389 ثبت گردید. از نرمافزار R نسخهی 3.6.1 برای واکاوی دادهها استفاده و 050/0 > P به عنوان سطح معنیداری در نظر گرفته شد.یافتهها: با استفاده از روش Kaplan-Meier میزان بقای 6 سالهی زنان مبتلا به سرطان پستان 737/0 برآورد گردید. میانگین سنی 16/11 ± 03/48 سال و میانگین زمان بقا، 23/4 ± 64/97 ماه بود. نتایج حاصل از واکاوی شفا یافتهی Bayesian نشان داد که متغیرهای Ki67 (28/2-01/1 = Prediction intervals یا PI 95 درصد، 34/1 = Hazard ratio یا HR) و Estrogen receptor (ER) (36/2-99/1 = PI 95 درصد، 11/2 = HR) بر روی مخاطرهی مرگ و متغیر ER (57/0-26/0 = PI 95 درصد، 38/0 = OR) روی بهبودی بیماران تأثیر معنیداری داشتند.نتیجهگیری: طبق واکاوی شفا یافتهی Bayesian در این مطالعه، متغیر گیرندهی استروژن، بر روی بقای کوتاه مدت و بهبودی بیماران مؤثر بود. میتوان از مدلهای شفا یافته، در شرایط مناسب برای تحلیل بقای بیماران با درصد بالای بهبودی استفاده و بقای بلند مـدت بیماران را از بقای کوتاه مدت آنان جدا نمود. این روش آماری، میتواند تفسیر دقیقتری از آن چه در بقای دادهها وجود دارد، ارایه نماید.https://jims.mui.ac.ir/article_15945_b750c583c4740415f8c803198ad9a318.pdf