دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953857620200621Indexایندکس1607410.22122/jims.v38i576.13444FAایندکسمجله0000-0003-0874-1906Journal Article20200910Click to download the index of this issue.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jims.mui.ac.ir/article_16074_1d18c59d33149e93443c87bf4d1ab535.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953857620200621Evaluation of Magnesium Level and Associated Factors in Patients under Peritoneal Dialysisبررسی سطح منیزیم خون بیماران تحت دیالیز صفاقی و عوامل مرتبط با آن3323381607510.22122/jims.v38i576.12171FAمژگانمرتضویاستاد، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیه اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-9636-2553یاسمنصادقیدانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-9213-6420شیواصیرفیاندانشیار، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیه اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-2149-8819سید محسنحسینیاستادیار، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیه اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-8958-5882شیرینکریمیپرستار، واحد دیالیز صفاقی، بیمارستان الزهرا (س)، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5989-3024Journal Article20190818Background: Given the high prevalence of chronic renal failure worldwide, and the fact that kidneys are the major means of magnesium excretion from the body, it is speculated that the incidence risk of magnesium balance disorder would be high in patients under peritoneal dialysis. The aim of the present study was to evaluate the mentioned patients’ magnesium level and specify the effective factors in this regard.Methods: The present cross-sectional study was performed on 210 patients undergoing peritoneal dialysis that referred to Alzahra and Khorshid hospitals in Isfahan City, Iran. Patients’ demographic data such as age, sex, education status, cause of failure, type of comorbidity, duration of dialysis, and type of dialysis solution were recorded. In addition, the patients’ serum levels of magnesium, calcium, parathyroid hormone, and KT/V renal levels (in which K was dialyzer clearance of urea, T was dialysis time, and V was the volume of distribution of urea in patient's total body) were also assessed.Findings: The patients’ mean magnesium level was 2.39 ± 0.39 mg/dl. There was no significant difference in the magnesium level between the men and women. Moreover, no significant difference was observed among the administrations of various dialysis solutions including dextrose 1.5%, 2.5%, and 4.25% as well as icodextrin 7.5% (P > 0.05). However, hypertension had a significant inverse effect with magnesium level (coefficient effect : -0.100; P < 0.05).Conclusion: According to the results of the present study, the magnesium level was normal in patients under peritoneal dialysis. However, hypertension had a significant reverse effect on magnesium level, which was lower in patients with hypertension.مقدمه: کلیهها، راه اصلی دفع منیزیم از بدن هستند. در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه، شانس بروز اختلال تعادل منیزیم زیاد میباشد. مطالعهی حاضر، با هدف ارزیابی وضعیت سطح منیزیم خون در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه و شناسایی عوامل مؤثر بر آن در سال 1397 انجام شد.روشها: مطالعهی مقطعی حاضر، بر روی 210 نفر از بیماران تحت دیالیز صفاقی مراجعه کننده به بیمارستان الزهرا (س) و خورشید اصفهان صورت انجام شد. اطلاعات دموگرافیگ بیماران نظیر سن، جنس، سطح تحصیلات، علت نارسایی، نوع بیماری همراه، طول مدت دیالیز و نوع محلول مصرفی دیالیز ثبت شد. همچنین، سطح سرمی منیزیم، سطح کلسیم، سطح هورمون پاراتیروئید، KT/V کلیوی بیماران (که در آن K کلیرانس اورهی خون، T زمان جلسهی دیالیز و V حجم انتشار اوره در بدن بیمار است) نیز مورد ارزیابی قرار گرفت.یافتهها: میانگین سطح منیزیم بیماران برابر با 39/0 ± 39/2 میلیگرم/دسیلیتر بود. سطح منیزیم در دو جنس مرد و زن و در تجویز محلولهای مختلف دیالیزی نظیر محلول دکستروز 5/1، 5/2 و 25/4 درصد و Icodextrin 5/7 درصد اختلاف معنیداری نداشت (050/0 < P)، اما بیماری پرفشاری خون، با ضریب اثرگذاری 100/0-، نقش معکوسی بر سطح منیزیم داشت (050/0 > P).نتیجهگیری: بر طبق نتایج مطالعهی حاضر، سطح منیزیم بیماران دیالیز صفاقی در ردهی طبیعی قرار داشت و فشارخون، نقش معکوس و معنیداری بر سطح منیزیم داشت؛ به طوری که در بیماران با پرفشاری خون، سطح منیزیم پایینتر بود.https://jims.mui.ac.ir/article_16075_d3509679d8747ff9cf4257cddb67f72b.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953857620200621The Effects of Aerobic Training in Polluted Air and Vitamin C Supplementation on Serum Levels of Endothelin-1 and Nitric Oxide in Wistar Ratsتأثیر 12 هفته تمرین هوازی در هوای آلوده و مصرف مکمل ویتامین C بر سطوح سرمی اندوتلین-1 و نیتریک اکسید در موش ویستار3393461607610.22122/jims.v38i576.12581FAامیناعتمادی بروجنیدانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6815-7635مهدیکارگرفرداستاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-9205-799Xحجتالهعلاییاستاد، گروه فیزیولوژی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-9474-5756Journal Article20200102Background: There is little information on the effects of exercise in polluted air and vitamin C intake on plasma factors. The aim of this study was to investigate the effect of twelve weeks of aerobic training in polluted air and vitamin C supplementation on serum levels of endothelin-1 and nitric oxide in Wistar rats.Methods: 50 male Wistar rats were randomly divided into five groups of training, training-supplementation, training-pollution, training-pollution-supplementation, and control. Training protocol consisted of aerobic training for 40 minutes with intensity of 65%-80% of maximal speed for 12 weeks and 5 sessions per week. The amount of vitamin C consumed in each rat was 20 mg/kg/day used orally. Plasma levels of endothelin-1 and nitric oxide were measured at the end of the study. Data were analyzed using one-way analysis of variance.Findings: Endothelin-1 levels significantly increased in polluted air groups; vitamin C was able to decrease endothelin-1 levels (P < 0.05). The level of nitric oxide increased significantly in training in polluted air groups. These results were significantly different from the training-pollution-supplementation group (P < 0.05).Conclusion: According to the results of this study, vitamin C intake is effective in decreasing plasma levels of endothelin-1 during exposure to air pollution. The effect of exercise and polluted air on nitric oxide was significant, and vitamin C alone reduced nitric oxide in training in polluted air group.مقدمه: اطلاعات اندکی در خصوص اثرات تمرین در هوای آلوده به همراه مصرف ویتامین C بر روی عوامل پلاسما وجود دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثر 12 هفته تمرین هوازی در هوای آلوده و مصرف ویتامین C بر سطوح سرمی اندوتلین-1 و نیتریک اکسید در موشهای نژاد Wistar بود.روشها: در یک مطالعهی تجربی، 50 موش نر نژاد Wistar به طور تصادفی در پنج گروه شامل تمرین، تمرین- مکمل، تمرین- آلودگی، تمرین- آلودگی- مکمل و شاهد قرار گرفتند. برنامهی تمرین شامل ورزش هوازی به مدت 40 دقیقه با شدت 80-65 درصد سرعت بیشینه به مدت 12 هفته و 5 جلسه در هفته بود. میزان مکمل مصرفی در گروههای دریافت کننده،20 میلیگرم/کیلوگرم وزن بدن در روز به صورت خوراکی از طریق گاواژ بود. سطوح پلاسمایی اندوتلین-1 و نیتریک اکسید در پایان مطالعه با استفاده از Enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) اندازهگیری شد. دادهها با استفاده از آزمون One-way ANOVA مورد مطالعه قرار گرفت.یافتهها: سطح اندوتلین-1 در گروههای هوای آلوده به طور معنیداری افزایش نشان داد، اما ویتامین C توانست میزان اندوتلین-1 را کاهش دهد (050/0 > P). سطح نیتریک اکسید در گروه تمرین در هوای آلوده افزایش چشمگیری داشت. این نتایج، تفاوت معنیداری با گروه تمرین در هوای آلوده به همراه مصرف ویتامین C داشت (050/0 > P).نتیجهگیری: بر اساس نتایج مطالعهی حاضر، مصرف ویتامین C در هنگام مواجهه با آلودگی هوا، در کاهش سطوح پلاسمایی اندوتلین-1 مؤثر است. تأثیر تمرین و هوای آلوده بر نیتریک اکسید معنیدار است و ویتامین C، تنها در گروه تمرین- آلودگی توانست باعث کاهش نیتریک اکسید شود.https://jims.mui.ac.ir/article_16076_5717490cd17470a679e7b314ba139a95.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953857620200621Evaluation of Blood Glycaemia Control and Related Factors in Patients with Type 2 Diabetes Mellitus Using Generalized Estimator Equations (GEE) Modelبررسی کنترل قند خون و تعیین عوامل مؤثر بر آن در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 با استفاده از معادلات برآوردگر تعمیم یافته3473531607710.22122/jims.v38i576.12915FAسمانهحسینزادهاستادیار، گروه آمار زیستی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران0000-0003-0559-148Xمحسنواحدیاستادیار، گروه آمار زیستی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران0000-0002-4645-6770سعیدهداورگروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران0000-0002-2994-0923Journal Article20200411Background: Qualified care and decreased blood sugar can prevent or suspend the side effects in patients with type 2 diabetes mellitus. The present study aimed to determine the state of glycemic control and related factors in patients with type 2 diabetes mellitus in the post-diagnosis care period using generalized estimator equations (GEE) model.Methods: In this historical cohort study, data from 500 patients with type 2 diabetes mellitus that were under care in health centers in Golestan Province, Iran, were collected for three years (2013-2014). For each individual, the biological markers [fasting blood sugar, non-fasting blood sugar, and glycated hemoglobin (HbA1c)] outside the standard cut-point were counted as the response variable (called the "count of abnormal markers"). This variable could have numbers from zero to three. A higher number indicated less glycemic control.Findings: The mean age of the patients was 45.2 years, and 58.8% were women. The "count of abnormal markers" variable had a very slow downward trend over three years. The results of the model showed that associated significant factors with increasing "count of abnormal markers" included short duration of care (b = 0.77), no family history of diabetes (b = 0.47), low age of diagnosis (b = -0.06), obese-overweight (b = 0.03), having a history of hyperlipidemia (b = 0.31), and having insulin therapy (b = 0.24).Conclusion: According to the results, glycemic control does not show the desired condition, and in addition to continuous care and more strictness of patients, their weight, blood lipids, and insulin treatment should be controlled as well.مقدمه: مراقبت با کیفیت و کاهش قند خون در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2، میتواند از عوارض این بیماری مزمن پیشگیری کند و یا بروز عوارض را به تأخیر بیندازد. هدف از انجام این مطالعه، تعیین وضعیت کنترل قند خون و تعیین عوامل مرتبط با آن در بیماران در دورهی مراقبت پس از تشخیص با استفاده از معادلات برآوردگر تعمیم یافته بود.روشها: در این مطالعهی همگروهی گذشتهنگر، اطلاعات 500 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 که در مراکز بهداشت استان گلستان تحت مراقبت مداوم بودند، به مدت سه سال (95-1392)، جمعآوری شد. برای هر فرد، تعداد نشانگرهای زیستی کنترل مراقبت (شامل قند خون ناشتا، قند خون غیر ناشتا و هموگلوبین گلیکوزیله) که در خارج از محدودهی استاندارد بودند، شمارش و به عنوان متغیر پاسخ -با عنوان متغیر «تعداد نشانگرهای غیر طبیعی»- در نظر گرفته شد. این متغیر، میتواند اعداد 3-0 داشته باشد. عدد بیشتر، نشان دهندهی کنترل کمتر قند خون است.یافتهها: سن بیماران شرکت کننده به طور متوسط 2/45 سال بود؛ 8/58 درصد شرکت کنندگان زن بودند. متغیر «تعداد نشانگرهای غیر طبیعی» در طول سه سال روند نزولی بسیار کندی داشت. نتیجهی مدل نشان داد عواملی نظیر کم بودن مدت مراقبت (07/0- = b)، نداشتن سابقهی خانوادگی دیابت (47/0- = b)، پایین بودن سن تشخیص بیماری (06/0- = b)، داشتن اضافه وزن (03/0 = b)، داشتن سابقهی چربی خون (31/0 = b) و انسولین درمانی (24/0 = b) با متغیر «تعداد نشانگرهای غیر طبیعی» ارتباط معنیداری داشتند.نتیجهگیری: با توجه به نتایج، کنترل قند خون وضعیت مطلوبی را نشان نمیدهد و علاوه بر مراقبت مداوم و سختگیری بیشتر از بیماران، لازم است وزن، چربی خون و درمان انسولین آنها نیز کنترل شود.https://jims.mui.ac.ir/article_16077_55aef34e0d62637c23ad60186310cd4d.pdf