دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953859420201121The Bone Endocrine Function, Insulin Resistance Index, and Lipid Profile of Inactive Girls after 4 Weeks of High-Intensity Plyometric Trainingعملکرد آندوکرینی استخوان، شاخص مقاومت به انسولین و نیمرخ لیپیدی دختران کم تحرک پس از 4 هفته تمرین پلایومتریک با شدت بالا7287351614510.22122/jims.v38i594.13407FAفاطمهفخریگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران0000-0003-3755-3621اکرمآهنگرپوراستاد، گروه فیزیولوژی، پژوهشکدهی سلامت، مرکز تحقیقات دیابت، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران0000-0002-9534-9699عبدالحمیدحبیبیاستاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران0000-0003-3407-2574علیاکبرعلیزادهاستادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران0000-0001-7846-6503سمیهفخریگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران0000-0003-0056-8184Journal Article20200902Background: Physical activity and exercise can affect the bones, and participate in glucose and fat metabolism by releasing osteokines such as under-carboxylated osteocalcin. Therefore, the aim of this study was to investigate the effect of 4 weeks of high-intensity plyometric training on serum levels of under-carboxylated osteocalcin, insulin resistance index, and lipid profile components in inactive girls.Methods: This was a semi-experimental research with pretest-posttest design. 24 inactive girl students with mean age of 24.16 ± 1.53 years and mean body mass index (BMI) of 22.22 ± 1.01 kg/m2 were randomly divided into two equal groups of Plyometric training and control. The exercise protocol was performed for 4 weeks (three session per week), while the control group did not have any regular physical activity. Blood samples were obtained before and after the intervention period for under-carboxylated osteocalcin, lipid profile, glucose, insulin, and insulin resistance measures. The data were analyzed using independent and dependent t-test (P < 0.050).Findings: There was a significant decrease in blood glucose level (P = 0.035), insulin resistance index (P = 0.040), and some lipid profile parameters such as cholesterol (P = 0.040) and low-density lipoprotein (LDL) (P = 0.025) in the training group. Moreover, a significant decrease was seen in blood glucose serum level (P = 0.025) and insulin resistance index (P = 0.030), with no significant change in under-carboxylated osteocalcin and lipid profile components in the exercise group compared to the control.Conclusion: A significant reduction was observed in blood glucose serum levels, insulin resistance index, and improvement of some lipid profile components in inactive girls, which appeared to be independent of changes in bone endocrine function index (under-carboxylated osteocalcin).مقدمه: فعالیت بدنی و ورزش، میتواند استخوانها را تحتتأثیر قرار دهد و با آزادسازی استئوکاینی نظیر استئوکلسین غیرکربوکسیله در متابولیسم گلوکز و چربی شرکت کند. بنابراین، هدف از انجام پژوهشحاضر، بررسی تأثیر 4 هفته تمرین پلایومتریک با شدت بالا بر سطوح سرمی استئوکلسین غیر کربوکسیله، شاخص مقاومت به انسولین و اجزای نیمرخ لیپیدی در دختران کم تحرک بود.روشها: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیشآزمون- پسآزمون بود. شرکت کنندگان، 24 دانشجوی دختر غیر فعال با میانگین سنی 53/1 ± 16/24 سال و شاخص تودهی بدنی 01/1 ± 22/22 کیلوگرم/مترمربع بودند که به طور تصادفی به 2 گروه مورد (تمرین پلایومتریک) (12 = n) و شاهد (12 = n) تقسیم شدند. گروه تمرین به مدت 4 هفته به تمرینات پلایومتریک (3 جلسه در هفته) پرداختند. در حالی که گروه شاهد هیچ گونه فعالیت بدنی منظمی نداشتند. نمونهی خونی قبل و پس از دورهی مداخله برای ارزیابی سطوحسرمی استئوکلسین غیر کربوکسیله، اجزای نیمرخ لیپیدی، گلوکز، انسولین و مقاومت به انسولین گرفته شد. برای تحلیل دادهها، از روشهای آماری Independent t و Dependent t استفاده شد (050/0 > P).یافتهها: کاهش معنیداری در سطوح سرمی گلوکز خون (035/0 = P)، شاخص مقاومت به انسولین (040/0 = P) و برخی متغیرهای نیمرخ لیپیدی مانند کلسترول تام (040/0 = P) و Low-density lipoprotein (LDL) (025/0 = P) در گروه مورد مشاهده شد. همچنین، کاهشمعنیدار سطوح سرمی گلوکز خون (025/0 = P)، شاخص مقاومت به انسولین (030/0 = P) و تغییر معنیدار استئوکلسین غیر کربوکسیله و اجزای نیمرخ لیپیدی در گروه مورد نسبت به گروه شاهد وجود نداشت.نتیجهگیری: کاهش معنیداری در سطح گلوکز خون، شاخصمقاومت به انسولین و بهبود برخی از اجزای نیمرخ لیپیدی در دختران غیر فعال مشاهده شد که بهنظر میرسد مستقل از تغییرات شاخص عملکرد آندوکرینی استخوان (استئوکلسین غیر کربوکسیله) باشد.https://jims.mui.ac.ir/article_16145_22b8c9e655abdea777754566dbb0bc77.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953859420201121The Role of Medial Prefrontal Cortex and Ventral Tegmental Areas in Withdrawal Syndrome in Morphine Addicted Male Ratsنقش نواحی قشر جلوی پیشانی و تگمنتوم شکمی بر علایم سندرم ترک در موشهای صحرایی نر معتاد به مرفین7367441614610.22122/jims.v38i594.13196FAعسلکرامتیاندانشجوی دکتری تخصصی فیزیولوژی جانوری، گروه زیستشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0000-0002-6651-7200حجتالهعلاییاستاد، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-9474-5756اکرمعیدیاستاد، گروه زیستشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی،تهران، ایران0000-0002-6673-5347مریمراداحمدیدانشیار، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-1383-9572Journal Article20200709Background: One of the problems of addiction treatment is the relapsing of withdrawal syndrome signs in the addicted person. Rewarding brain regions such as medial prefrontal cortex (mPFC) and ventral tegmental area (VTA) are involved in addiction and onset of withdrawal syndrome. This study was performed to investigate the relationship between these areas in demonstration or relief of withdrawal signs, electrical stimulation and lesion of mPFC, as well as blocking the relative receptors in the VTA.Methods: In an experimental study, 42 male rats weighing 250-300 g were divided in 6 equal groups of control, morphine, and stimulation and lesion electrical receiver groups in mPFC region, and groups receiving the glutamate receptors antagonists by microinjection into the VTA. All of the groups, except the control group, received intraperitoneal morphine during 9 days as the protocol. Finally, on the 10th day, the symptoms of addiction in rats were evaluated.Findings: The electrical stimulation of mPFC significantly increased cycling and scratching (P < 0.01) and bodylifting (P < 0.05) in comparison to the morphine group. Whereas the lesion of this area, and also microinjection of glutamate antagonists into the VTA caused significant decrease of all the withdrawal symptoms in rats.Conclusion: Electrical stimulation of mPFC area increased the withdrawal symptoms in addicted rats, which was most likely due to increase of glutamatergic transmissions into the VTA and reinforcement of reward system; while destruction of this area and blocking of glutamate receptors, probably via decreasing of glutamatergic transmissions, caused decrease of morphine addiction.مقدمه: از عوامل مشکلساز در درمان اعتیاد، پدیدهی عود علایم ترک در فرد معتاد میباشد. نواحی شکل دهندهی مسیر پاداشی مغز مانند قشر جلوی پیشانی و ناحیهی تگمنتوم شکمی در ایجاد وابستگی و علایم ترک دخیل میباشند. این مطالعه، جهت بررسی ارتباط این نواحی در بروز و تخفیف علایم ترک، تحریک و تخریب الکتریکی ناحیهی قشر جلوی پیشانی (Medial prefrontal cortex یا mPFC) و همچنین، بلوکه کردن گیرندههای گلوتاماتی در ناحیهی تگمنتوم شکمی (Ventral tegmental area یا VTA) انجام گردید.روشها: در یک مطالعهی تجربی، از 42 سر موش صحرایی نر با میانگین وزنی 300-250 گرم در شش گروه هفتتایی شامل گروههای شاهد، مرفین، دریافت کنندهی تحریک و تخریب الکتریکی در ناحیهی mPFC و گروههای دریافت کنندهی میکرواینجکشن آنتاگونیستهای گیرندههای گلوتاماتدر ناحیهی VTA استفاده گردید. تمامی گروهها، (غیر از گروه شاهد)، مرفین درون صفاقی را به مدت نه روز طبق شیوهنامه دریافت کردند. سپس، در روز دهم نشانگان ترک در حیوانات بررسی گردید.یافتهها: تحریک الکتریکی ناحیهی mPFC، سبب افزایش معنیدار (050/0 > P) رفتارهای چرخش و خاراندن و کشش بدن (010/0 > P) نسبت به گروه مرفین گردید. در حالی که تخریب این ناحیه و همچنین، میکرواینجکشن آنتاگونیستهای گلوتاماتی در VTA، منجر به کاهش معنیدار کلیهی علایم سندرم ترک مرفین در موشهایصحرایی شد.نتیجهگیری: تحریک الکتریکی ناحیهی mPFC علایم سندرم ترک در موشهای صحرایی معتاد را افزایش داد که به احتمال قوی، از طریق افزایش انتقالات گلوتاماترژیکی به ناحیهی VTA و تقویت مسیر پاداشی میسر گردیده بود. در صورتی که احتمال میرود تخریب این ناحیه و بلوک گیرندههای گلوتاماتی، با تضعیف ارسالات گلوتاماترژیکی، منجر به کاهش وابستگی به مرفین گردیده است.https://jims.mui.ac.ir/article_16146_b996f9609f0750e3bbdf52445a22cfc1.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953859420201121Different Prognosis among Pregnant Patients with COVID-19 Infectionسرانجامهای متفاوت در زنان باردار مبتلا به کووید 197457481614710.22122/jims.v38i594.13274FAلیلاموسوی سرشتاستادیار، گروه زنان و زایمان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-3869-4047مریمدهقاناستادیار، گروه زنان و زایمان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-7497-7012طاهرهخلیلی بروجنیاستادیار، گروه زنان و زایمان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-4726-206XJournal Article20200731Background: Infected pregnant women with new coronavirus (COVID-19) has raised concerns about the increased risk of complications due to pregnancy, the presence of predisposing factors, multiple possible diagnoses, and treatment limitations.Case Report: In this study, the status of two pregnant patients infected with COVID-19, who were referred to Amin hospital in Isfahan, Iran, in 2020, and were evaluated for prognostic factors. In both pregnant women, the definitive diagnosis of COVID-19 was confirmed by reverse transcription polymerase chain reaction (RT-PCR) nucleic acid testing. One in her second trimester of pregnancy with no obvious comorbidity, and the other in third trimester with poor medical and obstetric history. Despite pregnancy termination, they had experienced different and unpredictable complication and prognosis.Conclusion: It seems that the initial and course of laboratory findings, probably the gestational age, and prescription of anticoagulants agent, even in prophylactic dose, have a major role in prognosis of pregnant women with COVID-19.مقدمه: ابتلای زنان باردار به بیماری کووید 19، نگرانی در مورد افزایش احتمال عوارض به دلیل بارداری، وجود عوامل زمینهای مستعد کننده، تشخیصهای احتمالی متعدد و محدودیتهای درمان در بارداری را افزایش داده است.گزارش مورد: در این تحقیق، وضعیت دو بیمار باردار مبتلا به کووید 19 که به بیمارستان امین اصفهان در سال 1399 مراجعه کرده بودند، از نظر سرانجام بیماری بررسی گردیدند. در هر دو خانم باردار، تشخیص قطعی کووید 19 بر اساس آزمایش Reverse transcription-polymerase chain reaction (RT-PCR)، تأیید شد. مورد اول، بیماری بدون سابقهی بیماری طبی، در سه ماههی دوم بارداری و دیگری بیماری دارای سابقهی طبی و مامایی پرخطر و در سه ماههی سوم بارداری میباشد. عوارض مختلف پیش آمده در سیر بیماری ایشان باعث گردید، با وجود ختم بارداری، سرانجام متفاوتی را نشان دهند.نتیجهگیری: به نظر میرسد، تفاوت در آزمایشهای اولیه و سیر آن، سن بارداری و سابقهی دریافت آنتیکواگولان حتی با دوز پروفیلاکسی از جمله عوامل تأثیرگذار در پیامد این بیماری در بارداری باشند.https://jims.mui.ac.ir/article_16147_ed4c1b66c7147f042c4cd33dbede174c.pdf