دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953963320210923The Clinicopathologic Characteristics of Salivary Gland Tumorsخصوصیات کلینیکوپاتولوژیک انواع تومورهای غدد بزاقی5045111622010.22122/jims.v39i633.13864FAبهنوشمحمدی جزیاستادیار، گروه پاتولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-5028-5126ارشیامحمدیدانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5393-0517Journal Article20210126Background: Salivary gland tumors are relatively uncommon. These tumors may occur in both major and minor salivary glands. The aim of this study was to evaluate the relative frequency of salivary gland tumors in patients referred to Alzahra hospital, Isfahan, Iran, during 2009-2019.Methods: This study was a cross-sectional study. To collect the required information, salivary gland tumors registered in the pathology department of Alzahra hospital from April 2009 to April 2019 were examined, and the patient's demographic data including age, sex, and pathological information of the tumor including tumor type, location, lymph node involvement, vascular invasion, and perineural invasion were collected.Findings: The total number of patients was 186 with age range of 14 to 79 years (mean 42.49 ±14.37), of which 94 (50.5%) were women and 92 (49.5%) were men. The frequency of benign and malignant tumors was 67% and 33%, respectively. The mean age of patients with benign and malignant tumors was 43.54 and 51.65 years, respectively. There were 110 patients (59.1%) with pleomorphic adenoma, 13 (7.0%) with warthin tumor, 40 (21.5%) with mucoepidermoid carcinoma, 8 (4.3%) with adenoid cystic carcinoma, 11 (5.9%) with acinic cell carcinoma, 3 (1.6%) with malignant mixed tumor, and 1 (0.5%) with myoepithelioma.Conclusion: According to our findings, pleomorphic adenoma and then warthin tumor were the most common benign tumors, and mucoepidermoid carcinoma was the most common malignant tumor. The most common site of involvement was the parotid salivary gland.مقدمه: تومورهای غدد بزاقی، تومورهای به نسبت ناشایعی هستند که میتوانند در غدد بزاقی ماژور و غدد بزاقی مینور به وجود آیند. هدف از انجام این مطالعه، بررسی فراوانی نسبی انواع تومورهای غدد بزاقی در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان الزهرای (س) اصفهان طی سالهای 1398-1388 بود.روشها: این مطالعه، یک مطالعهی مقطعی بود. برای گرداوری دادههای مورد نیاز، نمونههای تومور غدد بزاقی ثبت شده در بخش پاتولوژی بیمارستان الزهرا (س) از فروردین ۱۳۸۸ تا فروردین ۱۳۹۸ مورد بررسی قرار گرفت و اطلاعات دموگرافیک بیمار شامل سن، جنس و اطلاعات پاتولوژیک تومور شامل نوع تومور، محل، درگیری غدد لنفاوی، تهاجم عروقی و تهاجم عصبی جمعآوری گردید.یافتهها: طی یک دورهی 10 ساله، در مجموع 186 نمونهی بیوپسی از بیماران به دلیل تومورهای غدد بزاقی مورد بررسی قرار گرفت. سن این افراد در بازهی 79-14 سال (با میانگین 37/14 ± 49/42 سال) بود. 94 نفر (5/50 درصد) از بیماران، مؤنث و 92 نفر (5/49 درصد) مذکر بودند. فراوانی تومورهای خوشخیم 67 درصد و تومورهای بدخیم 33 درصد بود. میانگین سنی در مبتلایان به تومورهای خوشخیم 54/43 و مبتلایان به تومورهای بدخیم 65/51 سال بود. 110 نفر (1/59 درصد) پلئومورفیک آدنوما، 13 نفر (0/7 درصد) تومور وارتین، 40 نفر (5/21 درصد) موکو اپیدرموئید کارسینوما، 8 نفر (3/4 درصد) آدنوئید سیستیک کارسینوما، 11 نفر (9/5 درصد) تومور سلول آسینیک (Acinic cell carcinoma)، 3 نفر (6/1 درصد) تومور میکس بدخیم (Malignant mixed tumor) و 1 نفر (5/0 درصد) میواپیتلیوما داشتند.نتیجهگیری: طبق یافتههای منتج از مطالعهی حاضر، پلئومورفیک آدنوما و تومور وارتین، به ترتیب شایعترین تومور خوشخیم و موکو اپیدرموئید کارسینوما، شایعترین تومور بدخیم با منشأ غدد بزاقی بودند و شایعترین محل درگیری، غدهی بزاقی پاروتید بود.https://jims.mui.ac.ir/article_16220_b4de0635a83a2ae18e4298768351c7d7.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953963320210923The Effects of Crocin on Sperm Parameters, Testosterone Level, and Testicular Histomorphology in Testis Torsion in Albino Miceتأثیر کروسین بر متغیرهای اسپرم، سطح تستوسترون و هیستومورفومتری بیضهی پیچش شدهی موش سوری5125171622110.22122/jims.v39i633.14153FAبهرامبیباکدانشیار، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایرانحسنپاهنگاستادیار، گروه علوم تشریح، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران0000-0002-7735-5913منوچهرتیموریاستادیار، مرکز تحقیقات دارویی و فراوردههای طبیعی، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایرانمهرانوطنچیان یزدیاستادیار، گروه علوم تشریح، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران0000-0001-6675-0806Journal Article20210517Background: Testicular torsion is associated with inflammatory response. Detorsion is one of the treatment methods in testicular torsion. The aim of this study was to investigate the effect of crocin administration before detorsion on sperm parameters and serum testosterone level.Methods: Mice were randomly divided into five groups. Control group had only incision in the scrotum region; three treatment groups in which left testis was twisted for two hours, and then 25, 50, or 100 mg/kg crocin was injected intraperitoneally before detorsion; and in sham group, distilled water was injected before detorsion. After 24 hours, sperm parameters were evaluated using eosin-negrosin staining, serum testosterone level was evaluated using enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) kit, and histopathological changes were evaluated using hematoxylin-eosin staining via CellSens Entry software. Data were analyzed using analysis of variance, at the significance level of P < 0.05.Findings: Administration of 100 mg/kg crocin improved sperm viability in treatment group. Although the mean testosterone level in the treatment groups was 1.2.01 ± 0.39 ng/µl, no significant difference was observed with the other groups. The mean epithelium height of the seminiferous tubules was 53.74 ± 1.53 μm in the control group, and 41.13±1.39 μm in the treatment groups, and in the sham group it decreased significantly (1.41 ± 31.12 μm).Conclusion: Crocin may have improved some of the study indicators by compensating the inflammatory effects.مقدمه: پیچش بیضه با پاسخ التهابی همراه است. بازپیچش، از اقدامات درمانی پیچش بیضه محسوب میشود. هدف از انجام این مطالعه، بررسی اثرات تجویز کروسین قبل از بازپیچش بیضه، بر روی متغیرهای اسپرم و سطح هورمون تستوسترون بود.روشها: موشهای سوری به طور اتفاقی به پنج گروه ششتایی تقسیم شدند. گروه شاهد فقط دچار برش ناحیهی اسکروتوم شد. به سه گروه درمانی که دو ساعت دچار پیچش بیضهی چپ بودند، قبل از بازپیچش بیضه به ترتیب میزان 25، 50 و 100 میلیگرم/کیلوگرم کروسین داخل صفاقی تزریق شد و به گروه شم (Sham) قبل از بازپیچش بیضه، فقط آبمقطر تزریق شد. پس از 24 ساعت متغیرهای اسپرم با رنگآمیزی ائوزین- نگروزین، سطح تستوسترون سرم با کیت Enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) و تغییرات هیستوپاتولوژی با رنگآمیزی هماتوکسیلین- ائوزین و نرمافزار CellSens entry مورد ارزیابی قرار گرفت. واکاوی دادهها با آزمون ANOVA انجام شد و 050/0 > P به عنوان سطح معنیداری بین گروهها در نظر گرفته شد.یافتهها: تجویز 100 میلیگرم/کیلوگرم کروسین، میزان زنده ماندن اسپرم را در گروه درمانی بهبود بخشید. هر چند میانگین سطح تستوسترون در گروههای درمانی 25 میلیگرم/کیلوگرم کروسین، 39/0 ± 01/2 نانوگرم/میکرولیتر بود، اما با سایر گروهها اختلاف معنیداری مشاهده نشد. ارتفاع اپیتلیوم لولههای اسپرمساز در گروه شاهد 53/1 ± 74/53 میکرومتر و میانگین آن در گروههای درمانی 39/1 ± 13/41 میکرومتر بود که گروه شم (41/1 ± 12/31) به طور معنیداری نسبت به آنها کاهش یافت.نتیجهگیری: به احتمال زیاد، کروسین با جبران اثرات التهابی، بعضی شاخصهای مطالعه را بهبود بخشیده است.https://jims.mui.ac.ir/article_16221_02fcf87d7e0a9c73d5cb511f8bae4ba4.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953963320210923Evaluation of Cognitive Changes and Quality of Life in Patients with Refractory Frontal Lobe Epilepsy before and after Surgery for the Treatment of Epilepsyبررسی سیر تغییرات شناختی و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به صرع لوب فرونتال مقاوم به درمان قبل و بعد از جراحی برای درمان صرع5185251622210.22122/jims.v39i633.14170FAهاجربراتیاندانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران0000-0001-5112-7894مجیدبرکتیناستاد، گروه روانشناسی، دانشکدهی روانشناسی، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد و گروه روانپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-4001-6261امرالهابراهیمیدانشیار، گروه روانشناسی سلامت، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-0267-3407مجتبیانصاری شهیدیاستادیار، گروه روانشناسی، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران0000-0003-3213-5164جعفرمهوریاستاد، گروه داخلی اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-3209-7479Journal Article20210522Background: This study aimed to compare the cognitive functions (memory, executive function, language, and intelligence) and quality of life in patients with treatment-resistant frontal lobe epilepsy before and after frontal lobe surgery.Methods: The present research was a longitudinal study in which patients were followed up one to three years after surgery. The statistical population included all patients with treatment-resistant frontal lobe epilepsy referred to Ayatollah Kashani Center in Isfahan, Iran, who underwent surgery. 24 patients were selected by convenience sampling method, and completed the Wechsler Memory Scale-Third Edition (WMS-III), the Tower Of London (TOL), the Persian Aphasia Naming Test (PNT), the Persian Diagnostic Aphasia Battery (AQ), the Wechsler Adult Intelligence Scale-Revised (WAIS-R), and the Quality of Life in Epilepsy Inventory (QOLIE-89) before and after surgery. The data were analyzed using paired t-test in SPSS software.Findings: The rate of seizures after surgery (1.02 ± 0.89) decreased compared to before it (4.29 ± 3.08) (P = 0.001). Compared to before surgery, patients significantly improved in working memory (P = 0.010), temporal performance in language (P = 0.050), executive functions (P = 0.010), intelligence quotient (IQ) function, especially operational intelligence (P = 0.001), and quality of life (P = 0.05) after surgery. Moreover, there was no significant difference between patients' performance before and after surgery in general executive, general memory, and verbal intelligence.Conclusion: Frontal lobe epilepsy surgery has a positive effect on some functions, and does not have any negative effect on some functions at least. Therefore, frontal lobe epilepsy surgery can be a good option for people with treatment-resistant frontal lobe epilepsy.مقدمه: این پژوهش به مقایسهی کارکردهای شناختی (حافظه، عملکرد اجرایی، زبان و هوش) و کیفیت زندگی بیماران با صرع لوب فرونتال مقاوم به درمان قبل و بعد از جراحی لوب فرونتال پرداخت.روشها: پژوهش حاضر، از نوع مطالعات طولی بود که در آن، بیماران 3-1 سال پس از عمل جراحی مورد پیگیری قرار گرفتند. جامعهی آماری، شامل همهی بیماران با صرع لوب فرونتال مقاوم به درمان بود که در مرکز آیتاله کاشانی اصفهان جراحی شده بودند. 24 بیمار با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان، قبل و بعد از جراحی، مقیاس حافظهی Wechsler- نسخهی سوم، آزمونهای برج لندن و زبانپریشی نامگذاری فارسی، آزمون تشخیصی زبانپریشی فارسی، آزمون هوشی Wechsler بزرگسالان- تجدید نظر شده و پرسشنامهی کیفیت زندگی را تکمیل کردند. دادهها با روش Dpendent t در نرمافزار SPSS واکاوی شد.یافتهها: میزان حملات تشنجی پس از عمل جراحی (89/0 ± 02/1) در مقایسه با قبل از عمل (08/3 ± 29/4) کاهش یافت (001/0 = P). بیماران پس از عمل جراحی در مقایسه با قبل از جراحی به طور معنیداری در حافظهی کاری (010/0 = P)، عملکرد زمانی در کارکردهای زبانی (050/0 > P) و اجرایی (010/0 = P)، کارکرد هوشی به ویژه هوش عملیاتی (001/0 = P) و کیفیت زندگی (050/0 = P) بهبود یافتند. همچنین، بین عملکرد بیماران در قبل و بعد از جراحی در کارکردهای اجرایی، حافظهی عمومی و هوش کلامی، تفاوت معنیداری مشاهده نشد.نتیجهگیری: جراحی صرع لوب فرونتال بر برخی از کارکردها تأثیر مثبت داشته و بر روی سایر کارکردها، دست کم تأثیر منفی نداشته است. بنابراین، جراحی صرع لوب فرونتال، میتواند گزینهی مناسبی برای افراد با صرع لوب فرونتال مقاوم به درمان باشد.https://jims.mui.ac.ir/article_16222_dfc30173c2d819d8706f018f2ef5d63e.pdf