دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953964420211122Comparative Study of the Effect of Kinesiotaping and Corrective Movements on Shoulder Pain and Function in Shoulder Impingement Syndromeمقایسهی تأثیر دو روش کینزیوتیپ و حرکات اصلاحی بر درد و عملکرد شانه در سندرم گیرافتادگی شانه7377431625310.22122/jims.v39i644.14236FAپریساطاهریدانشیار، گروه طب فیزیکی و توانبخشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-8335-8862زهراشیرانیدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-8972-4408حمیدرضاقاسمیدستیار، گروه طب فیزیکی و توانبخشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-1448-8612راضیهمغروریاستادیار، گروه طب فیزیکی و توانبخشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5616-6569Journal Article20210620Background: Shoulder obstruction syndrome is a common disease of the shoulder joint that causes shoulder pain, especially in adults. In the present study, we aimed to evaluate and compare the effect of a combination of conventional therapies with kinesiotaping on shoulder pain and activity in patients with shoulder obstruction syndrome.Methods: This was a randomized controlled clinical trial study performed on 20 patients with shoulder entrapment syndrome. Patients were assigned to control and intervention treatment groups. For patients in both control (medication and exercise) and intervention (medication, exercise, and kinesiotaping) groups, the same medication was prescribed by a physical therapist, and the same exercise was provided by the physical therapist. Patients 'pain was measured, and patients' shoulder function were compared.Findings: The mean pain score decreased significantly in both groups after treatment (P = 0.003). The mean pain score in the intervention group was significantly lower than the control group (P < 0.001). The mean shoulder function score improved significantly in both groups after treatment (P = 0.007). The mean shoulder performance score in the intervention group was significantly better than the control group (P = 0.003).Conclusion: The use of kinesiotaping along with exercise and painkillers had significant effects on improving patients' performance and reducing pain.مقدمه: سندرم گیرافتادگی شانه، یک بیماری شایع مفصل شانه است که سبب درد شانه به ویژه در افراد بالغ میشود. پژوهش حاضر با هدف بررسی و مقایسهی اثر ترکیبی روشهای مرسوم درمانی به همراه نوار کینزیوتیپ بر دردهای شانه و فعالیت در افراد مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه انجام شد.روشها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی شاهدار و تصادفی شده بود که بر روی 20 بیمار دارای سندرم گیرافتادگی شانه انجام گرفت. بیماران به دو گروه شاهد و مداخله تخصیص یافتند. برای بیماران هر دو گروه شاهد (دارو و ورزش) و مداخله (دارو، ورزش و نوار کینزیوتیپ)، داروی یکسان از سوی متخصص طب فیزیکی تجویز گردید و و همچنین، ورزشهای یکسانی از سوی متخصص طب فیزیکی ارایه شد. میزان درد بیماران و عملکرد شانه مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت.یافتهها: میانگین نمرهی درد در هر دو گروه پس از درمان به طور معنیداری کاهش یافت (003/0 = P)، اما میانگین نمرهی درد در گروه مداخله به طور معنیداری کمتر از گروه شاهد بود (001/0 > P). در هر دو گروه پس از درمان، میانگین نمرهی عملکرد شانه به طور معنیداری بهبود پیدا کرد (007/0 = P)، اما میانگین نمرهی عملکرد شانه در گروه مداخله به طور معنیداری بهتر از گروه شاهد گزارش گردید (003/0 = P).نتیجهگیری: استفاده از نوار کینزیوتیپ در کنار ورزش و داروی مسکن، اثرات قابل توجهی در بهبود عملکرد بیماران و کاهش درد آنان داشت.https://jims.mui.ac.ir/article_16253_b305c4982512d2529ad05ee542a18133.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953964420211122Clinical Complications and Laboratory Disturbances Following Administration of Intravenous Immunoglobulin (IVIG) in hospitalized Children in Imam Hossein Hospital, Isfahan, Iran, in Years 2018-2019عوارض بالینی و آزمایشگاهی ایمونوگلوبولین داخل وریدی (IVIG) در کودکان بستری در بیمارستان امام حسین (ع) اصفهان طی سالهای 98-13977447481625410.22122/jims.v39i644.14500FAرسولکرمانیاستادیار، گروه کودکان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-3270-3432طوبیمومندانشیار، گروه آلرژی و ایمنیشناسی بالینی، مرکز تحقیقات رشد و نمو کودکان، پژوهشکدهی پیشگیری اولیه از بیماریهای غیرواگیر، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6302-8420مهریارمهرکشاستادیار، گروه کودکان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6418-5743میثمبرزگر بفروئیدانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-7371-419XJournal Article20210831Background: Intravenous immunoglobulin (IVIG) is a product isolated from the plasma of donors. Laboratory variations are one of the complications of this product. The goal of this study was to evaluate the adverse effects and laboratory variations in children receiving IVIG.\Methods: This retrospective cross-sectional study was conducted by studying the file records of all admitted patients receiving IVIG in Imam Hossein Hospital, Isfahan, Iran, in years 2018-2019. Then, all registering data in collection form were entered into SPSS software, and relevant analysis was performed.Findings: Serum sodium, potassium, and hemoglobin reduced significantly. Blood urea nitrogen (BUN) level increased after infusion. However, changes in albumin and creatinine were not statistically significant. 3 patients (16.67%) developed fever, chills, and headache after infusion. No reduction in urinary output, or acute renal failure was observed in any of patients.Conclusion: The laboratory variations are not clinically dangerous in patients. Follow-up tests are not routinely recommended for all patients.مقدمه: ایمونوگلوبولین داخل وریدی (Intravenous immune globulin یا IVIG)، فرآوردهای است که از پلاسمای افراد اهداکننده جدا میشود. تغییر شاخصهای آزمایشگاهی یکی از عوارض این فرآورده به شمار میرود. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی عوارض جانبی و تغییرات آزمایشگاهی در کودکان دریافت کنندهی IVIG بود.روشها: این مطالعه به صورت مقطعی گذشتهنگر و با بررسی پروندهی کلیهی بیماران بستری دریافت کنندهی IVIG در بیمارستان امام حسین (ع) اصفهان طی سالهای 98-1397 انجام گرفت. همهی اطلاعات پس از ثبت در فرم جمعآوری اطلاعات، وارد نرمافزار SPSS شد و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: سطوح سدیم، پتاسیم و هموگلوبین پس از تزریق IVIG نسبت به قبل از تزریق، کاهش معنیداری داشت. سطح Blood urea nitrogen (BUN) بعد از تزریق IVIG نسبت به قبل از تزریق افزایش داشت. با این وجود، تغییرات آلبومین و کراتینین، به لحاظ آماری معنیدار نبود. ۳ بیمار (17 درصد) پس از تزریق دچار تب، لرز و سردرد شدند. در هیچ بیماری کاهش بروندهی ادراری و یا نارسایی حاد کلیه مشاهده نگردید.نتیجهگیری: تغییرات آزمایشگاهی در بیماران به لحاظ بالینی خطرآفرین نیست. آزمایشهای پیگیری به صورت روتین برای تمام بیماران توصیه نمیشود.https://jims.mui.ac.ir/article_16254_7464d29c8432f9d1590f037f0972dd0b.pdfدانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی-درمانی استان اصفهانمجله دانشکده پزشکی اصفهان1027-75953964420211122Diagnosis and Treatment of Acute Myocardial Ischemia in Patients with COVID-19 Infectionتشخیص و درمان ایسکمی حاد میوکارد در بیماران مبتلا به COVID-197497621625510.22122/jims.v39i644.14303FAحسنشمیرانیاستاد، گروه قلب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-4771-3641راضیهجعفریبخش همودیالیز، بیمارستان نور و حضرت علی اصغر (ع)، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5264-181XJournal Article20210710Acute myocardial ischemia during coronavirus disease 2019 (COVID-19) infection can occur in two forms of acute myocardial infarction type І and II. In acute myocardial infarction type І, infection can cause inflammation, and inflammation causes the secretion and increase of cytokines such as interleukin 1, 6, and 8, as well as tumor necrosis factor (TNF) in the circulation. This mechanism causes the secretion of collagenase from activated macrophages, and the results of these reactions is a precursor to plaque rupture, increased coagulation, and thrombus formation. This mechanism causes acute myocardial infarction type І on atherosclerotic plaque. In these patients, primary percutaneous coronary intervention (PCI) is the treatment of choice, contrary to the initial theory that lytic therapy was the main treatment. In COVID conditions, the primary PCI time increases from 120 minutes to 180 minutes, and if the primary PCI takes more than 180 minutes, then lytic therapy is recommended. In acute myocardial infarction type II, patients usually do not have angina clinically, troponin rises slightly (less than 2 times normal), and do not have electrocardiogram changes as a sign of ischemia. However, patients with coronary heart disease have persistent chest pain with or without myocardial necrosis. During COVID-19 infection, due to release of interleukin, tumor necrosis alpha, and catecholamine, as well as hypoxia, acidosis, hypertension and/or hypotension, oxygen delivery and myocardial oxygen demand become disturbed, so acute myocardial infarction type II may occur. Supportive therapies are performed in these patients, and the treatment of acute underlying disease such as treatment with steroidal anti-inflammatory drugs and antiviral drugs is the main treatment.در عفونت COVID-19، ایسکمی حاد میوکارد میتواند به دو صورت انفارکتوس حاد میوکارد (Acute myocardial infarction یا AMI) نوع 1 و 2 رخ دهد. در AMI نوع 1، عفونت میتواند سبب التهاب گردد و التهاب موجب ترشح و افزایش سیتوکینهایی مانند اینترلوکین (Interleukin یا IL) 1، 6 و 8 و نیز Tumor necrosis factor (TNF) در جریان گردش خون میشود. این مکانیسم منجر به ترشح کلاژناز از ماکروفاژهای فعال میشود و مجموع این واکنشها، پیشدرامد پارگی پلاک، افزایش انعقادپذیری و تشکیل ترومبوز است. این مکانیسم بر روی پلاک آترواسکلروز، ایجاد AMI نوع 1 میکند. در این بیماران، Primary Percutaneous Coronary Intervention (PPCI) (بر خلاف نظریهی اولیه که لیتیکتراپی را درمان اصلی پیشنهاد کرده بود) روش اتنخابی درمان میباشد. در شرایط کرونایی، زمان انجام PPCI از 120 تا 180 دقیقه افزایش مییابد. اگر برای انجام PPCI به بیش از 180 دقیقه زمان لازم بود، در این صورت لیتیکتراپی پیشنهاد میگردد. در AMI نوع 2، بیماران از نظر بالینی اغلب آنژین ندارند و تروپونین به صورت ملایم (کمتر از 2 برابر حد طبیعی) بالا میرود و تغییرات الکتروکاردیوگرام که نشانهی ایسکمی است را ندارند. البته بیماران مبتلا به COVID-19، درد قفسهی صدری پایدار با و یا بدون نکروز میوکارد را دارند. در عفونت کرونایی حاد، به دلیل آزادی IL، Tumor necrosis factor (TNF)، کاتکول آمینها و همچنین، وجود هایپوکسی، اسیدوز، پرفشاری خون و یا کاهش فشار خون، بین اکسیژنرسانی و نیاز به اکسیژن میوکارد، اختلال به وجود میآید و AMI نوع 2 رخ میدهد. در این بیماران، درمانهای حمایتی انجام میشود و درمان بیماری حاد زمینهای مانند درمان با داروهای ضد التهابی استروئیدی و ضد ویروسی، درمان اصلی است.https://jims.mui.ac.ir/article_16255_3ba41430dea50a73f73d59a3889b98e6.pdf