مجله دانشکده پزشکی اصفهان

مجله دانشکده پزشکی اصفهان

تأثیر فعالیت بدنی منظم بر سلامت روان سالمندان شهرکرد

نوع مقاله : مقاله های پژوهشی

نویسندگان
سیده صالحه مرتضوی 1
حسن افتخار اردبیلی 2
سید رضا اسحاقی 3
رضا درعلی 4
مرضیه شاه سیاه 5
سعیده بطلانی 6
1 کارشناس ارشد، گروه ارتقای سلامت، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
2 استاد، گروه ارتقای سلامت، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران و مرکز پژوهش‌های سلامت مبتنی بر مشارکت جامعه، تهران، ایران
3 دانشیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
5 کارشناس ارشد، گروه مشاوره‌ی خانواده، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران
6 کارشناس ارشد، گروه مشاوره‌ی خانواده، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
چکیده
چکیدهمقدمه: سالمندی جمعیت، در حالی که از بزرگترین موفقیت های بشری است، یکی از اساسی ترین مشکلات جهان امروز نیز  به شمار می رود؛ چرا که افراد سالمند در معرض خطر بسیاری از بیماریها و ناتوانیها هستند. اختلالات روحی و روانی نظیر دمانس و افسردگی نیز در افراد سالمند شایع است. تحرک، یکی از موثرترین روش های پیشگیری از اختلالات دوران سالمندی است. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر فعالیت بدنی منظم بر سلامت روان سالمندان انجام شده است.مواد و روشها: در این مطالعه نیمه تجربی، 400 سالمند 60 سال و بالاتر به طور تصادفی انتخاب و به روش Random allocation به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند.. گروه مداخله به دلیل مشکلات اجرایی به دو گروه انجام تمرینات بدنی در کلاس بصورت گروهی (85n=) و  انجام تمرینات بصورت انفرادی در منزل ( 96=n) تقسیم شدند. تمرینات بدنی به مدت 8 هفته، هفته ای دو بار،  هر بار 30 تا 45 دقیقه، در گروه مداخله اجرا شد. قبل، بعد و همچنین سه ماه بعد از مداخله، هر دو گروه پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-28)را تکمیل نمودند. تجزیه و تحلیل داده ها بوسیله نرم افزار SPSS نسخه 11.5 صورت گرفت.یافته ها: میانگین جمع نمرات حاصل از کل پرسشنامه سلامت عمومی پس از انجام مداخله در گروه آزمایش، بطور قابل ملاحظه ای نسبت به قبل کاهش یافته (از 8 به 8/4) و این تغییرات پایداری خود را حفظ کرده است (میانگین سه ماه پس از مداخله: 6/5) که از نظر آماری نیز معنی دار می باشد (P<0/001). در هر یک از چهار خرده مقیاس جسمانی سازی علایم، اضطراب، اختلال عملکرد اجتماعی و افسردگی نیز، میانگین نمرات پس از مداخله کاهش معنی داری داشته و تغییرات ایجاد شده پایدار می باشد. از سویی مطابق یافته های پژوهش حاضر، تاثیر فعالیت بدنی به صورت گروهی بر سلامت روان و چهار خرده مقیاس آن، بیشتر از انجام آن به صورت انفرادی می باشد.نتیجه گیری: بر اساس نتایج این پژوهش  انجام تمرینات بدنی به عنوان یک استراتژی مهم جهت حفظ و افزایش سلامت روانی به شمار می رود؛ با این وجود برای تاثیر بیشتر این مهم، بهتر است شرایطی فراهم گردد که سالمندان به صورت گروهی و بویژه با همسالان به انجام تمرینات بدنی بپردازند.
کلیدواژه‌ها
فعالیت بدنی
سلامت روانی
سالمندی
GHQ-28

عنوان مقاله English

The Effectiveness of Regular Physical Activity on Mental Health in Elderly

نویسندگان English

Seyedeh Salehe Mortazavi 1
Hassan Eftekhar Ardebili 2
Seyed Reza Eshaghi 3
Reza Dorali Beni 4
Marzieh Shahsiah 5
Saeedeh Botlani 6
1 Department of Health Promotion and Education, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran
2 Professor, Department of Health Promotion and Education, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences and Health Center for Community-Based Participatory Research, Tehran, Iran
3 Associate Professor, Department of Community Medicine, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran
4 General Practitioner, School of Medicine ,Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran
5 Department of Family Counseling, School of Public Health, Qom University of Medical Sciences, Qom, Iran
6 Department of Family Counseling, The University of Isfahan, Isfahan, Iran
چکیده English

Background: The world population is aging rapidly. Therefore, the social, financial and health consequences of increasing longevity cannot be ignored. In addition to increased age-related physical illnesses, this demographic change will also lead to an increased number of mental health problems. Thus, any health promotion approach that could facilitate introduction of effective primary, secondary and even tertiary prevention strategies in old age psychiatry would be of significant importance. This paper explored physical activity as one of the possible health promotion strategies with positive effects on mental health in later life.Methods: In this quasi-experimental study, 372 male and female individuals aged 60 years and older were randomly allocated into case and control groups. An exercise program (two 30-45 minute sessions weekly for 2 months) was assigned to the case group. However, some practical problems divided the subjects in the case group into two subgroups of individual physical activity (n = 96) and group physical activity (n = 85). The 28-item general health questionnaire (GHQ-28) was administered in order to obtain information on mental health. The questionnaire was completed before, immediately and 3 months after the intervention. The data was analyzed by chi-square test, paired t-test and independent t-test in SPSS11.5.Findings: In the case group, the mean of GHQ total scores decreased immediately after the intervention (8 ± 5.5 vs. 5.6 ± 5.1). The changes remained significant after 3 months (the mean after 3 months = 5.6; P < .001). The scores of GHQ subscales including somatization, anxiety, social dysfunction and depression decreased in the case group and all changes remained significant after 3 months. In addition, there were significant differences in mental health benefits between subjects with group physical activity and those with individual physical activity, i.e. doing exercise with a group was determined to be more effective.  Conclusion: This study showed physical activity as an effective intervention which significantly improved mental health in older adults. However, performing physical activity in a group of individuals with the same age would have more benefits. 

کلیدواژه‌ها English

Mental Health
Aging
Physical Activity
GHQ-28
  1. World Health Organization. Report 2008.[Online] 2008. [cited 2008 Feb 10]; Available from: URL: http://www.who.org.
  2. Hatami H, Ardebili HE, Majlessi F, Rahimi A, Majdzadeh R. Text Book of Public Health. Tehran: Arjmand; 2004.
  3. Statistical Center of Iran. The results of Population and Housing Census Detailed [Online] 2006. [Cited 2011 May 31 ]; Available from: URL:
  4. http://www.amar.org.ir/default.aspx?tabid=52.
  5. Barry PP. An overview of special considerations in the evaluation and management of the geriatric patient. Am J Gastroenterol 2000; 95(1): 8-10.
  6. Beattie BL, Whitelaw N, Mettler M, Turner D. A vision for older adults and health promotion. Am J Health Promot 2003; 18(2): 200-4.
  7. Brown WJ, Mishra G, Lee C, Bauman A. Leisure time physical activity in Australian women: relationship with well being and symptoms. Res Exerc Sport 2000; 71(3): 206-16.
  8. Peel S, Corcoran J, Dayhawl K. The effect ofgroup exercise on physical functioning, mental health and quality of life. Arch phy Med Rehabil 1999; 140(12): 179-84.
  9. Granta S, Todda K, Aitchisonb TC, Kellyc P, Stoddartc D. The effects of a 12-week group exercise programme on physiological and psychological variables and function in overweight women. Public Health 2004; 118: 31-42.
  10. Elavsky S, McAuley E, Motl RW, Konopack JF, Marquez DX, Hu L, et al. Physical activity enhances long-term quality of life in older adults: efficacy, esteem, and affective influences. Ann Behav Med 2005; 30(2): 138-45.
  11. King A, Proutt A, Phillips A. Comparative effects of two physical functioning and quality of life out comes in older adults. J Gerontol Med Sci 2006; 137(70): 825-32.
  12. Eyigor S, Karapolat H, Durmaz B. Effects of a group-based exercise program on the physical performance, muscle strength and quality of life in older women. Arch Gerontol Geriatr 2007; 45(3): 259-71.
  13. Barrett C, Smerdely P. A comparison of community-based resistance exercise and flexibility exercise for seniors. Australian Journal of Physiotherapy 2002; 48: 215-9.
  14. Salmon P. Effects of physical exercise on anxiety, depression, and sensitivity to stress: a unifying theory. Clin Psychol Rev 2001; 21(1): 33-61.
  15. Noorbala AA, Mohammad K, azdi SAB. Validation of GHQ-28 in Iran. Hakim Magazine 1995; 5: 101-5.
  16. MacMahon JR. The psychological benefits of exercise and the treatment of delinquent adolescents. Sports Med 1990; 9(6): 344-51.
  17. Saxena S, Ommeren MV, CTang K, Armstrong TP. Mental health benefits of physical activity. Journal of Meantal Health 2005; 14(5): 445-51.
  18. Fox KR. The influence of physical activity on mental well-being. Public Health Nutr 1999; 2(3A): 411-8.
  19. Mcauley G. Physical activity, fitness and anxiety. Human kinetic. 1994; 57: 551-68.
  20. Mousavi Gilani SR, Kianpour M, Sadeghi M. Comparison of mental health in athletes non-athlete male students. Tabibe Shargh 2002; 4(1): 43-50.
  21. Ahmadi E, Alizadeh SS, Shirmohamadzade M. Experimental effects of exercise on mental health in students. Motion Magazine 2005; 28: 19-29.
  22. Hosseini S, Kazemi SH, Shahbaznejad L. Relationship between exercise and mental health in students. Journal of Mazandaran University of Medical Sciences 2006; 16(53): 97-104.
  23. Calfas KJ, Taylor WC. Effects of physical activity on psychological variables in adolescents. Pedlatr Exerc Sci 1994; 6: 406-23.
  24. Palleschi L, De Gennaro E, Sottosanti G, Vetta F, Ronzoni S, Lato PFA, et al. The role of exercise training in aged subjects with anxiety-depression syndrome. Archives of gerontology and geriatrics 1998; 26: 381-84.
  25. McAuley E, Marquez DX, Jerome GJ, Blissmer B, Katula J. Physical activity and physique anxiety in older adults: fitness, and efficacy influences. Aging Ment Health 2002; 6(3): 222-30.
  26. Hulya A. The effects of physical fitness training on trait anxiety and physical self-concept of female university students. Psychology of Sport and Exercise 2003; 4(3): 255-64.
  27. Broocks A, Bandelow B, Pekrun G, George A, Meyer T, Bartmann U, et al. Comparison of aerobic exercise, clomipramine, and placebo in the treatment of panic disorder. Am J Psychiatry 1998; 155(5): 603-9.
  28. Esfahani N. Effect of exercise on mental health in somatization, anxiety, sleep disorders, social dysfunction and depression in Azahra University students. Motion Magazine 2002; 12: 75-87.
  29. Singh NA, Clements KM, Singh MA. The efficacy of exercise as a long-term antidepressant in elderly subjects: a randomized, controlled trial. J Gerontol A Biol Sci Med Sci 2001; 56(8): M497-M504.
  30. Antunes HK, Stella SG, Santos RF, Bueno OF, de Mello MT. Depression, anxiety and quality of life scores in seniors after an endurance exercise program. Rev Bras Psiquiatr 2005; 27(4): 266-71.
  31. Hale AS. ABC of mental health. Depression. BMJ 1997; 315(7099): 43-6.
  32. Sardar MA, Sohrabi M, Shamsian AA, Amin Zadeh R. The effect of aerobic exercise on mental health, physical dimensions, anxiety, insomnia, social dysfunction and depression in patients with type 2 diabetes. Iranian Journal of Endocrinology & Metabolism 2009; 11(3): 251-6.
  33. van Iersel MB, Munneke M, Esselink RA, Benraad CE, Olde Rikkert MG. Gait velocity and the Timed-Up-and-Go test were sensitive to changes in mobility in frail elderly patients. J Clin Epidemiol 2008; 61(2): 186-91.
  34. Schneider EL, Guralnik JM. The aging of America. Impact on health care costs. JAMA 1990; 263(17): 2335-40.
  35. Noorbala AA, Bagheri Yazdi SA, Yasamy MT, Mohammad K. Mental health survey of the adult population in Iran. Br J Psychiatry 2004; 184: 70-3.
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
دوره 29، شماره 161 - شماره پیاپی 161
آذر و دی 1390
صفحه 1805-1814

  • تاریخ دریافت 07 اردیبهشت 1390
  • تاریخ پذیرش 17 فروردین 1401