مجله دانشکده پزشکی اصفهان

مجله دانشکده پزشکی اصفهان

ارتباط عوامل ژنتیکی میزبان با شدت آنفلوانزای A (H1N1) در جمعیت ایرانی

نوع مقاله : مقاله های پژوهشی

نویسندگان
سنا عیب پوش 1
وحیده مظاهری 2
پروانه مهربد 3
1 دانشیار، بخش اپیدمیولوژی و آمار زیستی، مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی نوپدید و بازپدید، انستیتو پاستور ایران، تهران، ایران
2 پزشک، بخش آنفولانزا و ویروس های تنفسی شایع، انستیتو پاستور ایران، تهران، ایران
3 دانشیار، بخش آنفولانزا و ویروس‌های تنفسی شایع، انستیتو پاستور ایران، تهران، و دانشیار، مرکز تحقیقات اتوفاژی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، ایران
10.48305/jims.v43.i848.2040
چکیده
مقدمه: تنوع در فاکتورهای ژنتیکی میزبان می‌تواند در پاسخ ایمنی و شدت آنفلوانزا نقش داشته باشد. این مطالعه به بررسی ارتباط فاکتورهای ژنتیکی میزبان با شدت آنفلوانزای A H1N1 در جمعیت ایرانی پرداخت.
روش‌ها: نمونه‌های سواب نازوفارنکس از 97 بیمار با تست PCR(+) ارزیابی شدند. پلی مورفیسم‌های تک نوکلئوتیدی در ژنهای مورد بررسی با پلتفرم iPLEX مطالعه شدند. ارتباط واریانت‌های ژنتیکی میزبان با شدت آنفلوانزا با تحلیل رگرسیون لجستیک ارزیابی شد.
یافته‌ها: شرکت‌کنندگان با آنفلوانزای شدید، میانگین سنی بالاتری نسبت به افراد با آنفلوانزای خفیف داشتند، اما معنی‌دار نبودند (3764/0 = P). در گروه آنفلوانزای خفیف، میانگین سطوح BMI کمی بالاتر بود (میانگین اختلاف = 3/8 کیلوگرم بر مترمربع)، اگرچه معنی‌دار نبود (0/1098 = Pt-test). تحلیل رگرسیون لجستیک نشان داد که وجود ژنوتیپ G/A در rs1800629، rs1800871، rs1801274، rs361525 و rs8070740 خطر عفونت شدید آنفلوانزای H1N1 را در مقایسه با ژنوتیپ G/G افزایش می‌دهد. این ارتباط تنها برای rs1800629 (0/097 = P) و rs1801274 (0/062 = P) (در سطح 1/0) معنی‌دار بود. این ارتباط برای ژنوتیپ‌های A/A با قدر کمتر مشابه بود. اثر سایر ژنوتیپ‌ها بر شدت عفونت آنفلوانزای H1N1 از نظر آماری معنی‌دار نبود.
نتیجه‌گیری: در نمونه‌ای از جمعیت بزرگسالان ایرانی، ارتباطی بین SNPهای مختلف و حساسیت به عفونت شدید آنفلوانزای A/H1N1 مشاهده شد. آلل rs8070740 هم بر حساسیت و هم بر شدت عفونت A/H1N1 در جمعیت ایرانی تأثیرگذار بود. بیماریزایی آنفلوانزا تحت تأثیر مجموعه‌ای چند ژنی از میزبان و عامل بیماری‌زا می‌باشد.
کلیدواژه‌ها
ایران
پلی‌مورفیسم ژنتیکی
ساب تایپ H1N1
شدت بیماری
ویروس آنفلوانزا A

عنوان مقاله English

Association of the host genetic factors with influenza A H1N1 severity in an Iranian population

نویسندگان English

Sana Eybpoosh 1
Vahideh Mazaheri 2
Parvaneh Mehrbod 3
1 Associate Professor, Department of Epidemiology and Biostatistics, Research Centre for Emerging and Reemerging Infectious Diseases, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran
2 Physician, Influenza and Respiratory Viruses Dept., Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran
3 Associate Professor, Autophagy Research Center, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Associate Professor, Influenza and Respiratory Viruses Dept., Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran
چکیده English

Introduction
Variation in host genetic factors may play a role in immune response and severity of influenza. This study investigated the association of host genetic factors with the severity of influenza A H1N1 in an Iranian population.
Methods
Nasopharyngeal swab samples from 97 patients were evaluated by PCR(+) test. Single nucleotide polymorphisms in the studied genes were studied with iPLEX platform. The association of host genetic variants with influenza severity was assessed by logistic regression analysis.
Findings
Participants with severe influenza had a higher mean age than those with mild influenza, but this was not significant (P=0.3764). In mild influenza group, mean BMI levels were slightly higher (mean difference=3.8 kg/m2), although it was not significant (Pt-test=0.1098). Logistic regression analysis showed that the presence of G/A genotype at rs1800629, rs1800871, rs1801274, rs361525 and rs8070740 increased the risk of severe H1N1 influenza infection compared to G/G genotype. This association was significant only for rs1800629 (P=0.097) and rs1801274 (P=0.062) (at 0.1 level). This association was similar for A/A genotypes with a lower magnitude. The effect of other genotypes on severity of H1N1 influenza infection was not statistically significant.
Conclusion
In a sample of Iranian adult population, an association was observed between different SNPs and susceptibility to severe A/H1N1 influenza infection. The rs8070740 allele affected both susceptibility and severity of A/H1N1 infection in the Iranian population. Influenza pathogenicity is influenced by a multigene set of host and pathogen.

کلیدواژه‌ها English

Genetic polymorphism
H1N1 subtype
Influenza A virus
Iran
Disease severity
1.     Lv J, Li X, Qiu W, Ji J, Cao L, Li L, et al. Effect of knee osteoarthritis on the postoperative outcome of proximal femoral nail anti-rotation in the treatment of intertrochanteric fractures in the elderly: a retrospective analysis. BMC Musculoskelet Disord 2023; 24(1): 868–73.
2.     Moumni M, Voogd EH, ten Duis HJ, Wendt KW. Long-term functional outcome following intramedullary nailing of femoral shaft fractures. Injury 2012; 43(7): 1154–8.
3.     Gangavalli AK, Nwachuku CO. Management of distal femur fractures in adults: an overview of options. Orthop Clin North Am 2016; 47(1): 85–96.
4.     Fischer H, Maleitzke T, Eder C, et al. Management of proximal femur fractures in the elderly: current concepts and treatment options. Eur J Med Res 2021; 26(4): 86–90.
5.     Kenyon-Smith T, Nguyen E, Oberai T, Jarsma R. Early mobilization post-hip fracture surgery. Geriatr Orthop Surg Rehabil 2019; 10:2151459319826431.
6.     Oransky M, Martinelli N, Sanzarello I, Papapietro N. Fractures of the femoral head: a long-term follow-up study. Musculoskelet Surg 2012; 96(2): 95–9.
7.     Yoo JI, Cha Y, Kwak J, Kim HY, Choy WS. Review on basicervical femoral neck fracture: definition, treatments, and failures. Hip Pelvis 2020; 32(4): 170-81.
8.     Konow T, Baetz J, Melsheimer O, Grimberg A, Morlock M. Factors influencing periprosthetic femoral fracture risk: a German registry study. Bone Joint J 2021; 103(4): 650–8.
9.     Ghouri SI, Mustafa F, Kanbar A, Al Jogol H, Shunni A, Almadani A, et al. Management of traumatic femur fractures: a focus on the time to intramedullary nailing and clinical outcomes. Diagnostics (Basel). 2023; 13(6): 1147.
10.  Farrokhi S, O'Connell M, Fitzgerald GK. Altered gait biomechanics and increased knee-specific impairments in patients with coexisting tibiofemoral and patellofemoral osteoarthritis. Gait Posture 2015; 41(1): 81–5.
11.  Yeh KT, Wu WT, Lee RP, Wang CC, Wang JH, Chen IH. Long-term incidence of total knee arthroplasty after open reduction and internal fixation of proximal tibial and distal femoral fractures: a nationwide cohort study. J Clin Med 2021; 10(23): 5685.
12.  Davis JT, Rudloff MI. Posttraumatic arthritis after intra-articular distal femur and proximal tibia fractures. Orthop Clin North Am 2019; 50(4): 445–59.
13.  Janssen SJ, Kortlever JT, Ready JE, Raskin KA, Ferrone ML, Hornicek FJ, et al. Complications after surgical management of proximal femoral metastasis: a retrospective study of 417 patients. J Am Acad Orthop Surg 2016; 24(7): 483–94.
14.  Walter N, Szymski D, Kurtz SM, Lowenberg DW, Alt V, Lau EC, et al. Complications and associated risk factors after surgical management of proximal femoral fractures. Bone Jt Open 2023; 4(10): 801–7.
15.  Arinzon Z, Shabat S, Peisakh A, Gepstein R, Berner YN. Gender differences influence the outcome of geriatric rehabilitation following hip fracture. Arch Gerontol Geriatr 2010; 50(1): 86–91.
16.  Weber CD, Solomon LB, Lefering R, Horst K, Kobbe P, Hildebrand F, et al. Which risk factors predict knee ligament injuries in severely injured patients? Results from an international multicenter analysis. J Clin Med 2020; 9(5): 1437.
17.  Bogoch E, Marcano-Fernández FA, Schemitsch EH, Zhou Q, Bzovsky S, Bhandari M, et al. High rates of imminent subsequent fracture after femoral neck fracture in the elderly. J Bone Joint Surg Am 2022; 104(22): 1984–92.
18.  Peterle VCU, Novaes MRCG, Junior PEB, Júnior JCG, Magalhães Cavalcante RT, da Silva Junior JB, et al. Osteoporotic hip fracture—comorbidities and factors associated with in-hospital mortality in the elderly: a nine-year cohort study in Brazil. PLoS One 2022; 17(8): e0272006.
19.  Menzies IB, Mendelson DA, Kates SL, Friedman SM. The impact of comorbidity on perioperative outcomes of hip fractures in a geriatric fracture model. Geriatr Orthop Surg Rehabil 2012; 3(3): 129–34.
20.  Roche JJ, Wenn RT, Sahota O, Moran CG. Effect of comorbidities and postoperative complications on mortality after hip fracture in elderly people: prospective observational cohort study. BMJ 2005; 331(7529): 1374.
21.  Dye SF, Wojtys EM, Fu FH, Fithian DC, Gillquist I. Factors contributing to function of the knee joint after injury or reconstruction of the anterior cruciate ligament. Instr Course Lect 1999; 48(4): 185–98.
22.  Byun SE, Shon HC, Park JH, Oh HK, Cho YH, Kim JW, et al. Incidence and risk factors of knee injuries associated with ipsilateral femoral shaft fractures: a multicentre retrospective analysis of 429 femoral shaft injuries. Injury 2018; 49(8): 1602–6.
23.  Hua Z, Zhang X, Li X, Wang J, Chen Y, Wang N, et al. Association between surgical delays for femoral neck fractures and early postoperative complications in young and middle-aged adults: a study based on the national inpatient sample database. Injury 2024; 55(10): 111690.
24.  Postler A, Posten C, Schubert M. Patients at risk for mortality at 90 days after proximal femur fracture—a retrospective study in a tertiary care hospital. BMC Geriatr 2024; 130(2): 137–41.
 
مجله دانشکده پزشکی اصفهان
دوره 43، شماره 848
هفته 4، اسفند
بهمن و اسفند 1404
صفحه 2040-2046

  • تاریخ دریافت 28 اسفند 1403
  • تاریخ پذیرش 25 اردیبهشت 1405