نوع مقاله : مقاله های پژوهشی
نویسندگان
1
دانشجوی کارشناسی ارشد، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2
دانشیار، گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3
استادیار، گروه آناتومی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4
گروه فیزیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
چکیده
مقدمه: گیرندههای فعالکنندهی تکثیر پروکسیزومها (Peroxisome proliferator–activated receptors یا PPAR) گروهی از رسپتورهای هستهای وابسته به لیگاند میباشند که به عنوان فاکتورهای نسخهبرداری عمل میکنند. PPARها دارای 3 سابتایپ α، γ، β/δ هستند. PPARها ممکن است در تنظیم آنژیوژنز دخالت داشته باشند. هدف ما در این پژوهش، بررسی اثر فعالسازی PPARγ توسط رزیگلیتازون به عنوان یک آگونیست اختصاصی این سابتایپ بر آنژیوژنز در عضلهی قلبی در رتهای دیابتی و غیر دیابتی بود.روشها: 24 رت نر به طور تصادفی به 4 گروه 6 تایی تقسیم و تحت درمان قرار گرفتند. گروه 1، شاهد که حلال دارو دریافت کردند؛ گروه 2، شاهدهایی که روزانه 8 میلیگرم بر حسب هر کیلوگرم رزیگلیتازون به صورت خوراکی دریافت کردند؛ گروه 3، دیابتیهایی که حلال دارو دریافت کردند و گروه 4، دیابتیهایی که روزانه 8 میلیگرم بر حسب هر کیلوگرم رزیگلیتازون به صورت خوراکی دریافت کردند. همهی حیوانات 21 روز بعد کشته و عضلهی قلبی آنها جهت ایمونوهیستوکمیستری مورد بررسی قرار گرفت.یافتهها: نتایج نشان دادند که میانگین تراکم مویرگی در قلب حیوانات دیابتی کمتر از حیوانات شاهد بود (08/0 = P). تجویز رزیگلیتازون نتوانست تغییر معنیداری در تراکم مویرگی قلب در حیوانات دیابتی (32/13 ± 71/121 در مقابل02/7 ± 62/136 تعداد در میلیمتر مربع) و غیر دیابتی (08/11 ± 78/153 در مقابل 3/4 ± 96/135 تعداد در میلیمتر مربع) ایجاد کند.نتیجهگیری: یافتههای ما نشان داد که دیابت با کاهش آنژیوژنز در عضلهی قلبی همراه است و فعالسازی PPAR γ توسط رزیگلیتازون، نتوانست آنژیوژنز را در عضلهی قلبی در رتهای دیابتی و شاهد تغییر دهد.
کلیدواژهها
عنوان مقاله English
Effect of Rosiglitazone on Coronary Angiogenesis in Diabetic and Control Rats
نویسندگان English
Ensieh Salehi
1
Majid Khazaei
2
Bahman Rashidi
3
Shaghayegh Haghjooye Javanmard
4
1
MSc Student, Student Research Committee, Department of Physiology, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.
2
Associate Professor, Department of Physiology, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.
3
Assistant Professor, Department of Anatomy, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.
4
Department of Physiology, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.
چکیده English
Background: Peroxisome proliferator–activated receptors (PPARs) are ligand-activated transcription factors of nuclear receptor superfamily, consisting of three subtypes: PPARα, γ, β/δ. Clinical evidence suggests that PPARs may be involved in regulating angiogenesis. In this study, we examined the hypothesis that whether activation of PPARγ by Rosiglitazone, a PPARγ agonist, can alter coronary angiogenesis in diabetic and control rats.Methods: Twenty four male rats were randomly divided into four groups as follows: group 1: control rats received vehicle; group 2: control rats received Rosiglitazone (8mg/kg/day) by gavage every day; group 3: diabetic rats received vehicle; group 4: diabetic rats received Rosiglitazone (8mg/kg/day) by gavage everyday. All rats were sacrified after 21 days and their hearts muscles were harvested for immonohistochemistry.Finding: The mean capillary density in control rats was higher than diabetic rats (P = 0.08). Rosiglitazone treatment could not change capillary density of the heart in diabetic rats (121.71 ± 13.32 versus 136.62 ± 7.02/mm2) and nondiabetic rats (153.78 ± 11.08 versus 135.96 ± 4.3/mm2).Conclusion: Our findings demonstrate that diabetes is associated with reduced capillary density in the heart and PPARγ activation by Rosiglitazone could not alter angiogenesis in diabetic and non-diabetic rats.
کلیدواژهها English
Angiogenesis
Diabetes
PPARγ
Rosiglitazone