هیپرپلازی آندومتر که به تازگی آن را نئوپلازی داخل اپیتلیالی آندومتر (Endometrial intra-epithelial hyperplasia یا EIN) نامیده‌اند، بیانگر طیفی از تغییرات مورفولوژیک و بیولوژیک غدد و استرومای آندومتر است که در محدوده‌ی تشدید وضعیت فیزیولوژیک تا کارسینوم در جای آندومتر متغیر می‌باشد. در بیشتر مطالعات چاقی، پرفشاری خون، دیابت، مصرف هورمون خارجی، تعداد حاملگی، نازایی، نولی پاریتی و تحصیلات عالی به عنوان عوامل خطرساز مستعدکننده‌ی هیپرپلازی آندومتر گزارش شده‌اند (1). رایج‌ترین طبقه‌بندی هیپرپلازی آندومتر طبقه‌بندی سازمان بهداشت جهانی در سال 1994 است که بر اساس ریخت‌شناسی ساختاری و بی‌نظمی سلولی با و یا بدون آتیپی سلولی تعریف شده است و شامل انواع هیپرپلازی ساده و کمپلکس با یا بدون آتیپی سلولی می‌باشد (2). طبق مطالعات انجام شده احتمال پیشرفت هیپرپلازی آندومتر به کارسینوم آندومتر در 1 درصد هیپرپلازی‌های ساده (3)، 3 درصد هیپرپلازی‌های کمپلکس، 8 درصد بیماران مبتلا به هیپرپلازی ساده آتیپیک و 29 درصد مبتلایان به هیپرپلازی کمپلکس آتیپیک (5-4) وجود دارد. از آن جایی که شانس بروز کارسینومای آندومتر در انواع هیپرپلازی به ویژه هیپرپلازی با آتیپی به شدت افزایش پیدا می‌کند. تشخیص به موقع و انتخاب برنامه‌ی درمانی مناسب تا حد زیادی در پیش‌گیری از عوارض بعدی مؤثر خواهد بود. نکته‌ی حایز اهمیت و بحث برانگیز در مورد درمان این بیماران، انتخاب روش هیسترکتومی یا رژیم با دوز بالای مدروکسی پروژسترون است. گروهی بر این باور هستند که در بیماران با تمایل به حفظ باروری، برنامه‌ی درمانی دارویی به جای روش جراحی ارحج است (6)؛ اگر چه رژیم داروی پروژستین یک رژیم درمانی انتخابی برای بیماران با هیپرپلازی غیر آتیپیک می‌باشد (7). با توجه به مطالب فوق، شناخت عوامل مستعدکننده‌ی هیپرپلازی آندومتر می‌تواند پزشکان را در شناخت گروه‌های پرخطر و ارائه‌ی برنامه‌های پیش‌گیری و غربالگری مؤثر کمک نماید تا ضمن تشخیص به موقع از بروز عوارض ناخواسته و برگشت‌ناپذیر آن جلوگیری نماید